راهنمای تزریق انسولین در دیابتی ها

تمام بیماران دیابتی نوع 1 و 40 درصد بیماران دیابتی نوع 2 وابسته به تزریق انسولین هستند. دوز انسولین دریافتی باید با مقدار غذا و میزان فعالیت فرد تطابق یابد.

قند خونقبل از تطابق دادن انسولین موارد زیر باید مد نظر قرار گیرند:

– با شروع درمان با انسولین، به مدت حداقل 3 روز تا یك هفته، باید مقدار انسولین دریافتی، مقدار غذای خورده شده و نتیجه ی تست قند خون دو ساعت قبل و بعد از غذا و قبل از خواب در یك دفتر روزانه ثبت شود و ملاحظات مربوط هم، در كنار آن درج گردد (مثلاً تأخیر در خوردن ناهار، سرماخورگی  ، خوردن یك میان وعده ی اضافی و …)

 با توجه به این كه میزان قند خون 1-5/0 ساعت بعد از صرف غذا به ماكزیمم می رسد، باید تزریق انسولین طوری انجام شود كه 1-5/0 ساعت بعد از صرف غذا، انسولین به اوج اثر خود برسد.

برای افراد دیابتی نوع 1 ، تست قند خون در روز به میزان 3 بار یا بیش تر توصیه می شود. سپس با مشورت با متخصص، دوز انسولین بر اساس مقدار كربوهیدرات غذا،  مطابقت داده می شود.

قند خون در افراد دیابتی نوع 2، با ثبات تر از نوع 1 است و این افراد ممكن است به 2-1بار تست قند خون در روز احتیاج داشته باشند.

– باید برای قند خون یك مقدار هدف در نظر گرفته شود. توصیه می شودقبل از غذا محدوده ی قند خون 140-80 میلی گرم در دسی لیتر و قند خون موقع خواب 160-100 میلی گرم در دسی لیتر باشد.

– برای كنترل مناسب قند خون، باید به زمان اثر انسولین در بدن توجه شود. باید توجه داشت كه تاثیر انسولین ممكن است از فردی تا فرد دیگر متغیر باشد و با دوز انسولین، محل تزریق، میزان ورزش، وجود آنتی بادی های ضد انسولین و دیگر فاكتورها تغییر كند. با توجه به این كه میزان قند خون 1-5/0 ساعت بعد از صرف غذا به ماكزیمم می رسد، باید تزریق انسولین طوری انجام شود كه 1-5/0 ساعت بعد از صرف غذا، انسولین به اوج اثر خود برسد.

جدول زیر زمان اثر انواع انسولین را نشان می دهد:

نوع انسولین   شروع اثر   اوج اثر   مدت اثر
1- انسولین تند اثر:
لیسپرو  30-15 دقیقه 90-30 دقیقه  5-3 ساعت
رگولار 60-30 دقیقه   4-2 ساعت    8-6 ساعت
 آسپارت  5 دقیقه  15 دقیقه  4-3 ساعت
2- انسولین متوسط اثر:
 NPH  2-1ساعت  12-4 ساعت  24-18 ساعت
 لنت  2-1 ساعت  12-6 ساعت  26-18 ساعت
3 – انسولین طولانی اثر
اولترالنت  6-4 ساعت  16-10 ساعت  48-24 ساعت
گلارجین  6-4 ساعت  24-6 ساعت  بیشتر از 24 ساعت
 4- انسولین مخلوط
 (50/50 و 70/30)  60-30 دقیقه  12-2 ساعت  تا 18 ساعت

در افراد سالم غیر دیابتی، بدن به دو صورت انسولین ترشح می كند: انسولین پایه و انسولین بعد از غذا. انسولین پایه در طول شبانه روز ، صرف نظر از این كه فرد غذا خورده باشد یا نه، به مقدار اندك و به طور مداوم ( هر 11-9 دقیقه) ترشح می شود. این انسولین مسئول كاهش كتوژنز، كنترل لیپولیز، گلیوكونئوژنز و گلیسكوژنولیز و برداشت پایه ی گلوكز توسط بافت های محیطی است. انسولین های متوسط اثر و طولانی اثر موجود از این الگو پیروی می كنند.

  تزریق مخلوط دو انسولین كوتاه اثر و متوسط یا طولانی اثر، در كنترل قند خون موثرتر است.

 نوع دیگر، انسولین بعد از غذا است كه در پاسخ به صرف غذا، بلافاصله و به مقدار بیشتر ترشح می شود و در فاصله ی 10 دقیقه بعد از غذا به اوج غلظت خود می‌ رسد و در فاصله ی 4-2 ساعت هم به سطح پایه برمی گردد. انسولین های كوتاه اثر از این الگو پیروی می كنند. مقدار ترشح انسولین در افراد غیر دیابتی كه وزن مناسب دارند، تقریبا 25 واحد در روز است.

در بعضی افراد دیابتی قند خون با دو تزریق انسولین در روز كنترل می شود، در حالی كه در بعضی دیگر احتیاج به 4 تزریق در روز است. تزریق مخلوط دو انسولین كوتاه اثر و متوسط یا طولانی اثر، در كنترل قند خون موثرتر است.

گیتی بهدادی پور- کارشناس تغذیه

چه خال هایی باید برداشته شوند

چه خال هایی باید برداشته شوند –

حقیقت این است كه اكثریت خال ها و لكه های پوستی خوش خیم هستند و خطر ابتلا به سرطان پوست در آنها بسیار كم است.

هر خالی كه دارای یك یا چند نمای غیر معمول باشد، باید برداشته شود؛ مانند عدم تقارن ضایعه، نامنظم بودن حاشیه، یكنواخت نبودن رنگ خال و یا اندازه ی بیش از 7 میلیمتر.

خال هایی كه در سنین بالا به رشد خود ادامه می دهند یا دچار تیرگی رنگ و تغییر شكل می شوند را باید برداشت.

قبلا بعضی از پزشكان توصیه می كردند كه خال هایی كه در معرض اصطكاك یا تحریك مداوم هستند، مثل خال هایی كه در ناحیه ریش آقایان هستند یا خال هایی كه در ناحیه كمربند یا آرنج قرار دارند به علت اینكه احتمال بدخیم شدن را دارند باید برداشته شوند كه امروزه چنین اعتقادی وجود ندارد.

بعضی خال ها بدمنظره و ناخوشایند هستند و بیمار از لحاظ زیبایی یا به اصرار اطرافیان جهت عمل جراحی خال صورت مراجعه می كنند كه برداشتن خال در این موارد باید با دقت و رعایت اصول جراحی جهت باقی نماندن یا به حداقل رساندن خطر جوشگاه عمل انجام شود.

هر لكه، خال یا ضایعه پوستی كه به طور ناگهانی دچار تغییر در اندازه، شكل یا رنگ شود یا دچار خونریزی، خارش، درد یا زخم شود، بایستی توسط پزشك مورد بررسی قرار گیرد.

ممكن است متخصص پوست به بیمار اطمینان بدهد كه خال مورد نظر خطرناك نیست و نیازی به عمل یا نمونه برداری ندارد و یا این كه پزشك اقدام به نمونه برداری یا برداشتن ضایعه كند و در صورتی كه مشخص شود كه خال تغییرات بدخیمی دارد،

بر حسب عمق و پیشرفت ضایعه بایستی با حاشیه ی مشخصی ضایعه به طور كامل برداشته شود و جهت پاتولوژی فرستاده شود.

اگر بعد از برداشتن، خال مجددا عود كرد حتما بایستی به پزشك مراجعه كرد. احتمالا اسكار(باقی ماندن جای خال) بعد از عمل خال، بستگی به مهارت پزشك و نوع ترمیم پوست بیمار دارد.

بعضی از افراد مستعد تشكیل پوست اضافه در محل عمل جراحی هستند و در بعضی نقاط بدن خطر تشكیل جوشگاه محل عمل زیادتر است.

در مورد خال های بزرگ روش هایی وجود دارد كه باعث محو كردن كامل خال نمی شود، ولی از نظر ظاهری وضعیت بهتری به وجود می آورد؛ مثل لایه برداری (پیلینگ)، درم ابرژن و لیزر كه باعث كم رنگ تر شدن خال می شوند، ولی معمولا موقتی بوده و خطر ابتلا به سرطان پوست (ملانوما) را كم نمی كند.

چه خال هایی باید برداشته شوندملانوم بدخیم
این سرطان بدخیم ترین سرطان پوست است. اگر چه ملانوم بدخیم فقط 5 درصد سرطان های پوستی را تشكیل می دهد، اما شایع ترین علت مرگ در اثر بیماری های پوستی است.
شیوع ملانوما در دهه های اخیر رو به افزایش است، به طوری كه در دنیای صنعتی به عنوان یك سرطان شایع مطرح می باشد و در زنان پس از سرطان ریه مرتبه ی دوم را كسب كرده است. ملانوم در دوران كودكی و نوجوانی نادر بوده و سن شایع آن 60 سالگی است.
در حال حاضر علت اصلی ملانوم ناشناخته است، ولی فاكتورهای متعددی از قبیل فاكتورهای ژنتیكی، تابش اشعه ی ماوراء بتفش و تماس های محیطی در بیماری دخیل است. استفاده از منابع مصنوعی تولید اشعه ماوراء بنفش و لامپ های نوسانی نیز به عنوان فاكتورهای مساعد كننده محسوب می شوند.
اشعه آفتاب نقش عمده ای در ایجاد ملانوم دارد. بهترین فاكتور محیطی در علل ایجاد ملانوم، اشعه آفتاب است. نوع اشعه بیشتر از نوع اشعه ی ماوراء بنفش نوع B است. تابش متناوب و شدید آفتاب به ویژه در كودكی كه منجر به آفتاب سوختگی می شود، فرد را مستعد ابتلا به ملانوم می كند.

ارتباط خال ملانوستیك و ملانوم بدخیم
درباره سرطانی شدن خال های ملانوستیك مطالعاتی در سراسر جهان انجام شده است. حدود 25 تا 50 درصد ملانوم ها روی خال های ملانوستیك اكتسابی ایجاد می شود، ولی از آنجا كه هر انسان بالغ 30-20 خال اكتسابی دارد، در مقایسه با شیوع ملانوم بدخیم می توان گفت كه اغلب خال های اكتسابی در شرایط معمولی، سرطانی نمی شوند.
دو گروه از خال های ملانوستیك بیشتر خطر سرطانی شدن دارند كه خال های مادرزادی یا خال هایی كه در موقع تولد وجود دارد از این دسته اند. هر خال مادرزادی اعم از كوچك و بزرگ می تواند به سرطان تبدیل شود، اما این خطر در خال های خیلی بزرگ مادرزادی به خصوص خال هایی كه قسمت وسیعی از تنه را پوشانده اند بیشتر است. گروه دوم نیز خال های دیس پلاستیك است كه در مطلب ” آیا خال ها خطرناک هستند؟” در مورد آنها توضیح داده شده است (لینک این مطلب در پایین صفحه است).
خال اصولا خوش خیم است و به جز خال های مادرزادی و خال های دیس پلاستیك، سایر خال ها اغلب بدون خطر هستند.

به طور كلی خطر ایجاد ملانوم بدخیم در نژاد سفید پوست، افرادی كه تماس بیش از حد با نور خورشید دارند، حساسیت به نور خورشید، ضعف سیستم ایمنی، سابقه ملانوم جلدی یا وجود سابقه ملانوم در خانواده بیشتر از گروه های دیگر است.
در خاتمه باید گفت خال ها دارای انواع گوناگونی هستند و در تشخیص آنها حتما باید به ملانوم بدخیم توجه داشت.

خال اصولا خوش خیم است و به جز خال های مادرزادی و خال های دیس پلاستیك، سایر خال ها اغلب بدون خطر هستند. در صورت هر گونه تغییری در اندازه، رنگ، قوام سطحی خال و پیدایش درد، خارش و خونریزی حتما باید مورد توجه قرار گیرد و در صورت بروز هر یك از تغییرات فوق بایستی به متخصص پوست مراجعه شود كه در صورت شک پزشك به بدخیمی خال، نمونه برداری یا برداشتن ضایعه انجام خواهد شد.
دکتر محمد علی نیلفروش زاده- متخصص پوست، مو و زیبایی

نکاتی برای مراقبت از ناخن

نکاتی برای مراقبت از ناخن –

همه می‌ توانند تنها با رعایت‌ چند نكته‌ ساده‌ ناخن هایی‌ قوی، سالم‌ و زیبا داشته‌ باشند. ناخن های‌ شما نیز همانند موهایتان‌ متشكل‌ از سلول های‌ مرده‌ و پروتئینی‌ به‌ نام‌ كراتین ‌اند.
ناخن ها هر روز حدود یك‌ میلیمتر رشد می ‌كنند و علاوه‌ بر زیبایی، وظیفه‌ مراقبت‌ از نوك‌ انگشتان‌ دست‌ و پا را به‌ عهده‌ دارند. همچنین‌ می ‌توانند نشانه‌ وضعیت‌ سلامت‌ یا كمبود ویتامین‌ یا بیماری‌ در بدن‌ باشند.
– خطوط‌ یا لكه‌ های‌ سفید می ‌توانند نشانه‌ كمبود آهن، روی‌ یا پروتئین‌ باشند. این‌ خطوط‌ سفید به ‌ندرت‌ ممكن‌ است‌ نشانه‌ بیماری های‌ كبدی، قلبی‌ یا كلیوی‌ باشند.
– ناخن های‌ نازك‌ و پهن‌ ممكن‌ است‌ نشانه‌ كمبود ویتامین‌ 1 2B باشند.
– ناخن های‌ برآمده‌ امكان‌ دارد نشانه‌ كمبود آهن‌ باشند.
– ناخن های‌ خشك‌ و شكننده‌ می ‌توانند نشانه‌ كمبود كلسیم ‌ باشند.
– رشته‌ های‌ باریكی‌ كه‌ از پوست‌ گوشه‌ ناخن‌ آویزان‌ هستند، ممكن‌ است‌ نشانه‌ كمبود ویتامین‌ C باشند.
– ناخن های‌ بی ‌رنگ‌ یا متمایل‌ به‌ زرد ممكن‌ است‌ نشانه‌ كمبود ویتامین‌ 12B یا آلرژی، بیماری های‌ قندی، كبدی‌ یا ضعف‌ سلامت‌ باشند.
– ناخن های‌ متمایل‌ به‌ سبز امكان‌ دارد نشانه‌ عفونت‌ بستر ناخن‌ باشند.
– ناخن های‌ متمایل‌ به‌ آبی‌ ممكن‌ است‌ نشانه‌ مشكلات‌ تنفسی‌ یا سوء تغذیه‌ شدید باشند.
– ناخن های‌ سالم‌ – كوتاه‌ یا بلند – می ‌بایست‌ صاف، بدون‌ لك، فرورفتگی‌ یا برآمدگی، شفاف‌ و متمایل‌ به‌ صورتی‌ باشند. اگر ناخنهایتان‌ بلند است‌ باید آنها را با سوهان‌ حالت‌ دهید و تمیز كنید.
– در افراد جوان‌ رشد ناخن ها سریع‌ است. همراه‌ با افزایش‌ سن‌ امكان‌ دارد ناخن ها ضخیم‌ تر، سخت‌ تر و برآمده‌ شوند. به‌ همین‌ دلیل‌ است‌ كه‌ همراه‌ با افزایش‌ سن‌ مراقبت‌ از ناخن‌ اهمیت‌ بسیاری‌ پیدا می ‌كند.

-مراقبت‌ از ناخن‌

تمیز كردن؛
از یك‌ مسواك‌ ناخن‌ زبر برای‌ برطرف‌ كردن‌ چرك‌ زیر ناخن‌ یا اطراف‌ پوست‌ ناخن‌ استفاده‌ كنید. همچنین‌ پاك ‌كننده‌ مخصوص‌ ناخن‌ را به‌ كار ببرید. در غیر این‌ صورت‌ ممكن‌ است‌ به‌ سطح‌ ناخن‌ آسیب‌ برسد.
– فرم ‌دهی؛
ناخن ها باید به ‌آرامی‌ به ‌وسیله‌ یك‌ سوهان‌ نرم‌ سوهان‌ زده‌ شوند، نه‌ با سوهان‌ زبر؛ زیرا در این‌ صورت‌ به‌ ناخن‌ آسیب‌ می ‌رسد. پس‌ به‌ آرامی‌ با زاویه‌ 45 درجه‌ از گوشه‌ ناخن‌ به‌ طرف‌ نوك‌ انگشت‌ سوهان‌ بزنید تا به‌ لایه‌های‌ ناخن‌ صدمه‌ نزنید. گوشه‌ های‌ ناخن‌ را نیز زیاد سوهان‌ نكشید، زیرا ناخن‌ را ضعیف‌ می‌ كند. به‌ طور كلی‌ مراقبت‌ از ناخن های‌ كوتاه‌ آسان ‌تر است.
از پا برهنه‌ راه ‌رفتن‌ در جاهای خیس‌ مانند حمام‌ یا استخرهای‌ عمومی‌ بپرهیزید تا از عفونت های‌ قارچی‌ پیشگیری‌ كنید.

نگهداری؛
برای‌ پاك‌ كردن، خراش‌ دادن، كندن‌ یا باز كردن‌ چیزی‌ از ناخن هایتان‌ استفاده‌ نكنید. همچنین‌ هنگام‌ شستن‌ ظرف‌ دستكش‌ بپوشید و برای‌ حفظ‌ رطوبت‌ دست ها و ناخن ها از لوسیون‌ و كرم‌ دست‌ روزانه‌ استفاده‌ كنید.

رفع‌ مشكلات‌ ناخن‌

– ناخن های‌ خشك‌ و شكننده؛ به‌ دفعات‌ كرم‌ یا روغن‌ دست‌ بمالید. غذاهایی‌ كه‌ اسیدهای‌ چرب‌ مفید دارند (مانند تخم ‌مرغ ، گوشت ، ماهی‌ و حبوبات ) را بیشتر مصرف‌ كنید. همچنین‌ از مصرف‌ بیش‌ از اندازه‌ پاك‌ كننده‌های‌ ناخن‌ كه‌ حاوی‌ استون‌ هستند بپرهیزید زیرا استون‌ ناخن‌ را خشك‌ می ‌كند. هنگام‌ شستن‌ ظرف‌ نیز حتماً دستكش‌ بپوشید.

– عفونت‌ ناخن؛
عفونت‌ ناخن‌ ممكن‌ است‌ منجر به‌ خارش، خشكی، تاول، نرمی‌ و شل ‌شدگی‌ ناخن‌ شود. برای‌ تجویز پماد ضد قارچ‌ به‌ پزشك‌ مراجعه‌ كنید.

– جویدن‌ ناخن؛
جویدن‌ ناخن‌ به‌ مرور زمان‌ باعث‌ آسیب‌ دیدگی‌ ناخن ها می ‌شود. اگر شما ناخن هایتان‌ را می ‌جوید، آنها را به‌ محلول‌ ضد جویدن‌ ناخن‌ آغشته‌ كنید. این‌ عمل‌ باعث‌ می ‌شود كه‌ قبل‌ از جویدن‌ ناخن‌ به‌ این‌ كار فكر كنید.

– رشته‌ های‌ كنار ناخن؛
ممكن‌ است‌ این‌ تكه ‌پوست های‌ مردهِ نزدیك‌ به‌ ناخن‌ دردناك‌ باشند. آنها را به‌ دقت‌ بچینید، ناخن‌ ها را با مصرف کرم مرطوب‌ نگه دارید و از مكمل های‌ ویتامین‌ B و C استفاده‌ كنید یا غذاهایی‌ مانند سبزیجات ‌ و مركبات‌ را بیشتر مصرف‌ كنید.

– رشد ناخن‌ درون‌ پوست؛
این‌ حالت‌ دردناك‌ زمانی‌ ایجاد می ‌شود كه‌ ناخن‌ به‌ طرف‌ داخل‌ پوست‌ یا گوشه‌ انگشت‌ رشد كند. در این‌ حالت‌ ناخن‌ را خیس‌ و به‌ دقت‌ آن‌ را كوتاه‌ كنید. اگر بهتر نشد به‌ پزشك‌ متخصص‌ مراجعه‌ كنید.

نکاتی برای مراقبت از ناخن

ناخن های‌ انگشتان‌ پا
مراقبت‌ از ناخن های‌ انگشتان‌ پا به ‌مراتب‌ راحت‌ تر از انگشتان‌ دست‌ است؛ زیرا هرگز از آنها به‌ عنوان‌ وسیله‌ استفاده‌ نمی ‌شود؛ بنابراین‌ كمتر می ‌شكنند یا ترك‌ برمی ‌دارند. با وجود این، به‌ چند نكته‌ برای‌ محافظت‌ از آنها اشاره‌ می ‌شود:
– از پا برهنه‌ راه ‌رفتن‌ در جاهای خیس‌ مانند حمام‌ یا استخرهای‌ عمومی‌ بپرهیزید تا از عفونت های‌ قارچی‌ پیشگیری‌ كنید.
– جوراب‌ خود را هر روز بشویید و كفش هایتان‌ را همواره‌ پاكیزه‌ نگه‌ دارید.
– از پوشیدن‌ كفش های‌ تنگ‌ پرهیز كنید.
– به‌ منظور كاهش‌ خطر ابتلا به‌ عفونت های‌ قارچی‌، از حوله‌ و وسایل‌ شخصی‌ دیگر افراد خانواده‌ استفاده‌ نكنید.
سروش بانوان

اطلاعاتی درباره نخاع و آسیبهای نخاع

اطلاعاتی درباره نخاع و آسیبهای نخاع – طناب نخاعی استوانه ای از بافت عصبی كه ضخامت آن تقریباً به اندازه انگشت كوچك است و 38 تا 45 سانتی متر طول دارد. این طناب از سوراخ جمجمه شروع می شود به طوری كه از بالا با بصل النخاع در ارتباط است و درون كانال ستون مهره ای تا سطح قاعده بدنه الویه مهره كمری 1 L پائین كشیده شده است و در آنجا به دسته ای از رشته های عصبی به نام اعصاب دم اسبی ختم می شود. این اعصاب از مناطق كمری و خاجی ستون فقرات بیرون می آیند. طناب نخاعی از 31 قسمت تشكیل شده است كه از هر كدام یك جفت عصب خارج می شود. ضخامت این طناب در نقاط مختلف متفاوت است و در نواحی گردنی و كمری قدری ضخیم تر است. زیرا در این ناحیه عصب بزرگی برای نواحی دست و پا از نخاع خارج می شود. این دو ناحیه را برجستگی های گردنی و كمری نخاع می گویند.

اطلاعاتی درباره نخاع و آسیبهای نخاعاعمال طناب نخاعی
1 – رابط میان مغز و اعصابی است كه به بخش های طرفی تنه و دست و پا می روند.
2 – مركز مهم اعمال رفلكسی است .
اعصاب نخاعی شامل : 8 جفت گردنی ، 12 جفت توراسیك ( سینه ای )، 5 جفت عصب كمری ، 5 جفت خاجی ، 1 جفت دنبالچه ای

معلول ضایعه نخاعی

به فردی اطلاق می شود كه به هر علتی اعم از تروما یا ضربه، بیماری های مادرزادی، بیمارهای عفونی، تومور مغزی یا سرطان، بیماری های مغزی و عروقی و یا حتی مراحل پیشرفته ضایعات دیسكوپاتثی، نخاع از زیر منطقه بصل النخاع تا ناحیه انتهای شبكه دم اسبی كه توسط ستون فقرات محافظت می شوند دچار آسیب شده و مقدار ضایعه آن از قسمتی تا قطع كامل و یا له شدگی و تغییرات استحاله ای باشد كه نتیجه آن ایجاد عوارض حركتی و حسی و یا اتونومیك یك یا چند اندام و تنه است.

ضایعات طناب نخاعی و ریشه های آن

1 – كنكشن CONCUSSION كه باعث ایجاد علائم عصبی خفیفی شده و پس از چند ساعت بهبود می یابند.

2 – كوفتگی نخاع : CONTUSION كه منجر به ادم و خونریزی سطحی طناب نخاعی می شود.

3 – فشردگی نخاع : COMPRESSION كه با ادم وایسكمی شدید همراه بوده و منجر به نكروز می شود. این ضایعه ممكن است دائمی باشد و یا این كه پس از مدتی به آهستگی تخفیف یابد.

4 – قطع كامل نخاع : كه منجر به از بین رفتن كلیه اعمال فیزیولوژیكی نخاع در زیر محل ضایعه به طور دائمی می شود. این ضایعه در اثر زخم شدن به عقب؛ چرخیدن و فشردگی نخاع ایجاد می شود.

اتیولوژی آسیب های نخاعی

1 – عوامل با منشاء خارجی : ضربات شدید و ناگهانی ، تصادف رانندگی ، سقوط از بلندی ، صدمات زمان تولد، صدمات ناشی از گلوله ، صدمات ناشی از ورزش

2 – عوامل با منشاء داخلی : تومورهای معزی و نخاعی ، عفونت ها ؛ میلیت ، اختلالات عروقی ، تغییرات دژنراتیو( تخریب دیسك) ، ادم ، هماتوم و پارگی دیسك ،مولییپل اسكلزوزیس ، اختلالات مایعات نخاعی ، التهاب سلول های نخاعی

عوارض آسیب های نخاعی

1 – سیستم تنفس: صدمه و آسیب به مهره های گردنی یا شكستگی بالای 4 C مشكلات خاصی را در عمل تنفس به وجود آورده و باعث توقف كامل تنفس می شود صدمه زیر 4C در صورت فعال بودن عصب فرنیك باعث تنفس دیافراگماتیك خواهد شد.

2 – سیستم قلبی و عروقی : هرگونه قطع عرضی در طناب نخاعی بالاتر از سطح T5 ا ثر اعصاب سمپاتیك را بر سیستم قلبی و عروقی از بین می برد و باعث مشكلات فوری شامل برایكاردی – هیپوتانسیون و كاهش برون ده قلبی می شود.

3 – سیستم ادراری: رتانسیون ادراری یك علامت شایع در صدمات حاد نخاعی و شوك نخاعی است. مثانه با توجه به فقدان اثر مهاری مغز بسیار تحریك پذیر می شود در نتیجه مكرراً مقدار كمی ادرار دفع خواهد كرد كه دفع مثانه به طور كامل صورت نگرفته و این امر منجر به اتساع مثانه و احتباس ادرار و بروز عفونت و سنگ های ادراری می شود.

4 – سیستم معده ای – روده ای: چنانچه طناب نخاعی بالاتر از 5 T و به طور عرضی قطع شود فقدان عصب رسانی سمپاتیك ممكن است كه منجر به ایجاد اتساع ایلئوس و معده شود.
مشكلات دفعی ؛ سختی و احتباس مدفوع نیز ایجاد می شود.

5 – شوك نخاعی و هیپورفلكس خود به خودی: شامل انبساط مثانه (در اثر استاز ادراری) و انبساط روده و زخم فشاری .

6 – AUTONOMICDYSREFLEXIA (HYPER REFLEXIA)
هایپرورفكسی معمولاً در ضایعات نخاعی بالای سطح 6 T به وجود می آید. اگر یك محرك شدید احشایی و یا یك محرك دائمی روی استخوان های زیر ناحیه ضایعه وجود داشته باشد و یا مثانه این بیماران تحت كشش بیش از حد قرار گیرد. علائم آن عبارت اند از سردرد؛ عرق نواحی بالای سطح ضایعن؛ گرفتگی بینی؛ تیره شدن بینایی؛ فشارخون؛ تندی و یا كندی ضربان قلب؛ كشش بیش از اندازه مثانه در این بیماران به علل زیر حادث می شود :
الف ) گرفتگی سوند تخلیه كننده
ب ) پر شدن كیسه ادرار
ج ) غلط بسته شدن سوند
د) عمل تعویض سوند
هـ ) اتساع بیش از حد مثانه
و) افزایش گاز در روده ها و افزایش و تجمع مدفوع و یا هر نوع تحریك روی ركتوم ( مثل هموروئید)
ز) تحریكات پوستی مثل سوختگی – كه جت جلوگیری از آن بایستی عوامل ایجاد كننده را حتی الامكان برطرف نمود.

7 – هایپروترمیا :HYPERTHERMIA
ممكن است دمای بدن این بیماران تحت تأثیر محیط گرم؛ افزایش یابد كه باعث علائم زیر می گردد:
الف ) پوست گرم؛ قرمز و خشك
ب ) احساس ضعف
ج) سرگیجه
د) اختلال بینایی
هـ) سردرد
و) تهوع
ز) دمای بالا
ج ) نبض نامنظم و ضعیف
جهت كاهش هایپروترمیا و تنظیم دمای بدن بیمار بایستی از روش های زیر استفاده نمود
بیمار به طور خودكار مدت زمانی را كه می تواند در یك محیط گرم باقی بماند را به دست آورد. از مایعات استفاده كند. از لباس های نازك نخی و سبك استفاده كند. جهت جلوگیری از آفتاب زدگی از كلاه استفاده كند. از اسپری خنك كننده استفاده نماید. اطراف بیمار جریان هوا برقرار باشد و اگر دمای بدن بیمار از 40 سانتی گراد بیشتر شد به پزشك مراجعه كند.

8 – هیپروترمیا HYPOTHERMIA
همچنین وقتی كه یك بیمار نخاعی در محیط سرد به مدت طولانی قرار گیرد علائم زیر به وجود می آید:
الف ) پوست سرد
ب ) لرز
ج ) كاهش دمای بدن
د) كاهش
فشارخون ؛ نبض و تنفس
هـ) پریشانی كه بایستی برای رفع آن از لباس گرم استفاده نمود و بیمار از محیط سرد خارج شود و اندام های او را با حوله های گرم پوشاند.

9 – ORTHOSTATIC HYPOTENSION (POSTURAL HYPOTENSION)
از آنجا که این بیماران اكثراً در وضعیت درازكش قرار دارند هنگام تغییر وضعیت و قرار گرفتن در حالت نشسته و یا ایستاده به علت تجمع خون در اندام های تحتانی و محوطه شكم دچار كاهش ناگهانی فشارخون همراه با
سرگیجه می شوند كه با استفاده از جوراب كشی در ناحیه اندام های تحتانی و شكم بند در ناحیه شكم و همچنین تغییر وضعیت بیمار به صورت تدریجی می توان از آن جلوگیری نمود. اگر در روی ویلچر بیمار دچار این حالت شد با افقی نمودن ویلچر می توان از كاهش فشارخون جلوگیری نمود و پس از بهبود حالت بیمار به تدریج به وضعیت اولیه برگرداند. البته كاهش فشارخون می تواند به علت كاهش دفع ادرار نیز باشد كه پس از دفع ادرار بهبود می یابد.

10- SPINAL CORD CYST
تجمع مایع داخل كانال نخاعی به علت تغییرات نرولوژیكی در 5 تا 10% بیماران نخاعی به وجود می آید كه ممكن است از چند ماه تا چند سال بعد از ضایعه به وقوع بپیوندد علائم آن بشرح زیر است: كاهش ناگهانی درد و یا حس بیمار و یا افزایش ناگهانی و زیاد درد – افزایش عرق و تعریق غیر طبیعی – اتونومیك دیسرفلكس.
همچنین در بیماران ضایعه نخاعی سطوح 4 T به بالا به علت فلج عضلات بین دنده ای بیمار؛ فعالیت های تنفسی كاهش یافته و به علت كم شدن و یا از بین رفتن رفلكس سرفه و بازدم قوی زمینه مناسبی جهت ایجاد بیماری های ریوی مثل پنومونی ؛ آتكلتازی و غیره ؛ فراهم می گردد كه CHEST PT و آموزش های لازم تنفسی برای جلوگیری از عوارض ریوی اهمیت فراوانی دارد.

منبع : سایت WWW.BEHZISTY-ESFAHAN.ORG

بیماری آندومتریوز چیست

بیماری آندومتریوز چیست –

 در این بیماری بافت اندومتر (لایه داخلی رحم) در بیرون از محل اصلی خود (رحم) تشکیل می‌شود. این بافت می تواند در تمام بافت‌های بدن به جز طحال به‌وجود آید، ولی رایج‌ترین محل پدیدآمدن آن، لگن است که در این قسمت هم، تخمدان‌ها بیشتر گرفتار اندومتریوز می‌شوند.

بیماری آندومتریوز چیستدر آندومتریوز، بافت آندومتر تغییر جا داده، اما همچنان به فعالیت خود ادامه می دهد و در هر دوره قاعدگی، این بافت ضخیم می شود و خونریزی می کند.

در آندومتریوز، بافت های اطراف ممکن است تحریک شوند و در نهایت موجب زخمی شدن بافت و چسبندگی گردد.

آندومتریوز می تواند باعث درد شدید، مخصوصا در دوران عادت ماهانه گردد. مشکلات بارداری نیز ممکن است بوجود آورد.

علائم آندومتریوز
– اولین علامت آندومتریوز، درد لگن می باشد که اغلب همراه با عادت ماهانه است. این درد با گذشت زمان بدتر می شود. درد لگن و گرفتگی عضلات ممکن است قبل از عادت ماهیانه شروع شده و چندین روز بعد از عادت ماهیانه ادامه داشته باشد.
پزشکان توصیه می کنند زنان متاهلی که دارای آندومتریوز هستند، هر چه زودتر باردار شوند تا آندومتریوز بدتر نشود
– عادت ماهانه دردناک (دیسمنوره)

– درد در طی و یا بعد از نزدیکی با همسر

– درد هنگام اجابت مزاج و ادرار کردن : ممکن است این درد در طی عادت ماهیانه وجود داشته باشد.

– خونریزی بیش از حد: ممکن است در طی عادت ماهانه خونریزی بیش از حد داشته باشید و یا بین دو قاعدگی، خونریزی داشته باشید.

– نازایی در برخی زنان

– دیگر علائم شامل خستگی، اسهال، یبوست، نفخ و یا تهوع که ممکن است در طول عادت ماهیانه وجود داشته باشند.

شدت درد همیشه نشانه مطمئنی برای این بیماری نمی باشد. برخی زنان مبتلا دارای درد شدید هستند، در حالی که برخی دیگر درد کمی دارند و یا اصلا درد ندارند.

آندومتریوز گاهی اوقات با برخی بیماری ها مانند بیماری های التهابی لگن و یا کیست تخمدانی اشتباه گرفته می شود.

آندومتریوز گاهی با سندروم روده تحریک پذیر (IBS) نیز اشتباه می شود. این سندرم باعث اسهال، یبوست و درد شکم می شود.

علل آندومتریوز

در ایجا 5 علت شایعی را که باعث می شوند بافت داخلی رحم در جای دیگری از بدن رشد کند، برای شما می گوییم.

– قاعدگی عقب گرد : بیشترین علت آندومتریوز می باشد. در این نوع قاعدگی، خون قاعدگی شامل سلول های آندومتر است که به جای آنکه از بدن خارج شوند، از طریق لوله های رحمی وارد حفره لگنی می شوند. این سلول های آندومتر به دیواره لگن می چسبند و در آنجا رشد می کنند و خونریزی در طول این دوره ایجاد می شود.
در موارد شدید آندومتریوز، جراحی برای خارج کردن رحم و تخمدان باید انجام گیرد
– رشد سلول های جنینی : این سلول ها، حفره های لگنی و شکمی را می پوشانند و از سلول های جنینی بوجود می آیند. هنگامی که یک و یا چند منطقه از پوشش شکمی تبدیل به بافت آندومتر شود، آندومتریوز گسترش می یابد.

– زخم جراحی : بعد از جراحی، مانند هیسترکتومی (خارج کردن رحم) و یا سزارین، سلول های آندومتر ممکن است به محل برش جراحی متصل شوند.

– انتقال سلول های آندومتر: عروق خونی و یا مایع لنف ممکن است سلول های آندومتر را به دیگر قسمت های بدن انتقال دهند.

– اختلال سیستم ایمنی : ممکن است وجود اختلال در سیستم ایمنی باعث گردد که بدن نتواند بافت آندومتر را که در بیرون از رحم رشد می کند تشخیص داده و از بین ببرد.

عوامل خطر آندومتریوز
بسیاری از عوامل زیر خطر ابتلای به آندومتریوز را زیاد می کنند:
– باردار نشدن بعد از ازدواج
– ابتلای یک و یا چند نفر از اقوام نزدیک به آندومتریوز
– مسدود کردن راه خروج طبیعی خون قاعدگی از بدن
– سابقه عفونت لگنی
– اختلال رحمی

نشانه های آندومتریوز به طور موقت با بارداری از بین می روند. همینطور این نشانه ها با یائسگی به طور کامل از بین می روند، مگر اینکه در حال مصرف استروژن باشید.

عوارض آندومتریوز
– نازایی: یکی از عوارض شایع آندومتریوز، نازایی زنان می باشد.
برای باردار شدن، باید تخمک آزاد شده از تخمدان، در لوله رحمی (لوله فالوپ) توسط سلول های اسپرم باردار شود و تشکیل تخم را دهد. این تخم باید به دیواره رحم متصل شود و شروع به رشد کند.
آندومتریوز ممکن است، لوله رحمی را ببندد و تخم و اسپرم را از هم دور کند. همچنین آندومتریوز ممکن است به اسپرم و یا تخم صدمه بزند. با این حال، بسیاری از زنان با آندومتریوز خفیف تا متوسط می توانند باردار شوند. پزشکان توصیه می کنند زنان متاهلی که دارای آندومتریوز هستند، هر چه زودتر باردار شوند تا آندومتریوز بدتر نشود.

سرطان تخمدان : زنان دارای آندومتریوز، بیشتر دچار سرطان تخمدان می شوند.

تشخیص آندومتریوز
– معاینه لگن توسط پزشک: برای بررسی وجود کیست در اندام تناسلی و یا زخم در رحم
– سونوگرافی: برای وجود کیست مرتبط با آندومتریوز
– لاپاروسکوپی: محل، وسعت و اندازه آندومتر را مشخص می کند.
دوش آب گرم و پدهای گرماده، عضلات لگن را آرام و شل می کند و از گرفتگی و درد می کاهد

درمان آندومتریوز

– داروهای ضددرد و مسکن
– هورمون درمانی: برخی مواقع، این روش درمانی برای کاهش درد آندومتریوز موثر است. افزایش و کاهش هورمون ها در طول دروه قاعدگی باعث می شود آندومتر ضخیم شود، بریزد و خونریزی کند. با استفاده از این روش، رشد بافت آندومتر کم می شود.
– جراحی: اگر شما آندومتریوز دارید و می خواهید باردار شوید، جراحی برای برداشتن آندومتریوز در حالی که رحم و تخمدان سالم بمانند، مفید است.
– روش کمک باروری: لقاح آزمایشگاهی برای باردار شدن نسبت به عمل جراحی بهتر است.
– هیسترکتومی: در موارد شدید آندومتریوز، جراحی برای خارج کردن رحم و تخمدان باید انجام گیرد. اما در این موارد هیسترکتومی به تنهایی کافی نیست، استروژن می تواند آندومتریوز باقیمانده را تحریک کند و درد نیز باقی بماند. بعد از هیسترکتومی، بارداری ممکن نیست.

درمان خانگی آندومتریوز
– دوش آب گرم و پدهای گرماده، عضلات لگن را آرام و شل می کند و از گرفتگی و درد می کاهد.
– داروهای غیراستروئیدی غیرالتهاب مانند: ایبوپروفن و ناپروکسن می تواند از گرفتگی ها و دردهای قاعدگی بکاهد.
– به طور مرتب ورزش کنید.

درمان مکمل آندومتریوز
در برخی زنان استفاده از طب سوزنی، درد آندومتریوز را کاهش داده است. ولی تحت نظر پزشک متخصص خود باید این کار را انجام دهید.

ماسک برای پوست چرب

ماسک برای پوست چرب –

ماسك آلوى قرمز: براى تهیه ماسك آلوى قرمز كافى است هسته آلوى قرمز را درآورید و سپس آلوها را له كنید و چند قطره روغن بادام شیرین به آن اضافه كنید و خوب مخلوط نمایید و سپس به مدت 20 دقیقه آن را بر روى پوست بمالید و آنگاه با پنبه آغشته به گلاب آن را پاك كنید.

ماسك لیمو ترش: براى تهیه ماسک  لیموترش آب دو عدد لیمو را بگیرید و با یک قاشق عسل گرم، مخلوط كنید و روى پوست بمالید و پس از 20 دقیقه آن را با پنبه آغشته به گلاب پاك كنید.

ماسک صورتماسك هویج: ماسك هویج نیز به وسیله آب هویج تهیه مى شود. براى این منظور مقدارى آب هویج را با ماست مخلوط كنید و با انگشت روى پوست بمالید و پس از 20 دقیقه آن را با پنبه آغشته به گلاب پاك كنید.

ماسك كدو حلوایى: مقدارى كدو حلوایى رسیده را له كنید و به صورت ماسك براى متعادل ساختن چربى پوست صورت استفاده كنید.

ماسك سفیده تخم مرغ: یك عدد سفیده تخم مرغ را خوب بزنید؛ پس از كف كردن به آن نصف لیوان لیموترش اضافه كنید وبه هم بزنید و روى تمام پوست بمالید. پس از 15 دقیقه با آب ولرم بشویید.

ماسك پرتقال و لیمو: دو قاشق آب پرتقال و یك قاشق آب لیمو ترش را خوب مخلوط نمایید و به صورت بمالید. بعد از 15 دقیقه با آب ولرم بشویید.

ماسك خیار: خیار را بپزید و له كنید، به صورت ماسك روى صورت بگذارید و پس از 20 دقیقه با آب ولرم بشویید.

ماسك زرده تخم مرغ و آووكادو: 1 قاشق سوپخورى خاك رس (خاك رس یا خمیر پاك كننده كه به شكل پودر در تمام مغازه ها و فروشگاه هاى غذایى بهداشتى موجود است) + یک عدد زرده تخم مرغ + یك چهارم قاشق آووكادو له شده + مقدارى روغن فندق (براى این كه یك مخلوط نرم داشته باشیم) را با هم مخلوط كرده و بر روى پوست خود به مدت 15 الى 20 دقیقه گذاشته و بعد با آب ولرم بشویید. (زرده تخم مرغ وآووكادو رطوبت از دست رفته پوست را دوباره باز مى گرداند، خمیر پاك كننده ترشحات چربى پوست را خشك كرده، روغن فندق این حالت را در پوست تعدیل كرده و آن را تقویت مى كند.)

روى پوست هاى چرب نباید پماد یا كرم بتامتازون، تریامسینولون، هیدروكورتیزون یا فلوسینولون مالید و نیز در این مواقع نباید صابون اسیدى مصرف كرد. افرادى كه پوست چرب دارند باید مصرف چربى و قند را به حداقل برسانند و غذاهایى مثل خرما، پسته، فندق، گردو، شكلات و موز را بسیار كم مصرف كنند.

ماسك سیب: یك عدد سیب رنده شده را با 5 قاشق سوپخورى عسل مخلوط كنید و سپس روى پوست صورتتان بمالید و پس از 10 دقیقه با آب سرد بشویید.

ماسك گوجه فرنگى: یك عدد گوجه فرنگى را خوب له كنید و بگذارید به مدت 15 تا 20 دقیقه روى پوستتان بماند. سپس پوستتان را با آب گرم بشویید. پوست هاى چرب نسبت به موادپاك كننده و مواد آرایشى و دارویى حساس هستند و ممكن است در اثر مصرف مواد پاك كننده یا محلول هاى الكل دار دچار قرمزى، خشكى، خارش یا پوسته ریزى شوند. در این صورت باید مصرف هرگونه شیرپاك كن، محلول هاى طبى و داروهاى موضعى را متوقف و به پزشك مراجعه كرد تا پماد ساختنى (تركیبى) التیام دهنده اى را تجویز كند. روى پوست هاى چرب كه این گونه تحریك شده اند نباید پماد یا كرم بتامتازون، تریامسینولون، هیدروكورتیزون یا فلوسینولون مالید و نیز در این مواقع نباید صابون اسیدى مصرف كرد. افرادى كه پوست چرب دارند باید مصرف چربى و قند را به حداقل برسانند و غذاهایى مثل خرما، پسته، فندق، گردو، شكلات و موز را بسیار كم مصرف كنند. این افراد براى كنترل چربى پوست خود و برخوردارى از یك پوست شاداب و خوب باید خواب كافى، اعصاب راحت و تغذیه مناسب داشته باشند و هرچه مى توانند سبزى و میوه مصرف كنند.

نکاتی درباره پف زیر چشم

نکاتی درباره  پف زیر چشم –

هنگامی كه جلوی آینه می ایستید، پف زیر چشم هایتان نظر شما را به خود جلب می كند، آیا به این فكر كرده اید كه این پف ها چه هستند و برای رفع آنها چه كاری می توانید انجام دهید؟

نکاتی درباره  پف زیر چشمپف اندكی كه زیر چشم دیده می شود، می تواند بر اثر دلایل زیر باشد:

1 – عوامل ارثی، اگر در میان بستگان شما كسی پف چشم دارد، این می تواند نشانه انتقال موروثی این امر به شما باشد.

2 – جمع شدن مایعات در زیر چشم

3 – آب و هوا

4 – تغییرات هورمونی

5 – حساسیت؛ بخصوص اگر پف زیر چشم هایتان با قرمزی و خارش همراه است.

6 – مهمتر آن كه ممكن است وجود پف در ناحیه چشم ها از علایم یك بیماری مانند

بیماری كلیوی یا تیروئید باشد. پس برای اطمینان بیشتر بهتر است با پزشك مشورت كنید.
توجه داشته باشید با آن كه در بازار كرم های مخصوصی برای رفع پف چشم وجود دارد، اما همه آنها نمی توانند مفید باشند. بلكه بعضی بالعكس می توانند با جمع شدن چربی پف ها را بیشتر كرده و یا با ایجاد حساسیت، باعث سوزش و قرمزی پوست آن ناحیه شوند

برای رفع پف زیر چشم چه كاری می توانیم انجام دهیم؟

اگرچه داروهایی به رفع آن اختصاص داده شده اند، اما كارهایی نیز وجود دارد كه با انجام آنها می توان به طور طبیعی مانع از شكل گیری پف در زیر چشم ها شد.
این كارها عبارت اند از:

1 – شب ها هنگام خواب ، سر خود را بالاتر از بدن قرار دهید. به این منظور می توانید بالش بلندی زیر سر بگذارید. این کار باعث می شود هنگامی که خواب هستید مایعات در ناحیه زیر چشم انباشته نشوند ؛و می تواند كمك قابل توجهی به رفع پف چشم آن دسته از افرادی کند كه به خاطر جمع شدن مایعات با این پدیده روبرو هستند.

2 – كمپرس آب سرد نیز می تواند مؤثر باشد. برای این كار یك كیسه آب یخ یا چند قالب یخ را كه داخل پلاستیك گذاشته اید برای چند دقیقه زیر چشمانتان قرار دهید.

3 – گذاشتن خیار ورقه شده بر رو و زیر چشم نیز نقش در خور توجهی برای رفع پف چشم دارد.
خوب است به این نكته توجه داشته باشید با آن كه در بازار كرم های مخصوصی برای رفع پف چشم وجود دارد، اما همه آنها نمی توانند مفید باشند. بلكه بعضی بالعكس می توانند با جمع شدن چربی پف ها را بیشتر كنند یا با ایجاد حساسیت، باعث سوزش و قرمزی پوست آن ناحیه شوند.بنابراین پیش از به كار بردن هر چیزی حتی اگر آن را به قیمت گزافی خریده باشید، خوب دقت كنید و پس از مشورت با یك متخصص اقدام به مصرف آن نمایید.
هموطن سلام

مضرات ناخن مصنوعی چیست

مضرات ناخن مصنوعی چیست –

ناخن یكى از ضمایم پوستى است كه نقش مهمى را در كارهاى دست و زیبایى آن ایفا مى كند، لذا از گذشته هاى دور همیشه زنان سعى مى كردند ناخن هاى خود را زیباتر جلوه دهند و تغییرات مختلفى را از نظر رنگ، فرم و شكل به آنها بدهند؛ همچنین براى برطرف كردن بیماری هاى مختلف ناخن و به طور كلى براى زیبا كردن و تغییر شكل دادن ظاهر ناخن كارهاى متعددى انجام مى دادند.
یكى از روش هایى كه زنان براى زیبا كردن ناخن هاى خود به كار مى برند، استفاده از ناخن هاى مصنوعى یا موادى است كه سطح یا شكل ناخن را به فرم دلخواه در آورد، هرچند تحقیقات در سال هاى اخیر روشن كرده است استفاده از اینگونه ناخن ها و حتى كاشت آنها مى تواند باعث بروز عوارضى براى این افراد شود.

بهترین روش براى جدا كردن ناخن هاى مصنوعى استفاده از آب ولرم است كه در این حالت ناخن ها خود به خود جدا مى شوند؛ خانم ها مى توانند براى بهبودى عوارض چسب ناخن از كرم هاى مرطوب كننده مانند «اوسرین» استفاده نمایند.
دكتر «حبیب انصارین» استاد دانشگاه علوم پزشكى ایران و متخصص پوست و مو معتقد است: امروزه زنان به دو دلیل از ناخن هاى مصنوعى یا كاشت ناخن استفاده مى كنند، یكى به دلیل بیماری هاى مختلفى است كه صفحه ناخن از بین رفته و تغییر شكل یافته است و براى پوشاندن این آسیب از ناخن هاى مصنوعى استفاده مى شود. همچنین دسته دیگرى از زنان به دلیل زیبایى به كاشت ناخن هاى مصنوعى به روش هاى مختلفى روى مى آورند.
وى مى گوید: ناخن هاى مصنوعى بعد از تمیز كردن سطح ناخن به اندازه ناخن بریده مى شوند و توسط چسب هاى مخصوصى چسبانده مى شوند كه یا رنگى بوده و یا این كه بعد از چسباندن توسط لاك هاى مختلفى به دلخواه رنگ مى شوند، ناخن هاى مصنوعى (ورقه هاى پلاستیكى) معمولاً سه ، چهار روز بیشتر نباید باقى بمانند زیرا اولاً برخورد با مواد شوینده و مواد شیمیایى سبب جدا شدن آنها مى شود و ثانیاً تبخیر تركیبات ناخن موجب جدا شدن آنها مى شود كه در صورت باقى ماندن صدماتى را براى ناخن ها به وجود مى آورد.

وى مى گوید: ناخن هاى مصنوعى به دو فرم كاشته مى شوند؛ در ابتدا مانند پر كردن دندان توسط وسیله اى دور حاشیه ناخن قرار مى گیرند و محكم مى شوند و در این صورت صفحه ناخن كاملاً صاف شده و به اصطلاح حاشیه ناخن ها مانیكور مى شوند و با موادى كه حاوى فایبرگلاس است آن ناحیه را پر مى كنند و به اندازه دلخواه در مى آورند.
همچنین به دلیل این كه ناخن دائماً در حال رشد است بعد از مدتی باعث به وجود آمدن فاصله بین ناخن اصلى و ناخن كاشته شده مى شود كه مرتباً باید تعویض شود تا فرم آن به صورت درستى حفظ شود.
وى معتقداست: ناخن هاى مصنوعى به دلیل این كه روى ناخن طبیعى گذاشته مى شوند توسط چسب هاى خاصى محكم مى شوند. این ناخن ها دائماً باید تعویض شوند كه همین امر مى تواند باعث دردناك شدن ناخن ها شود و حتى باقى ماندن آنها روى ناخن باعث جدا شدن ناخن ها می شود.
وى درباره عوارض اینگونه ناخن ها و كاشت آنها مى گوید: درماتیت (اگزماى تماسى) كه به دلیل تحریك و آلرژی در پوست دور ناخن و در قسمت هاى مختلف بدن ایجاد مى شود از مهمترین عوارضى است كه در اثر استفاده از ناخن ها به وجود مى آید؛ همچنین براساس گزارشات به دست آمده افراد آرایشگرى كه كار كاشت ناخن را انجام مى دهند به علت آزاد شدن سم سیانید و بخار ناشى از آن دچار مسمومیت مى شوند.

وى مى گوید: همچنین در اثر استفاده از این ناخن ها انیكولایزیس كه در واقع كندگى لبه آزاد ناخن از بستر است ایجاد مى شود، ناصافى، تغییر ناخن، خط خط شدن آن، شكنندگى و خرد شدن ناخن نیز در اثر استفاده از ناخن هاى مصنوعى به وجود مى آید؛ حتى بعضى از مواقع ناخن به طور كامل از بین مى رود و تغییراتى در رنگ ناخن ها به وجود مى آید. التهاب حاشیه ناخن، و بروز عفونت هاى معمولى یا قارچى نیز از دیگر عوارض آن است.
دكتر «داود مسعودى» متخصص پوست و مو نیز معتقد است: اصولاً ناخن هاى مصنوعى به دلیل این كه به ناخن ها زیبایى و تنوع می دهد و عیوب ناخن هاى بیمار و تغییر شكل داده شده را مى پوشاند مورد تقاضاى زنان قرار مى گیرد.
براى چسباندن ناخن از حلال هاى مختلفى استفاده مى شود بنابراین به دلیل حل شدن لایه محافظ ناخن در ناخن مصنوعى، ناخن ها استحكام خود را از دست مى دهند و حالت نرمى شكل پیدا مى كنند و آسیب پذیرتر مى شوند و میكروب ها خصوصاً عفونت هاى قارچى به راحتى وارد لایه زیرین ناخ
وى مى گوید: ناخن هاى مصنوعى به چند حالت در بازار موجود است و مورد استفاده خانم ها قرار مى گیرد. بعضى از آنها كه به شكل آماده موجودند، روى ناخن ریخته شده و سپس شكل مى گیرند، این نوع از ناخن هاى مصنوعى بى رنگ هستند و افراد بنا به دلخواه خود مى توانند از انواع لاك براى زیباتر كردن آنها استفاده كنند و نیاز به چسب ندارند. وى مى گوید: ناخن هاى مصنوعى كه توسط چسب هاى مخصوص روى ناخن قرار مى گیرد باعث بروز عوارضى همچون انواع آلرژى هاى پوستى مى شود كه با عوارض قرمزى، التهاب، پوسته ریزى و خارش ظاهر مى شوند؛ همین بعضى از انواع این نوع از ناخن ها ممكن است پس از چند بار استفاده حساسیتى در فرد ایجاد نكند ولى پس از استفاده مكرر این حساسیت ها بروز مى كند كه در این صورت ناخن دچار آسیب و تغییر شكل مى شود؛ همچنین در این موارد صفحه ناخن تغییر رنگ مى دهد كه این مسئله به صورت موقت و گاهى طولانى مدت روى ناخن تظاهر مى كند.
وى معتقد است، آلرژى به چسب هایى كه براى قرار گرفتن ناخن هاى مصنوعى روى ناخن مورد استفاده قرار مى گیرد در زنان بیشتر مشاهده مى شود. در صورت بروزعوارض مذكور، خانم ها باید از داروهاى ضد حساسیت كه اكثراً كورتون هاى موضعى هستند براى بهبودى استفاده نمایند.

دكتر «غلامحسین غفارپور» متخصص پوست و مو معتقد است چسب هایى كه براى استحكام ناخن هاى مصنوعى به كار مى روند بعد از مدت ها باعث عوارضى براى مصرف كنندگان مى شود كه از این عوارض مى توان به خالى شدن ناخن هاى طبیعى، سوراخ شدن، چروكیده و شكننده و بد رنگ شدن آنها اشاره كرد كه امكان باقى ماندن آن تا آخر عمر روى ناخن فرد وجود دارد.
البته باید گفت این عوارض در افراد به صورت متفاوت بروز مى كند. وى مى گوید: بهترین روش براى جدا كردن ناخن هاى مصنوعى، استفاده از آب ولرم است كه در این حالت ناخن ها خود به خود جدا مى شوند؛ زنان مى توانند براى بهبودى عوارض ِ چسب ناخن، از كرم هاى مرطوب كننده مانند «اوسرین» استفاده نمایند.

«لیلا روانبخش» آرایشگر معتقد است: در صورتى كه عمل كاشت ناخن به طور بهداشتى و مناسب انجام نشود عفونت هاى قارچى را در افراد افزایش مى دهد و همچنین به دلیل این كه پوست كناره ناخن در بعضى از مواقع دچار خونریزى مى شود و ابزار ِ كار را آلوده مى كند، در صورت عدم رعایت بهداشت، احتمال انتقال بیماری هاى ویروسى همچون ایدز و هپاتیت را افزایش مى دهد.
وى مى گوید: ناخن هاى مصنوعى به خودى خود باعث عوارض نمى شود بلكه چسب آن باعث نرسیدن هوا به ناخن ها می شود و به مرور زمان ناخن ها از حالت طبیعى خود خارج و خشك مى شوند و حتى رنگ آنها به صورت نارنجى كمرنگ در مى آید.
«عاطفه محمودى» كارشناس بهداشت پوست نیز معتقد است : در زنانى كه از مانیكور و كاشت ناخن براى زیباتر جلوه دادن ناخن ها استفاده مى كنند التهاب پوست دور ناخن افزایش مى یابد. وى مى گوید: براى چسباندن ناخن از حلال هاى مختلفى استفاده مى شود بنابراین به دلیل حل شدن لایه محافظ ناخن در ناخن مصنوعى، ناخن ها استحكام خود را از دست مى دهند و حالت نرمى شكل پیدا مى كنند و آسیب پذیرتر مى شوند و میكروب ها خصوصاً عفونت هاى قارچى به راحتى وارد لایه زیرین ناخن مى شود. همچنین براى ترمیم ناخن از مواد ضد قارچ استفاده مى شود، كه متأسفانه باعث سوزش پوست كنار ناخن مى شود.
وى معتقد است: زنانى كه براى زیبا شدن ناخن هاى خود از مانیكور و كاشت ناخن استفاده مى كنند در صورت خون آلود شدن دست و آلوده شدن قیچى و وسایل مورد استفاده باید رعایت احتیاط و مسائل بهداشتى را بكنند زیرا استفاده از این وسایل آلوده مى تواند عفونت هاى ایدز و هپاتیت را به فرد دیگرى انتقال دهد.
محمودی توضیح می دهد: ناخن از چند قسمت تشكیل شده است،ماتریكس كه باعث رشد ناخن ها مى شود؛صفحه ناخن كه سلول هاى آن شاخى شده و به حالت ضخیم درمى آید؛فیتیكول، لایه نازكى كه روى ناخن قرار مى گیرد؛بستر ناخن كه زیر صفحه ناخن قرار مى گیرد و باعث چسبیدن ناخن به سطح زیرین مى شود؛هلال ناخن؛ شیار ناخن كه قابل رؤیت نیست؛زیر ناخن ( قسمتى از پوست كه زیر لبه آزاد ناخن قرار گرفته و از بروز عفونت به داخل ناخن جلوگیرى مى كند). بنابراین ناخن ها در اثر تغییرات طبیعى و غیرطبیعى ، بیماری هاى پوستى و دیگر بیماری هاى داخلى سیستم ایمنى مانند بیمارى هاى دریچه قلب، ریه، صدف (پسوریازیس) ، عروقى باعث تغییر شكل ناخن مى شوند و در این حالت آنها به شكل چخماقى و فرو رفته ، انحنا یافته ، ضخیم شده، شیار شیار شده، در می آیند و لكه هاى رنگى روى ناخن ایجاد مى شوند.

نکاتی قبل رنگ کردن مو

نکاتی قبل رنگ کردن مو –

1 – شناخت مو (زبر، نرم، لطیف و خشن)
2 – جنس مو (خشک، چرب، معمولی)
3 – درصد سفیدی (در صورتی که موها دارای سفیدی باشد از دستور خاصی استفاده می‌شود)
4 – تعیین رنگ مو
5 – انتخاب درست و شایسته رنگ
6 – آزمایش پوست برای حساسیت
7 – تعیین حجم اکسیدان و مقدار اکسیدان کرم
8 – نحوه رنگ آمیزی
9 – زمان ماندگاری رنگ روی موها.

نکاتی قبل رنگ کردن مونکاتی که باید هنگام رنگ کردن رعایت شود

1 – اگر موها تارهای سفید دارند اول از قسمت جلوی سر شروع به رنگ کردن کنید.
2 – اگر در موهای شما «ساقه» روشن تر از «ریشه» است، اول ساقه موها را رنگ کنید، بعد ریشه را.
3 – پس از اتمام رنگ کردن، اگر جنس موها زبر و خشن و تارهای سفید زیاد باشد از کلاه پلاستیکی استفاده نکنید.
4 – اگر می خواهید موهای طبیعی خود را برای اولین بار یک یا دو درجه روشن‌تر کنید، رنگ را با اکسیدان شماره 2 مخلوط کنید و طرز رنگ زدن از ساقه و پشت سر است.
5 – مواد دکلره و رنگ‌ها همیشه باید در ظروف غیرفلزی ریخته شوند و از به کار بردن شانه، برس و کاسه فلزی خودداری نمایید
6 – قبل از رنگ آمیزی و دکلره، دور صورت، گردن و گوش‌ها را چرب کنید.
7 – بعد از دکلره و رنگ کردن موها، سشوار بکشید.
8 – از استفاده از مواد شیمیایی روی پوست که سوزش یا زخم یا ناراحتی دارد خودداری کنید.
9 – حجم اکسیدان نباید از آنچه توصیه شده بیشتر شود.
علل بروز موخوره استعمال بیش از حد مواد شیمیایی و قلیایی، شانه کردن زیاد، خشکی هوا، گرد و غبار و تغییر آب و هواست.

نکات مهم برای جلوگیری از ریزش مو
1 – هر شب قبل از خواب، موها و پوست سر را با لوسیون مناسب به مدت 15 دقیقه ماساژ دهید تا اختلالات موجود در کار غدد رفع شود و غذای مناسب به مو برسد.
2 – از این که گرد و غبار و عرق منافذ پوست را بگیرد، جلوگیری کنید و سر خود را هر 3 روز یک بار با شامپوهای مناسب بشویید.
3 – از خوردن چربی حیوانی خودداری کنید ولی چربی مصرف کنید.
4 – چنانچه دچار بیماری‌هایی از قبیل چربی، خشکی و موخوره و شکستگی مو شدید، بلافاصله در پی درمان آن باشید.
5 – موخوره عبارت است از شاخه شاخه شدن مو که در اثر آن موها خشک و شکسته می‌شود و می ‌ریزد و حالت زشت و نازیبا به خود می‌گیرد. متأسفانه موخوره گاهی از شانه و برس مبتلایان به افراد سالم سرایت می‌کند.
علل بروز موخوره استعمال بیش از حد مواد شیمیایی و قلیایی، شانه کردن زیاد، خشکی هوا، گرد و غبار و تغییر آب و هواست.

قابلیت‌های مختلف مو
یک موی سالم سنگینی بین 50 تا 150 گرم را تحمل می‌کند با چنین باری و حالت ارتجاعی طبیعی، مو قبل از آن که پاره شود نیمه باز خواهد شد. به همین علت هنگام شانه کردن موهای درهم و شلوغ نیز آنها خیلی راحت و آسان کشیده شده و بالاخره صاف می‌ شوند. البته با فشار زیاد حتی اگر موی سر شکسته نشود آسیب می‌بیند. همچنین قابل ذکر است که طرز شانه کردن مو فوق‌العاده مهم است.
هموطن سلام

قارچ های پوستی

قارچ های پوستی –

قارچ ها جزء نباتات یا گیاهان پست هستند ولی تاکنون ساختمانی شبیه به ریشه، ساقه، برگ، گل و دستگاه آوندی یا کلروفیل (سبزینه) در آنها دیده نشده است. این موجودات گیاهی، تک سلولی یا چند سلولی هستند و به علت نداشتن کلروفیل، قادر به سنتز گلوکز و تأمین غذای خود نیستند، اجباراً به صورت انگلی روی پوست، ناخن و موی انسان و حیوانات زندگی کرده و از ماده کرآتین آنان (ماده غذایی آماده) تغذیه می کنند. این قارچ ها می توانند غیر بیماری زا و یا بیماری زا باشند و در تمام کره خاکی وجود دارند. قارچ های بیماری زا می توانند در سطح پوست و مو و ناخن زندگی کرده علائم بالینی ایجاد کنند که به آنها قارچ های سطحی گویند. بعضی از انواع آنها از طریق پوست و یا استنشاق از مسیر ریه ها و گردش خود به بافت های عمقی رفته و ایجاد بیماری می کنند که به آنان قارچ های عمقی گویند.

قارچ های پوستیقارچ های سطحی
مورد بحث ما قارچ های سطحی است که در روی پوست، مو و ناخن اکثر افراد قرار می گیرند ولی همه آنها ایجاد بیماری نمی کنند. برای این که فردی به ضایعات قارچی مبتلا شود باید شرایط ابتلا در او فراهم شود.

عوامل بیماری
مهمترین علت ابتلا به قارچ، عدم رعایت بهداشت است ؛ زیرا مواد شوینده مانند صابون ها و شامپوها تمامی شرایط زیستی برای قارچ ها را از بین می برند؛ لذا افرادی که استحمام مرتب نداشته باشند و ضمن فعالیت های شغلی و یا ورزشی دچار تعریق شوند، امکان ابتلا به این قارچ ها را پیدا می کنند.
عامل دیگر برای ابتلا به قارچ های بیماری زا کاهش قدرت دفاعی بدن است. افرادی که بیماری های ضعیف کننده و مزمن دارند مانند افراد مبتلا به کم خونی، بیماری قند، مبتلایان به سرطان ها، ایدز مصرف طولانی مدت داروهای مضعف سیستم ایمنی مانند داروهای کورتونی و از این قبیل با کوچکترین غفلت از بهداشت شخصی ممکن است به بیماری های قارچی پوست، مو و یا ناخن ها مبتلا شود. لذا پزشک معالج علاوه بر درمان های اختصاصی ضد قارچ، باید بیماری زمینه ای بیمار را با همکاری متخصص مربوطه معالجه کند وگرنه به طور مکرر بیماری قارچی حتی با مصرف داروهای مناسب ضد قارچی بعد از مدتی عود می کند. انسان سالم ممکن است که از طریق تماس مستقیم با انسان آلوده، حیوان آلوده و یا خاک مبتلا شود.

قارچ کچلی

اصطلاحاً به بیماری های قارچی بیماری زا، کچلی گویند که برحسب این که کدام قسمت پوست، مو یا ناخن را گرفتار کند به کچلی سر، کچلی بدن، کچلی کشاله ران، کچلی دست، کچلی پا، کچلی ناخن و کچلی ریش طبقه بندی می شوند.
علائم بالینی تمامی کچلی ها تقریباً شبیه هم بوده و توسط پزشکان به آسانی قابل تشخیص است و در موارد مشکوک با نمونه برداری از محل مشکوک و رنگ آمیزی مناسب، ضایعات قارچی را در زیر میکروسکوپ ، تشخیص قطعی داده و چنانچه بلافاصله درمان دارویی مناسب انجام شود، بدون باقیماندن آثار بیماری، بهبودی حاصل می شود.
ضایعات پوست و مو به صورت زمینه قرمز می باشد که به دلیل ایجاد التهاب است و در مواردی پوسته هایی روی آنها دیده می شود که اغلب از حاشیه گسترش یافته و از مرکز بهبود می یابند و شبیه حلقه می شوند. این ضایعات اغلب خارش خفیف دارند و در نواحی مودار چنانچه درمان به تأخیر افتد ممکن است ریشه موها گرفتار شود و حتی پس از درمان، موها رویش مجدد پیدا نکنند و طاسی دائمی ایجاد شود. بعد از تماس فرد سالم با انسان یا حیوان یا خاک آلوده بلافاصله علائم بیماری ظاهر نمی شود، برحسب نوع قارچ و محل ضایعه، دوره ی مخفی یک تا هشت هفته باید طی شود. در موها علاوه بر زمینه قرمز و پوسته دار شدن، شکستگی ساقه موها هم به وجود می آید و چنانچه با یک موچین مو را بکشیم به آسانی کنده می شود.
کچلی ها با منشأ حیوانی (مثلاً در قصاب ها و دامداران) اغلب زمینه التهاب و تورم و ترشح دارند و امکان طاسی دائمی در آنها بیشتر از منشأ انسانی یا خاکی است. در مواردی ممکن است علائم بالینی با بعضی بیماری های پوست و موی غیر قارچی اشتباه شود که در این صورت با نمونه برداری و آزمایش در آزمایشگاه به آسانی می توان بیماری قارچی را تشخیص داد.

به غیر از درمان های دارویی، رعایت نکات زیر جهت دستیابی به نتایج صد درصد، بخصوص در مواقعی که درمان های دسته جمعی (در مدارس، یا سربازخانه ها) صورت می گیرد، ضروری است:

• کوتاه کردن موی سر در آغاز، وسط و ختم مرحله درمان در تمام افراد مذکر، و بانوان کمتر از 12 سال؛
• استفاده از داروهای ضد قارچ موضعی مانند الکل 5 درصد یا تنتورید؛
• پوشاندن سر با کلاه یا روسری جهت ممانعت از پخش قارچ در محیط اطراف بیماران در ضمن درمان؛
• جوشاندن البسه و ملحفه جهت ممانعت از برگشت بیماری؛
• درمان توأم بیمار و همسر وی در مواردی که قارچ کشاله ران در متأهلین باشد؛
• خشک نگاهداشتن موضع و پرهیز از رطوبت مداوم در موارد قارچ های لای انگشتان پا، زیر بغل، کشاله ران و گردن. به بیماران توصیه می شود که ضمن استحمام مداوم و روزانه، بعد از حمام بلافاصله با پارچه یا حوله تمیزی تمام پوست و موی بدن خصوصاً چین ها را خشک کنند؛
• در صورت تشخیص بیماری های زمینه ای مانند کم خونی و بیماری قند و غیره با همکاری متخصص مربوطه علاوه بر درمان ضد قارچ، بیماری زمینه ای را درمان، یا حداقل کنترل کنند.

درمان
خوشبختانه داروهای متعدد و مؤثری در دو دهه اخیر وارد بازار دارویی ایران شده است. نکته مهم در درمان این است که یکی دو هفته بعد از مصرف داروهای خوراکی علائم بالینی بسیار کاهش یافته و یا ضایعه به ظاهر بهبود می یابد. اما چنانچه مدتی که پزشک توصیه کرده دارو مصرف نشود بعد از قطع دارو ضایعه بر می گردد و بیماری عود می کند، لذا بسیار مهم است که درمان کافی انجام شود. مدت درمان ضایعات قارچی بدن حدود 6 – 4 هفته، سر حدود 2 ماه و ناخن 6-3 ماه می باشد که ممکن است برحسب نوع دارو، روزانه یا هفتگی یا حتی یک هفته در ماه توسط پزشک تجویز شود. نوعی ضایعه قارچی پوست به نام «تیناورسیکالر» وجود دارد که جزو کچلی ها محسوب نمی شود؛ زیرا حتی در صورت عدم درمان آثاری از خود به جا نمی گذارد و بیشتر در پوست نوجوانان و جوانان که تعریق زیاد دارند، و در آب و هوای گرم و مرطوب دیده می شود و عامل آن قارچ ملا سزیا فورفورا می باشد. این نوع قارچ به رنگ های روشن یا تیره در نواحی پوشیده مانند سینه، شکم، بازوها و پشت دیده می شود و در کودکان ممکن است در گردن و صورت هم دیده شود که با استحمام ، موقتاً رنگ آن کاهش یافته مجدداً تیره می شود. قارچ تناورسیکولر با وجود استحمام مداوم و مصرف داروهای تجویزی، به علت داشتن استعداد فردی برای ابتلا، احتمال دارد که بعد از درمان کامل، ضایعات مجدداً عود نماید. استحمام مستمر روزانه و استفاده از شامپو و صابون های طبی برای این گونه بیماران توصیه می شود.