داروهای بیماران دیابتی کدامند

داروهای بیماران دیابتی کدامند -سطح قند خون چگونه بررسی می شد؟ با آزمایش خون، قند خون ناشتا و سطح هموگلوبین گلیکوزیله (Hb A1c) اندازه گیری می شود. این آزمون معمولا هر 2-6 ماه یکبار توسط پزشک انجام می شود.

آزمایش هموگلوبین گلیکوزیله (Hb A1c) بخشی از سلول های قرمز خون را اندازه گیری می کند. گلوکز در خون متصل به بخشی از سلول های قرمز خون است. این بخش را می توان اندازه گیری کرد و به خوبی متوسط ​​سطح قند خون شما در طول 1-3 ماه گذشته را نشان می دهد. هدف درمان، کاهش HbA1c است. در حالت ایده آل، هدف این است که سطح HbA1c کمتر از 48 mmol/mol یا 5/6% برسد.

به طور کلی، نزدیک شدن سطح هموگلوبین گلیکوزیله (Hb A1c) به سطح نرمال باعث می شود احساس بهتری داشته باشید و احتمال بروز عوارض ناشی از دیابت مانند بیماری های قلبی، مشکلات چشم، مشکلات کلیوی، مشکلات پا، و غیره کاهش می یابد

برای کنترل قند خون چه تغییری در شیوه زندگی ایجاد کنیم؟

خط اول درمان دیابت نوع 2 رژیم غذایی، کنترل وزن و فعالیت فیزیکی است. اگر علی رغم تغیر شیوه زندگی، سطح قند خون (گلوکز) بالا باقی بماند به منظور کاهش سطح قند خون معمولا مصرف دارو توصیه می شود. در بعضی موارد که با مصرف دارو همچنان سطح قند خون بالا می ماند، تزریق انسولین تجویز می شود.

معمولا می توانید کنترل قند (گلوکز) را بهبود دهید اگر:
یک رژیم غذایی سالم و متعادل بخورید. متخصص تغذیه می تواند جزئیات بیشتری در مورد رژیم غذایی سالم به شما توصیه کند. در واقع، هدف خوردن یک رژیم غذایی کم چربی، سرشار از فیبر و با مقدار زیادی از غذاهای نشاسته دار، میوه و سبزیجات است.
کاهش وزن اگر اضافه وزن دارید. رسیدن به یک وزن ایده آل برای بسیاری از مردم سخت است. با این حال، اگر شما چاق یا اضافه وزن دارید، کاهش وزن به کنترل قند خون کمک خواهد کرد (و مزایای دیگری نیز دارد).
انجام برخی از فعالیت بدنی به طور منظم. اگر می توانید، حداقل پنج بار در هفته پیاده روی سریع به مدت 30 دقیقه توصیه می شود. شنا کردن، دوچرخه سواری و دویدن نیز مناسب است. در حالت ایده آل شما باید یک فعالیتی انجام دهید که مقداری نفس تان افزایش یابد و مقداری عرق کنید. فعالیت بدنی منظم خطر حمله قلبی یا سکته مغزی را نیز کاهش می دهد.
بسیاری از افراد مبتلا به دیابت نوع 2 می توانند با انجام اعمال فوق قند خون (و HbA1c) خود را به سطح هدف کاهش دهند. با این حال، اگر با انجام اقدامات فوق برای چند ماه، همچنان سطح قند خون بالا ماند، معمولا مصرف دارو توصیه می شود. توجه داشته باشید که در هنگام مصرف دارو نیز باید اقدامات فوق را انجام دهید و دارو جایگزین تغییر شیوه زندگی نیست.

چه داروهایی برای کاهش سطح قند خون تجویز می شود؟

1) متفورمین (Metformin)
متفورمین طریق کاهش مقدار قندی (گلوکز) که از کبد به درون جریان خون آزاد می شود، باعث کاهش قند خون می شود. همچنین، حساسیت سلول های بدن به انسولین را افزایش می دهد (به طوری که گلوکز بیشتری از جریان خون به درون سلول ها می رود). همجنین، متفورمین خطر عوارض دیگر دیابت مانند قلب حمله و سکته مغزی را کاهش می دهد.
متفورمین معمولا به عنوان اولین قرص توصیه می شود، البته اگر سطح قند خون با اقدامات تغییر شیوه زندگی کنترل نشود. این دارو خصوصا برای افرادی که اضافه وزن دارند مفید است، و نسبت به دیگر داروهای کاهنده قند خون باعث افزایش وزن نمی شود. مزیت دیگر متفورمین این است که باعث پایین افتادن بیش از حد قند خون (هیپوگلیسمی) نمی شود، مشکلی که در اثر مصرف دیگر قرص های کاهنده گلوکز ایجاد می شود. شما همچنین می توانید متفورمین را همراه با دیگر قرص های کاهنده قند خون مصرف کنید، البته اگر مصرف تنها یک قرص قند خون را کنترل نکند.
در ابتدای مصرف متفورمین، برخی از افراد احساس بیماری یا اسهال خفیف دارند. در صورتی که در ابتدا دوز پایین مصرف کنید و به تدریج در طی چند هفته دوز را بالا ببرید احتمال بروز این علایم کمتر است. این عوارض در طی زمان کاهش می یابد. احتمال بروز سایر عوارض جانبی نادر است.

2) داروهای سولفونیل اوره
انواع مختلفی از داروهای سولفونیل اوره وجود دارد، از جمله گلی بنکلامید (glibenclamide)، گلی کلازید (gliclazide) و گلی پیزاید (glipizide). این داروها میزان تولید انسولین از لوزالمعده (پانکراس) را افزایش می دهند. اگر شما مبتلا به دیابت نوع 2 هستید، لوزالمعده شما هنوز انسولین می سازد ولی مقدارش برای نگه داشتن سطح قند خون در حد طبیعی کافی نیست.
در صورتی که نمی توانید متفورمین مصرف کنید (به دلیل عوارض جانبی و یا دلایل دیگر) یا اگر اضافه وزن ندارید، سولفونیل اوره گزینه مناسبی است. معمولا دارو با دوز پایین شروع می شود. دوز دارو را می توان در صورت لزوم هر چند هفته افزایش داد تا زمانی که سطح قند خون به خوبی کنترل شود. شما همچنین می توانید سولفونیل اوره را همراه با دیگر قرص های کاهنده قند خون مصرف کنید، البته اگر مصرف تنها یک قرص قند خون را کنترل نکند.
از آنجایی که سولفونیل اوره سطح انسولین را افزایش می دهد، کاهش بیش از حد قند خون (هیپوگلیسمی) از عوارض احتمالی است. با این حال، بروز این عارضه بعید است اگر: وعده های غذایی به طور منظم باشد و مواد الکل دار بیش از حد نخورید. علائم هیپوگلیسمی عبارتند از لرزش، عرق کردن، اضطراب، تاری دید، احساس سوزن سوزن شدن لب ها، رنگ پریدگی، تغییر خلق و خو، ابهام و سردرگمی است. برای درمان هیپوگلیسمی: یک نوشیدنی شیرین یا مواد شیرین بخورید. سپس، یک میان وعده نشاسته دار بخورید.
افزایش وزن از عوارض جانبی شایع است. سایر عوارض جانبی نادر و معمولا خفیف است. این عوارض عبارتند از: احساس تهوع، اسهال خفیف و یبوست.

3) مهارکننده های دی پپتیدیل پپتیداز 4 (DDP4)
این داروها به عنوان افزایش دهنده های اینکرتین نیز شناخته می شوند. این گروه شامل لیناگلیپتین (linagliptin)، ویلداگلیپتین (vildagliptin)، سیتاگلیپتین (sitagliptin) و ساکساگلیپتین (saxagliptin) است. این داروها با با افزایش اثرات اینکرتین سطح قند خون را کاهش می دهند. اگر سطح هموگلوبین گلیکوزیله (Hb A1c) همچنان بالا باشد، ممکن است یکی از این داروها را به همراه متفورمین یا سولفونیل اوره، و یا حتی با هر دو تجویز کنند.
عوارض جانبی نادر و معمولا خفیف است. عوارض جانبی ممکن است شامل احساس بیماری یا داشتن باد (نفخ شکم) باشد. مصرف vildagliptin همراه با اختمال خطر جزئی آسیب کبدی است. بنابراین، باید یک تست عملکرد کبد قبل از شروع مصرف دارو و سپس در فواصل منظم داشته باشید.

4) تیازولیدیندیون ها (Thiazolidinediones)
معمولا گلی تازون ها (به عنوان مثال، پیوگلیتازون (pioglitazone)) نامیده می شوند. این داروها با افزایش حساسیت سلول های بدن به انسولین، سطح قند خون را کاهش می دهند. معمولا به تنهایی استفاده نمی شوند وهمراه با متفورمین یا سولفونیل اوره مصرف می شوند.
اگر مبتلا به نارسایی قلبی هستید این داروها را مصرف نکنید زیرا بیماری را بدتر می کند. همچنین خطر آسیب کبدی وجود دارد. بنابراین، باید یک تست عملکرد کبد قبل از شروع مصرف دارو و سپس در فواصل منظم داشته باشید. افزایش وزن جز عوارض جانبی شایع است که احتمالا ناشی از احتباس مایعات است. هیپوگلیسمی عوارض جانبی غیر معمول است.

5) آکاربوز (Acarbose)
آکاربوز با به تأخیر انداختن جذب کربوهیدرات ها (که به گلوکز شکسته می شود) از روده عمل می کند. بنابراین، می تواند میزان حداکثری قند خون را که ممکن است بعد از غذا اتفاق می افتد کاهش دهد. این دارو به عنوان یک گزینه درمانی است، اگر شما قادر به استفاده از قرص های دیگر برای کنترل سطح قند خون نیستید. همچنین می توان این دارو را همراه با سایر قرص های پایین آورنده قند خون مصرف کرد. با این حال، بسیاری از مردم با مصرف آکاربوز دچار عوارض جانبی مربوط به روده از قبیل نفخ، باد، و اسهال می شوند.

6) انسولین (Insulin)
تزریق انسولین قند خون را پایین می آورد. فقط برخی از افراد مبتلا به دیابت نوع 2 نیاز به انسولین دارند. اگر سطح قند خون با مصرف قرص کنترل نشود، انسولین تجویز می شود. دوز و نوع انسولین تجویزی از فردی به فرد دیگر متفاوت است. گاهی اوقات انسولین به تنهایی استفاده می شود. با این حال، گاهی اوقات همراه با قرص (مانند متفورمین یا سولفونیل اوره) مورد استفاده قرار می گیرد.
افزایش وزن از عوارض جانبی شایع است. اگر انسولین در ترکیب با یک قرص کاهش گلوکز مانند متفورمین تجویز شود احتمال افزایش وزن کاهش می یابد. هیپوگلیسمی عارضه احتمالی است.

7) لیراگلوتاید (liraglutide) و اکسناتاید (Exenatide) – شبه گلوکاگون پپتید 1 (GLP-1)
این داروها به صورت تزریقی مصرف می شوند. در روشی مشابه به عمل هورمون شبه گلوکاگون پپتید-1 (GLP-1) کار می کنند. این اقدامات عبارتند از: تحریک ترشح انسولین در پاسخ به گلوکز و جلوگیری از ترشح گلوکاگون (هورمونی که قند خون را بالا می برد) بعد از غذا.
لیراگلوتاید (liraglutide) و اکسناتاید (Exenatide) معمولا به عنوان یک افزودنی در بهبود کنترل قند خون در زمانی که درمان با انسولین موثر نیست استفاده می شوند. عوارض جانبی ممکن است شامل هیپوگلیسمی، احساس سردرد باشد. بیمارانی که این داروها را مصرف می کنند معمولا وزن خود را از دست می دهند.

درمان های دیگر
برای کمک به جلوگیری از بیماری های قلبی، سکته مغزی و گردش خون ضعیف:
– اگر شما دارای فشار خون بالا هستید آن را باید درمان کیند.
– سیگار نکشید.
– برای پایین آوردن سطح کلسترول خون دارو مصرف کنید.
– برای جلوگیری از برخی از عفونت های جدی، معمولا توصیه می شود هر ساله واکسن آنفولانزا بزنید.
– اگر شما دچار عوارض ناشی از دیابت شدید، درمان های دیگری ممکن است توصیه شود.

نظارت بر درمان
درمان شما باید به طور منظم تحت نظر یک کلینیک دیابت باشد. ممکن است درمان شما نیاز به پیگیری باشد. برای مثال، ممکن است تنها با تغییر شیوه زندگی برای چند سال، قند خون (گلوکز) شما به خوبی کنترل نشود. در این صورت ممکن است نیاز به مصرف قرص داشته باشید، و پس از آن ممکن است نیاز به اضافه کردن قرص دیگر برای کنترل سطح قند خون داشته باشید.