پزشک تو – سایت پزشکی

مراقبتهای لازم پس از جراحی گوش -مراقبتها و آگاهي هاي لازم براي بيماران پس از عمل جراحي گوش

لطفاً نكات زير را بدقت مطالعه نموده و با پيگيري دقيق آنها نتيجه مطلوب تري از عمل جراحي خود بدست آوريد. در صورت بروز هرگونه سوال يا مشكل با پزشك تماس بگيريد.

زير سر بيمار بايد بعد از عمل كمي بالاتر قرار گيرد و روي گوش جراحي نشده بخوابد.

در صورت بروز هر يك از حالات زير پرستار بخش را مطلع سازيد:

سرگيجه

تهوع يا استفراغ مكرر

هشت ساعت بعد از پايان عمل جراحي با اجازه پزشك يا پرستار بخش از مايعات صاف و خنك استفاده نماييد. در صورت بروز تهوع همچنان ناشتا بمانيد. در صورت تحمل مايعات ميتوانيد روز بعد از رژيم غذايي معمولي استفاده نماييد.

درصورتي كه عطسه داريد با دهان باز عطسه كنيد تا فشار به بيني وارد نيايد. از فين كردن يا باد در گوش انداختن به شدت پرهيز كنيد.

بعد از عمل جراحي تا مدتي ممكن است حالات زير احساس شود كه اين حالات گذرا ميباشد و به مرور برطرف ميگردد:

احساس سنگيني, پري گوش يا بيحسي لاله گوش. دردهاي تير كشنده گوش يا اطراف آن.

احساس وجود آب يا مايع در گوش يا شنيدن صداي حركت مايع يا نبض در گوش

خارج شدن ذراتي شبيه لخته از گوش

خروج ترشح خوني يا آبكي مختصر از گوش قابل انتظار است, در صورت داشتن ترشحات زرد رنگ يا بد بو پزشك را مطلع سازيد.

در زمان تعيين شده توسط پزشك جهت برداشتن پانسمان گوش مراجعه نماييد.

در زمانهاي تعيين شده جهت معاينه مراجعه نماييد.

تا هنگام برداشتن پانسمان از شستشوي سر و مرطوب كردن پانسمان بپرهيزيد. بعد از برداشتن پانسمان تا هنگاميكه پزشك به شما اجازه نداده است, از شنا كردن پرهيز كنيد و هنگام استحمام از ورود آب به گوش پرهيز نماييد. براي جلوگيري از ورود آب به گوش از پنبه آغشته به وازلين طبي يا پمادي كه توسط پزشك تجويز شده, هنگام استحمام استفاده نماييد.

فقط از داروهايي استفاده نماييد كه براي شما تجويز شده است.

در هفته نخست بعد از عمل از فعاليتهاي شديد ورزشي و يا انجام كارهاي سنگين پرهيز كنيد.

در صورت بروز هرگونه سوال يا مشكل با پزشك تماس بگيريد.

کاشت حلزون شنوایی

پروتز حلزون شنوایی يك وسيله الكترونيكی است كه شنوائي نسبي براي افراد ناشنوا ايجاد مي كند. اين وسيله توسط جراحي در گوش داخلي كاشته مي شود و توسط بخشی كه در خارج گوش نصب مي شود، فعال مي شود. بر خلاف سمعك، اين وسيله صداها را شفاف تر يا بلندتر نمي كند. در عوض اين وسيله قسمت هاي آسيب ديده سيستم شنوائي را ميان برزده و مستقيماً عصب شنوائي را تحريك مي كند و به بيماراني كه آسيب شنوائي شديد دارند، اجازه شنيدن اصوات را مي دهد.

شنوائي طبیعی چيست؟

گوش شما شامل سه قسمت است كه نقش حياتي در شنيدن دارند: گوش خارجي، مياني و داخلي.
● شنوائي هدايتي: صدا از طريق مجراي گوش خارجي به پرده رسيده و آن را مرتعش مي كند. سه استخوانچه كوچك گوش مياني اين ارتعاش را از پرده گوش به حلزون گوش داخلي منتقل مي كنند.
● شنوائي حسي – عصبي: وقتي سه استخوانچه حركت كنند. سبب حركت موج مايع در حلزون شده و اين امواج مايع بيشتر از 16000 سلول شنوائي ظريف ( سلولهاي مويي) را تحريك مي كنند. همچنانكه اين سلولهاي مويي حركت مي كنند، يك جريان الكتريكي در عصب شنوائي ايجاد مي كنند. اين جريان به سمت مغز حركت كرده و در آنجا به عنوان صوت درك مي شود.

چگونه در شنوائي اختلال ايجاد مي شود؟

اگر در گوش خارجي يا مياني یا پرده گوش خود بيماري يا انسداد داشته باشيد، شنوايي انتقالي ممكن است مختل شود. درمان طبي یا جراحي احتمالاً اين حالت ها را تصحيح مي كند.
مشكل گوش داخلي سبب اختلال شنوائي حسي – عصبي يا كري عصبي مي شود. در اغلب اين موارد، سلولهاي مویي آسيب ديده اند و عملكرد ندارند. اگرچه فيبرهاي عصبي شنوايي ممكن است سالم باشند و بتوانند پیامهای عصبی را به مغز منتقل كنند، چون سلولهاي مژکدار شنوایی آسيب ديده اند اين فيبرهاي عصبي پیامی را منتقل نمی کنند. از آنجایی كه كاهش شنوائي حسي – عصبي شديد توسط دارو تصحيح نمي شود، اين حالت تنها توسط كاشت حلزون اصلاح مي شود.

پروتز حلزون شنوایی چگونه كار مي كند؟

پروتز كاشت حلزون سلولهاي مژکدار شنوایی آسيب ديده را ميان بر می زند وصداهاي محيط را به سيگنالهاي الكتريكي تبديل كرده و اين سيگنالها را به عصب شنوائي منتقل مي كند.
دستگاه كاشت حلزون شنوایی شامل قسمت های زیر است:

يك وسيله الكترونيكي كوچك كه توسط جراحي در زير پوست پشت گوش گذاشته مي شود.
يك پردازشگر گفتاري خارجي كه اغلب روي كمربند و يا داخل جيب یا پشت گوش گذاشته مي شود.
همچنين يك ميكروفون به صورت يك هندپيس (hand piece ) در خارج بدن پشت گوش گذاشته مي شود تا اصوات را جذب كند.
پردازشگر گفتار، صوت را به سيگنالهاي الكتريكي مشخص ترجمه مي كند. اين « كد ها » از طريق يك سيم نازك به هندپيس مي رسند و از طريق پوست به صورت امواج راديويي به الكترود هاي كاشته شده در حلزون مي رسند. سيگنالهاي الكترودها، فيبرهاي عصب شنوائي را تحريك كرده و اطلاعات را به مغز، جائيكه در آن سيگنالها به عنوان صداي معني دار تفسير مي شود، مي رساند.

فوايد كاشت حلزون
پروتز كاشت حلزون شنوایی فقط براي افرادي طراحي شده كه تقريباً هيچ فايده اي از سمعك نمي برند. آنها بايد 12 ماهه يا مسن تر باشند. بعضی از متخصصین گوش و حلق و بيني این جراحي را انجام مي دهند. پزشك محلي مي تواند شما را به يك كلينيك كاشت، جهت ارزيابي ارجاع دهد. ارزيابي توسط يك تيم كاشت (متخصص گوش و حلق و بيني، شنوائي سنج، کفتار درمان و ديگران) انجام مي شود ارزیابی های لازم قبل از جراحی صورت می گیرد:
● ارزيابي (اتو لوژيك) گوش: متخصص گوش و حلق و بيني گوش مياني و داخلي را معاينه مي كند تا مطمئن شود عفونت فعال يا ساير ناهنجاریهایی كه مانع عمل كاشت باشند، وجود نداشته باشند.
● ارزيابي (اديولوژيك) شنيداري: شنوايي سنج، تست شنوائي وسيع انجام مي دهد تا متوجه شود شما با و بدون سمعك چقدر مي شنويد.
● ارزيابي (راديولوژيك) اشعه x: راديوگرافي هاي خاص تهيه مي شود. كه اغلب شامل توموگرافي كامپيوتري (CT) و (MRI) هستند تا استخوان گوش داخلي شما را ارزيابي كنند.
● ارزيابي روانپزشكي: بعضي بيماران ممكن است به ارزيابي روانپزشكي نياز داشته باشند تا بررسی گردند كه مي توانند با كاشت حلزون كنار بيايند.
● معاينه فيزيكي: متخصص گوش و حلق و بيني همچنين معاينه باليني انجام مي دهد تا مشكلات بالقوه اي كه جهت بيهوشي عمومي مورد نياز جهت عمل كاشت وجود دارد را كشف كند.

عمل جراحي کاشت پروتزحلزون
عمل جراحي كاشت تحت بيهوشي عمومي انجام شده و حدود 2 ساعت طول مي كشد. بیمار بعد از جراحی ممكن است براي يك یا چند شب در بيمارستان بستری بماند.

آيا بعد از عمل مراقبت و آموزش لازم است؟

تيم کاشت حلزون يك ماه بعداز عمل جراحي، پردازشگر ، ميكروفون و انتقال دهنده سيگنال را در قسمت خارجي گوش شما نصب مي كنند و آنها را تنظیم مي کنند. آنها آموزش مي دهند كه چگونه از سيستم مراقبت كنيد و چگونه از طريق پروتز كاشت، صداها را بشنويد. بعضي از افراد مدت زمان بيشتري برای تنظیم و آموزش نياز دارند. تيم کاشت حلزون، احتمالاً از شما خواهد خواست كه جهت بررسی های منظم و منطبق كردن مجدد پردازشگر گفتار طبق نياز، به كلينيك مراجعه مجدد داشته باشيد.

من از كاشت چه انتظاراتي مي توانم داشته باشم؟

كاشت حلزون، شنوائي طبیعی را بر نمي گرداند و فوايد آن از فردي به فرد ديگر متفاوت است. اغلب استفاده كنندگان متوجه مي شوند كه كاشت حلزون به آنها كمك مي كند كه از طريق لب خواني ارتباط بهتري برقرار كنند و بيشتر از نيمي از آنان قادر به تشخيص كلام بدون استفاده از بينايي هستند. فاكتورهاي متعددي وجود دارند كه در ميزان سودمندي كاشت حلزون دخيل هستند:
● چه مدتي بيمار ناشنوا بوده است؟
● تعداد فيبرهاي عصبي باقيمانده
● انگيزه بيمار جهت يادگيري شنوايي
تيم شما، درباره ميزان توقع و انتظاری كه از کاشت پروتز حلزون شنوایی باید داشته باشيد، توضيح خواهد داد. نباید فراموش کرد که کاشت حلزون برای همه مفید نیست و عده زیادی نمی توانند از آن بهره ببرند.

كلستئاتوم چيست –

كلستئاتوم رشد پوست در محل نابجا يعني گوش مياني (پشت پرده گوش) است. كلستئاتوم معمولاً به دنبال عفونت هاي مكررگوش ایجاد مي شود كه سبب رشد به سمت داخل پوست پرده گوش  مي گردد. كلستئاتوم اغلب به شكل يك كيست يا كيسه اي است كه لايه هايي از پوست قديمي را كه در قسمت داخلي گوش توليد مي شود، به بيرون مي ريزد. در طول زمان، توده كلستئاتوم مي تواند بزرگ شود و استخوانچه هاي گوش مياني را تخريب كند. كاهش شنوائي، سرگيجه و فلج عضلات صورت مي توانند در اثر رشد ممتد كلستئاتوم ايجاد شوند.

علل كلستئاتوم:

كلستئاتوم اغلب به دليل عملكرد بد شيپور استاش و همچنين عفونت گوش مياني ايجاد مي شود. شيپور استاش تعادل فشارهوا را بین گوش مياني و محیط برقرار می کند. هنگاميكه شيپور استاش بد كار مي كند، (احتمالاً به دلیل آلرژي، سرماخوردگي يا سينوزيت) هواي گوش مياني توسط بدن جذب مي شود و يك خلاء نسبي درگوش ايجاد مي شود. فشا رناشي از خلاء ساك يا كيسه را (بخصوص در نواحي كه پرده بدليل عفونت قبلي ضعيف شده است) به داخل مي كشد اين ساك اغلب تبديل به كلستئاتوم مي شود.

كلستئاتوم مادرزادي نوعی نادر از کلستئاتوم است که از زمان تولد وجود دارد و مي تواند در گوش مياني یا استخوانهاي قائده جمجمه و اطراف گوش رخ دهد.کلستئاتوم مادرزادی از ورای پرده دیده می شود

علائم كلستئاتوم

در ابتدا ممكن است گوش ترشح داشته باشد كه گاهي اوقات بدبو است. همينطور كه كيسه يا ساك كلستئاتوم بزرگتر مي شود احساس پري يا فشار در گوش ايجاد مي كند و همزمان كاهش شنوائي نيز ايجاد مي شود. درد پشت گوش بخصوص درشب، ممكن است ناراحتي شديدي براي بيمار ايجاد كند. سر گيجه يا ضعف عضلاني درهمان سمت صورت ممكن است رخ دهد. همراهی يك يا چند نشانه فوق دلايل خوبي براي بررسي بیشتر هستند.

آيا كلستئاتوم خطر ناك است؟

كلستئاتوم گوش مي تواند خطرناك باشد و هيچ وقت نبايد ناديده گرفته شود. خوردگي استخواني مي تواند سبب گسترش عفونت به نواحي اطراف (مانند گوش داخلي و مغز) شود. اگر درمان  به موقع صورت نگیرد، ناشنوایی، آبسه مغزي، مننژيت و به ندرت مرگ ممكن است اتفاق افتد.

درمان كلستئاتوم

معاينه باليني توسط جراح گوش و حلق و بيني مي تواند وجود كلستئاتوم را تاييد كند. درمان ابتدایی شامل تميز كردن گوش، آنتي بيوتيك و قطره هاي موضعی گوش است. هدف درمان اولیه قطع ترشح گوش و كنترل عفونت است. وسعت و محدوده رشدي كلستئاتوم نيز بايد بررسي شوند.

كلستئاتوم هاي بزرگ عارضه دار، معمولاً نياز فوری به جراحي دارند تا بيمار از عوارض جدي محافظت شود. تست هاي شنوائي و تعادل، گرافي و سی تی اسكن ماستوئيد (استخوان جمجمه نزديك گوش) و گوش میانی ممكن است لازم باشند. اين تست ها جهت تعيين ميزان شنوائي باقيمانده براي بيمار و وسعت تخريبي كه كلستئاتوم ايجاد كرده است، انجام مي شوند.

جراحي در اغلب موارد تحت بيهوشي عمومي انجام مي شود. هدف اوليه جراحي از بين بردن كلستئاتوم و عفونت و هدف دوم بازسازی و پیوند پرده گوش است. حفظ شنوائي يا برقراري شنوائي مجدد براي بيمار، هدف سوم جراحي است که گاهی در جراحی اولیه تامین می شود و گاهی در جراحی دوم که با تاخیر انجام می شود صورت می گیرد.

در موارد تخريب شديد گوش، بازسازي ممكن است مقدور نباشد. ترميم عصب 7 يا به ندرت ممكن است احتياج شود. بازسازي گوش مياني گاهی در يك جراحي ممكن نيست و بنابراين عمل دوم 6 تا 12 ماه بعد ممكن است انجام شود. عمل دوم با هدف برقراري شنوائي و همزمان مشاهده مجدد گوش مياني و ماستوئيد از نظر كلستئاتوم باقيمانده انجام مي شود.

پذيرش در بيمارستان معمولاً در صبح روز عمل انجام مي شود و اگر عمل صبح زود انجام شود ترخيص نيز همان روز ممکن خواهد بود. براي بعضي بيماران گذراندن يك شب در بيمارستان  ممکن است لازم شود. در موارد نادر (عفونت عارضه دار) بستري طولاني نياز خواهد بود. مدت زمان استراحت از كار، يك تا دو هفته مي باشد.

ويزيت هاي پيگيري در مطب بعد از جراحي مهم و ضروری است، چرا كه كلستئاتوم گهگاه عود مي كند. در موارديكه يك حفره بزرگ  در ماستوئيد ايجاد شده است، هرچند ماه ويزيت در مطب جهت تميز كردن حفره و پيشگيري از عفونت لازم خواهد بود. برای بعضي از بيماران معاينات دوره اي گوش تا آخر عمر ضروري است.

خلاصه

كلستئاتوم يك موقعيت جدي ولي قابل درمان گوش است كه تنها با معاينه طبي تشخيص داده می شود. ترشح و احساس فشار گوش، كاهش شنوائي، سرگيجه يا ضعف عضلات صورت یا درد مداوم، علایم هشدار دهنده ای است که نیاز به بررسي توسط جراح گوش و حلق و بيني دارد.

بيماری خود ایمنی گوش داخلی –

بيماری خود ایمنیگوش داخلی (AIED) چيست؟

بيماري خود ايمني گوش داخلي (AIED)يك حالت التهابي گوش داخلي است. اين حالت وقتي اتفاق مي افتد كه سيستم ايمني بدن سلولهای گوش داخلی را نشناخته و به اشتباه با سلولهاي گوش داخلي به عنوان ويروس يا باكتري رفتار كرده و به آنها حمله مي كند. بيماري خود ايمني گوش داخلي يك بيماري نادر است و دركمتر از يك درصد از 28 ميليون آمريكايي با كاهش شنوايي مشاهده مي شود.

علائم بيماري خود ايمني گوش داخلي (AIED)

علائم بيماري خود ايمني گوش داخلي (AIED) شامل كاهش شنوائي ناگهاني در يك گوش است كه سريعا” به گوش دوم نيز پيشرفت مي كند. كاهش شنوائي مي تواند در عرض هفته ها يا ماهها پيشرفت كند. بيماران ممكن است احساس پري در گوش كنند يا سرگيجه داشته باشند. به علاوه صداي زنگ، سوت يا غرش ممكن است توسط بيمار شنيده شود. تشخيص بيماري خود ايمني گوش داخلي (AIED) مشكل است و تا زمانيكه بيمار كاهش شنوائي در گوش دوم را پيدا كند ممکن است با سایر بیماریهای گوش اشتباه شود. آزمایش تشخيصي كمك كننده، بررسي ايمونولوژيك Western blotمي باشد.

درمان بيماري خود ايمني گوش داخلي (AIED)

اغلب بيماران با بيماري خود ايمني گوش داخلي (AIED) به درمان اوليه با استروئيدها مثل پردنيزون و متوتركسات (يك داروی شيمي درماني) پاسخ مي دهند. بعضي بيماران ممكن است از استفاده از سمعك سود برند. اگر بيماران به درمان داروئي پاسخ ندهند و كاهش شنوائي ادامه داشته باشد، كاشت حلزون شنوایی براي بيماران در نظر گرفته مي شود.

تاريخچه بيماري خود ايمني گوش داخلي (AIED)

تاکنون تصور مي شد كه گوش داخلي نمي تواند تحت حمله سيستم ايمني قرار گيرد. مطالعات نشان داده اند كه بافت هاي اطراف ساكول كه ساك اندولنفاتيك (ساختمانهای گوش داخلی) را محاصره كرده اند، حاوي اجزاء لازم جهت واكنش ايمني مي باشند. گوش داخلي همچنين قادر به توليد پاسخ ايمني نسبت به سلولهايي است كه از طريق سيستم گردش خون وارد كوكله آ (حلزون شنوایی) شده اند.

بیماری منیر چیست –

سندرم منیر یک بیماری مرتبط با اختلالات گوش و دارای سه نشانه‌ی مهم سرگیجه شدید، وزوز گوش و ناشنوایی حسی- عصبی متغیر است.
سن شیوع آن معمولاً 20 تا 60 سالگی است و نسبت ابتلای مردان به زنان بیشتر است.
ابتلای هر دو گوش به این عارضه یکسان است، اما بیماری در 20 درصد موارد دو طرفه است.

علل بیماری منیر 

علت بیماری هنوز ناشناخته است، اما احتمالاً عواملی مانند اثرات هورمونی و مواد عصبی- شیمیایی غیرطبیعی بر جریان خون، واکنش‌های آلرژیک، بیماری‌های خود ایمنی و سابقه خانوادگی مثبت در بروز این بیماری موثر هستند.

 علائم بیماری منیر 

علایم این بیماری ناشنوایی حسی عصبی متغیر و پیش رونده، وزوز گوش یا احساس صدای بلند در گوش، احساس پری یا سنگینی در گوش، احساس سرگیجه شدید همراه با استفراغ یا تهوع است.
ولی سه نشانه سرگیجه شدید، وزوز گوش و ناشنوایی حسی عصبی از مهم‌ترین علائم ابتلا به سندرم منیر است.
سرگیجه معمولاً مشکل اصلی بیماران است، با این حال تا به حال هیچ آزمون تشخیصی قطعی برای این بیماری یافت نشده است.

درمان بیماری منیر 

درمان در بیماری منیر ابتدا به صورت درمان طبی و دارویی و نهایتاً درمان جراحی است.

از نظر درمان بهتر است به بیمار اطمینان و آرامش دهیم. تجویز یک آرامبخش گاهی به بهبود بیماری کمک می‌کند. اعتقاد بر این است که غذای فرد بی نمک باشد و به جای نمک طعام از کلرور پتاسیم یا کلرور آمونیوم استفاده شود. گاهی اسیدنیکوتینیک نیز مؤثر است. برخی داروهای گروه آنتی هیستامین نیز ممکن است مؤثر واقع شوند.
البته همه این موارد بعد از معاینه بیمار بایستی توسط پزشک معالج و در صورت لزوم تجویز گردد.

رژیم غذایی در این زمینه توصیه می‌شود که در آن مایعات، محدود نیست، اما از آشامیدن آب به مقدار زیاد خودداری شود. پروتئین محدود نیست، اما کلسیم در موارد نیاز و سدیم خوراکی بسیار کم مصرف شود. تمام غذاها بدون نمک مصرف شوند و از تخم مرغ، گوشت و نان بی نمک می‌توان به طور دائم در رژیم غذایی استفاده کرد.

در صورتی که به درمان‌های دارویی پاسخ منفی داده شود و حملات ناتوان کننده سرگیجه ادامه یابد، از درمان جراحی استفاده می‌شود.

هنگام سرگیجه فرد باید بنشیند یا هنگام درازکشیدن، چشم‌ها را باز نگه دارد و به یک نقطه خیره شود.
بیماری که دچار سندرم منیر است ممکن است به علت سرگیجه‌های متناوب به زمین بیفتد و اتفاقا همین عارضه، علامت مهم و برجسته بیماری می‌باشد. بیمار احساس می‌کند که اشیاء دور سرش می‌چرخند و اغلب دچار تهوع و استفراغ می‌شود. بیمار همراه با سرگیجه، دچار عرق ریزی زیاد خواهد شد
حملات سرگیجه ممکن است بین چند دقیقه تا حتی چند ساعت طول بکشد و با وزوز گوش و کاهش شنوایی همراه باشد. شروع سرگیجه‌ها ناگهانی است و گاهی شدت سرگیجه به حدی است که بیمار قادر به راه رفتن و ایستادن نیست.
همچنین تشویق بیمار به نوشیدن مایعات و پرهیز از مواد کافئین‌دار مانند نوشابه‌ها، قهوه، چای پررنگ و نهایتاً بهبود وضعیت روانی و اجتماعی در این بیماران با انجام اقدامات موثر توصیه می‌شود.

زمینه‌های بروز یا تشدید بیماری

1- آلرژی

2- اختلالات متابولیکی مثل دیابت

3- اختلالات عروقی مانند میگرن

4- عفونت‌های ویروسی

5- سیفلیس گوش

برای از بین رفتن سرگیجه و احتمال سقوط نکات زیر رعایت شود :

در هنگام سرگیجه، دو بالش را در دو طرف سر قرار دهید و چشم‌های خود را ببندید و در محیطی آرام و مناسب قرار بگیرید.

نکاتی جهت کاهش تهوع و استفراغ

1– مصرف داروهای ضد تهوع با تجویز پزشک

2- رعایت رژیم غذایی

چند نکته

1- در این بیماری، اختلال هوشیاری و سردرگمی غیرعادی است. در صورت وجود این علائم باید به فکر علت دیگری بود.

2- در این بیماری سرگیجه به صورت ناگهانی بروز می‌کند که در فواصل نامنظم به مدت چند ساعت رخ می‌دهد.

3- عده‌ای از بیماران دچار اختلال حرکتی و عدم تعادل می‌شوند.

4- وزوز گوش، کوتاه مدت و نوسان دار است.

5- معمولاً یک گوش را درگیر می‌کند.

6- شانس ابتلا در هر دو گوش یکسان است.

ارتباط سندرم منیر و قند خون

به طور طبیعی مایع موجود در گوش داخلی، در دو حفره‌ی بالونی شکل قرار دارد. کار این مایع، کمک به درک وضعیت سر در فضا است. این کار توسط مجموعه‌ای از گیرنده‌های گوش داخلی که به حرکت حساس هستند انجام می‌شود.
بیماری منیر، تعادل مایع در گوش داخلی را به هم می‌زند. این مایع ایجاد فشار می‌کند که سرانجام موجب پارگی پرده‌ی ظریف گوش داخلی می‌شود. آیا می‌دانید چرا؟
تحقیقات اخیر نشان داده است که بین مقدار قند خون و سندرم منیر رابطه وجود دارد.
انسولین، هورمونی است که مقدار قند خون را کنترل می‌کند. پزشکان دریافته‌اند که این بیماران در خونشان انسولین زیاد دارند که بر اثر آن اختلال در گردش خون پدید می‌آید. به علاوه غذای ناکافی، استعمال دخانیات، نوشیدن الکل و زیاد بودن کلسترول خون، باعث این بیماری می‌شود.
وقتی شما قند فراوان مصرف می‌کنید، قند خونتان به سرعت بالا و پایین می‌رود، آن وقت گوش‌های شما نمی‌توانند خود را با نوسانات قند خون در بدنتان منطبق کنند و در نتیجه شنوایی‌تان کاهش می‌یابد.
از طرفی دیگر، مصرف قند باعث افزایش چربی خون شده و چربی خون باعث غلیظ شدن خون می‌شود و ورود خون را به شریان باریکی که به گوش داخلی خون می‌رساند مختل می‌سازد، بنابراین بهترین شیوه‌ی درمان، کنترل قند خون است.

ویروس کرونا چیست -ویروس«کرونا» به عنوان عامل این بیماری به سیستم تنفسی حمله می‌کند و به تدریج این سیستم را از کار می‌اندازد و از علائم این بیماری می‌توان به سرفه، تب شدید که به التهاب ریه و نارسایی کلیه منجر می‌شود، اشاره کرد ،اما تاکنون واکسنی برای جلوگیری از ابتلای به آن ساخته نشده است.

ویروس کرونا چیست؟

ویروس‌های کرونا، ویروس‌هایی هستند که اکثر افراد در طول زندگیشان به آن مبتلا می‌شوند. ویروس‌های انسانی کرونا معمولا منجر به بیماری‌های خفیف تا نیمه شدید شبکه تنفسی فوقانی می‌شوند.

ویروس‌های کرونا بخاطر تیغ‌های تاج مانند روی سطح آنها به این نام شناخته شده‌اند و سه زیر گروه اصلی برای ویروس‌های کورونا وجود دارد، با عنوان‌های«آلفا، بتا، گاما» و یک گروه چهارم که به تازگی بوجود آمده، با عنوان دلتا.

ویروس‌های کرونا برای اولین بار در اواسط دهه 60 شناسایی شدند. پنج ویروس کورونا که می‌تواند افراد را مبتلا کند، عبارتند از: ویروس کورونای آلفا 229E، NL63 و ویروس کرونای بتا OC43، HKU1 و SARS-CAV. ویروس کورونا می‌تواند به سندرم تنفسی حاد منجر شود.

ویروس‌های کرونا ممکن است حیوانات را نیز مبتلا کند، اکثر این ویروس‌های کرونا معمولا تنها یک گونه جانور را مبتلا می‌کنند ازجمله میمون‌ها، گربه‌های هیمالیایی، سگ‌های راکون، گربه‌ها، سگ‌ها و جوندگان.

ابتلا به ویروس‌های انسانی کرونا چقدر شایع است؟

افراد در سراسر دنیا عموما به ویروس انسانی کرونا مبتلا می‌شوند. البته یک استثنا وجود دارد و آن ویروس SARS-COV است که البته از سال 2004 تاکنون هیچ مورد شناسایی شده از ابتلا به ویروس SARS-COV در هیچ جای دنیا گزارش نشده است.

چه کسانی به این بیماری مبتلا می شوند؟

اکثر افراد در طول زندگیشان به این ویروس مبتلا می‌شوند. احتمال ابتلای کودکان از همه بیشتر است. هرچند در طول زندگیتان ممکن است چندین بار مبتلا شوید.

چگونه مبتلا می‌شوید؟

تاکنون درباره راه‌های شیوع ویروس‌های انسانی کرونا مطالعات چندانی صورت نگرفته است، غیر از ویروس SARS. با این حال احتمال این وجود دارد که ویروس‌های انسانی کرونا از یک فرد مبتلا به فردی دیگر، از طریق هوا بوسیله عطسه یا سرفه و تماس نزدیک فردی مانند لمس کردن یا دست دادن انتقال یابد.
این ویروس‌ها ممکن است از طریق لمس اشیا یا سطوح آلوده و سپس تماس با دهان، بینی یا چشم نیز انتقال یابد.

در یک مورد، ویروس SARS از طریق مدفوع آلوده منتقل شد، به این صورت که این ویروس وارد هوا شده بود و افراد آن هوا را تنفس کرده و مبتلا شده بودند.

چه زمانی مبتلا می‌شویم؟

در آمریکا افراد معمولا در فصل‌های پاییز و زمستان به ویروس انسانی کرونا مبتلا می‌شوند، هر چند احتمال ابتلا در هر زمان از سال وجود دارد.

علائم آن چیست؟

ویروس‌های انسانی کرونا معمولا منجر به بیماری‌های موقتی شبکه فوقانی تنفسی خفیف و نیمه خفیف می‌شود.
علائم آن ممکن است شامل آبریزش بینی، سرفه، گلودرد و تب باشد. گاهی اوقات این ویروس‌ها ممکن است منجر به بیماری‌های شبکه تنفسی تحتانی مانند ذات‌الریه شود. این بیماری در افرادی که عارضه قلبی یا سیستم‌های ایمنی ضعیف دارند و افراد مسن شایع‌تر است. SARS-COV ممکن است منجر به بیماری‌های شدید شود.

چگونه می‌توانیم در برابر این بیماری از خود محافظت کنیم؟

در حال حاضر واکسنی برای حفاظت از شما در برابر ابتلا به ویروس انسانی کرونا وجود ندارد. می‌توانید از طرق زیر، خطر ابتلای خود را کاهش دهید: دستها را چندین بار در طول روز با آب و صابون بشویید، به چشم‌ها، بینی و دهانتان دست نزنید، از تماس نزدیک با افراد مبتلا خودداری کنید.

در صورت ابتلا چه باید بکنیم؟

اگر در اثر ویروس‌های انسانی بیمار شده‌اید، می‌توانید مانع ابتلای دیگران به این بیماری شوید: هنگامی که بیمار هستید، در خانه بمانید، از تماس نزدیک با سایر افراد خودداری کنید، هنگام سرفه و عطسه، جلوی دهان خود را بگیرید، اشیا و سطوح را تمیز و غیر آلوده نگهدارید.

بیماری ویروس کرونا چگونه تشخیص داده می‌شود؟

می‌توان تست‌های آزمایشگاهی را برای تایید اینکه آیا بیماری شما در اثر ویروس انسانی کرونا بوده یا خیر، انجام داد. هرچند، این تست‌ها همیشه استفاده نمی‌شود، زیرا افراد معمولا علائم بیماری خفیف را دارند، همچنین ممکن است انجام این آزمایش‌ها تنها به چند آزمایشگاه تخصصی محدود شود.

تست‌های آزمایشگاهی خاص ممکن است شامل موارد زیر باشد: ایزوله نمودن ویروس در کشت سلولی، آزمایش واکنش زنجیره ترکیب شده(PCR) که کاربردی‌تر و از لحاظ اقتصادی قابل دسترسی‌تر است، و آزمایش سرم شناسی برای آنتی‌بادی‌هایی برای ویروس های انسانی کورونا.

نمونه‌برداری از بینی و گلو بهترین انواع نمونه‌برداری برای شناسایی ویروس‌های انسانی کرونا شایع است. آزمایش سرم شناسی نیازمند جمع‌آوری نمونه‌های خونی است.

آیا درمانی برای آن وجود دارد؟

درمان خاصی برای بیماری‌هایی که براثر ویروس کرونا ایجاد می‌شود، وجود ندارد.

اکثر افرادی که مبتلا به بیماری کرونا هستند، پس از مدتی، خود، بهبود می‌یابند، هرچند کارهایی هست که با انجام آن می‌توان از علائم آن خلاصی یافت، مانند: مصرف داروهای مسکن و تب بر (مراقب باشید، نباید آسپرین را برای کودکان استفاده کنید) و استفاده از مرطوب کننده‌های هوای اتاق یا دوش آب گرم برای التیام گلودرد و سرفه.

اگر بیمار هستید، باید زیاد مایعات بنوشید، در خانه بمانید و استراحت کنید و اگر نگران علائم بیماریتان هستید، به مراکز درمانیتان مراجعه کنید.