مقاله درباره هیپوتالاموس

مقاله درباره هیپوتالاموس -هیپوتالاموس قسمتی از مغز انسان می باشد که در زیر تالاموس و درست در قسمت بالای ساقه مغز واقع شده است. اندازه هیپوتالاموس در یک انسان بالغ، تقریبا به اندازه یک بادام می باشد.

یکی از مهم ترین وظایف غده هیپوتالاموس، برقراری ارتباط بین دستگاه عصبی و سیستم غدد درون ریز می باشد. سیستم غدد درون ریز کار ترشح هورمون ها را بر عهده دارد.

از دیگر وظایف غده هیپوتالاموس می توان به انجام فرایند های متابولیکی و فعالیت های مربوط به سیستم عصبی خودکار اشاره کرد.

هیپوتالاموس

رگ های خونی بین غده هیپوتالاموس و غده هیپوفیز، هورمون های ترشح شده از هیپوتالاموس را به غده هیپوفیز می رسانند.

غده هیپوتالاموس با غده هیپوفیز ارتباط نزدیک عصبی و خونی دارد، به این صورت که هورمون‌های بخش پسین هیپوفیز به وسیله هیپوتالاموس ساخته می‌شوند و ترشح هورمون‌های بخش پیشین آن به وسیله موادی که هیپوتالاموس می‌سازد، تنظیم می‌شود .

غده هیپوتالاموس هورمون هایی را تولید می کند که در مهار و تحریک هورمون های دیگر بدن موثرند.
سایر اعمال هیپوتالاموس عبارتند از تنظیم:

– ضربان قلب و فشار خون

– دمای بدن

– برقراری تعادل بین مایعات بدن

– اشتها و وزن بدن

– ترشحات غدد معده و روده

– ساعت درونی بدن

هیپوتالاموس وظیفه کنترل بسیاری از احساسات پیچیده، خلق‌وخو، رفتارهای انگیزشی مانند گرسنگی و مصرف غذا و هر چیزی که به نوعی با مفهوم لذت بردن، رضایت و آرامش و فعالیت های خلاقانه در ارتباط باشد را بر عهده دارد.

غده هیپوتالاموس و غده هیپوفیز ارتباط نزدیکی با هم دارند و مشخص کردن وجود اختلال در یکی از آن دو برای پزشک بسیار پیچیده و دشوار می باشد
هورمون های هیپوتالاموس
هورمون هایی که از هیپوتالاموس ترشح می شوند، عبارتند از:

– هورمون ضد ادرار : با افزایش ترشح این هورمون در خون، آب بیشتری توسط کلیه ها جذب می شود و در نتیجه، ادرار کمتری تولید می شود.

– هورمون آزادکننده کورتیکوتروپین : پس از آن که این هورمون از هیپوتالاموس ترشح شد، پیام هایی را به قسمت قدامی غده هیپوفیز می فرستد تا غدد آدرنال (فوق کلیه)، کورتیکواستروئید آزاد کنند. آزاد شدن این ماده سبب تنظیم سوخت و ساز بدن می شود و پاسخ های ایمنی را تنظیم می کند.

– هورمون آزادکننده گنادوتروپین : آزاد شدن این هورمون از غده هیپوتالاموس سبب تحریک قسمت قدامی غده هیپوفیز می شود و غده هیپوفیز هورمونی ترشح می کند تا سبب آزاد شدن هورمون تحریک کننده فولیکول (FSH) و هورمون تولید جسم زرد (LH) در زنان شود. عملکرد منظم این هورمون، سبب عملکرد طبیعی تخمدان ها در خانم ها و بیضه ها در مردان می شود.

– هورمون آزادکننده یا بازدارنده هورمون رشد: با تاثیر هورمون غده هیپوتالاموس بر غده هیپوفیز هورمون آزادکننده یا بازدارنده رشد، تولید و ترشح می شود. این دو هورمون اثراتی عکس یکدیگر دارند. تولید هورمون تحریک کننده رشد در سنین کودکی و نوجوانی، بسیار ضروری است و سبب حفظ ترکیب سالم بدن می شود.

این هورمون ها در افراد بالغ و بزرگسال به حفظ سلامت استخوان ها و توده های عضلانی کمک می کند و بر توزیع چربی بدن تاثیر می گذارد.

– هورمون اکسی توسین : تولید و ترشح هورمون اکسی توسین در بدن، سبب ایجاد فرایند های مختلفی مانند اوج لذت جنسی، توانایی در اعتماد کردن به افراد، تنظیم درجه حرارت بدن، تنظیم ساعت درونی بدن و ترشح شیر از سینه مادر می شود.

– هورمون آزادکننده یا بازدارنده پرولاکتین: این هورمون به نام هورمون دوپامین نیز شناخته می شود. این دو هورمون مخالف یکدیگر عمل می کنند. هورمون های آزادکننده پرولاکتین سبب تولید شیر در مادر می شود و هورمون های باز دارنده پرولاکتین سبب مهار تولید شیر در سینه های مادر می شود.

– هورمون آزادکننده تیروتروپین: این هورمون بر روی غده تیرویید تاثیر می گذارد و سبب ترشح هورمون (TSH) می شود . هورمون های غده تیروئید سبب تنظیم سوخت و ساز بدن می شود و رشد و انرژی بدن را نیز کنترل می کنند.
بیمار شدن هیپوتالاموس چه عوارضی دارد؟

بروز بیماری و یا ایجاد اختلال در هیپوتالاموس منجر به بروز بیماری های هیپوتالامیکی می شود. برای مثال اگر آسیب فیزیکی به منطقه ای از سر که جزیی از هیپوتالاموس محسوب می شود، وارد شود، ممکن است سبب بروز این نوع اختلال و یا بیماری شود.

ضربه به سر از شایع ترین علل بیماری های هیپوتالاموس گزارش شده است.

بیماری های مربوط به هیپوتالاموس می تواند منجر به اختلال در اشتها و بروز اختلالات در ساعت درونی بدن شود.

اما از آنجا که هیپوتالاموس بر بسیاری از بخش های سیستم غدد درون ریز اثر می گذارد، مشخص کردن علت اصلی بروز اختلال هیپوتالاموس بسیار دشوار به نظر می رسد.

به طور کلی باید گفت غده هیپوتالاموس و غده هیپوفیز ارتباط نزدیکی با هم دارند و مشخص کردن وجود اختلال در یکی از آن دو برای پزشک بسیار پیچیده و دشوار می باشد. با این حال آزمون های مختلفی برای مشخص کردن دقیق علت مشکل وجود دارد.

منبع : فراطب

تهوع و استفراغ در بزرگسالان نشانه چیست

تهوع و استفراغ در بزرگسالان نشانه چیست –

 تهوع و استفراغ حاد، در صورت فقدان درد حاد شکم، سردرد قابل توجه یا شروع اخیر داروهای خاص، معمولا نتیجه‌ای از عفونت های خود محدود شونده گوارشی است. تهوع و استفراغ یکی از عوارض جانبی پرتودرمانی، شیمی‌درمانی و بیهوشی در جراحی است. دیگر تشخیص های بالقوه عبارتند از: مشکلات غدد درون‌ریز (از جمله بارداری)، اختلالات دستگاه عصبی مرکزی، علل روان‌پزشکی، مواجهه با سموم، اختلالات متابولیک، و علل گوارشی انسدادی یا عملکردی. علت احتمالی تهوع و استفراغ حاد معمولا با شرح حال و معاینه فیزیکی قابل تعیین است.

نشانه های هشداردهنده نظیر دهیدراسیون، اسیدوز ناشی از یک اختلال متابولیک زمینه‌ای یا شکم حاد، ارزیابی‌های بیشتری را ایجاب می‌کنند. بر اساس تشخیص احتمالی آزمون‌های آزمایشگاهی پایه می‌تواند شامل آزمایش کامل ادرار، آزمایش ادرار از نظر بارداری، شمارش کامل سلول‌های خون، مجموعه جامع آزمایش‌های متابولیک، سطوح آمیلاز و لیپاز، سطح هورمون محرک تیروئید و آزمایش مدفوع با کشت باشد. مطالعات تصویربرداری شامل رادیوگرافی، سونوگرافی و توموگرافی کامپیوتری (CT) هستند.

تهوع و استفراغ در بزرگسالان نشانه چیست

اگر شک به یک فرآیند حاد داخل جمجمه‌ای وجود داشته باشد، لازم است CT از سر انجام شود. تهوع و استفراغ مزمن به علائمی اطلاق می‌شود که حداقل یک ماه طول کشیده باشد. بیماران با علائم خطر بدخیمی‌های معده یا علائم هشداردهنده باید با ازوفاگوگاسترودئودنوسکوپی ارزیابی شوند. اگر شک به پارزی معده وجود داشته باشد، بررسی تخلیه معده توصیه می‌شود. هنگام ارزیابی بیماران دچار تهوع و استفراغ مزمن، علاوه بر علل عملکردی، توجه به علل روان‌پزشکی نیز حائز اهمیت زیادی است.

تهوع و استفراغ یک علامت شایع مراجعین در مراقبت‌های اولیه است. راهکارهای تشخیصی و درمانی بر اساس طول مدت علائم، متفاوت هستند. این مقاله با موارد نمونه به بررسی تهوع و استفراغ حاد و مزمن می‌پردازد.
تهوع و استفراغ حاد معرفی مورد

یک زن ۴۹ ساله با دیابت قندی نوع دو، به دلیل سابقه‌ای از استفراغ متناوب و تهوع حاد از سه روز قبل مراجعه کرده است. بیمار هنگام خوردن غذاهای جامد به سرعت دچار تهوع می شود. وی تب و لرز، درد شکم، اسهال، هماتوشزی، ملنا یا یبوست ندارد. داروهای ضداسید بدون نسخه موثر نبوده‌اند. اندازه‌گیری‌های انجام شده قند خون در منزل کمتر از ۱۸۰ میلی‌گرم بر دسی‌لیتر بوده است.

تظاهرات

طول مدت تهوع و استفراغ، علائم همراه و عوامل تشدیدکننده و تخفیف‌دهنده می‌تواند به تعیین علت احتمالی کمک کند. پزشکان باید در مورد مواجهه با سموم؛ غذای مشکوک؛ تماس‌های پوستی؛ و شیمی درمانی، جراحی یا پرتودرمانی اخیر سوال کنند. فقدان درد شکمی قابل توجه، سردرد و دیگر علائم و نشانه‌های هشداردهنده می‌تواند تشخیص‌های افتراقی را محدودتر کند.

بررسی علائم حیاتی و وضعیت هیدراسیون بیمار می‌تواند به تعیین شدت بیماری و مناسب بودن یا نبودن درمان سرپایی کمک کند. معاینه فیزیکی باید به بررسی فرآیندهای حاد داخل جمجمه‌ای یا داخل شکمی و دیگر علل بپردازد. اگر شک به درد عضلانی – اسکلتی وجود داشته باشد افزایش درد شکم با سفت کردن جدار شکم (نشانه کارنت) می‌تواند مطرح‌کننده منشا جداره شکمی درد باشد. فقدان درد شدید شکم و هماتوشزی احتمال بدخیمی گوارشی (ارزش اخباری منفی ۹۹%) و زخم‌های گوارشی (ارزش اخباری منفی ۹۷%) را رد می‌کند. بالعکس، درد شکمی که با استفراغ تسکین می‌یابد مطرح‌کننده انسداد روده است (ویژگی ۹۴%).

گاستروانتریت ویروسی خودمحدودشونده شایع‌ترین علت است. تقریبا هر سال ۱۷۹ میلیون مورد گاستروانتریت حاد در ایالات متحده رخ می‌دهد که حدودا ۶۰۰۰۰۰ مورد بستری را نیز در پی دارد. اگرچه این بیماری معمولا طی ۵-۳ روز بهبود می‌یابد، باعث از دست رفتن ساعات کاری قابل توجهی می شود و سالانه رقم تخمینی ۱ میلیارد دلار هزینه‌های مستقیم و غیرمستقیم را در پی دارد. تنها ۲۰% از موارد گاستروانتریت حاد ناشی از یک علت خاص هستند. ویروس‌ها شایع‌ترین علت هستند؛ نورو ویروس شایع‌ترین علت در بزرگسالان است.

راهبرد تشخیصی

اغلب مشکلات را می‌توان به کمک یافته‌های شرح حال و معاینه فیزیکی تشخیص داد. ممکن است در بیماران دچار نشانه‌های دهیدراسیون قابل توجه (مثلا کاهش برون‌ده ادراری، کاهش قوام پوست، خشکی غشاهای مخاطی)، نشانه های اسیدوز ناشی از کتواسیدوز دیابتی یا اختلال زمینه‌ای دیگر (مثلا افزایش قابل توجه سرعت تنفس، تنفس با بوی میوه، تغییر وضعیت ذهنی)، اتساع یا درد شدید شکم، هماتوشزی، یرقان، ملنا، سردرد شدید، علائم عفونت مجاری ادراری، درد شکمی که با استفراغ بهبود یابد، هماتمز یا استفراغ مواد مدفوعی، انجام آزمون‌های تشخیصی ضروری باشد.

تصویربرداری

رادیوگرافی شکم برای کشف انسداد روده و سنگ‌های کلیوی سودمند است. CT شکم برای کشف عفونت‌ها (مثلا آپاندیسیت، کوله‌سیستیت) و بعنوان آزمایش دیگری برای انسداد روده و سنگ‌های کلیوی که در رادیوگرافی تشخیص داده نشده‌اند، مفید است. در بزرگسالان، انجام رادیوگرافی شکم همراه با معاینه بالینی و آزمایش‌ها شامل شمارش کامل سلول‌های خون و مجموعه آزمایش‌های متابولیک پایه، برای پیش‌بینی لزوم مداخله فوری در ۲۴ ساعت نخست بیماری مفید است (حساسیت = ۵۶%؛ ویژگی = ۸۱%).

سونوگرافی ربع فوقانی سمت راست برای بررسی سنگ‌های صفراوی به کار می‌رود. هنگامی که سونوگرافی اولیه منفی باشد، اسکن اسید ایمینودی استیک کبدی – صفراوی می‌تواند تعیین کند آیا تاخیر تخلیه کیسه صفرا علت تهوع و درد شکم است یا خیر.

در بیمارانی که سردردی با حداقل چهار ویژگی از موارد زیر را دارند باید تشخیص میگرن در نظر گرفته شود: ماهیت ضربانی، طول مدت ۴ تا ۷۲ ساعت؛ درد یک‌طرفه، تهوع یا استفراغ و شدت ناتوان‌کننده (نسبت احتمال = ۲۴). سردردهای نوع کلاستر، سردردهای با یافته‌های نورولوژیک غیرطبیعی، سردردهای تعریف‌نشده و سردردهایی که با فعالیت یا مانوروالسالوا تشدید می‌شوند به احتمال بیشتری با پاتولوژی داخل جمجمه‌ای مرتبط هستند (نسبت احتمال به ترتیب، ۱۱، ۵، ۴ و ۲). در بیماران با این علائم و کسانی که علائم یا نشانه‌های نورولوژیک غیرطبیعی دیگری دارند، باید CT یا MRI از مغز را درخواست نمود.

درمان

در بیماری که قبلا شرح داده شد، باید بر تعیین شدت بیماری از روی یافته‌های معاینه فیزیکی و شرح حال تمرکز داشت. درمان باید حمایتی و شامل محدودسازی غذاهای احتمالی محرک استفراغ و تجویز داروهای ضداستفراغ همراه با راهبرد مایع درمانی مناسب باشد. بیماران دچار دهیدراسیون خفیف تا متوسط می‌توانند از مایع درمانی خوراکی (یعنی تلفیقی از الکترولیت‌ها، قند و آب) یا نوشابه‌های ورزشی بهره‌مند شوند.

داروهای ضداستفراغی که بطور متداول تجویز می‌شوند شامل پرومتازین، متوکلوپرامید، پروکلرپرازین و اندانسترون هستند. در زمان باردار مصرف زنجبیل (۲۵۰ میلی‌گرم چهار بار در روز) در ۸۴% بیماران در مقایسه با دارونما باعث کاهش تهوع و استفراغ می‌شود.

تهوع و استفراغ مزمن معرفی مورد

بیماری که قبلا شرح داده شده ۲ ماه بعد با تهوع و استفراغ گهگاه که شدت آن به مراتب کمتر از مراجعه اول است، باز می‌گردد. علائم فعلی وی ۲ روز طول کشیده است و ۶ نوبت استفراغ کرده است. وی تب، لرز یا سردرد ندارد ولی ناخوشی گهگاه اپی‌گاستر را همراه با تهوع و استفراغ ذکر می کند. علائم وی با داروهای ضداسید رفع نمی‌شود و او ملنا یا خون در مدفوع نداشته است. وی ذکر می‌کند هنگام غذا خوردن به سرعت دچار سیری می‌شود و غالبا احساس نفخ دارد. وی با هیچ فرد بیمار یا ماده سمی مواجهه نداشته است، الکل نمی‌نوشد و هیدراسیون وی مطلوب به نظر می‌آید.

پیش‌زمینه

تهوع و استفراغ مزمن طبق تعریف شامل علائمی است که حداقل یک ماه طول کشیده باشد. شرح حال و معاینه فیزیکی می‌تواند به تشخیص محتمل‌ترین علت کمک کند. یادداشت روزانه غذاها و تهوع می‌تواند به تعیین الگوهای علائم و عوامل شروع‌کننده کمک کند. آزمایش‌های تشخیصی شامل تصویربرداری و ارزیابی آزمایشگاهی ممکن است با توجه به یافته‌های شرح حال و معاینه فیزیکی ضرورت داشته باشند. ممکن است با توجه به سیر بیماری و نتایج آزمایش‌های تشخیصی، ازوفاگوگاسترودئونوسکوپی لازم باشد.

راهکار تشخیصی

گاستروپارزی مرتبط با دیابت، بیماری ریفلاکس معده به مری، گاستریت و زخم معده از علل شایع تهوع و استفراغ مزمن هستند. آزمایش‌های اولیه باید بر اساس یافته‌های حاصل از شرح حال و معاینه فیزیکی انجام شوند. ازوفاگوگاسترودئودنوسکوپی در بیماران با علائم خطر یا نشانه‌های هشداردهنده (مثل سالمندان بالای ۵۵ سال، کاهش وزن غیرعمدی، دیس فاژی پیشرونده، استفراغ پایدار، شواهد خونریزی گوارشی، سابقه خانوادگی از سرطان گوارشی) توصیه می‌شود.

در این بیمار، ماهیت مزمن علائم و سیر نوسانی حاکی از این است که محتمل‌ترین علت گاستروپارزی مرتبط با دیابت است. در این بیمار و نیز دیگر بیماران مشکوک به گاستروپارزی، لازم است بررسی تخلیه معده انجام شود.

در بیماران با تهوع و استفراغ مزمن یا مراجعه که دچار درد شکمی بدون علت فیزیولوژیک قابل تعریف هستند، پزشکان باید اختلالات افسردگی ماژور، اسکیزوفرنی، اختلالات سوماتیزاسیون یا سوماتوفورم، هیپوکندریاز، اختلالات ساختگی، اختلال درد و اختلال اضطرابی منتشر را در نظر داشته باشند. نشانه کارنت نیز می‌تواند به تایید یا رد تشخیص درد شکمی با منشا روان‌شناختی کمک کند (نسبت درست‌نمایی مثبت = ۹۱/۲ [فاصله اطمینان ۹۵%: ۱۳/۳ – ۷۱/۲]؛ نسبت درست‌نمایی منفی = ۱۹/۰ [فاصله اطمینان ۹۵%: ۳۴/۰ – ۱۱/۰]).

درمان تهوع و استفراغ

بررسی تخلیه معده می تواند تاخیر تخلیه مواد جامد و مایع را که ممکن است تا ۵۵% بیماران دیابتی دچار آن باشند، کشف کند. افزایش کنترل قند در این بیماران می‌تواند باعث بهبود علائم شود. به علاوه یک رژیم کم‌چربی و دارای باقی‌مانده که شامل وعده‌های کوچک و مکرر است می‌تواند علائم گاستروپارزی را کاهش دهد. در صورت امکان داروهایی که باعث تاخیر تخلیه معده می‌شوند (مثل اپیوییدها، مسدودکننده‌های کانال کلسیم، آنتی‌کولینرژیک‌ها) باید قطع شوند. الکل، حشیش و نیکوتین نیز تخلیه معده را به تاخیر می‌اندازند. تاخیر تخلیه معده را می‌توان با متوکلوپرامید یا اریترومایسین که تا ۶۰% باعث بهبود علائم می‌شوند درمان کرد. با این حال، تسکین علائم را باید در قبال خطر علائم شبه پارکینسون یا دیس‌کینزی تاخیری همراه با مصرف متوکلوپرامید و خطر تاکی‌فیلاکسی همراه با مصرف اریترومایسین، که باعث محدودیت اثربخشی طولانی مدت آن می‌شود، تعدیل کرد. بیماران دچار گاستروپارزی و کاهش وزن قابل توجه، دهیدراسیون مکرر، یا اختلالات الکترولیت‌ها باید برای درمان‌های آندوسکوپیک احتمالی و تجویز مکمل‌ها به یک متخصص گوارش ارجاع داده شوند.

وجود علائم سوء هاضمه نظیر احساس پری شکم بعد از صرف غذا، سیری زودرس، سوزش یا درد اپی‌گاستر حاکی از گاستریت است. آزمایش هلیکوباکترپیلوری باید انجام شود و اگر منفی بود، می‌توان بررسی تخلیه معده و ازوفاگوگاسترودئودنوسکوپی را انجام داد، خصوصا اگر تهوع و استفراغ تداوم داشته باشد. نامحتمل است بیماران دچار سوء هاضمه که داروهای ضدالتهاب غیراستروییدی مصرف نمی‌کنند و سرولوژی هلیکوباکترپیلوری منفی دارند، دچار زخم معده باشند.

ترجمه: دکتر مهدی حیدری‌صفا

آشنایی با علائم دیابت نوع دوم

آشنایی با علائم دیابت نوع دوم –

افزایش تعداد پیشاب، تشنگی غیرعادی، احساس گرسنگی کردن به طور دائم، کاهش وزن بدون دلیل، ضعف، خشکی پوشت و خارش آن، بی نظمی در دید چشم، بی حسی یا قلقلک در دست و پا، خستگی مفرط، بدخلق و خوی شدن، بروز تورم و عفونی شدن لثه ها، مثانه و پوست بدن مخصوصاً پاها که دیر التیام می یابد. دلیل این نوع دیابت که از دهه چهارم عمر شروع می شود، چاقی، عدم تحرک و نیز وجود این بیماری در فامیل است. راه درمان آن کنترل وزن، ورزش و تحرک، خوردن غذایی که پزشک برنامه آن را به شما می دهد. مصرف قرص های مربوط در لحظه مشخص، آزمایش خون به دفعات متعدد و معاینه چشم هر شش ماه یکبار از جهت افزایش فشار داخلی، یک دیابتی نباید مطلقاً پرخوری کند، ولی باید تأثیر می تواند آب بنوشد.

آشنایی با علائم دیابت نوع دوم

آمالگام چیست

آمالگام چیست –

 هنگامی که حفره‌ای چه به دلیل پوسیدگی و چه به دلیل شکستگی در دندان‌ها ایجاد می‌شود،‌باید توسط ماده‌ای به نام آمالگام ترمیم شود.

مینای دندان یکی از سخت‌ترین مواد موجود در این کره خاکی است. دندان‌های ما به کمک ما می‌آیند که انواع و اقسام خوراکی‌ها از سخت‌ تا نرم را بجویم و له کنیم و تحویل دستگاه گوارشمان بدهیم. بجز موارد بسیار محدودی که به‌عنوان نواقص مادرزادی محسوب می‌شوند، دندان‌های ما در بدو رویش،‌سفید،‌محکم و سالم هستند و به خوبی برای انجام وظایف خود آماده‌اند.

آمالگام چیست

اگر از دندان‌هایمان به خوبی مراقبت‌ کنیم، همراهان خوبی برای ما خواهند بود اما با کم‌لطفی‌های ما، نظیر عدم رعایت بهداشت و تغذیه نامناسب، باکتری‌های دهانی ایجادکننده پوسیدگی دندان، فرصت خوبی پیدا خواهند کرد که مواد غذایی مناسب را تخمیر کرده، اسیدی تولید کنند که این اسید می‌تواند مینای سخت دندان را حل کرده و پوسیدگی ایجاد کند.

پوسیدگی‌های دندانی از نقاط بسیار کوچک و معمولا به‌صورت لکه‌های سفید رنگی بر روی دندان‌ها آغاز می‌شود که در این مرحله، اگر به خوبی از دندان‌ها مراقبت شده و فلوراید از طرق مختلف از جمله دهانشویه‌ها و خمیر دندان‌ها به این لکه سفید برسد،‌پوسیدگی ممکن است متوقف شود.

اما اگر روند پوسیدگی متوقف نشود، با ادامه فعالیت باکتری‌ها، ناحیه پوسیدگی وسیع‌تر می‌شود. از طرفی بافت سخت مینا و عاج دندان‌، توسط اسیدها حل شده، ماده نرم پنیرمانندی بجای دندان برجا می‌ماند که قادر به تحمل فشارهای جویدن نخواهد بود و در نتیجه حفره‌های پوسیدگی ایجاد می‌شود.

در این مرحله است که دیگر پوسیدگی‌های دندان قابل برگشت نیست و باید ترمیم شود. اگر پوسیدگی دندانی در حد عاج و مینای دندان باقی مانده باشد، ‌و به ناحیه مرکزی دندان (پالپ یا عصب دندان) دست‌اندازی نکرده باشد، حفره ایجاد شده توسط مواد ترمیمی دندان‌پزشکی قابل ترمیم است که به اصطلاح عام به آن « پر کردن دندان » گفته می‌شود.
آمالگام و ترکیباتش

هنگامی که حفره‌ای چه به دلیل پوسیدگی و چه به دلیل شکستگی در دندان‌ها ایجاد می‌شود،‌باید توسط ماده‌ای ترمیم شود. ماده ترمیمی باید تا حد امکان خواص مشابهی با دندان داشته باشد و با محیط بدن انسان نیز سازگار باشد. قدیمی‌ترین ماده ترمیمی در حدود دو هزار سال پیش در مصر استفاده شد.

در این کشور شخصی برای ترمیم دندان خود از قطعه‌ای فلز برنز استفاده کرد اما بعد از مدتی این فلز اکسیده شد و دندان او به رنگ سبز درآمد. از حدود ۰۵۱ سال پیش ماده ترمیمی به ‌نام آمالگام وارد عرصه دندان‌پزشکی ترمیمی شد. آمالگام همان ترکیب فلزیی نقره‌ای رنگ آشنایی است که در دندان‌های بسیاری از ما به‌عنوان پر کردگی قرار دارد‌.
ترکیبات آمالگام

آمالگام آلیاژی است که دو فلز اصلی تشکیل دهنده آن جیوه و نقره هستند. عناصر دیگر مانند قلع و مس هم برای ایجاد بعضی خواص به این ترکیب اضافه شده‌اند. آمالگام قبل از ترکیب شدن برای آلیاژ به صورت دو قسمت پودر و مایع وجود دارد. قسمت پودری آن شامل نقره، مس و مقداری قلع است و قسمت مایع نیز از فلز مایع جیوه تشکیل شده است.

در مطب دندان‌پزشکی ابتدا دندان‌پزشک، قسمت‌های پوسیده دندان را تراش داده و دندان را به شکل مناسبی برای پذیرش ماده ترمیمی آمالگام آماده می‌کند. سپس پودر و مایع آمالگام با هم مخلوط شده،‌ترکیبی با قوام خمیری ایجاد می‌کند. که این قوام خمیری حدود ۲ تا ۳ دقیقه به دندان‌پزشک فرصت می‌دهد تا آمالگام را درون حفره دندان قرار داده و شکل مناسب را برای آن ایجاد کند.

پس از این زمان،‌آمالگام شروع به سفت شدن می‌کند و آلیاژ بسیار مستحکمی از خود به جای می‌گذارد. این ماده در برابر رطوبت محیط دهان و فشارهای ناشی از جویدن مقاومت خوبی دارد و عمر متوسطی بین ۵ تا ۰۱سال برای یک پرکردگی آمالگام پیش‌بینی می‌شود.

علاوه بر آمالگام مواد ترمیمی دیگری نیز به‌نام ترمیم‌های همرنگ دندان در بازار دندان‌پزشکی وجود دارد. این مواد برای ترمیم‌های دندان‌های جلویی که در معرض دید هستند، انتخاب‌های مناسبی است اما از نظر تحمل فشارهای جویدن و عمر برای ترمیم سطوح جونده دندان‌های عقبی، انتخاب‌های چندان مناسبی نیستند.
آیا آمالگام سمی است؟

جیوه فلزی است که به خاطر ایجاد بخارهای سمی،‌برای بدن انسان مضر محسوب می‌شود. اما جیوه‌ای که در آلیاژ آمالگام وجود دارد، از حالت آزاد خارج شده و به ‌صورت یک ترکیب فلزی در آمده است و خواص اولیه خود را از دست می‌دهد.

چند سالی است که در مجامع پزشکی و دندان‌پزشکی از سمی بودن آمالگام و ایجاد بیماری‌های عمومی گوناگون وابسته به آمالگام صحبت می‌شود اما انجمن دندان‌پزشکی آمریکا هنوز آمالگام را به عنوان یک ماده ترمیمی مطمئن و مناسب می‌شناسد و اعلام می‌کند که ارتباط اثبات شده و معنی‌داری بین بیماری‌های عمومی بدن و ترمیم‌های آمالگام موجود در دهان افراد وجود ندارد‌.

حساسیت آمالگام

تعداد بسیار کمی از افراد جامعه ممکن است به ترمیم‌های آمالگامی حساسیت داشته باشند. این افراد انگشت شمارند و تاکنون تنها حدود ۰۰۱ مورد حساسیت به آمالگام گزارش شده است. واکنش‌های آلرژیک به آمالگام معمولا مشابه سایر حساسیت‌های پوستی است و ممکن است ضایعات کهیر مانندی در پوست و یا ضایعات قرمزی در دهان در مجاورت ترمیم‌های آمالگام ایجاد شود. در افرادی که به آمالگام حساسیت دارند، ترمیم‌های آمالگام باید توسط مواد ترمیمی دیگری جایگزین شوند.
ترمیم‌های قدیمی چه زمانی باید تعویض شود

هر از گاهی در آینه به پرکردگی‌های آمالگام خود نگاه کنید. اگر قسمتی از یک پرکردگی‌تان شکسته، پرکردگی دندانتان کاملا خارج شده و یا بین دندان و پرکردگی‌تان فاصله افتاده است باید برای اصلاح آن به دندان پزشک مراجعه کنید.
توصیه‌های پایانی‌

اگر در دندانتان یک حفره کوچک پوسیدگی می‌بینید برای ترمیم آن هر چه سریع‌تر به دندا‌ن‌پزشک مراجعه کنید زیرا با گذشت زمان پوسیدگی بزرگ‌تر شده و ترمیم آن مشکل‌تر می‌شود‌.

اگر دندانتان با آمالگام ترمیم شده، ۲ ساعت بعد از پرشدن دندانتان چیزی نخورید و تا ۴۲ ساعت بعد از پر شدن دندانتان، با دندان تازه پر شده، خوراکی‌های سفت نخورید.

نحوه نگهداری دندانهای مصنوعی

نحوه نگهداری دندانهای مصنوعی –

دندان‌های مصنوعی و انواع آن

دندان‌های مصنوعی به دو صورت : پروتز متحرک کامل و پروتز ثابت استفاده می‌شوند که در ادامه به تفاوت‌های آنها با یکدیگر و شیوه‌های مراقبت از آنها می‌پردازیم.

پروتز متحرک کامل؛
برای جایگزینی کلیه دندان‌های از دست رفته یک فرد تهیه و استفاده می‌شود که توسط خود فرد در داخل دهان گذاشته شده و برداشته می‌شود.

پروتز ثابت؛
برای جایگزینی تعدادی از دندان‌های از دست رفته، از این نوع دندان مصنوعی استفاده می‌شود که توسط خود فرد گذاشته و برداشته نمی‌شود.

نکته؛ کارایی دندان مصنوعی به این مفهوم است که شما در استفاده از گروه‌های مختلف غذایی به خصوص میوه، سبزیجات، گوشت و حبوبات محدودیتی نداشته باشید، حتی اگر از روش‌هایی مانند خرد کردن (قطعه قطعه کردن یا لقمه کوچک برداشتن) استفاده کنید. عدم کارایی دندان مصنوعی نیز به این مفهوم است که شما در مصرف مواد غذایی به دلیل مشکل جویدن محدودیت داشته باشید به طوری که مجبور باشید از روش‌هایی مانند رنده کردن، له کردن و کوبیدن استفاده کنید.

شیوه‌های مراقبت از دندان‌های مصنوعی
دندان‌های مصنوعی نیز مانند دندان‌های طبیعی، نیازمند مسواک زدن و مراقبت هستند. اگر دندان مصنوعی تمیز نشود، ممکن است باعث ایجاد عفونت‌های مختلف مانند «برفک دهان» شود. برای شستن آن دسته از دندان‌های مصنوعی که می‌توان آنها را از دهان خارج کرد به نکات زیر توجه کنید.

مراقب از دندان مصنوعیهنگام تمیز کردن دندان مصنوعی،
1- ظرف آب پلاستیکی را تا نیمه پر کنید و زیر دست خود قرار دهید تا اگر دندان مصنوعی از دست تان افتاد، صدمه نبیند. برای جلوگیری از افتادن بهتر است دندان مصنوعی را بین انگشت شست و اشاره خود محکم بگیرید و مسواک بزنید.

2- دندان‌های مصنوعی را حداقل یک بار در روز از دهان خارج کرده و با مسواک نرم بشویید.

3 – به خاطر داشته باشید که خمیردندان برای شستن دندان‌های مصنوعی مناسب نیست. برای شستن دندان‌های مصنوعی از مایع ظرفشویی استفاده کنید. پس از آن دندان مصنوعی را به خوبی با آب بشویید.

4- بعد از خارج کردن دندان مصنوعی از دهان، لثه‌ها و زبان خود را با یک مسواک نرم بشویید. سپس لثه‌ها را با انگشت ماساژ دهید.

5- توجه داشته باشید شب‌ها دندان‌های مصنوعی را از دهان خارج کرده و در یک ظرف آب یا آب نمک تمیز قرار دهید تا مخاط دهان که تحت فشار بوده استراحت کند. اگر دندان‌های مصنوعی در هوا خشک شوند یا در آب خیلی داغ قرار داده شوند، خراب خواهند شد.

6- در مواردی که دندان مصنوعی ناکامل دارید (فقط بخشی از دندان هایتای مصنوعی است) بهتر است دو تا مسواک داشته باشید، یکی برای تمیز کردن دندان مصنوعی و دیگری برای تمیز کردن دندان‌های طبیعی که در داخل دهان قرار دارند.

7- اگر دچار تورم، درد و تحریک بافت‌های دهان شدید، با دست دندان را خارج کرده و حتماً به دندانپزشک مراجعه کنید.

7- حداقل هر شش تا 12 ماه یک بار به دندانپزشک مراجعه کنید، حتی اگر مشکلی ندارید.

در موارد زیر حتماً به دندانپزشک مراجعه کنید؛

1- اگر دندان مصنوعی شل شده است.

2- اگر دندان مصنوعی به لثه فشار می‌آورد.

3- اگر در هر قسمت از دهان زخم به وجود آمده است.

4- اگر قسمتی از دندان مصنوعی شکسته است.

5- اگر نمی‌توانید با دندان مصنوعی به راحتی غذا بخورید. (عدم کارایی دندان مصنوعی)

7- اگر بعد از خارج کردن دندان مصنوعی از دهان احساس می‌کنید لثه‌ها برجسته شده است.

اگر اصلاً دندان ندارید و کلیه دندان‌های هر دو فک را از دست داده اید، باز هم برای جلوگیری از عفونت لثه بهداشت دهان را رعایت کنید. با یک مسواک نرم و کمی خمیردندان لثه‌ها و سطح روی زبان را بشویید. پس از آن لثه‌ها را با انگشت ماساژ دهید. هر چه سریع تر برای گذاشتن دندان متحرک یا ثابت به مطب مراجعه کنید.

توجه به نظافت دندان مصنوعی باعث پیشگیری از ابتلا به عفونت‌های دهانی می‌شود

یك جراح دهان، فك و صورت گفت: سالمندان می‌توانند شب‌ها قبل از خوابیدن قرص جوشان ضد عفونی كننده دندان مصنوعی را داخل یك لیوان آب بیندازند، سپس دندان مصنوعی را درون آن قرار دهند. صبح نیز دندان مصنوعی را بشویند و داخل دهان قرار دهند. این كار باعث پیشگیری از عفونت‌های دهان و دندان می‌شود علاوه برآن سالمندان احساس سبكی داخل دهان خود می‌كنند.

دكتر محمد حسن صمیمی در گفت وگو با خبرنگار«سلامت»ایسنا، افزود: لازم است سالمندان دندان‌های مصنوعی خود را پاكیزه نگه دارند و مانند دندان طبیعی روزی سه بار آن را تمیز كنند. آنان می‌توانند روی برس‌های مخصوص دندان مصنوعی كه در بازار موجود است وبه برس مو شباهت دارد، خمیردندان بمالند و دندان مصنوعی خود را بشویند.

وی درباره اقدامات لازم به منظور ساخت دندان مصنوعی برای سالمندان گفت: استخوان‌های باقیمانده فك باید در زمینه ساخت دندان مصنوعی برای سالمندان مورد توجه قرار گیرد. در برخی از نواحی فك پایین و بالایی باید گیر دندانی وجود داشته باشد. اگر فضاهای لازم موجود نباشد لازم است بیماران به متخصصان جراحی فك و صورت ارجاع داده شوند تا گیر كافی را با اقداماتی در زمینه افزایش طول تاج، استخوان فكین، تزریق برخی مواد یا ایمپلنت در فك پایین ایجاد شود.
این جراح فك و صورت تاكید كرد: خدمات مربوط به ساخت دندان مصنوعی زیر پوشش بیمه نیست و برای بیمارانی كه توانایی پرداخت هزینه‌های ایمپلنت را ندارند، از روش‌های دیگری استفاده می‌شود.
وی تصریح كرد: رعایت بهداشت دهان و دندان برای سالمندان به علت افزایش سن دشوار است و آنان نمی‌توانند به گونه‌ای صحیح مسواك بزنند و از نخ دندان استفاده كنند و اگر زمینه مساعد ابتلا به بیماری‌های دهان و دندان داشته باشند، فك آن‌ها زودتر تحلیل می‌رود.
صمیمی در پایان تاكید كرد: سالمندان باید در زمینه محافظت از دندانهای خود و عواملی كه باعث از دست رفتن دندانهای آنها می‌شود، آموزش كافی ببینند.

از دندان های مصنوعی چگونه مراقبت کنیم؟؟؟

چگونه دندان مصنوعی (دست دندان، دندان مصنوعی نیمه کامل ، پل و روکش) خود را تمیز کنم؟
کسانی که از دست دندان استفاده می کنند باید پس از هر وعده غذایی، آن را از دهان خود خارج کرده و به کمک مسواک و مایع دست شویی و یا ظرف شویی، تمام سطوح آن، به ویژه سطوحی که در تماس با مخاط دهان هستند را از مواد غذایی پاک کنند. توجه داشته باشید که از خمیر دندان برای تمیز کردن دست دندان استفاده نکنید.

هفته ای یکبار هم دست دندان را به مدت ۵ دقیقه در محلولی که با اضافه کردن یک قاشق چایخوری سرکه یا محلول سفیدکننده خانگی (وایتکس) با یک لیوان آب ولرم تهیه میشود، قرار دهید. سپس آن را کاملا شسته و در دهان بگذارید.
هم چنین باید دهان خود را هم پس از هر وعده غذایی با آب گرم و یا محلول نمکی رقیق شسته و با یک مسواک نرم ( یا انگشت)، لثه ها را تمیز نمایند. این کار باعث گردش خون بهتر لثه ها هم می شود.

افرادی که دندان مصنوعی ناکامل دارند: باید پس از هر وعده غذایی آن را از دهان خارج کرده، ابتدا دندان های باقیمانده را با مسواک و نخ دندان تمیز کرده و سپس دندان مصنوعی را با مسواک مخصوص تمیز کنند. توجه داشته باشید که مسواک تمیز کردن دست دندان با مسواک تمیز کردن باقی دندان ها متفاوت باشد.

اگر دندان مصنوعی ناکامل بدنه ی فلزی دارد نباید آن را در سرکه یا وایتکس بیندازید.
کسانی که پل و یا روکش در دهان خود دارند: باید مثل سایر افراد مسواک زده و با نخ دندانهای مخصوص ( که در داروخانه ها موجود است)ناحیه خالی را که با پل پر شده تمیز کنند.

شبها دندان مصنوعی خود را کجا قرار دهم؟
درآوردن دندان مصنوعی در شب مطلوب است. با توجه به جنس دندان مصنوعی بهتر است آن را شب ها در آب نگه دارید.

چرا باید دندان های از دست رفته را جایگزین کنیم؟

اولین دلیل زیبایی شماست. دلیل دوم فضای خالی دندانهای از دست رفته است که باعث وارد شدن فشار بیشتری به دندانهای کنار می شود. بعلاوه (دلیل سوم) دندانهای کناری و مقابل به سمت این فضای خالی حرکت می کنند و نظم دندانی به هم میخورد. دلیل چهارم، تجمع باقیمانده ی مواد غذاییی، در فضای خالی ست که باعث پوسیدگی و بیماری لثه میشود.

کاشتن دندان یا Implant چیست؟
در این روش دندانپزشک حفره ای در محل دندان از دست رفته ایجاد می کند و یک میله که اکثرا از جنس فلز تیتانیوم است را داخل حفره قرار می دهد.

روشهای جایگزینی دندانهای از دست رفته چیست؟
بسته به تعداد و مکان دندانهای از دست رفته این روشها متفاوت است. ولی ۲ روش معمول جایگزینی با دندان مصنوعی ناکامل متحرک و یا پل (بریج) است. بریج زمانی کاربرد دارد که تعداد کمتری از دندان ها را جایگزین می کنیم یا دندانهای از دست رفته در یک سمت دهان هستند.

مقابله با تب کودک

مقابله با تب کودک –

تب چیست؟

تب زمانى اتفاق مى افتد كه قسمت تعدیل گرماى درونى بدن، دماى بدن را از حد طبیعى بالاتر ببرد. این بخش در قسمتى از مغز كه “هیپوتالاموس” نام دارد، است.

هیپوتالاموس مى داند كه بدن شما چه دمایى باید داشته باشد و این پیغام را به بدن شما مى فرستد كه در همان دما باقى بماند. این دما معمولاً حدود 37 درجه سانتی گراد یا 6/98درجه فارنهایت است.

تب بچه ها

دماى بدن اكثر افراد در طول روز دچار تغییرات ناچیزى مى شود. معمولاً در صبح كمتر و در عصر یا بعد از ظهر كمى بیشتر است. در كودكان نیز وقتى مشغول بازى، ورزش یا دویدن هستند دماى بدنشان دچار نوساناتى مى شود.

گاهى اوقات هیپوتالاموس براى مقابله با دماى بالا كه در نتیجه پاسخ به یك عفونت، بیمارى یا دلایل دیگر ایجاد مى شود، به كمك بدن مى شتابد.

ولى چرا هیپوتالاموس به بدن مى گوید كه بر اساس دماى جدید تغییر كند؟ محققین معتقدند تغییر دما، روش بدن براى مقابله با چربى هایى است كه باعث عفونت مى شوند.

چه چیزى باعث تب مى شود؟

این موضوع مهم را به خاطر داشته باشید كه تب به تنهایى یك بیمارى نیست، بلكه معمولاً از علائم یك مشكل اصولى دیگر است. تب چندین دلیل بالقوه دارد:

عفونت: بیشتر تب ها در اثر عفونت یا دیگر بیمارى ها به وجود مى آیند. تب با یك مكانیسم دفاعى طبیعى، همزمان به بدن در مبارزه با عفونت ها كمك مى كند.

لباس زیاد پوشیدن: نوزادان به خصوص آنهایى كه تازه متولد شده اند، ممكن است در اثر قرار گرفتن در یك محیط گرم یا پوشیدن لباس زیاد به تب دچار شوند، زیرا قادر نیستند دماى بدن خود را تنظیم كنند و با دماى بیرون وفق دهند.

مصونیت: نوزادان و كودكان گاهى پس از واكسن زدن به تب خفیفى مبتلا مى شوند. دندان درآوردن نیز باعث بروز تب خفیفى در نوزاد مى شود، ولى چنانچه دماى بدن نوزاد شما به بیش از 8/37 درجه سانتی گراد رسید، دلیل آن دندان درآوردن نیست، بلکه باید مشكل دیگرى وجود داشته باشد.
چگونه باید متوجه شوم كه تب فرزندم علامت یك مشكل یا بیمارى جدى است؟

در گذشته پزشكان براى درمان تب تنها به دماى بدن اكتفا مى كردند، ولى امروز علاوه بر دماى بدن، شرایط كلى كودك را نیز مورد بررسى قرار مى دهند.

كودكانى كه دماى بدنشان كمتر از 9/38 درجه سانتی گراد است، معمولاً احتیاج به مداوا و درمان ندارند، مگر اینكه احساس ناراحتى کنند. البته در این مورد یك استثنا وجود دارد: چنانچه نوزاد سه ماهه یا كوچك ترى دارید، اگر دماى بدنش 38 درجه سانتی گراد یا بیشتر بود، باید با پزشك كودك خود مشورت كنید یا او را به مركز اورژانس ببرید، زیرا در این سن حتى یك تب خفیف نیز مى تواند علامت یك عفونت جدى باشد. اما در مورد كودكان بزرگ تر، رفتارها و میزان فعالیت ها باید دقیقا مورد بررسى قرار بگیرد.

با مشاهده رفتار فرزندتان، شما متوجه مى شوید كه آیا یك بیمارى خفیف و سطحى دارد یا باید به پزشك مراجعه كنید. چنانچه فرزند شما همچنان تمایل به بازى، خوردن و نوشیدن داشته باشد، چهره اش خندان باشد یا رنگ پوستش طبیعى باشد، بدین معناست كه بیماری اش جدى نیست و تبش به زودى پایین مى آید. البته چنانچه فرزندتان تب داشت و تمایلى به غذا خوردن نداشت، اصلاً جاى نگرانى نیست، زیرا این حالت در مورد عفونت هایى كه باعث بروز تب مى شود، كاملاً طبیعى است.
چگونه متوجه شوم كه فرزندم تب دارد؟

یك بوس كوچك روى پیشانى یا قرار دادن دست روى پوست فرزندتان كافى است تا متوجه تب او شوید. البته این دما بستگى به شخصى كه این كار را انجام مى دهد، دارد و كاملاً نمى تواند اندازه گیرى درست و دقیقى باشد.

با استفاده از یك درجه مى توانید میزان دماى بدن فرزند خود را اندازه گیرى كنید. در حالت های زیر، کودک تب دارد:

دمای 38 درجه سانتی گراد هنگامى كه درجه را در باسن نوزاد قرار مى دهید.

5/37 درجه سانتی گراد وقتى که درجه را در دهان او قرار مى دهید.

2/37 درجه سانتی گراد وقتى كه درجه را در زیر بازوى نوزاد قرار مى دهید.

البته تب بالا به شما نمى گوید كه فرزند شما چقدر بیمار است. یك سرماخوردگى ساده یا عفونت ویروسى مى تواند باعث تب بالا(9/38 تا 40 درجه سانتی گراد) شود، اما نشان دهنده مشكل جدى نیست.

عفونت هاى جدى باعث تب نمى شوند، بلكه باعث پایین آمدن غیرطبیعى دماى بدن نیز مى شود، به خصوص در نوزادان كوچك.

به دلیل اینكه تب ممكن است بالا و پایین رود، گاهى اوقات كودكى كه تب دارد ممكن است سردش شود، زیرا بدن سعى دارد گرماى اضافی تولید كند و كودك مى خواهد گرماى اضافی را خارج كند، بنابراین عرق مى كند و دماى بدن شروع به پایین آمدن مى كند.

گاهى اوقات كودكى كه تب دارد تندتر از حالت عادى نفس مى كشد و گاهى ضربان قلبش نیز تندتر مى شود. چنانچه فرزندتان مشكل تنفسى داشت و به راحتى قادر به نفس كشیدن نبود، یا خیلى تند نفس مى كشید، و حتى بعد از پایین آمدن تبش هنوز تند نفس مى كشید، حتماً با پزشك تماس بگیرید و یا كودك خود را نزد پزشك ببرید.
ترجمه : هلیا خرم

چگونه تب کودک را پایین بیاوریم

چگونه تب کودک را پایین بیاوریم -تب یک بیماری نیست، بلکه نشان دهنده عفونت در بدن می باشد. هنگام تب شرایطی را فراهم کنید تا کودک بیشتر استراحت کند. استراحت و خوابیدن سبب کاهش تب می شود.

تب کودک

اگر دماسنج، درجه بالایی از تب کودک را نشان داد، فورا او را نزد پزشک متخصص اطفال ببرید. اما اگر تب او کمی بالاتر از دمای طبیعی بدن (37 درجه سانتیگراد) بود، می توانید با راهکارهای زیر تب کودک را پایین بیاورید:

1- دمای اتاق کودک خود را خنک نگه دارید. اگر هوا گرم است، لباس های نخی نازک به تن کودک کنید و هر گونه لباس اضافی را از تن او خارج کنید.

2- اگر هوای گرم است، از وسیله خنک کننده مثل کولر، برای اتاق کودک استفاده کنید، اما مواظب باشید کودک در مسیر جریان مستقیم هوای خنک قرار نگیرد.

3- کودک خود را مرتبا با آب ولرم پاشویه کنید. دقت کنید که از آب سرد برای این منظور استفاده نکنید، زیرا باعث لرز کودک، علاوه بر تب او می شود. دمای آب باید نزدیک به دمای بدن کودک باشد.

تب در کودکان

4- تب باعث از دست رفتن آب بدن از طریق پوست می شود، بنابراین مایعات و آب کافی به کودک بدهید تا از کم آبی بدن او جلوگیری کنید. سعی کنید از نوشیدنی هایی مانند آب میوه تازه و غذاهای سبکی مانند انواع سوپ های ساده استفاده کنید.
هرگز از الکل برای پایین آوردن تب کودک استفاده نکنید

5- شرایطی را فراهم کنید تا کودک بیشتر استراحت کند. استراحت و خواب کافی سبب کاهش تب می شود، زیرا به بدن فرصت مبارزه با عفونت و ترمیم بافت های آسیب دیده را می دهد.

6- دست های کودک را مرتبا با آب و صابون بشویید، مخصوصا وقتی که می خواهید به او غذا بدهید.

7- هنگام حمام کردن کودک، از یک لیف نرم برای شستن پوست او استفاده کنید.

8- هنگام استراحت کودک، یک ملحفه نازک روی او بیندازید تا به دلیل لرزی که همراه با تب ایجاد می شود، نلرزد.

9- یک پارچه تمیز و مرطوب را بر روی پیشانی کودک قرار دهید و هر 30 ثانیه یک بار آن را عوض کنید. این کار سبب پایین آمدن تب کودک می شود. نکته ای که در این خصوص وجود دارد این است که دستمال باید مرتبا عوض شود و دمای آب باید ولرم باشد.
تب کردن کودک

10- هنگامی که فردی بیمار می شود و تب می کند، اشتهایش به غذا خوردن کم می شود. این یک فرایند طبیعی است، زیرا بیشتر انرژی بدن صرف مبارزه با میکروب هایی می شود که سبب عفونت و بیماری شده اند.

بنابراین به بیماران تب دار توصیه می شود که غذای سبک و ساده استفاده کنند و از مصرف غذاهای چرب و سرخ کرده بپرهیزند، زیرا هضم این نوع غذاها انرژی زیادی از بدن می گیرد.

11- کودک خود را از بچه های دیگر دور نگه دارید، زیرا ممکن است بیماری او مسری باشد و کودکان دیگر را نیز بیمار کند.

12- در صورت مشاهده تب بالا در کودک و طولانی شدن مدت زمان تب، فورا به پزشک متخصص اطفال مراجعه نمایید.

13- معمولا لب افراد مبتلا به تب خشک می شود و ترک می خورد. لذا لب های کودک تب دار خود را چرب نگه دارید. برای این کار می توانید از وازلین و یا کرم مخصوص کودکان استفاده کنید.

14- هرگز از الکل برای پایین آوردن تب کودک استفاده نکنید. الکل حاوی گازهای سمی است. همچنین از طریق پوست جذب می شود و خیلی سریع تب کودک را پایین می آورد که این خطرناک است.

15- توصیه های غیر علمی دیگران را در مورد کودک خود به کار نگیرید و حتما با پزشک متخصص اطفال در این باره مشورت کنید.
اگر کودک مبتلا به تب، دچار تنگی نفس، سفتی گردن، گیجی، رخوت، هذیان، تشنج و سرفه همراه با خلط رنگی شد، سریعا او را به پزشک برسانید

برای کودک تب دار، چه لباسی مناسب است؟

– از لباس های گشاد و نخی برای کودکان مبتلا به تب استفاده کنید و از هر گونه لباس تنگ و و با بست های فلزی و پر دکمه، اجتناب کنید.

– لباسی را انتخاب کنید که هوای کافی به پوست کودک برساند، زیرا معمولا تب، سبب عرق کردن کودک می شود. لباس های نخی، هوای کافی را به پوست کودک می رسانند و او را خنک نگه می دارند.

– لباسی را انتخاب کنید که بتوانید سریعا آن را از تن کودک درآورید و یا به او بپوشانید، زیرا ممکن است در اثر بالا رفتن دمای بدن کودک، مجبور به تعویض لباس کودک شوید.

– سعی کنید از لباس های نو برای کودک مبتلا به تب استفاده نکنید، زیرا تب در کودکان معمولا با استفراغ و اسهال همراه است. بنابراین ممکن است لباس های نوی کودک کثیف شوند.

هشدار

اگر کودک مبتلا به تب، دچار تنگی نفس، سفتی گردن، گیجی، رخوت، هذیان، تشنج و سرفه همراه با خلط رنگی شد، سریعا او را به پزشک برسانید.

سینوزیت در کودکان چیست

سینوزیت در کودکان چیست –

سرما خوردگی کودک من به جای اینکه بهتر شود در حال بدتر شدن است. چرا؟
اگر گرفتگی بینی فرزند شما در حال بهتر شدن نیست، ممکن است دچار التهاب یا عفونت سینوسها یا سینوزیت شده باشد. سرماخوردگی تنها عامل مستعد کننده و ایجاد کننده سینوزیت نیست. بچه های مبتلا به آلرژی دستگاه تنفسی خیلی مستعد ابتلا به عفونت سینوس هستند بدون اینکه سرما خورده باشند… اگرفرزند شما مبتلا به سینوزیت شود، باید چند علامت یا تمام علائم زیر را داشته باشد:

سسنوزیت در کودکان

گرفتگی بینی که برای 10 روز یا بیشتر طول بکشد.
ترشحات غلیظ زرد یا سبز رنگ از بینی.
سرفه در طی روز که شب هنگام بدتر شود.
تورم اطراف بینی و چشمها که اغلب کبود و براق به نظر می رسد.
درد در گونه یا پشت پیشانی و بینی
شروع تب خفیف

اگر شما شک دارید که فرزندتان سینوزیت دارد همین الان او را نزد پزشک ببرید زیرا جهت درمان سینوزیت و پاک شدن سینوسها باید آنتی بیوتیک بگیرید.

چطور سرماخوردگی یا آلرژی میتواند موجب سینوزیت شود؟

با کمی اطلاعات و دانش در مورد آناتومی بدن می توانیم بفهمیم چقدر راحت و آسان سینوسها عفونی می شوند. سینوسها حفره هایی خالی هستند که از هوا پرشده اند و در بالا و زیر چشمها و دو طرف بینی قرار گرفته اند و تنها راه خروجی آنها به داخل فضای بینی است. وقتیکه شما سرماخوردگی یا آلرژی دارید، لایه و پوشش نازک و طبیعی دیواره سینوس شما متورم می شود. بعضی اوقات این تورم مسیر بین سینوس و بینی را مسدود میکند و مشکلات از اینجا شروع می شود. سینوسها مکانی گرم، مرطوب و تاریک هستند و این شرایط برای رشد باکتری بسیار مناسب است. وقتیکه تجمع و رشد باکتری به اندازه کافی رسید آنگاه شما مبتلا به سینوزیت شده اید.

سینوزیت چگونه درمان می شود؟

فرزند شما لازم است برای 3-2 هفته آنتی بیوتیک بگیرد. اگر بعد از این مدت علائم فروکش نکرد و بهتر نشد و یا مجددا عود کرد، پزشک فرزندتان ممکن است آنتی بیوتیک دیگری را برای او تجویز کند. خوشبختانه در نهایت، آنتی بیوتیکی که سینوزیت او را درمان کند پیدا می کنید. بعضی اوقات سینوزیت ممکن است مقاوم شده باشد مثل عفونت گوش، آنگاه درمان آن مشکل می شود.
اگر فرزند شما از سینوزیت مزمن رنج می برد، ممکن است بیماریی زمینه ایی، مثل آلرژی تشخیص نداده و درمان نشده، داشته باشد. بعضی از مشکلات آناتومی بینی که مانع تخلیه ترشحات می شود مثل انحراف بینی یا عفونت مزمن آدنوئید (بافت لنفاوی پشت بینی) که سبب نفوذ باکتری داخل سینوس می شود، می توانند زمینه ساز ابتلا به سینوزیت در کودکان باشند. برای درمان چنین مواردی ممکن است پزشک معالج فرزندتان او را به یک متخصص گوش و حلق و بینی معرفی کند.

پزشک متخصص گوش و حلق و بینی ممکن است توصیه کند که رادیوگرافی یا سی تی اسکن از سینوس های فرزندتان بگیرد و سپس درمان های مخصوص را شروع کند. درمانهای مختلفی که ممکن است در این موارد ارائه شوند عبارتند از شستشوی سینوسها (شستشوی سینوسها با محلول سالین زیر بیهوشی عمومی)، جراحی و برداشتن آدنوئید (بعضی اوقات همزمان با شستشوی سینوسها انجام می شود) و یا جراحی آندوسکوپیک سینوسها (روشی که کمی تهاجمی تر از روش های قبلی است. در این روش مسیری که تخلیه طبیعی سینوسها از طریق آن به داخل بینی انجام می شده و حالا مسدود شده است را جراحی می کنند تا سینوسها کمتر دچار انسداد شوند).

برای پیشگیری از سینوزیت چه کاری می توان انجام داد؟

ازآنجا که سینوزیت در واقع یک عفونت ثانویه است که معمولا به دنبال سرماخوردگی ها یا آلرژی ها رخ می دهد، شما می توانید با درمان اولیه این بیماریها از ابتلا به سینوزیت جلوگیری کنید.

بطور مثال وقتی که فرزندتان سرماخوردگی دارد فضای خانه را مرطوب نگه دارید. رطوبت از التهاب و ضخامت دیواره سینوس جلوگیری می کند و ترشحات را رقیق نگه می دارد. همینطور مایعات فراوان به فرزندتان بدهید، نوشیدن مایعات فراوان نیز همین اثر را دارد. اگر مشکوک هستید که فرزندتان مبتلا به آلرژی است در مورد روشهای مختلف درمان دارویی و تغییرات محیطی که می توانید برای فرزندتان انجام دهید با پزشک مشورت کنید. ابتلای طولانی مدت به آلرژی زمینه مساعدی را جهت ابتلا به سینوزیت فراهم می کند و درمان آلرژی در پیشگیری از سینوزیت موثر است. خانه خود را پاک و عاری از مواد آلرژی زا نگه دارید. مثل دود سیگار، گرد و غبار و ذرات سوخته. زیرا این مواد سبب تحریک دیواره سینوس و انسداد مسیر آن به بینی می شوند که خود زمینه ساز التهاب سینوسها و سینوزیت است.

نهایتا اگر فرزند شما مبتلا به سینوزیت شده خیلی نگران نشوید زیرا بیماری نسبتا شایعی است و هر سال میلیونها نفر مبتلا به سینوزیت می شوند که خوشبختانه راههای پیشگیری و درمان زیادی نیز دارد.

مقاله درباره تب در کودکان

مقاله درباره تب در کودکان –

از کجا بفهمیم کودکمان تب دارد؟

یک راه سریع این است که پیشانی کودک را ببوسیم یا لمس کنیم. اگر احساس می کنید که پیشانی کودک داغ است احتمالاً تب دارد. مطالعات نشان داده اند که این روش ساده در خیلی از موارد دقیق است. استفاده از دماسنج (ترمومتر) می تواند شما را مطمئن کند.بیشتر متخصصین اطفال بر این باورند که درجه حرارت طبیعی کودک سالم بین 36 تا 38 درجه سانتیگراد است. اگر درجه حرارت مقعدی کودک بالای 38 درجه سانتیگراد باشد تب دارد. در صورتیکه کودک زیر 3 ماه باشد باید بلافاصله به پزشک مراجعه کرد.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟
شما بهتر از همه می توانید تشخیص دهید که کودکتان بدحال است یا نه. بنابراین در صورتیکه احساس نگرانی می کنید، صرف نظر از اینکه درجه حرارت بدن کودک چقدر است، به پزشک مراجعه کنید. بعلاوه، درجه حرارت مقعدی تنها شاخص نگران کننده بودن تب کودک نیست. سن و رفتار کودک نیز مهم است. تب در کودکان زیر 3 ماه جدی تر است و تب بالایی که مانع بازی کردن و غذا خوردن کودک نمی شود ممکن است چندان جدی نباشد. بخاطر داشته باشید که زمانی که کودک در حال فعالیت است بدنش گرمتر از زمانی است که تازه از خواب بیدار شده. نکته دیگری که باید بیاد داشت این است که سیکل طبیعی ترموستات داخلی بدن انسان بگونه ای است که درجه حرارت بدن انسان در ساعات غروب و سر شب بالا می رود.

با توجه به آنچه گفته شد، در موراد زیر باید به پزشک مراجعه کرد:

درجه حرارت مقعدی بالای 38 درجه سانتیگراد در کودک کمتر از سه ماه
درجه حرارت مقعدی بالای 38.3 درجه سانتیگراد در کودک سه ماهه و بالاتر
وجود علائم زیر همراه با تب نیز می تواند نشانه جدی بودن مشکل باشد:

کاهش اشتها، بی حالی، رنگ پریدگی یا بر افروختگی واضح، یا وجود تغییرات دیگر در رفتار یا ظاهر کودک وجود دانه های کوچک قرمز-ارغوانی روی بدن که با فشار دادن سفید نمی شوند یا وجود لکه های ارغوانی بزرگ؛ هر دو این علائم می توانند نشانه عفونت باکتریال جدی باشند.

کودک نمی تواند غذا را ببلعد و آب دهانش مرتب می ریزد؛ این ممکن است علامتی از اپی گلوتیت (التهاب اپی گلوت – اپیگلوت قسمتی از حنجره است که موقع بلع غذا مانع ورود غذا به مری و مجاری تنفسی می شود) باشد. اپی گلوتیت سبب تورم قسمت عقبی گلو شده و می تواند جان کودک را به خطر اندازد.

حتی بعد از تمیز کردن بینی، کودک نمی تواند خوب نفس بکشد که ممکن است نشانه ای از ذات الریه یا آسم باشد.
کودک به نظر هذیان آلود و گیج می رسد و بسیار تحریک پذیر و کج خلق است؛ این علائم ممکن است علائم یک عفونت ویروسی یا باکتریال جدی باشند.

در صورتیکه بابت ظاهر یا رفتار کودک خود دچار نگرانی هستید، صرف نظر از اینکه درجه حرارتش بالا باشد یا نه، حتماً به پزشک مراجعه کنید. همچنین به خاطر داشته باشید که تب تنها یکی از علائم بیماری است. توجه داشته باشید که علائمی نظیر سرفه و گوش درد (در صورتیکه به آن مشکوکید) یا استفراغ و اسهال را حتماً به پزشک اطلاع دهید زیرا به وی در تشخیص کمک می کند.

قبل از مراجعه به پزشک چه کارهایی می توان انجام داد؟
اگر کودک شما زیر 3 ماه است بهتر است کودک را نزد پزشک ببرید. همچنین بهتر است قبل از مراجعه به پزشک از داروی تب بر استفاده نکنید زیرا ممکن است مانع تشخیص صحیح شود.

در صورتیکه کودک سه ماهه یا بزرگتر است و علامت مهم دیگری غیر از تب ندارد می توان به کودک استامینوفن کودکان داد. در صورتیکه کودک حداقل 6 ماهه باشد می تواند برای پایین آوردن تب از ایبوپروفن کودکان هم استفاده کرد. در صورتیکه تب ظرف یک ساعت پایین نیاید از پزشک معالج در مورد استفاده از دارویی دیگر سؤال کنید. در صورتیکه از استامینوفن استفاده کرده و نتیجه نگرفته باشید پزشک ممکن است ایبوپروفن را توصیه کند.

صرف نظر از اینکه کودک شما در چه سنی است، اگر علائمی دال بر بیماری یا عفونتی جدی دارد باید او را نزد پزشک ببرید. در صورتیکه کودک بی حال نیست، مایعات می خورد، و درجه حرارت بدنش با مصرف دوز مناسب استامینوفن یا ایبوپروفن زیر 38.9 سانتیگراد باقی می ماند، می توان قبل از بردن او نزد پزشک 24 ساعت صبر کرد. از آنجا که تب اغلب اولین علامت بیماری است در صورتیکه زود نزد پزشک بروید ممکن است تشخیص مشکل باشد.

دلیل تب چیست؟
تب عموماً علامتی دال بر واکنش بدن کودک به عفونت است. سیستم دفاعی بدن کودک شامل گلبول های سفید خون است که به باکتری ها حمله کرده و آنها را از بین می برند.

یکی دیگر از دلایل تب گرمازدگی است. گرما زدگی عارضه ای خطرناک است که ممکن است بر اثر بازی کردن کودک در آفتاب یا ماندن در اتومبیلی که شیشه هایش بالاست در یک روز گرم اتفاق افتد. اگر بدن کودک بر اثر ماندن زیر آفتاب یا در فضای سربسته و گرم تب دار باشد و درجه حرارتش با در آوردن لباس ها و ماندن در محیط خنک پایین نیاید باید بلافاصله به پزشک مراجعه کرد.

اگر تب دفاعی در مقابل عفونت است چرا باید آنرا پایین آورد؟
از آنجا که تب قسمتی از واکنش دفاعی بدن به باکتری ها و ویروس هاست بعضی محققین معتقدند که دفاع بدن در مقابل عفونت ها، وقتی درجه حرارت بدن بالا باشد مؤثرتر است. از سوی دیگر، اگر درجه حرارت بدن خیلی بالا باشد کودک بخوبی غذا نمی خورد، مایعات نمی نوشد و نمی خوابد و این مسایل باعث می شود دیرتر بهبود یابد.

یک راه حل این است که با نظر پزشک به کودک استامینوفن یا ایبوپروفن کودکان بدهیم. (توجه داشته باشید که ایبوپروفن در کودکان زیر 6 ماه توصیه نمی شود.) هر دو این داروها به پایین آوردن تب کمک می کنند بدون آنکه بر دفاع بدن در مقابل عفونت اختلالی ایجاد کنند. با پایین آمدن تب، حال کودک بهتر شده و مایعات بیشتری می نوشد و همین مسئله بهبود را تسریع می کند. توجه داشته باشید که قبل از دادن هر دارویی به کودک با پزشک مشورت کنید.

مقاله درباره تب در کودکان

راه های پایین آوردن تب
اگر کودک بر اثر تب بی حال نشده است لزومی به استفاده از دارو نیست. برای پایین آوردن تب می توانید مقدار زیادی شیر سینه یا شیر خشک به کودک بدهید تا هم درجه حرارتش پایین آید و هم از کم شدن آب بدن جلوگیری شود. همچنین زیاد به کودک لباس نپوشانید. بالا بودن درجه حرارت بدن کودک ممکن است ناشی از لباس بیش از حد، هوای گرم، و یا فعالیت زیاد باشد. در این مواقع بهتر است لباس کودک را کم کرده و تشویقش کنید که کمی استراحت کند و یا فعالیت کمتری در یک فضای خنک داشته باشد.

اگر تب کودک را اذیت می کند می توانید با آب ولرم پاشویه کنید و یا در وان پر از آب ولرم قرار دهید. پاشویه به شستن پاها و یا انداختن پارچه خیس روی پاها محدود نمی شود. برای پاشویه می توانید یک اسفنج را به آب ولرم آغشته کنید و از بالا روی بدن کودک بکشید.

هرگز با استفاده از الکل نوزاد را پاشویه نکنید زیرا الکل از طریق پوست جذب شده و وارد خون می شود. ورود الکل به خون می تواند سبب بروز مشکلات تنفسی یا تشنج شود و یا کودک بر اثر افت قند خون خواب آلوده یا تحریک پذیر گردد.

چه داروهای تب بری برای کودک بی خطرند؟
با تأیید پزشک می توانید از استامینوفن و ایبوپروفن کودکان برای پایین آوردن تب استفاده کنید. (استفاده از ایبوپروفن در کودکان زیر 6 ماه توصیه نمی شود.) دوز صحیح دارو بستگی به وزن کودک دارد. سعی کنید همیشه با استفاده از یک پیمانه یا قطره چکان دوز دقیق دارو را به کودک بدهید. هیچگاه هیچ داروی تب بری را بیش از تعداد دفعات توصیه شده به کودک ندهید. تعداد دفعات معمول تجویز استامینوفن هر 4 ساعت و ایبوپروفن هر 6 ساعت است.

هیچگاه به کودک خود آسپیرین ندهید. آسپیرین ممکن است کودک را مستعد سندرم Reye کند. این بیماری نادر است ولی می تواند کشنده باشد.

توصیه آخر اینکه: بسیاری از داروهای ضد سرماخوردگی و سرفه، حاوی ترکیبات تب بر نظیر ایبوپروفن یا استامینوفن نیز هستند. قبل از استفاده از این داروها روی بروشور و روی جعبه دارو را بدقت مطالعه کنید و در صورتیکه دارای ترکیبات تب بر است از دادن داروی تب بر دیگر به کودک خودداری کنید.

چرا تب کودک با وجود دادن تب بر پایین نمی آید؟
اگر تب 30 تا 45 دقیقه بعد از مصرف دارو ادامه یافت برای اطمینان از کافی بودن دارو، دوز دارو و پیمانه ای را که با آن دارو را به کودک داده اید کنترل کنید. در صورتیکه میزان داروی داده شده کافی باشد ممکن است بدن کودک به دارو جواب نداده است. اگر استامینوفن ظرف یک ساعت تب را پایین نیاورد، برای استفاده از داروی دیگر با پزشک مشورت کنید.

در صورت وقوع تشنج ناشی از تب چکار باید کرد؟
بالا رفتن ناگهانی تب (مثلاً از 38.9 به 40.5 درجه سانتی گراد) ممکن است سبب تشنج شود. در بیشتر موارد، “تشنج ناشی از تب” بی خطر است ولی این از اهمیت موضوع کم نمی کند و باید به آن توجه کافی کرد. در صورتیکه کودک به چنین تشنجی دچار شد (تنفس کودک سنگین می شود، آب دهانش راه می افتد، سیاهی چشم هایش بالا می رود، و یا دست و پایش بشدت تکان می خورد)، بلافاصله او را به پشت یا به پهلو و دور از اجسام سخت و تیز بخوابانید. سر کودک را به آرامی به یک طرف برگردانید تا استفراغ یا بزاق براحتی از دهانش خارج شود.

مطمئن شوید چیزی در دهانش نیست و تا زمانی هم که در حال تشنج است چیزی در دهانش نگذارید. سعی کنید مدت زمان طول کشیدن تشنج را بخاطر بسپارید. این نوع تشنج ها معمولاً بین ده ثانیه تا سه یا چهار دقیقه طول می کشند.

وقتی تشنج تمام شد سعی کنید درجه حرارت بدن کودک را پایین بیاورید تا مانع بروز تشنج های بعدی شوید. اگر کودک هوشیار است می توانید به او استامینوفن کودکان یا -در صورتیکه بزرگتر از 6 ماه است- ایبوپروفن کودکان بدهید. لباس های کودک را در آورید و او را با آب ولرم پاشویه کنید. اگر کودک هوشیار است و میتواند چیزی بخورد به او شیر سینه یا شیر خشک بدهید.

حتی اگر تشنج خفیف باشد یا فقط چند ثانیه طول کشیده باشد با پزشک خود تماس بگیرید و در صورت لزوم کودک را نزد او ببرید. اگر در زمان تشنج رنگ کودک به آبی متمایل شد، بیشتر از چند دقیقه تکان های شدید داشت، بعد از تشنج در نفس کشیدن مشکل داشت، و یا یک ساعت بعد از تشنج هنوز هم بی حال و خواب آلوده بود به اورژانس مراجعه کنید.

چرا تب کودک بعد از پایین آمدن دوباره بر می گردد؟
تا زمانی که عفونت برطرف نشود کودک تب می کند و این مسئله ممکن است 2 تا 3 روز طول بکشد. بعضی عفونت ها نظیر آنفولانزا، ممکن است 5 تا 7 روز طول بکشد. اگر کودک آنتی بیوتیک می گیرد ممکن است 48 ساعت طول بکشد تا تب پایین بیاید. داروهای تب بر درجه حرارت بدن را موقتاً پایین می آوردن ولی تأثیری بر عفونت ندارند.

وجود تب بدون علامت دیگر
در صورتیکه کودک تب داشته باشد ولی علائم دیگری نظیر آبریزش بینی، سرفه، استفراغ، یا اسهال نداشته باشد تشخیص می تواند مشکل باشد. بعضی عفونت های ویروسی نظیر Roseola (جوش های قرمز پوستی) سبب ایجاد سه روز تب بالا و متعاقب آن جوش های صورتی کم رنگ بر روی پوست تنه می شوند. عفونت های جدی تر نظیر مننژیت (التهاب پرده های نخاع)، عفونت های ادراری، یا باکتریمی (وجود باکتری در خون) نیز ممکن است سبب تب بالا بدون علائم دیگر شوند. در صورتیکه کودکتان تب بالا بدون علائم دیگر دارد به پزشک مراجعه کنید.
منبع:ninisite.com

پیشگیری از سنگ کلیه در کودکان

پیشگیری از سنگ کلیه در کودکان -با توجه به اینکه مراحل درمان سنگ های کلیه در کودکان با درد و ناراحتی زیادی برای کودک و خانواده او همراه است، بنابر این پیشگیری از تشکیل و ابتلا به سنگ کلیه در کودکان بسیار ضروری است…یک متخصص اورولوژی اظهار داشت: سنگ کلیه یکی از انواع بسیار مهم و شایع بیماری های دستگاه اداری – تناسلی است که در تمام سنین امکان بروز دارد.

وی افزود: اگرچه اغلب موارد ابتلا به سنگ کلیه در سنین پس از کودکی دیده می شود، اما شیوع این بیماری در دوران کودکی نیز قابل توجه است.

ایشان، با اشاره به عوارض دردناک ناشی از بروز سنگ کلیه در کودک، تأکید کرد: با توجه به اینکه مراحل درمان سنگ های کلیه در کودکان با درد و ناراحتی زیادی برای کودک و خانواده او همراه است، بنابر این پیشگیری از تشکیل و ابتلا به سنگ کلیه در کودکان بسیار ضروری است.

این متخصص اورولوژی گفت: متأسفانه آمار کودکان مبتلا به سنگ کلیه در سال های اخیر به شدت افزایش یافته که این موضوع زنگ خطر جدی برای والدین و خانواده ها محسوب می شود.

وی، با اشاره به اینکه پیشگیری از تشکیل سنگ کلیه بخصوص در کودکان چندان دشوار نیست، یادآور شد: به غیر از عوامل ژنتیکی، تقریباً سایر عوامل دیگر مرتبط با تشکیل سنگ کلیه به طور کامل قابل کنترل است.

ایشان، گفت: رعایت الگوهای صحیح تغذیه ای از جمله مهمترین راه های پیشگیری از ابتلا به سنگ کلیه است.

سنگ کلیه در کودکان

وی اظهار داشت: مصرف میوه ها و سبزیجات و استفاده زیاد از مایعات به خصوص آب از جمله الگوهای مناسب غذایی برای پیشگیری از تشکیل سنگ کلیه است.
جافری، تصریح کرد: رژیم های غذایی کم نمک از راهکارهای دیگر پیشگیری از سنگ کلیه است که باید بیشتر مورد توجه خانواده ها قرار گیرد.

وی خاطرنشان کرد: مراجعه منظم و به موقع به پزشک و رعایت الگوهای صحیح غذایی به خصوص در افرادی که در زمینه ابتلا به سنگ کلیه و سایر بیماری های کلیوی را دارند، بسیار مهم و ضروری است و می تواند خطر ابتلا به سنگ های کلیه را در سنین پایین تا حد قابل توجهی کاهش دهد.