مضرات سیگار برای دهان و دندان

مضرات سیگار برای دهان و دندان –

سیگار کشیدن منجر به مشکلات دهانی از جمله موارد زیر می شود:
بوی بد دهان
تغییر رنگ دندان
التهاب دهانه غدد بزاقی در سقف دهان
افزایش تولید پلاک و جرم بر روی دندان ها
افزایش تحلیل استخوان در فک
افرایش احتمال ابتلا به لکوپلاکیا (leukoplakia)، تکه های سفید در داخل دهان
افزایش خطر بیماری های لثه و احتمال از دست دادن دندان
تاخیر در فرایند بهبود اختلالات و زخم های دهانی، یا زخم های ناشی از جراحی در دهان و دندان
کاهش میزان احتمال موفقیت آمیز بودن کاشت دندان
افزایش خطر ابتلا به سرطان دهان

مضرات سیگار برای دهان و دندان چگونه سیگار منجر به بیماری های لثه می شود؟

سیگار، قلیان و سایر محصولات توتون و تنباکو می توانند با تاثیر بر روی اتصال بین استخوان و بافت نرم منجر به بروز بیماری های لثه شوند. به نظر می رسد که استعمال دخانیات با عملکرد طبیعی سلول های بافت لثه تداخل پیدا می کند. این تداخل باعث می شود که افراد سیگاری بیشتر در معرض خطر ابتلا به عفونت هایی مانند بیماری های پریودنتال (periodontal) قرار داشته باشند و همچنین به نظر می رسد که سیگار جریان خون لثه را مختل می کند که همین قضیه باعث ایجاد تاخیر در بهبود زخم ها می شود.

آیا پیپ، قلیان و سیگار برگ می توانند منجر به مشکلات دهان و دندان شوند؟

شک نکنید. پیپ، سیگار، قلیان و سیگار برگ، همگی می توانند منجر به مشکلات دهان و دندان شود. استعمال دخانیات می تواند باعث از دست دادن دندان ها و استخوان آلوئول شود. علاوه بر این مشکلات، استعمال دخانیات باعث بوی بد دهان، تغییر رنگ دندان ها، افزایش احتمال ابتلا به پریودنتال و سرطان گلو و دهان (حتی اگر دود آن را تو ندهید) می شود.

آیا سایر استفاده ها از توتون و تنباکو بی خطر هستند؟

به هیچ وجه. سایر روش های استفاده توتون و تنباکو (مانند جویدن) نیز خطرناک هستند. توتون و تنباکو حاوی 28 نوع ماده شیمیایی هستند که می توانند خطر ابتلا به سرطان های دهان، گلو و مری را افزایش دهند. از طرفی جویدن توتون و تنباکی میزان بیشتری نیکوتین را وارد بدن شما می کند که باعث می شود ترک کردن آن دشوارتر شود. میزان نیکوتین جذب شده از طریق جویدن تقریبا 60 برابر بیشتر از میزان نیکوتین جذب شده از طریق کشیدن همان مقدار توتون و تنباکو است.
این روش های استعمال توتون و تنباکو می توانند منجر به تحریک بافت لثه شده و باعث می شوند که ریشه دندان ها بیشتر در معرض آلودگی ها قرار بگیرند و به همین دلیل احتمال پوسیدگی دندان ها بیشتر می شود. همچنین ریشه های دندان نسبت به سردی و گرمی حساس تر بوده و می توانند غذا خوردن را برای شما دشوار کنند.
معمولا برای بهبود طعم و مزه تنباکو و توتون به آنها شکر اضافه می شود که همین شکر باعث افزایش احتمال پوسیدگی دندان ها (حدود 4 برابر بیشتر افرادی که از توتون و تنباکو استفاده نمی کنند) می شود.
گاهی مواقع شن و سنگ ریزه های موجود در توتون و تنباکو نیز می توانند منجر به شکستن دندان ها شوند.

عادت مصرف توتون و تنباکو را از همین حالا ترک کنید

صرف نظر از اینکه برای چه مدت زمانی دخانیات مصرف کرده اید، ترک این عادت بد می تواند تا حد زیادی در کاهش خطرات ناشی از آن کم کند. 11 سال بعد از ترک سیگار، احتمال ابتلای فرد سیگاری به بیماری های لثه تقریبا با احتمال ایتلای افراد غیر سیگاری برابر می شود.
حتی به نظر می رسد که کاهش میزان مصرف سیگار نیز بتواند در سلامت دهان و دندان و همچنین سلامت عمومی شما کمک کند. خطر ابتلا به بیماری های لثه در افرادی که روزانه نیم پاکت سیگار می کشند نسبت به افراد غیر سیگاری تقریبا 3 برابر است در حالی که این میزان برای افرادی که هر روز 1.5 پاکت سیگار می کشند تا 6 برابر افزایش پیدا می کند.
در یک مطالعه نشان داده شد که اختلال لکوپلاکیای دهان در 97.5% افرادی که توتون و تنباکو را به روش های دیگری غیر از دود کردن مصرف می کرده و حال آن را ترک کرده بودند، بعد از 6 هفته بهبود پیدا می کند.
برخی از آمار های انجمن سرطان آمریکا دلایل دیگری را نیز برای ترک سیگار عنوان می کند:
حدود 90 درصد افرادی که به سرطان دهان، لبها، گلو و زبان مبتلا هستند سیگار می کشند و یا توتون و تنباکو می جوند. میزان خطر ابتلا به این سرطان ها به میزان مصرف افراد و همچنین مدت زمان مصرف بستگی دارد. افراد سیگاری تا 6 برابر بیشتر در معرض ابتلا به این گونه سرطان ها هستند.
حدود 37 درصد از افراد سیگاری مبتلا به سرطان که بعد از بهبود سرطان هنوز هم به عادت استعمال دخانیات خود ادامه می دهند دوباره به سرطان دچار می شوند. این در حالی است که این میزان برای افرادی که بعد از سرطان اول سیگار را ترک کرده اند تنها 6 درصد است.

چگونه می توانم دخانیات را ترک کنم؟

برای ترک دخانیات می توانید از دندانپزشک و یا پزشک کمک بگیرید. برخی دارو ها وجود دارند که می توانند ترک عادت به نیکوتین را ساده تر کنند. برخی از این محصولات را می توانید بدون نسخه نیز تهیه کنید.
مطالعه مقالات و مراجعه به مراکز ترک سیگار نیز می تواند به شما کمک کند.
دارو های گیاهی، طب سوزنی و چندین روش مختلف دیگر نیز برای ترک عادت بسیار مضر و بد سیگار کشیدن وجود دارد.

گلو درد چیست

گلو درد -گلو درد (که با عناوین التهاب گلو یا التهاب لوزه ها نیز شناخته می شود) یک نشانه از یک بیماری دیگر است که بر روی حلق و یا اطراف لوزه ها تاثیر می گذارد. این حالت می تواند نتیجه یک عفونت توسط باکتری ها یا ویروس ها باشد.
گلو درد می تواند خود یک بیماری باشد و یا اینکه یکی از علائم یک بیماری گسترده تر مانند آنفولانزا باشد.
این بیماری معمولا در کودکان و نوجوانان بروز می کند اما به طور کلی می تواند در هر سنی رخ بدهد.
علامت اصلی گلو درد احساس درد در گلو و اشکال در بلع است. اگر گلو درد به دلیل یک عفونت باکتریایی بروز کرده باشد می توان به کمک آنتی بیوتیک ها آن را درمان کرد. معمولا این روش درمانی هیچ گونه عوارضی به جا نخواهد گذاشت.
ابتلا به گلو درد چگونه است؟

گلو درد به علت ابتلا به عفونت به وجود آمده توسط ویروس ها یا باکتری ها بروز می کند.
گلو دردی که به علت عفونت ویروسی به وجود می آید می تواند دلایل مختلفی داشته باشد، از جمله ویروس سرماخوردگی و آنفولانزا.
عفونت ویروسی می تواند از طریق قطرات خارج شده از دهان و بینی در هنگام عطسه و سرفه و یا دست دادن با افرادی که دست های آنها آلوده به ویروس است منتقل شود.
در میان باکتری هایی که باعث گلو درد می شوند، باکتری استرپتوکک گروه A (streptococcus group A) شایعترین نوع آن است. دوره بین آلودکی به عفونت و ابتلا به گلو درد تقریبا 4 روز است.

علائم گلو درد چه چیزهایی هستند؟

درد در گلو و اشکال در بلع
درد ممکن است گوش ها را نیز تحت تاثیر قرار دهد.
قرمز شدن گلو و ورم لوزه ها (ممکن است لوزه ها پوشیده شوند)
ممکن است فرد مبتلا به گلو درد با تب نیز مواجه شود
ممکن است غدد لنفاوی زیر فک و گردن متورم شوند.
اگر گلودرد به علت عفونت ویروسی به وجود آمده باشد ممکن است علائم خفیف تر باشند. معمولا این گلودرد ها با سرماخوردگی معمولی در ارتباط هستند.
اگر گلو درد به علت ویروس Coxsackie به وجود آمده باشد ممکن است تاول های کوچکی بر روی لوزه ها و در نرم کام بروز کند. تاول ها در عرض چند روز می ترکند و زخم هایی را به وجود می آورند که می توانند بسیار دردناک باشند.
اگر گلودرد به علت یک عفونت استرپتوکوکی (streptococcal ) به وجود آمده باشد، اغلب لوزه ها متورم می شوند. در این حالت درد در گلو نیز بروز خواهد کرد. تب، نفس بدبو و احساس ناخوشی عمومی نیز ممکن است رخ بدهند.

تشخیص گلودرد چگونه است؟

معمولا پزشک از روی علائم و معاینه می تواند بیماری شما را تشخیص دهد اما ممکن است به منظور تشخیص عامل ایجاد کننده ی گلودرد، پزشک برای شما آزمایش نمونه ترشحات گلو و آزمایش خون تجویز کند.

عوارض ناشی از گلو درد چه چیزهایی می توانند باشند؟

معمولا گلو درد باعث به وجود آمدن مشکل خاصی نمی شود و بعد از یک هفته درمان می شود، اما در برخی موارد ممکن است عوارض زیر را به وجود بیاورد:
ممکن است در گوش میانی، سینوس ها و یا سینه عفونت ثانویه بروز کند.
اگر گلو درد به علت عفونت استرپتوکوک رخ بدهد ممکن است باعث شود که فرد به مخملک نیز مبتلا شود.
یک عارضه نادر، آبسه گلو است که معمولا در یک طرف رخ می دهد.
در مواردی بسیار نادر ممکن است بیماری هایی مانند تب روماتیسمی یا گلومرولونفریت (بیماری خاص کلیه) رخ بدهند.

درمان گلو درد چگونه است؟

اکثریت قریب به اتفاق گلو درد ها ناشی از ویروس ها هستند و تعداد کمی از آنها به علت عفونت های باکتریایی هستند. در هر دو صورت درمان به کمک دارو ها انجام می شود، لذا برای دریافت داروی مناسب به پزشک مراجعه کنید.
علائم و نشانه های مشخصه عفونت باکتریایی گلو عبارتند از:
تب بالا
چرک کردن لوزه ها که با چشم غیر مسلح نیز قابل مشاهده است.
بزرگ و حساس شدن گره های لنفاوی در گردن
علائم گلودرد های خفیف را می توان به کمک دارو های بدون نسخه درمان کرد. برای دریافت این دارو ها می توانید به داروخانه ها مراجعه کرده و با پزشک داروساز مشورت کنید. تهیه این گونه دارو ها نیازی به مراجعه به پزشک و تهیه نسخه ندارد.

علل اصلی ریزش مو چیست

علل اصلی ریزش مو چیست –

موها در همه جای بدن به جز کف دست و کف پاها رشد می کنند اما در بسیاری از مناطق بدن به اندازه ای کوچک هستند که تقریبا غیر قابل دیدن هستند. مو از پروتئینی به نام کراتین ساخته شده است که توسط فولیکول های مو که در بیرونی ترین لایه پوست قرار دارند تولید می شود.
همانطور که فولیکول ها سلول های موی جدید تولید می کنند، سلول های قدیمی تر با سرعت 6 اینچ در سال از پوست بیرون فرستاده می شوند. مویی که مشاهده می کنید در واقع یک رشته از سلول های کراتین مرده است.
سر یک فرد بالغ حدود 100 تا 150 هزار تار مو دارد و هر روز 100 رشته از آنها از سر جدا می شوند. لذا پیدا کردن چند تار مو در لابه لای شانه شما چندان جای نگرانی ندارد.
در لحظه تقریبا 90% از موهای سر فرد در حال رشد هستند. هر فولیکول چرخه زندگی مختص به خود را دارد که می تواند تحت تاثیر عواملی مانند سن، بیماری و سایر عوامل دیگر قرار بگیرد. این چرخه به سه مرحله اصلی تقسیم می شود:
آناژن: رشد مو که بین دو تا شش سال طول می کشد.
کاتاژن: گذار از رشد مو که دو تا سه هفته سول می کشد.
تلوژن: فاز استراحت که حدود دو تا سه ماه طول می کشد، بعد از مرحله استراحت، مو ریخته و یک موی جدید جایگزین آن می شود و این چرخه را طی میکند.
با افزایش سن، میزان رشد مو کاهش می یابد.علل اصلی ریزش مو چیست

انواع مختلفی از ریزش مو وجود دارد:

ریزش طبیعی مو که در آن با افزایش سن، مو نیز به تدریج نازک تر می شود. تعداد بیشتری از فولیکول ها وارد مرحله استراحت می شوند و تعداد موهای باقی مانده کوتاه تر و کمتر می شوند.
آلوپسی آندروژنیک که یک وضعیت ژنتیکی بوده که می تواند مردان و زنان را تحت تاثیر قرار دهد. مردان مبتلا به این وضعیت که به آن طاسی الگوی مردانه گفته می شود از اوایل دهه سوم زندگی با این مشکل مواجه می شوند. معمولا این ریزش از خط جلو سر شروع می شود. زنان مبتلا به این وضعیت که به آن طاسی الگوی زنانه گفته می شود، تا سن 40 سالگی یا حتی بالاتر با مشکل قابل توجهی مواجه نمی شوند. نازک شدن مو اغلب در تمام پوست سر و به ویژه تاج سر رخ می دهد.
آلوپسی اره آتا که اغلب به صورت ناگهانی شروع شده و باعث ایجاد طاسی تکه ای در کودکان و نوجوانان می شود. این وضعیت ممکن است به صورت کامل نیز رخ بدهد و باعث طاسی کامل فرد شود. تقریبا 90 درصد از افراد مبتلا به این نوع از ریزش مو بعد از چند سال دوباره با رشد مو در این ناحیه مواجه شده و بهبود می یابند.
آلوپسی سراسری که در آن تمام موهای بدن از جمله ابروها، مژه ها و موهای ناحیه تناسلی میریزند.
تریکوتیلومانیا که اغلب در کودکان رخ می دهد. این وضعیت یک اختلال روانی بوده که در آن فرد موهای خود را می کشد.
تلوژن افلوویوم که یک وضعیت موقتی بوده و در آن موهای بالای پوست سر به دلیل تغییر در چرخه رشد مو می ریزند.

علل ریزش مو چه چیزهایی هستند؟

پزشکان هنوز نمی دانند که چرا برخی از فولیکول ها برای داشتن دوره رشد کوتاه تری نسبت به سایر فولیکول ها برنامه ریزی شده اند. با این حال، عوامل متعددی می تواند ریزش مو را تحت تاثیر قرار دهد:
هورمون ها مانند غیر طبیعی بودن سطح هورمون آندروژن (هورمون های مردانه ای که به طور طبیعی در مردان و زنان تولید می شود)

ژنتیک که ممکن است استعداد فرد در ابتلا به طاسی از والدین به فرزند به ارث برسد.

استرس، بیماری و وضع حمل می توانند باعث ریزش موی موقت شوند. عفونت های قارچی نیز می توانند باعث ریزش مو شوند.

داروها، از جمله داروهای شیمی درمانی، رقیق کننده های خون، برخی داروهای فشار خون و قرص های ضد بارداری نیز می توانند باعث ریزش موی موقت شوند.

سوختگی، آسیب دیدگی ها و اشعه ایکس نیز می تواند باعث ریزش موی موقت شوند.
بیماری های خود ایمنی ممکن است باعث آلوپسی آره آتا شوند.

لوازم آرایشی و بهداشتی مانند شامپوها، فر کردن و رنگ کردن نیز می توانند به ضعف و شکنندگی موها کمک کنند. کش ها و کلیپس های محکم، بیگودی ها و اتو های داغ نیز به موها آسیب می رسانند. با این حال این موارد باعث طاسی نمی شوند و در اکثر موارد با عدم تکرار آسیب رساندن به مو و متوقف کردن استفاده از آن محصول یا وسیله خاص، مشکل برطرف می شود. البته آسیب شدید به موی سر می تواند در برخی موارد باعث طاسی تکه ای دائمی شود.

شرایط پزشکی و بیماری ها مانند تیروئید، لوپوس، دیابت، کمبود آهن، اختلالات غذا خوردن و کم خونی نیز می توانند منجر به ریزش مو شوند. البته در این موارد نیز با درمان بیماری، مشکل ریزش مو نیز رفع می شود.
رژیم های غذایی کم پروتئین و کم کالری نیز می توانند باعث ریزش موی موقت شوند.

بارداری دوقلویی

بارداری دوقلویی –

بارداری دوقلویی یا چندقلویی، چقدر شایع است؟

میزان شیوع این موارد در حال افزایش است و تعداد دو یا چندقلوها در دو دهه اخیر افزایش قابل توجهی داشته است. عمدتا به این دلیل که زنان بیشتری از داروهای درمان ناباروری یا روشهای کمکی بارداری (ART) استفاده می کنند تا بتوانند آبستن شوند. این درمانها، تا حد زیادی احتمال دو یا چندقلو حامله شدن زنان را افزایش می دهند. هرچند ممکن است شما فقط اخبار مربوط به چهارقلو، پنج قلو یا هفت قلوها را در راس تیترهای خبری بینید، اما هنوز هم نزدیک به 95% از کل بارداریهای چند قلویی، دوقلوها هستند.
امروزه، از هر 32 زایمان، یکی از آنها دوقلو است. این آمار 65% بیشتر از آمار سال 1980 است؛ بعلاوه آمار دوقلو حامله شدن در زنانی که از درمانها یا کمکهای پزشکی برای حامله شدن استفاده نمی کنند هم دو برابر شده است (به یک مورد دوقلو در 89 مورد زایمان رسیده است).

میزان افزایش سه قلو و چهارقلوها، حتی از این هم بیشتر است. بین سالهای 1980 تا 1998، تعداد سه قلوها (و بیشتر)، 400% افزایش یافت؛ اما با دقیق تر شدن روشهای درمان ناباروری، این میزان در چند سال گذشته مجددا کاهش یافته است. در سال 2003، از هر 535 مورد زایمان، یکی از آنها سه قلو، چهارقلو یا بیشتر بوده است.
حدودا یک سوم از دوقلوها، همسان یا مونوزیگوت هستند (یک تخمک بارور، به دوقسمت تقسیم شده است). دو سوم از دوقلوها نیز غیر همسان یا دی زیگوت هستند (دو تخمک توسط دو اسپرم متفاوت، بارور می شوند). احتمال اینکه یک زن صاحب دوقلوهای همسان شود، 1 در 250 تا 300 است. این مقدار در طول چند دهه اخیر ثابت مانده و به طور قابل ملاحظه ای در سرتاسر جهان نیز ثابت است.احتمال اینکه دوقلوهای غیر همسان داشته باشید، به میزان شایع بودن این مورد در فامیل شما بستگی دارد.

دوقلوییدر صورتی که از روشهای درمان ناباروری استفاده کنم، احتمال اینکه دو یا چند قلو حامله شوم چقدر است؟

هرچند این امر قطعی نیست، اما بهتر است خودتان را برای احتمال آن آماده کنید. داروهای ناباروری، تخمدانها را تحریک می کنند؛ در نتیجه احتمال اینکه شما چندین تخمک را به صورت همزمان آزاد کنید، بیشتر می شود. به طور متوسط، 20% از خانمهایی که از گنادوتروپین استفاده می کنند، به بیشتر از یک جنین حامله می شوند. خانمهایی که در حین استفاده از داروی کلومیفن حامله می شوند، 5 تا 12 درصد احتمال دارد که صاحب دوقلو شوند.
اگر شما تحت درمان به روش IVF (لقاح مصنوعی یا باروری آزمایشگاهی) قرار گیرید، احتمال اینکه به بیشتر از یک فرزند حامله شوید، 20% تا 40% است، که بستگی به تعداد جنینهایی دارد که در رحم شما قرار داده می شوند. روشهای دیگر درمان ناباروری مانند GIFT (انتقال اسپرم به لوله های رحمی) و ZIFT (انتقال تخم لقاح یافته به لوله های رحمی) و همچنین روشهای جدیدتر مانند ICSI (تزریق اسپرم در داخل سیتوپلاسم تخمک) هم احتمالا منجر به حاملگی به دوقلو یا چندقلوها می شوند.
روش IUI (تزریق اسپرم داخل رحم)، که در آن اسپرم توسط سرنگ به داخل رحم تزریق می شود، تنها روش درمان ناباروری است که احتمال بروز حاملگی به دوقلو یا چندقلوها را افزایش نمی دهد. اما اکثر خانمهایی که از روش IUI استفاده می کنند، همزمان از داروهای درمان ناباروری نیز استفاده می کنند.
داروهای درمان ناباروری و سایر روشهای درمانی، اساسا احتمال حامله شدن به دوقلوهای غیر همسان را افزایش می دهند که در آن دو تخمک توسط دو اسپرم متفاوت بارور می شوند. اما اکنون شواهدی نیز وجود دارند که نشان می دهند در زنانی که از برخی روشهای درمانی خاص استفاده می کنند، احتمال حامله شدن به دوقلوهای همسان نیز بیشتر است.

چه عوامل دیگری بر احتمال بارداری دو یا چندقلویی تاثیر می گذارند؟

هرچند احتمال به وجود آمدن دوقلوهای همسان ثابت است، عوامل متعددی وجود دارند که بر احتمال به وجود آمدن دوقلوهای غیر همسان اثر می گذارند:
عوامل موروثی: وراثت نیز یک عامل مهم است. احتمال حامله شدن به دوقلوهای غیر همسان به طور موروثی در خانواده منتقل می شود، اگر شما خودتان دوقلو بوده اید، یا اگر به دنیا آمدن دوقلوها در خانواده شما رایج است، احتمال اینکه شما هم خودتان صاحب دوقلو شوید اندکی بیشتر از دیگران است. این موضوع خصوصا در خانواده مادری اهمیت بیشتری دارد، اگرچه یک قانون کلی نیست؛ در صورتی که تولد دوقلوها در خانواده مادری شما شایع باشد، احتمال اینکه شما هم صاحب دوقلو شوید بیشتر است. زنانی که خودشان یکی از دوقلوهای غیر همسان بوده اند، با احتمال 1 در 60 صاحب دوقلو می شوند. اما حاملگی به دوقلوهای همسان در خانواده ها به صورت موروثی منتقل نمی شود.
سن: هر چه سن شما بیشتر باشد، احتمال اینکه صاحب دوقلو یا چندقلوهای غیر همسان شوید، بیشتر می شود. یک مطالعه در سال 2006 نشان داد که زنانی که سن آنها از 35 سال بیشتر است (در مقایسه با زنان جوانتر)، مقدار بیشتری FSH (هورمون تحریک کننده فولیکول) را تولید می کنند. جالب این است که افزایش سطح این هورمون، نشانه از کار افتادن تدریجی تخمکها و کاهش میزان باروری است. اما این هورمون، همان هورمونی است که موجب رسیده شدن یک تخمک جهت آماده شدن برای تخمک گذاری در هر ماه می شود. زنانی که میزان هورمون FSH در آنها بیشتر است، ممکن است در هر دوره از سیکل قاعدگی خود (بین دو دوره خونریزی پریود) بیشتر از یک تخمک رها کنند. در نتیجه هرچند احتمال حامله شدن زنان مسن کمتر می شود، اما اگر حامله شوند، احتمال اینکه صاحب دوقلو شوند بیشتر است.
تعداد حاملگیها: هرچه تعداد حاملگیهای قبلی شما بیشتر باشد، احتمال اینکه صاحب دوقلو شوید بیشتر است.
سابقه دوقلوها: اگر یکبار صاحب دوقلوهای غیر همسان شوید، احتمال اینکه در حاملگیهای بعدی خود مجددا صاحب دوقلو شوید، دو برابر بیشتر از دیگران است.
نوع بدن: حاملگی دوقلوها در زنانی که از لحاظ بدنی بزرگ یا قد بلند هستند، بیشتر از زنان کوچک است.

منبع: نی نی سایت

علامتهای خطر در دوران بارداری

علامتهای خطر در دوران بارداری  -مادر عزیز، اکنون که باردار شده‌اید باید به برخی نشانه‌ها بیشتر دقت کرده و علایمی را که به عنوان علایم خطر شناخته می‌شوند، بهتر بشناسید. به محض مشاهده هر کدام از این علایم با پزشک یا مامای خود تماس بگیرید.

1- خونریزی واژینال با یا بدون درد

بهتر است خونریزی و لکه بینی را در بارداری جدی بگیرید، گرچه همه لکه بینی‌ها خونریزی ها مهم نیستند، ولی در اغلب موارد خونریزی در سه ماهه اول می‌تواند نشانه ای از سقط و یا بارداری خارج از رحم باشد. خونریزی روشن و همراه با درد از اهمیت بیشتری برخوردار است. اگر شما مبتلا به خونریزی و دردهای کرامپی شدید هستید، احتمالاً در معرض سقط هستید. اما دردهای تیز و واضح شبیه درد چاقو خوردگی و یک طرفه در زیر دل، به احتمال زیاد، نشانه بارداری خارج از رحم است. عارضه ای جدی که با کاشته شدن جنین در جایی خارج از رحم، مثلاً در لوله های رحمی رخ می‌دهد.

– چه اقدامی باید انجام دهیم؟
با پزشک وبا مامایتان تماس بگیرید. او برای شما سونوگرافی در خواست می‌کند و پس از معاینه و آزمایش‌های لازم، اقدامات لازم را برای شما انجام می‌دهد.
نکته اصلی: بسیاری از خون‌ریزی‌ها و لکه بینی‌ها در سه ماهه اول بدون مشکل خاصی برطرف می‌شوند ولی نباید آن‌ها را به فراموشی بسپارید، به ویژه وقتی همراه با خونریزی شدید، درد شدید یک طرفه و یا دردهای کرامپی و پیچشی باشند.

2- تهوع و استفراغ شدید

تهوع و استفراغ در بارداری مشکل شایعی است ولی گاهی آنچنان شدید می‌شود که باید آنرا جدی گرفت. تهوع و استفراغی که شما را از فعالیت روزانه بازدارد و موجب سرگیجه، کاهش وزن و از دست دادن مایعات بدن شود می‌تواند موجب اختلال در الکترولیت‌ها شود و بنابراین خطرناک است.
– چه اقدامی باید انجام دهیم؟
با پزشک وبا مامایتان تماس بگیرید. گاهی بستری شدن در بیمارستان، ضروری می‌شود. ضمن اینکه داروهای موثر و کم خطری نیز برای این مشکل وجود دارند. اغلب خانم‌های بارداری که تهوع و استفراغ دارند به زودی بهبود می‌یابند. ولی تهوع و استفراغ شدید علاوه بر اینکه می‌تواند نشانه ای از نوعی اختلال به نام حاملگی مولار باشد، باید به سرعت درمان شود.

3- تب شدید

تب بیش از 38 درجه سانتی‌گراد باید در بارداری جدی گرفته شود. خانم‌های باردار بیش از سایر افراد در معرض برخی از بیماری‌های عفونی از جمله آنفلوانزا هستتند. ضمن اینکه تب بالا در هفته های اول بارداری می‌تواند موجب اختلال در لوله عصبی جنین و اختلال و ناهنجاری جنینی شود.
تبی که همراه با درد مفاصل و کهیر ظاهر می شود؛ می‌تواند نشانه ای از بیماری سیتومگال، توکسوپلاسموز و یا پاروویروس باشد.
– چه اقدامی باید انجام دهیم؟
هر نوع تب را که همراه با علایم تنفسی، درد بدن و نشانه های شبیه آنفلوانزا، کهیر و درد مفاصل باشد، به پزشک یا مامایتان گزارش کنید. به خاطر داشته باشید مهم‌ترین اقدام اولیه، کاهش تب با دارویی مانند استامینوفن ساده است.
نکته مهم: زنان باردار بیشتر در معرض بستری شدن در بیمارستان، بخش مراقبت‌های ویژه و مرگ ناشی از آنفلوانزا هستند. بنابراین واکسیناسیون بر علیه آنفلوانزا در زنان بارداری که در فاصله مهر تا اردیبهشت ماه باردار می‌شوند در هر کدام از سه ماهه های بارداری پیشنهاد می‌شود.

علامتهای خطر در دوران بارداری4- ترشحات واژینال و خارش

این علامت می‌تواند نشانه ای از عفونت‌های زنانه و یا بیماری آمیزشی قابل درمان باشد که در طی بارداری عوارض خطرناک‌تری دارند زیرا می‌توانند موجب زایمان زودرس و انتقال عفونت به جنین شوند.

– چه اقدامی باید انجام دهیم؟
در اولین فرصت به پزشک یا مامایتان مراجعه کنید. زیرا درمان زودرس بهتر از تحمل عوارض است.

5- درد و سوزش هنگام دفع ادرار
این علامت می‌تواند نشانه ای از عفونت مثانه و دستگاه ادراری باشد. عدم درمان این عفونت‌ها، می‌تواند موجب بروز زایمان زودرس شود.

– چه اقدامی باید انجام دهیم؟
درمان زودرس می‌تواند از بروز عفونت‌های شدیدتر و نیز زایمان زودرس پیشگیری کند.

6- درد و تورم یک‌طرفه ساق پا / سردرد شدید
این علامت می‌تواند نشانه ای از وجود یک لخته خون در مسیر رگی باشد. بارداری معمولاً همراه با افزایش انعقاد پذیری بیشتر خون است و زنان باردار بیشتر در معرض انعقاد خون در اندام‌های انتهایی و مغز هستند. وجود لخته خون در مغز با سردرد شدید و در مسیر رگ‌های پا با قرمزی، درد و تورم یک‌طرفه ساق پا بروز می‌کند. سردرد همراه با تاری دید می‌تواند نشانه ای از افزایش فشار خون یا اختلال عروقی در مغز باشد.

– چه اقدامی باید انجام دهیم؟
در اولین فرصت با پزشکتان تماس بگیرید. زنانی که دچار سابقه ترومبوز و لخته شدن خون هستند باید به صورت پیشگیرانه و قبل از اقدام برای بارداری درمان شوند.

7- تشدید بیماری‌های زمینه ای در بارداریچ
زنان بارداری که مبتلا به بیماری‌های زمینه ای مانند بیماری‌های تیروئید، دیابت و فشار خون بالا، لوپوس و آسم هستند، باید در مورد هر گونه تغییری در نشانه های بیماریشان حساس‌تر باشند. اگر بیماری‌های زمینه ای شما تشدید شوند وبا تحت کنترل نباشند ممکن است بارداری شما با مخاطراتی همراه شود مثلاً افزایش و یا کاهش هورمون‌های تیروئید می‌تواند احتمال سقط را افزایش دهد وبا افزایش قند خون می‌تواند شما را در معرض بروز سقط و ناهنجاری‌های جنینی قرار دهد.

– چه اقدامی باید انجام دهیم؟
هر نوع تشدید علایم باید به عنوان یک نشانه خطر در نظر گرفته شده و در اولین فرصت برای درمان آن اقدام شود.
به خاطر داشته باشید اغلب زنان، بارداری کم خطری را پشت سر می‌گذارند بنابراین از بارداریتان لذت ببرید. استرس زیاد برای شما خطرناک است. بنابراین با ویزیت‌های کافی در طی بارداری، تغذیه مناسب و استراحت کافی و دریافت مکملهای ویتامین در طی بارداری، از سلامت بارداریتان اطمینان کسب کنید.

مراقبتهای قبل از باردرای

مراقبتهای قبل از باردرای -مراقبت های قبل از بارداری، می تواند برای سلامت شما و کودک شما مفید باشد. به این مراقبت ها “مراقبت های قبل و حین بارداری” گفته می‌شود. هدف از این مراقبت ها، چک کردن تمام خطرات بالقوه ایست که ممکن است در حین بارداری شما و یا کودک شما را تهدید کند و اینکه، قبل از بارداری به تمام مسائل پزشکی موجود، رسیدگی شود.
این موضوع در مورد این قضیه بحث میکند که شما قبل از باردار شدن به سلامت فیزیکی و روانی مناسب رسیده باشید. چیزی که انتظار می رود این است که شما در وهله ی اول یک پزشک را به عنوان مشاور خود برای قبل از بارداری و حین بارداری انتخاب کنید.

در قرار ملاقات های شما با پزشکتان، قبل و حین بارداری چه اتفاقاتی می افتد؟

قرار ملاقات های شما با پزشکتان که به منظور مراقبت های قبل و حین بارداری انجام می شوند بهترین فرصت است که شما هر آنچه که در ذهنتان دارید، از جمله رژیم غذاییتان، ویتامین های دوران بارداری، یا هر گونه نگرانی دیگری که در خانوادتان وجود دارد، را بپرسید.

مراقبتهای قبل از باردرایدر حین این ملاقات ها، شما و پزشکتان در مورد موارد زیر بحث خواهید کرد:

سوابق بارداری: این مورد شامل هر نوع بارداری قبلی، سوابق قاعدگی هایتان، روشهای پیشگیری از بارداری، نتایج قبلی تست پاپ اسمیر، هر گونه بیماری مقاربتی و عفونت های واژن در گذشته می شود.

سوابق پزشکی: این مورد شامل هر گونه مشکلات سلامتی شما در حال حاضر میشود که شما می توانید آنها را قبل از بارداری تحت کنترل قرار دهید.

سوابق جراحی: آینکه آیا شما تا به حال هیچ گونه سوابق جراحی، ترانسفوزین (انتقال خون) و بستری شدن در بیمارستان را داشته اید یا خیر؟ اگر داشته اید، به پزشکتان بگویید.
داروهایی که اکنون مصرف میکنید: در مورد هر گونه دارویی، چه با نسخه و چه داروهای بدون نسخه، که مصرف میکنید با پزشک خود مشورت کنید. در برخی از موارد ممکن است یک تغییر باعث کاهش نقایص هنگام تولد شود. فراموش نکنید که اگر داروی گیاهی و یا مکمل خاصی نیز مصرف می کنید، آن را نیز بازگو کنید.
تاریخچه ی پزشکی خانوادگی: هر گونه شرایط پزشکی ای که در خانوادتان وجود دارد را به پزشکتان بگویید. حتی مواردی مانند وجود دوقلو ها در خانواده ی خودتان یا شریک زندگیتان.

محیط خانه و محل کار: هر آنچه در محیط کار و خانه وجود دارد و می تواند خطرات احتمالی برای سلامت بارداری شما و توانایی بارداری شما به وجود بیاورند را بیان کنید. مواردی مانند قرار گرفتن در معرض مرفوع گربه، اشعه ی X، سرب و یا حلال ها.

وزن شما: رسیدن به وزن ایده آل قبل از باردار شدن ایده ی خوبی به نظر می رسد. این به این معناست که اگر اضافه وزن دارید، برای کم کردن خطر احتمالی عوارض ناشی از فشار خون بالا حین بارداری، وزن خود را کم کنید. و یا اگر کمبود وزن دارید، برای کم کردن خطر به دنیا آوردن نوزاد با وزن کم، به وزن خود بیافزایید.

عوامل سبک زندگی: پزشک شما در مورد مسائلی در زندگی شما و شریک زندگیتان که می تواند در بارداری شما موثر باشد سوالاتی می پرسد. مانند سیگار کشیدن، مصرف الکل، استفاده از مواد مخدر (تفریحی و اعتیاد). هدف این است که شما بارداری سالمی داشته باشید و این اطلاعات محرمانه خواهند ماند، پس به پزشکتان صادقانه و راحت جواب دهید.

ورزش: اگر ورزش خاصی انجام می دهید و یا بیرون از خانه کار نمیکنید با پزشکتان مطرح کنید. به طور کلی ممکن است شما در حین بارداری بتوانید به برنامه ی ورزشی و فعالیت های خود به صورت عادی بپردازید، مگر اینکه پزشک دستوری مبنی بر کاهش و یا تغیری در ان ها به شما بدهد.

رژیم غذایی: پزشک شما در مورد انچه که میخورید و مینوشید از شما سوالاتی میپرسد. ایده آل این است که شما با یک عادت غذایی خوب و سالم برای بارداری اقدام کنید که این برنامه شامل انواع مواد غذایی سرشار از فیبر، کلسیم (به اندازه ی کافی)، اسید فولیک و سایر مواد مغذی می شود.

کافئین: قبل از بارداری ممکن است پزشک شما را به مصرف حداکثر 300 میلی گرم کافئین محدود کند که این مقدار تقریبا دو فنجان معمولی قهوه خواهد شد. فراموش نکنید که کافئین علاوه بر چایی و قهوه در موادی مانند شکلات و نوشابه و برخی داروها نیز وجود دارد.

ویتامین های دوران بارداری: قبل از بارداری شما باید مکمل اسید فولیک مصرف کنید. این دارو باعث کمتر شدن احتمال ایجاد اختلالات نورولوژیکی در نوزاد شما می شود و بهتر است این مکمل از قبل از حاملگی مصرف شود. پزشک شما ممکن است مصرف 400 میلی گرم اسید فولیک را برای قبل از آبستن شدن و در حین بارداری برای شما تجویز کند.

همچنین ممکن است پزشک شما:
قلب، ریه، پستان ها، تیروئید، شکم، لگن، و پاپ اسمیر شما را معاینه کند.
آزمایشهایی مانند سرحجه، هپاتیت، HIV، سیفلیس و دیگر بیماریها را به عمل آورد.
در مورد نمودار دوره های قاعدگی شما، با شما بحث کند و بهترین زمان ممکن که احتمال بارداری بیشتر است را برای شما مشخص کند.
واکسیناسیون شما را چک کند و اگز در مقابل سرخجه و یا آبله مرغان واکسینه نشده اید، واکسن مناسب را برای شما تجویز کنند و بارداری شما را تا یک ماه به تاخیر بیاندازند.
در مورد مشاوره ی ژنتیک با شما گفتگو کنند. مشاوره ی ژنتیک می تواند اطلاعاتی در مورد داشتن کودکی با نقص مادر زاد به شما بدهد. این مشاوره ممکن است برای مادران مسن، افراد با سابقه ی مشکلات ژنتیکی، نقایص مادرزاد یا عقب ماندگی ذهنی توصیه شود.
توجه داشته باشید که آزمایش ژنتیک می تواند برای پیشگیری از بسیاری از تولد های نوزادانی با اختلالات ژنتیکی موثر باشد.

مراقبت از مو در دوران بارداری

وقتی متوجه باردار بودن خود می‌شوید علاوه بر هیجانی که برای تولد کودک خود دارید، چیزهای دیگری نیز هستند که باید خود را برای آنها آماده کنید.
متخصصین پوست و مو تاکید دارند که موهای شما در این دوران در بهترین و پرپشت ترین حالت خود هستند پس از آنها لذت ببرید و برای داشتن موهایی زیبا در طول این نه ماه خود را آماده کنید.
مراقبت از مو در دوران بارداریتغییرات مو

موی افراد در حالت عادی رشد، سه مرحله را طی می‌کند: رشد فعال، مرحله استراحت و مرحله ریزش. در طول این سه مرحله در طی یک روز معمولا صد تار مو از سر فرد می ریزد. وقتی شما باردار هستید ترشح هورمون های حاملگی چرخه رشد موی شما را تغییر میدهد. موهای شما رشد می‌کنند و روی سرتان باقی می‌مانند بدون آنکه بریزند در نتیجه موهایی بلندتر و پرپشت تر از همیشه خواهید داشت.
بعضی تحقیقات نشان داده اند که هر تار موی شما نیز در دوران بارداری به مراتب قطورتر از قبل و یا بعد از آن است.
گاهی ممکن است در این دوران یا بعد از آن فر موهای شما بیشتر شود. البته هنوز مکانیزم دقیق این تغییرات برای پزشکان معلوم نیست. سوالات بسیاری مطرح است که آیا هورمون های حاملگی می‌توانند باعث تغییر در منافذ رویش موی سر شوند یا نه. این منافذ هستند که شکل و جنس موی شما را تعیین میکند.
پرهیز از مواد شیمیایی

اگر به طور معمول عادت دارید که موهای خود را رنگ، هایلایت و یا فر کنید، شاید بهتر باشد که در دوران بارداری استراحتی به موهای خود بدهید. برخی از پزشکان توصیه می‌کنند که رنگ کردن مو در این دوران را متوقف کنید و عده ای دیگر نیز معتقد هستند که این کار مشکلی را ایجاد نمی‌کند. این در حالیست که به نظر بعضی دیگر از پزشکان از رنگ کردن مو در سه ماهه اول بارداری باید خودداری شود ولی بعد از آن اشکالی بوجود نخواهد آمد.
چرا نظرات تا این حد متقاوتند؟ مطالعات بسیار کمی در مورد اثرات رنگ مو و سایر مواد شیمیایی بر روی زنان باردار انجام شده است چراکه این احتمال وجود دارد که در طول آزمایش این مواد توسط پوست سر جذب شده و به کودک در حال رشد آسیب برسانند.
یکی از متخصصان پوست می‌گوید”ما در واقع به طور دقیق نمی‌دانیم که آیا مواد به داخل بدن جذب میشوند یا نه ولی در هر صورت منافذ عمیق بسیاری روی پوست سر وجود دارند که این احتمال را زیاد می‌کنند. پس هر چه کمتر از مواد شیمیایی استفاده کنید بهتر است.”
چنانچه در مورد استفاده از مواد شیمیایی نگران هستید ولی به دلایل حرفه ای نیاز دارید که ظاهر خود را حفظ کنید میتوانید موهای خود را هایلایت کرده و از رنگ موی طبیعی استفاده کنید.
همچنین اگر موهای شما خاکستری شده‌اند استفاده از حنا روش خوبی برای کسانی است که می‌خواهند روش های طبیعی تری را در پیش بگیرند.
از کراتینه کردن موها در دوران بارداری خودداری کنید زیرا مواد کراتینه حاوی مواد شیمیایی خطرناکی هستند.
مراقبت از مو در دوران بارداری

نیازی نیست که وقتی باردار هستید شامپو، ماسک مو، ژل، موس و یا روغن موی خود را عوض کنید ولی اگر از شامپو ضد شوره استفاده می‌کنید در این مورد با پزشک خود صحبت کنید به این علت که بعضی از شامپوهای حاوی دارو، نباید در این دوران استفاده شوند

 

علائم بارداری دو قلو

علائم بارداری دو قلو -اگر شما دوقلو یا چند قلو باردار باشید باید انتظار داشته باشید که علائم شما با علائم سایر مادرانی که یک قلو باردار هستند،یکسان باشد با این تفاوت که این علائم ممکن است زودتر بروز کنند و تاثیر و شدت بیشتری داشته باشند.

علائم بارداری دو قلوبارداری دوقلو و یا چند قلو می تواند موجب بروز علائم زیر شود:
حالت تهوع و استفراغ زود هنگام و بیش از حد طبیعی در سه ماهه اول بارداری
افزایش وزن، بیش از حد طبیعی
احساس کمر درد در دوران بارداری
بزرگ شدن رحم به صورت نامتناسب با تعداد ماه بارداری و بیش از حد طبیعی
حرکت جنین بیش از حد طبیعی در سه ماهه دوم بارداری و بعد از آن

در مراحل پایانی دوران بارداری احتمال بروز موارد زیر در مادرانی که بارداری دوقلو و یا چند قلویی را تجربه می کنند نسبت به مادرانی که یک قلو باردار هستند بیشتر است:
واریس در وریدها
یبوست
هموروئید (Hemorrhoids)
افزایش کمر درد
مشکلات تنفسی (به علت فشاری که رحم بر روی دیافراگم وارد می کند، فشار بر شش ها نیز بیشتر می شود.)
سوء هاضمه (به علت فشاری که رحم بر معده وارد می کند)
شکم بسیار بزرگتر نسبت به مادرانی که یک قلو باردار هستند.
دیابت بارداری
پره اکلامپسی یا مسمومیت حاملگی (Preeclampsia) که یک اختلال جدی محسوب می شود و روی مادر و جنین ها تاثیر می گذارد.
زایمان زودرس

خطرات برقراری رابطه جنسی در دوران قاعدگی

خطرات برقراری رابطه جنسی در دوران قاعدگی -ممکن است میل جنسی در دوره قاعدگی خانم‌ها برای برخی همسران آنچنان قوت بگیرد که بخواهند در این دوران نیز اقدام به برقراری ارتباط کنند. سوالی که برای خیلی‌ها در این زمینه پیش می‌آید آن است که چرا گفته می‌شود نباید در دوران قاعدگی رابطه جنسی با همسر برقرار کرد.

خطرات برقراری رابطه جنسی در دوران قاعدگیدر زمان قاعدگی یا پریود یا عادت ماهانه، دیواره‌های رحمی که جهت لانه گزینی جنین آماده شده است و بافتی پر از عروق در جداره رحم شکل گرفته است ریزش می‌کند و از طریق دهانه رحم وارد واژن یا مجرای تناسلی شده، خارج می‌شود. در این زمان هم دهانه رحم باز است و هم دیواره‌های رحم بر اثر ریزش زخمی شده‌اند. با این اوصاف وقتی رابطه جنسی در دوره عادت ماهانه برقرار شود میکروب‌ها بسادگی وارد رحم شده و ایجاد عفونت می‌کنند.

عفونتی که بدین طریق ایجاد می‌شود ممکن است شدید بوده، عوارض بسیاری برای فرد به جا بگذارد. مثلا این عفونت می‌تواند باعث چسبندگی‌های داخل رحمی شود و مانع از بارداری فرد در آینده گردد؛ یا ممکن است عفونت منجر به عفونت دیگری در داخل حفره لگن شود و مشکلات زیادی را برای زن ایجاد کند. از این روست که پزشکان معتقدند برقراری رابطه جنسی دخولی در این دوران صحیح نیست.

گردآوری: گروه سلامت سیمرغ

دلایل مشکلات جنسی در خانمها

دلایل مشکلات جنسی در خانمها -تمایلات جنسی زنان مجموعه ای پیچیده است از سیگنال های روانی، عاطفی و احساسی و فیزیکی. بروز مشکل در یکی از این موارد می تواند منجر به ایجاد مشکلات جنسی در زنان شود. به عنوان مثال یک مشکل جسمی می تواند به ترس از درد منجر شود و ترس می تواند منجر به احساس گناه در مورد تاثیر مشکل جنسی بر همسر شود. لذا علل مشکلات جنسی در زنان اغلب به هم وابسته هستند.

مشکلات جنسی در بانوانعلل روانی ممکن است به مشکلات جسمی یا عاطفی حال یا گذشته مرتبط باشد. این علل روانی و عاطفی عبارتند از:

استرس، افسردگی و یا اضطراب

اختلافات با همسر

ترس از اینکه بیماری هایی مانند سرطان، عمل های جراحی مانند ماستکتومی (mastectomy) یا هیسترکتومی (hysterectomy) رابطه جنسی را برای خود شخص و یا همسر ناخوشایند کند.

ناخشنودی و نارضایتی از تصویر ذهنی از بدن

ترس از گسترش و انتقال یک بیماری مقاربتی مانند زگیل تناسلی

علل فیزیکی می توانند شامل تغییرات طبیعی هورمونها، اقدامات پزشکی و یا سایر مشکلات پزشکی باشد. علل فیزیکی عبارتند از:

تغییرات هورمونی می توانند در شرایطی مانند تغییرات هورمونی مربوط به چرخه قاعدگی، استفاده از قرص های پیشگیری از بارداری، هورمون درمانی، بارداری، نقاهت بعد از بارداری، یائسگی و یا بعد از یائسگی رخ بدهد.
درد در هنگام رابطه جنسی. این حالت می تواند به دلایل زیر رخ بدهد:

خشکی واژن. عدم ترشح ماده روان کننده توسط واژن شایعترین علت بروز درد در هنگام برقراری رابطه جنسی است.

واژینیسموس (Vaginismus). این حالت شامل اسپاسم دردناک عضلات واژن می شود. واژینیسموس ممکن است به مشکلاتی مانند ترس از دست دادن کنترل و یا سابقه یک حادثه بد مانند تجاوز و یا سوء استفاده جنسی مرتبط باشد. اما در برخی موارد ممکن است وازینیسموس علل فیزیکی مانند موارد زیر داشته باشد:

زخم در دهانه واژن که ممکن است به علت مواردی مانند آسیب دیدگی، جراحی و یا زایمان به وجود آمده باشد.
عفونت های لگن مانند التهاب واژن و یا عفونت غدد بارتولن (Bartholin’s glands infections)
درد های مزمن مانند درد مزمن فرج
مشکلات پوستی مانند لیکن پلان (lichen planus)
التهاب ناشی از اسپرم کش ها و یا کاندومهای لاتکسی
دیسپارونی (Dyspareunia) این حالت یک درد فیزیکی بوده که در حین دخول به واژن و یا بعد از رابطه جنسی بروز می کند.
ناهنجاری فیزیکی
مشکلات پزشکی و بیماری ها. این حالت شامل بیماری هایی مانند دیابت میشود که بر روی گردش خون تاثیر می گذارند و یا مشکلات تیروئید مانند کم کاری تیروئید. مشکلات پزشکی دیگری نیز مانند اندومتریوز (endometriosis) یا ورم مفاصل می توانند منجر به درد در هنگام رابطه جنسی شوند.
درمان های پزشکی. گاهی اوقات درمان های پزشکی می توانند منجر به تغییراتی شوند که باعت احساس درد در هنگام رابطه جنسی و یا سایر مشکلات جنسی می شود. این حالت می تواند شامل عمل های جراحی قبلی، درمان های ناباروری و یا درمان سرطان شود.
افزایش سن می تواند منجر به کاهش میل جنسی در خانم ها و همچنین تغییر در واژن شود. این تغییرات عبارتند از:
نازکتر شدن دیواره ی واژن به گونه ای که ممکن است واژن به راحتی آسیب ببیند و کبود شود.
تنگ، باریک و یا سفت شدن واژن که می تواند منجر به درد در هنگام مقاربت شود.
کم شدن ترشح ماده روان کننده و طولانی شدن مدت زمان لازم برای شروع ترشح این ماده توسط واژن
نیاز به زمان بیشتر برای تحریک جنسی
تاخیر در ارگاسم و عدم همزمانی ارگاسم با همسر

گاهی اوقات داروها میتوانند تمایل جنسی و تحریک جنسی را کاهش دهند. این داروها عبارتند از:
داروهای فشار خون و دیابت
دارو های ضد افسردگی
آنتی هیستامین ها که دارو های ضد حساسیت هستند.
به یاد داشته باشید قبل از قطع کردن و یا کاهش دوز هر دارویی با پزشکتان مشورت کنید.
عوامل فرهنگی و اجتماعی می توانند نقش بسیار مهمی را در سلامت جنسی زنان بازی کنند. خدمات بهداشتی ناکافی و یا نبود آموزش مسائل جنسی می تواند به عدم آگاهی در مورد رفتار های جنسی در زنان منجر شود.
مصرف مواد مخدر و مشروبات الکلی می تواند به کاهش میل جنسی در زنان منجر شود و مصرف طولانی مدت آنها می تواند باعث ایجاد مشکل در به ارگاسم رسیدن در زنان شود.