پزشک تو – سایت پزشکی – برگه 243 – پزشک تو بهترین سایت پزشکی ایران

مقاله درباره بی اختیاری ادرار در خانمها

مقاله درباره بی اختیاری ادرار در خانمها –

دفع غیر ارادی ادرار را بی اختیاری ادرار می گویند. میلیونها نفر خانم در سرتاسر دنیا مبتلا به بی اختیاری ادرار هستند. بعضی از خانمها ممکن است در حین خندیدن و یا دویدن چند قطره ادرار دفع نمایند. یک عده دیگر درست قبل از دفع چند قطره ادرار احساس فوریت در ادرار کردن می کنند، طوری که بلافاصله باید خود را جهت ادرار کردن به مکان مناسب برسانند.

بسیاری دیگر از خانمها دارای هر دو مشکل (بی اختیاری ادراری حین خندیدن و احساس فوریت در ادرار کردن) می باشند. بی اختیاری ادراری ممکن است اندک بوده و سبب مزاحمت مختصر فرد گردد و ممکن هم است شدید و طاقت فرسا باشد. بعضی از خانمها بعلت بی اختیاری ادراری از شرکت در مهمانی ها، رفتن به خیابان و شرکت در فعالیتهای اجتماعی پرهیز می کنند. گاها بی اختیاری ادراری در حین رابطه زناشوئی اتفاق می افتد و سبب استرس روانی شدید می گردد.

خانمها دو برابر مردان دچار بی اختیاری ادراری می شوند. علت آن ساختمان خاص دستگاه ادراری خانمها، حاملگی، زایمان و یائسگی می باشد. ولی در هر دو مرد و زن بیماریهای عصبی، مشکلات فیزیکی و بالا رفتن سن، سبب بی اختیاری ادراری می شوند.

خانمهای مسن بیشتر از خانمهای جوان مبتلا به بی اختیاری ادرار می شوند. ولی این دلیل بر این نیست که با بالا رفتن سن یک خانم مبتلا به بی اختیاری ادراری خواهد شد. بی اختیاری ادراری یک مشکل پزشکی است و پزشک به شما کمک خواهد کرد که راه حلی برای آن پیدا کنید. برای بی اختیاری ادراری یک درمان منفرد برای همه وجود ندارد، ولی بسیاری از خانمها از جراحی سود می برند.

در بدن مرد و زن برای جلوگیری از بی اختیاری ادراری دو عدد اسفنکتر در مسیر خروجی ادرار قرار دارند که به اسفنکتر داخلی (جنس آن از عضله صاف است، در گردن مثانه قرار دارد و غیر ارادی می باشد، یعنی تحت کنترل ما نیست) و اسفنکتر خارجی (جنس آن از عضله مخطط است، در دور مجرای ادرار قرار دارد و ارادی می باشد، یعنی تحت کنترل ما است) معروف هستند (گالری عکس، شکل 1). برای ذخیره، نگهداری و دفع طبیعی ادرار باید عضلات مثانه و اسفنکترها و عصب گیری آنها طبیعی باشند. بنابراین هر نوع اختلال در عضلات فوق و عصب گیری مثانه و اسفنکترها می تواند منجر به بی اختیاری ادرار شود. مثلا اگر بعلت ضربه به مجرای ادرار (افتادن از بلندی) اسفنکتر خارجی آسیب ببیند، سبب بی اختیاری ادرار می شود.

هنگام ادرار کردن، عضله مثانه منقبض شده و ادرار را بیرون می ریزد. برای دفع ادرار ما باید بطور ارادی اسفنکتر خارجی را شل کنیم تا ادرار خارج گردد. ما از این مکانیسم استفاده می کنیم و تا پیدا کردن زمان و مکان مناسب جهت دفع ادرار، می توانیم جلوی خارج شدن ادرار را بگیریم. اگر مثانه به ناگهان منقبض شود و یا اینکه ما نتوانیم اسفنکتر خارجی را منقبض کنیم، بی اختیاری ادراری اتفاق می افتد. اگر عضله اسفنکتر آسیب ببیند با مختصر افزایش فشار داخل مثانه، ممکن است بی اختیاری ادراری اتفاق بیفتد. در افراد چاق چون فشار وارده از خارج بر روی مثانه افزایش می یابد، هم شیوع بی اختیاری ادراری بیشتر است و هم شدت آن. کاهش وزن به این بیماران کمک می کند که بی اختیاری ادراری را کنترل کنند.

انواع بی اختیاری ادراری
1. بی اختیاری ادراری استرسی
کلمه استرس در اینجا به همان معنی عام که در استرس و اضطراب بکار می رود، نیست. بنده معادل فارسی مناسب برای آن پیدا نکردم، ولی اگر به توضیحات زیر توجه فرمائید، پی به معنی استرس در اینجا خواهید برد.

اگر شما هنگام خندیدن، نشستن و بر خواستن، سرفه کردن و هر نوع مانوری که فشار داخل شکم را زیاد می کند، دچار بی اختیاری ادرار می شوید، ممکن است دارای بی اختیاری ادراری استرسی باشید. تغییرات فیزیکی ناشی از حاملگی، زایمان و یائسگی ممکن است سبب بی اختیاری ادراری استرسی شوند. این نوع بی اختیاری ادراری در خانمها شایع است و اغلب قابل درمان می باشد. مثانه در خانمها توسط عضلات کف لگن، واژن و لیگامانها (رباطها) در محل خود نگهداری می شود.

در اثر حاملگی و زایمان مشکل، این ساختمانهای نگهدارنده مثانه آسیب دیده و مثانه ول می شود که در اصطلاح می گویند که مثانه دچار افتادگی شده است. مثانه در این حالن بطرف پائین و قعر لگن و بطرف واژن افتادگی پیدا می کند. در حالت طبیعی فشار داخل شکم به مثانه، گردن مثانه و ابتدای مجرای ادرار منتقل می شود و سبب می شود که گردن مثانه و مجرا بسته باقی بماند. در افتادگی مثانه دیگر فشارهای داخل شکمی به خود مثانه منتقل می شوند ولی به گردن مثانه و ابتدای مجرا منتقل نمی شوند، در نتیجه با افزایش مختصر فشار داخل شکم (سرف کردن، خندیدن) ادرار نشت پیدا می کند (شکل 2). در این خانمها بهترین درمان این است که با عمل جراحی مثانه را بطرف بالا کشیده و سر جای طبیعی ثابت کنند.

هر قدر تعداد زایمانها بیشتر و زایمانها مشکل تر باشند، احتمال بی اختیاری ادراری استرسی و شدت آن بیشتر می شود. یک هفته مانده به پریود ماهانه بی اختیاری ادرای می تواند بدتر شود، علت آن این است که کاهش میزان استروژن خون سبب کاهش قدرت عضلات فشارنده مجرا شده و نشت ادرار راحتر می شود. بدنبال یائسگی میزان شیوع بی اختیاری ادراری استرسی افزایش می یابد.

2. بی اختیاری ادراری فوریتی
مثانه حدود 400 میلی لیتر گنجایش دارد. البته این میران در افراد مختلف متغیر است. با پر شدن مثانه یک رفلکسی ایجاد می شود که ما احساس می کنیم که باید مثانه را خالی کنیم ولی می توانیم انقباضات مثانه را مهار کرده و تا زمان و مکان مناسب تخلیه مثانه و ادرار کردن را به تعویق بیندازیم. گاها مثانه به ناگهان منقبض شده و به ما احساس ادرار کردن دست می دهد و این احساس آنقدر شدید است که نیاز فوری به تخلیه مثانه ایجاد می شود. اگر در شما بدنبال احساس فوریت در ادرار کردن چند قطره ادرار خارج می شود، احتمالا دچار بی اختیاری ادراری فوریتی شده اید. علت شایع آن انقباض نامناسب مثانه است.

چرا نامناسب، برای اینکه مثانه هنوز پر نشده دچار انقباض می شود، این انقباض گاهی آنقدر شدید است که مثانه کاملا خالی می شود. علت آن معمولا سیگنالهای عصبی غیر طبیعی هستند که سبب انقباض عضله مثانه می شوند.

در بی اختیاری ادراری فوریتی شما در هنگام خواب، پس از خوردن اندکی مایعات و حتی باشنیدن صدای جاری شدن آب، دچار بی اختیاری ادراری می شوید. بعضی حالات و داروها مثل اضطراب و مصرف داروهای مدر سبب تشدید بی اختیاری ادراری فوریتی می شوند. پرکاری تیروئید و دیابت کنترل نشده سبب بدتر شدن این حالت می شود. هنگامی مثانه دچار انقباضات غیر ارادی می شود که اعصاب مثانه در اثر بیماریهای نخاعی و مغزی آسیب دیده باشند. بیماری ام اس، پارکینسون، آلزایمر، و سکته مغزی از علل بی اختیاری ادراری فوریتی هستند.

3. بی اختیاری ادراری ناشی از مثانه بیش فعال
وقتی اعصاب غیر طبیعی سیگنالهائی را در زمانهای غلط به مثانه بفرستند، سبب ایجاد مثانه بیش فعال می شوند. این سیگنالها سبب می شوند که بدون اطلاع، عضله مثانه منقبض گردد. ادرار کردن تا هفت بار در روز برای یک خانم طبیعی است، ولی این بیماران بیش از این تعداد دفعات ادرار می کنند. با هر بار انقباض غیر طبیعی و نا مناسب مثانه بیمار احساس ادرار کردن می کند.
مثانه بیش فعال دارای یک عده علائم اختصاصی مربوط به خود است که عبارتند از:

• تکرر ادرار روزانه و شبانه: بیمار در روز بیش از 7 بار و در شب بیش از دو بار احساس ادرار کردن دارد.

• احساس فوریت در ادرار کردن: یک احساس ناگهانی و قوی به ادرار کردن که بیمار باید بلافاصله مثانه خود را خالی کند.

• بی اختیاری فوریتی: بدنبال احساس ناگهانی برای دفع ادرار بیمار دچار بی اختیاری ادرار می شود.
• تکرر ادرار شبانه

4. بی اختیاری ادراری عملی
بی اختیاری ادراری عملی بدین معنی است که بیمار بعلت وجود یک مشکل جسمی دچار بی اختیاری ادراری می شود. در این نوع بی اختیاری ادراری افرادیکه دارای یک بیماری پزشکی هستند که سبب ایجاد مشکل در فکر کردن، حرکت کردن، و برقراری ارتباط با دیگران شده است، نمی توانند خود را به دست شوئی برسانند و دچار بی اختیاری ادراری می شوند. به عنوان مثال فردی که دارای بیماری آلزایمر است، ممکن است نتواند برنامه ریزی کند که به موقع خود را به دستشوئی برساند. بی اختیاری ادراری عملی ناشی از مشکلات فیزیکی و پزشکی است.

با بالا رفتن سن میزان التهاب مفاصل نیز بیشتر می شود و سبب مشکل در راه رفتن می گردد. یکی از علل شایع بی اختیاری ادراری خانمها در خانه سالمندان همین مشکلات مفصلی و مشکل در راه رفتن است.

5. بی اختیاری ادراری لبریزی
برای درک این نوع بی اختیاری ادراری یک لیوانی را تجسم کنید که کاملا پر شده است، حال هر قطره اضافی آب اگر به این لیوان اضافه شود، لبریز شده و بیرون می ریزد. این در مورد مثانه نیز صدق می کند. اگر مثانه کاملا پر شود، هر قطره اضافی ادرار، بصورت بی اختیاری ادراری بیرون خواهد ریخت. اگر عضلات مثانه دچار ضعف شوند و یا انسدادی در مسیر خروجی ادرار اتفاق بیفتد، ممکن است سبب این نوع بی اختیاری ادراری گردد. سردسته بیماریهائی که سبب ضعف عضلات مثانه می شوند، دیابت است.

در بیماری دیابت بعلت آسیب به اعصاب مثانه بیمار پر شدن مثانه را حس نمی کند و کم کم عضلات مثانه دچار ضعف می شوند. گاها بعضی از بیماران دیابتی که مبتلا به ضعف عضلات مثانه شده اند، حدود دو لیتر ادرار در مثانه دارند ولی آنرا حس نمی کنند. از علل انسداد مسیر ادرار می توان از تومورها و سنگ نام برد. این نوع بی اختیاری ادراری در خانمها نادر است.

6. بی اختیاری ادراری واقعی
در این نوع بی اختیاری ادراری ما بین سیستم ادراری و دستگاه تناسلی یک رابطه ای ایجاد می شود و از انواع خطیر بی اختیاری ادراری است. در خانمهای که زایمان مشکل داشته اند و یا بعد از تعدادی از جراحیها در خانمها، ممکن است ما بین مثانه و واژن یک رابطه برقرار شود و ادرار از مثانه مستقیما وارد واژن گردد که به آن فیستول مثانه به واژن می گویند. در این نوع بی اختیاری ادراری، چون ادرار مستقیما از مثانه وارد واژن می شود، خانم همیشه خیس است و در ضمن خودش نیز طبق روال عادی ادرار می کند.

7. بی اختیاری ادراری مرکب
در خانمها بی اختیاری ادراری استرسی و فوریتی اغلب با همدیگر وجود دارند که به آن بی اختیاری ادراری مرکب می گویند. وقتی بررسی می کنیم بسیاری از خانمها دارای بی اختیاری ادراری استرسی یا فوریتی تنها نیستند، و بی اختیاری ادراری مرکب شایعترین نوع بی اختیاری ادراری در خانمها است.

8. بی اختیاری ادراری موقتی
بی اختیاری ادراری موقتی یک نوع بی اختیاری ادراری گذرا است. مصرف بعضی از داروها، عفونتهای دستگاه ادراری، محدودیت حرکتی، و عقب ماندگی روانی از علل بی اختیاری ادراری موقتی هستند. یکی دیگر از علل بی اختیاری ادراری موقتی یبوست شدید است که در آن محتویات روده سیستم ادراری را تحت فشار قرار داده و آنرا مسدود می کنند. گاها سرماخوردگی سبب بی اختیاری ادراری موقتی می شود که با خوب شدن سرفه، بی اختیاری ادراری نیز برطرف می شود.

چگونه بی اختیاری ادراری بررسی می شود؟
اولین قدم در درمان بی اختیاری ادراری، تشخیص نوع آن است بنابراین همیشه از پزشک خود درخواست کنید که نوع بی اختیاری ادراری شما را مشخص کند. اولین قدم در تشخیص نوع بی اختیاری ادراری صحبت کردن با بیمار و اخذ تاریخچه پزشکی است.

نوع ادرار کردن و نوع نشت ادرار کمک زیادی به تشخیص می کنند. برای اینکار اگر لازم باشد ما یک فرم مخصوص به بیمار می دهیم تا چند روز آنرا در منزل پر کند. در این فرم بیمار تمامی اطلاعات مربوط به ادرار کردن را وارد می کند. میزان مصرف مایعات روزانه، داروهائی که بیمار مصرف می کند، سابقه اعمال جراحی و سابقه هر نوع بیماری مهم هستند. اغلب پس از اولین ویزیت بیمار، می توان درمان را شروع کرد. در تعدادی از موارد لازم است برای تشخیص دقیق از تستهای زیر استفاده نمود:

• تست استرس مثانه: در این تست فشار داخل مثانه زیاد شده و نشت ادرار کنترل می شود.

• آزمایش و کشت ادرار که در آن عفونت ادراری و سایر پاتولوژیهای ادراری قابل تشخیص هستند.

• سونوگرافی از سیستم ادراری که اطلاعات ذیقیمتی را در اختیار ما قرار می دهد.

• سیستوسکوپی که در آن با وسایلی مجرا و مثانه رویت می شوند و از بررسیهای مهم در تشخیص نوع بی اختیاری ادراری می باشد.

• بررسیهای یورودینامیک که در آن فشارهای داخل مثانه و مجرا و بسیاری از پارامترهای دیگر بررسی می شوند.

بی اختیاری ادراری چگونه درمان می شود؟
بی اختیاری ادراری درمانهای زیادی دارد و هر بیماری از یک یا ترکیبی از این درمانها سود می برد. در زیر مهمترین انواع درمانهای بی اختیاری ادراری بطور خلاصه توضیح داده می شوند.

رفتار درمانی: ممکن است پزشک بعد از اینکه نحوه ادرار کردن شما در طول یک هفته را از روی پرسشنامه متوجه شد، به شما توصیه هائی در مورد نحوه ادرار کردن بکند. مثلا هر 2 ساعت مثانه خود را خالی کنید و زمان آنرا کم و زیاد نکنید که به آن ادرار کردن در زمان مشخص گفته می شود. پس از آنکه بیمار کنترل ادرار خود را بدست آورد، مدت زمان مذبور کم کم زیاد می شود. رفتار درمانی همراه با ورزش کجل خواهد بود که برای تقویت عضلات کف لگن مفید است و در زیر به عنوان یکی از درمانهای بی اختیاری ادراری توضیح داده می شود.

ورزش کجل: اولین قدم در ورزش کجل (Kegel) پیدا کردن عضله هائی است که می خواهیم تقویت کنیم. یک روش این است که شما تصور کنید که بر روی یک گوی گوچک نشسته اید و می خواهید این گوی را با واژن خود بلند کنید. حال تصور کنید که چگونه و با منقبض کردن چه عضلاتی می توانید اینکار را بکنید. سعی کنید در همان زمان هیچ عضله دیگری را منقبض نکنید. دقت کنید که شکم، کفلها و ساق پاها سفت نشوند، فقط عضلات لازم منقبض شوند. منقیض کردن عضلات اشتباهی فشار زیادی را بر عضلات کنترل مثانه وارد می کند.

فقط عضلات کف لگن را منقبض کنید. تنفس خود را نگه ندارید و موقع ادرار کردن اینکار را انجام ندهید. اینکار را تکرار کنید ولی بیش از حد آنرا انجام ندهید. در شروع یک محل ساکت و آرام را باید انتخاب کنید تا بتوانید تمرکز کنید. عضلات کف لکن را بطرف داخل بکشید و تا 3 بشمارید و سپس خودتان را شل کنید و باز تا 3 بشمارید. در روز در سه وعده ده بار اینکار را تکرار کنید. ابتدا سعی کنید که در حالت دراز کش این تمرین را انجام دهید (شکل3) آن راحترین حالت است، چون عضلات نیازی ندارند که بر علیه نیروی جاذبه زمین فعالیت کنند.

وقتی عضلات شما قوی شد، این تمرین را در حالت نشسته و ایستاده انجام دهید. افرادیکه این تمرین را انجام می دهند باید پر حوصله باشند و عصبانی نشوند. آن فقط 5 دقیقه در روز زمان شما را می گیرد. معمولا 6-3 هفته طول می کشد تا شما احساس بهبودی در کنترل مثانه بکنید.
تجویز دارو برای مثانه بیش فعال: اگر شما مثانه بیش فعال دارید باید از داروهائی که ورود سیگنالهای عصبی به مثانه را مهار می کنند استفاده کنید. آنها کلا از یک رده دارو هستند که تحت عنوان مهار کننده های سیستم عصبی کولینرژیک نامیده می شوند. همه آنها دارای یک عده عوارضی هستند که عبارتند از: خشکی دهان، تاری دید، یبوست، افزایش ضربان قلب و گرگرفتگی. تفاوت این داروها در میزان عارضه آنها است. افرادیکه دارای بیماری آب سیاه در چشم هستند، نباید از این داروها استفاده کنند.

وسایل داخل واژن برای بی اختیاری ادراری استرسی:

یکی از علل بی اختیاری ادراری استرسی ضعف عضلات کف لکن است که نمی توانند مثانه را در محل طبیعی خود نگهداری کنند. یک وسیله ای بنام پِسِر (Pessary) وجود دارد که در داخل واژن گذاشته می شود که سبب فشرده شده جدار مجرای ادرار از داخل واژن می شود و جلوی بی اختیاری ادراری را می گیرد. فشار سبب می شود که مجرا در محل طبیعی خود قرار گیرد و ادرار کمتر نشت پیدا کند.

تزریق مواد مختلف در محل اسفنکتر خارجی: همانطور که در قسمت اول این مبحث ذکر شد، مهمترین عضوی که سبب جلوگیری از بی اختیاری ادراری می شود، اسفنکتر خارجی است. در مواردیکه این اسفنکتر آسیب می بیند (مثلا پارگی مجرای ادراری) برای تقویت آن با سوزنهای مخصوصی مواد حجم دهند مثل کلاژن در آن تزریق می شود. این مواد در داخل اسفنکتر خارجی و اطراف گردن مثانه تزریق می شوند تا مانعی بر سر راه نشت ادرار ایجاد کنند (شکل 5).

با گذشت زمان بدن ممکن است مقداری از این مواد را جذب کند و نیاز به تزریق مجدد باشد. قبل از تزریق باید یک تست حساسیت جلدی انجام داد تا مشخص شود که آیا بیمار به ماده مذبور حساسید دارد یا نه؟

جراحی برای بی اختیاری ادراری استرسی: همانطور که قبلا ذکر شد، تحت شرایطی که مهمترین آنها زایمان است، مثانه از محل خود حرکت کرده و به قعر لگن افتادگی پیدا می کند. برای این نوع بی اختیاری ادراری یک عمل جراحی بسیار موثر وجود دارد که در آن مثانه با عمل جراحی بالا کشیده شده و در محل جدیدی فیکس می شود. این عمل را به سه روش انجام می دهند، در یکی از آنها از راه شکم مثانه بالا کشیده می شود و در دوروش دیگر با استفاده از نوارهائی (Sling) دور مجرای ادرار قلاب درست شده و بالا کشیده می شود. عمل کردن افتادگی مثانه از راه واژن، بی اختیاری ادراری استرسی را اصلاح نمی کند.

سونداژ مثانه: اگر مثانه بنا به دلایلی نمی تواند خود را خالی کند (ضعف عضلات مثانه و آسیب به عصب گیری مثانه) یکی از روشهای مناسب سونداژ متناوب مثانه است. مثلا به بیمار یاد داده می شود که هر 4 ساعت به خود سوند زده و مثانه را خالی کند. این یک درمان موثر در بیماران دیابتی که نمی توانند مثانه خود را خالی کنند است. میلیونها نفر در دنیا از این روش استفاده می کنند. سونداژ مثانه در خانمها بسیار آسان و یاد گرفتن آن نیز ساده است.

سایر اقدامات درمانی که برای کنترل نشت ادرار کمک کننده هستند:

بسیاری از خانمهائی که دچار نشت ادرار می باشند، از پدهائی که در دوران پریود استفاده می کنند، برای جلوگیری از آلوده شدن لباس به ادرار استفاده می نمایند. آن در بعضی خانمها یک روش مناسب است. عده ای دیگر نیز یاد می گیرند که با کمتر خوردن بعضی مواد غذائی مثل قهوه و چای، نشت ادرار کمتر می شود. در نهایت تعدادی از خانمها نیز از بیان کردن مشکل خود واهمه دارند. بسیاری از آنها با درمان بهبود پیدا می کنند، ولی خود را زجر داده و با کسی مشکل را درمیان نمی گذارند. آنها پوشک را ترجیح می دهند. باید گفت که استفاده طولانی مدت از پوشک سبب تحریک پوست، زخم شدن پوست و کاهش اعتماد به نفس می شود.
بطور خلاصه:
• بی اختیاری ادراری در خانمها شایع است.
• تمامی انواع بی اختیاری ادراری قابل درمان هستند.
• بی اختیاری ادراری در هر سنی قابل درمان است.
• شما نیازی ندارید که بخاطر بی اختیاری ادراری خود را اذیت کنید و مشکلتان را مخفی نگهدارید.

پر مویی یا هیرسوتیسم چیست

پر مویی یا هیرسوتیسم چیست –

پرمویی عبارت است از رویش مو در آن قسمت از بدن خانم ها که در حالت طبیعی فاقد مو بوده و یا میزان موی این قسمتها حداقل است. بعنوان مثال رویش مو در ناحیه صورت و سینه خانمها پرمویی تلقی می شود. پرمویی یک بیماری نسبتا شایع است و از هر 20 خانم یک نفر را گرفتار می کند. باید توجه داشت که پرمویی یک علامت طبی است نه یک بیماری.

این مشکل، ممکن است نشان از وجود یک بیماری جدی در خانم باشد. میزان موی بدن به مقدار زیادی ارثی است وطرز انتشار موی بدن در خانمها معمولا مشابه مادر و خواهرشان می باشد. علت اصلی پرمویی در خانمها افزایش هورمونهای مردانه در بدن است که سر دسته آنها تستوسترون می باشد. هورمون تستوسترون اثرات مختلفی در بدن دارد، یکی از مهمترین این اثرات تاثیر بر طرز انتشار مو در بدن است.

هورمون تستوسترون سبب ریزش موی سر و رویش مو در صورت، سینه، پشت و سایر نقاط بدن می شود. علت طاسی و پسرفت ناحیه رویش مو در پیشانی در مردان همین هورمون تستوسترون می باشد. حال اگر در یک خانمی میزان هورمون تستوسترون خون افزایش پیدا کند، موهای سر شروع به ریزش کرده و موهای سایر نقاط بدن افزایش می یابند.

علائم پر مویی
شایعترین علامت، رویش موی زبر و خشن در نقاطی از بدن است که در حالت طبیعی نباید دارای مو باشند. وقتی میزان هورمونهای مردانه در یک خانم بالا باشد، علاوه از پر موئی سبب علائم زیر نیز می شود:

• کلفت شدن صدا
• طاسی
• افزایش جوشهای بدن
• کاهش اندازه سینه ها
• افزایش اندازه کلیتوریس
• افزایش توده عضلات بدن و ایجاد حالت مردانه در عضلات

خانمها در موارد زیر باید نسبت به مشاوره با پزشک متخصص اقدام نمایند:

• رویش سریع مو در نواحی زیر: لب فوقانی، گونه ها، چانه، قسمت وسط سینه، قسمت داخلی کشاله ران و قسمت تحتانی پشت.

• رویش موی زاید همراه با پریودهای نامنظم

• ایجاد ظاهر و حالت مردانه مثل، افزایش توده عظلانی، کلفت شدن صدا، طاسی و کاهش اندازه سینه ها

• رشد موهای زاید که با مصرف داروی بخصوصی تشدید می شوند.
خانمهائیکه به سن یائسگی نزدیک می شوند و در سالهای اول دوران یائسگی، ممکن است مبتلا به رویش مو در ناحیه چانه و صورت گردند، ولی این حالت پرمویی تلقی نمی شود. پزشک می تواند این حالت را از پرمویی مرضی افتراق دهد.

علل پرمویی
تا موقع بلوغ بدن یک خانم از موهای ظریف بی رنگ پوشانده شده است. با بلوغ جنسی دختر، هورمونهای مردانه سبب می شوند که این موها در نواحی بخصوصی از بدن حالت ضخیم تر و خشن تر بخود گرفته و از بیرنگ بودن خارج شوند. پرمویی موقعی ایجاد می شود که یا میزان هورمونهای مردانه بدن افزایش می یابند و یا اینکه حساسیت ریشه های مو به هورمونهای مردانه افزایش می یابد. حدود 50 درصد خانمهای مبتلا به پرمویی خفیف، دارای هورمونهای مردانه افزایش یافته هستند. اگر پرمویی شدید باشد علت آن افزایش هورمونهای مردانه بدن است.

در موارد زیر میزان هورمونهای مردانه در بدن خانمها افزایش می یابند:

• سندرم تخمدان پلی کیستیک: در این بیماری کیستهای متعدد و فراوان هر دو تخمدان را فرا می گیرند. خانمها نباید این بیماری را با کیست ساده تخمدان اشتباه بکنند. در سندرم تخمدان پلی کیستیک یک عدم تعادل هورمونی در بدن خانم ایجاد می شود و علاوه از پرمویی ممکن است علائم و نشانه های زیر نیز دیده شوند:

چاقی، پریودهای نامنظم و ناباروری. شایعترین علت قابل تشخیص پرمویی همین بیماری سندرم تخمدان پلی کیستیک است.

• پر کاری غده فوق کلیه: در پر کاری غده فوق کلیه میزان هورمون کورتیزول خون افزایش می یابد. در پر کاری غده فوق کلیه این غده ها شروع به تولید مقادیر زیادی هورمون کورتیزول می کنند. گاها فرد بنا به عللی مقدار زیادی هورمون کورتیزول (همان کورتون) مصرف می کند، که باز همان عوارض را خواهد داشت.

• سرطانها: بندرت یک توده مترشحه هورمون مردانه در تخمدان یا غده فوق کلیه ایجاد می شود و مقادیر زیادی هورمون مردانه تولید می کند.

• مصرف بعضی از داروها: مصرف تعدادی از داروها سبب افزایش هورمونهای مردانه در بدن می شود، یکی از آنها دانازول است که برای درمان آندومتریوز در خانمها تجویز می شود.

• چاقی: در خانمهای چاق استروژن در بافت چربی تبدیل به آندروژن یا هورمون مردانه می شود.

گاهی یک خانمی دارای پرمویی است، ولی پریود وی منظم بوده و میزان هورمونهای مردانه خون نیز طبیعی است که به آن “پر موئی بعلت نامعلوم” گفته می شود. این نوع پرمویی در بعضی از نژادها بیشتر دیده می شود، مثل افرادیکه در ناحیه مدیترانه، خاورمیانه و آسیای جنوبی زندگی می کنند.

یک عده عواملی هستند که خطر ایجاد پرمویی در خانمها را افزایش می دهند، اینها عبارتند از:

• سابقه فامیلی: بعضی از بیماریها مثل سندرم تخمدان پلی کیستیک زمینه ارثی دارند و اگر خانمی مادر و یا خواهرش مبتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک باشد، شانس ایجاد این بیماری در وی بیشتر از موارد عادی خواهد بود.

• نژاد: شانس خانمهای ساکن در منطقه مدیترانه، خاورمیانه و آسیای جنوبی برای ابتلا به پرمویی بیشتر است.

تشخیص پرمویی
تشخیص این بیماری با اخذ شرح حال شروع می شود. شروع علائم، سابقه فامیلی، چگونگی پریود و مصرف هر گونه دارو کمک کننده است. تشخیص علت پرمویی گاها مشکل است. برای

تشخیص از مجموعه ای از اقدامات پاراکلینیک زیر استفاده می شود:
• آزمایش خون که در آن انواع بخصوصی از هورمونهای مردانه اندازه گیری می شوند.
• سونوگرافی از تخمدانها و غدد فوق کلیه
• در صورت نیاز بررسی غدد فوق کلیه توسط CT اسکن

درمان پرمویی
برای درمان پرمویی از مجموعه ای از سه روش مراقبت توسط خود فرد، حذف موهای زائد و تجویز دارو استفاده می شود.

برای حذف موهای زائد بدن دو روش عمده بکار می روند:

• الکترولیز: در این روش یک سوزن در ریشه مو فروبرده شده و با یک جریان الکتریکی ریشه مو را از بین می برند. با الکترولیز موهای زائد بطور دائمی از بین برده می شوند، ولی آن یک روش دردناک است. گاها پوست نواحی الکترولیز شده روشن تر یا تیره تر از پوست ناحیه مجاور می شود.

• لیزر درمانی: در این روش اشعه لیزر از پوست عبور داده می شود تا ریشه های مو را از بین ببرد. بستگی به وسعت ناحیه مبتلا جلسات درمانی از چند دقیقه تا چند ساعت طول می کشند. بعد از لیزر درمانی، ناحیه مذبور مدتها قرمز رنگ و متورم خواهد بود.

دارو درمانی شامل موارد زیر است:

• استفاده از قرصهای ضد حاملگی: قرصهای ضد حاملگی بعلت داشتن استروژن و پروژسترون، تولید هورمون مردانه توسط تخمدان را مهار می کنند. ولی آن در خانمهائی قابل استفاده است که نمی خواهند حامله شوند.

• داروهای ضد هورمون مردانه: هورمونهای مردانه جهت تاثیر گذاری باید به گیرنده های خود در سلولها متصل شوند. این داروها از اتصال هورمونهای مردانه به گیرنده های خود و یا تولید تستوسترون جلوگیری می کنند. چون این داروها سبب نقص تکاملی در جنین می شوند، خانمهائیکه از این داروها استفاده می کنند باید حتما از روشهای موثر جلوگیری از حاملگی استفاده نمایند.

• استفاده از کرمهای موضعی: یک کرم موضعی موثر وجود دارد که بخصوص موهای زائد صورت در خانمها را از بین می برد. این کرم از رشد موهای جدید جلوگیری می کند ولی سبب از بین رفتن موهای موجود نمی شود.

بعد از شروع درمان معمولا یک ماه طول می کشد تا شما اثرات درمانی را مشاهده کنید. توصیه می شود قبل از اضافه کردن دارو و یا تغییر آن، حداقال شش ماه منتظر شوید.

راهنمای پزشکان

• حداکثر میزان طبیعی تستوسترون در خانمها 80 نانوگرم درصد است. اگر میزان تستوسترون خون یک خانم بیش از 80 نانوگرم درصد باشد، معمولا وی مبتلا به عدم تخمک گذاری و پرمویی خواهد بود.

• اگر در خانمی میزان تستوسترون خون بیش از 200 نانوگرم درصد باشد، باید از نظر وجود تومور بررسی شود.

• اندازه گیری دی هیدرو اپی آندرسترون سولفات در خانمهای مبتلا به پرمویی خیلی کمک کننده است. اگر در خانمی میزان این هورمون طبیعی ولی میزان تستوسترون خون زیاد باشد، نشاندهنده این است که منشاء تستوسترون زیادی، تخمدانها هستند نه غده فوق کلیه.

• اگر در یک خانمی که پریود می شود میزان هورمون دی هیدرو اپی آندرسترون سولفات خون بیش از 700 میکروگرم درصد باشد (این میزان در خانمهای یائسه 400 میکروگرم درصد در نظر گرفته می شود) باید از نظر وجود تومور بررسی شود.

• اگر در یک خانمی پرمویی بسرعت پیشرفت کند و یا همراه با سایر علائم مردانگی، مثل کلفت شدن صدا، طاسی، افزایش توده عضلانی و بزرگ شدن کلیتوریس باشد) باید آزمایشات اضافیزیر انجام شوند:

اندازه گیری میزان آندروستندیون خون: آندروستندیون می تواند هم از تخمدانها و هم از غدد فوق کلیه ترشح شوند. اگر میزان آندروستندیون خون بیش از 100 نانوگرم درصد باشد، نشاندهنده وجود تومور غده فوق کلیه یا تخمدانها است.

در خانمهائیکه مبتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک هستند، میزان هورمون LH خون افزایش و میزان هورمون FSH خون کاهش می یاید.

اندازه گیری 17 – هیدروکسی پروژسترون: افزایش این هورمون به بیش از 800 نانوگرم درصد نشاندهده وجود کمبود آنزیم 21 – هیدروکسیلاز (شایعترین علت هیپرپلازی مادرزادی آدرنال) می باشد.

اگر مشکوک به پرکاری غده فوق کلیه (سندرم کوشینگ) هستیم، لازم است کورتیزول ادرار 24 ساعته اندازه گیری شود.

اطلاعاتی درباره شپش و رشک

اطلاعاتی درباره شپش و رشک -شپش (پدیکلوزیس)

از حشره های خون خوار می توان شپش را نام برد.این حشره كوچك و بدون بال است كه فرد در هر سن و جنسي و با هر سطح اجتماعي و اقتصادي ممکن است به آن مبتلا شود و حتی در دوران قبل از تاریخ نیز افراد به شپش مبتلا می شده اند!

از شپش‌ها به عنوان یک معضل بزرگ برای بشر از گذشته‌های دور یاد می شود. شپش‌ها به خصوص شپش‌های سر در موهای افراد و نزدیك به جمجمه زندگی می‌كنند.

منطقه تی که شامل گردن تا قسمت بالای سر و شقیقه‌ها می باشد بهترین محل‌ها برای زندگی شپش‌ها است. شپش‌ها تنها از خون انسان تغذیه می کنند. شپش بالغ برای تخم ریزی و تکثیر باید روزی دو باراز خون انسان تغذیه کند. شپش‌های سر بدون بال هستند توانایی پرواز ندارند و نمی‌توانند بپرند. طول آن 3-2 میلی‌متر می باشد و از رنگ صورتی نیمه‌شفاف تا سیاه‌رنگ تنوع رنگ دارد. شپش‌های سر دارای سه جفت پا هستند كه این پاها از ناخن‌های خاصی برای خزیدن و حركت در امتداد موها تشکیل شده است.

اصولا شپش‌ها در موهای خشك بسیار سریعتر می کنند. افراد مشکوک به ابتلای شپش اگر عدم از شانه مخصوصی که برای تشخیص شپش است استفاده نکنند، می توان گفت دیدن شپش‌ها تقریبا غیرممكن است.

از مهم‌ترين محل‌هاي بروز اين بيماري مدارس ومهدهای کودک مي‌باشند. علاوه بر ايجاد مشكلات رواني براي دانش آموزان و خانواده آنها آلودگي به شپش مي‌تواندباعث ایجاد اختلالات جسمي و بيماري‌هاي ثانويه ای شود که از طريق شپش منتقل می شوند.

احتمال ابتلا به شپش در تمامی افراد فارغ از رنگ پوست، رنگ مو و مذهب وجود دارد. همه افرادی که سرشان مو دارد و پوست سرشان هم می تواند منبع تامین خون برای شپش باشد، كاندیدی مناسب برای انتقال شپش‌ها هستند. تمام سر و یا موها عامل انتقال و سرایت شپش‌ها می باشد. بیشتر كودكان دارای سن 3 تا 12 سال مورد حمله شپش قرار می‌گیرند. جالب است بدانیم شپش‌های سر انسان نمی توانند در موهای حیوانات خانگی ادامه زندگی دهند.

هر شپش بالغ ماده روزانه حداكثر هشت تخم می تواند بگذارد.بعد از جفت‌گیری توانایی تخم گذاری به 56 تخم در روز هم می‌رسد. اندازه تخم‌ها در حدود 8/0 در3/0 میلیمتر می باشدکه بیشتر شبیه به دانه‌های شن هستند. تخم ها با کمک ترشح شپش‌های ماده به رشته‌های مو متصل می‌شوند و بدین گونه تخم‌ها به موها “چسبیده”می‌شوند.

شپش ها معمولا در حدود چند سانتیمتری پوست سر تخم‌گذاری میکنند و بعد از گذشت 6 تا 8 روز آماده می‌شوند. شپش‌های متولد شده از تخم‌ها بعد از حدود سه هفته از زمان تخم‌گذاری خود قادر به تخم‌گذاری می باشند. شپش‌ها حدود 6 هفته می توانند به زندگی خود ادامه دهند. هنگامی که زمان مرگ شپش ها فرا می رسد معمولا خودشان از موها می افتند.

رشك
به تخم شپش كه بيضي شكل هست ودارای رنگ سفيد می باشد و اندازه آن حدود ته سنجاق مي باشد رشک اطلاق می گردد.منبع تغذیه شپش خون انسان می باشد، بزاق شپش دارای مواد ضدانعقادی می باشد که جلوی لخته شدن خون را می گیرد وباعث ایجاد خارش شدیدی می شود،شپش تن علاوه برایجاد ناراحتی هایی که به علت گزش شپش ایجاد میشود ،انتقال دهنده بیماری تیفوس وتب ناشی از گزش شپش نیز می باشد.

انواع شپش
1. شپش سر
2. شپش تن یا بدن
3. شپش عانه

1. شپش سر

شپش های سر دارای رنگ سفيد خاكستري هستند و بدن آنها كشيده است. شپش و رشك آن در لابه‌لاي موها و بر روي پوست سر مخصوصا در نواحي پشت گوش و در شرايطی که آلودگي شديد باشد در تمام سر و حتي در محاسن فرد ديده مي‌شود.

رشک به محل خروج ساقه مو از فولیکول می‌چسبد و در صورتیکه شرايط برای زندگی مناسب باشد مانند وجود دمای 36- 22 درجه سانتي‌گراد در مدت 7 روز به لارو كه حشره ای بالغ ولي نارس مي‌باشد، تبدیل می‌شود. خون خواری لاروها پس از خروج از تخم آغاز می‌ شود. لاروها پس از گذشت 2 هفته به شپش بالغ تبديل می شوند و بلافاصله جفت‌گيري می‌نمایند .شپش سر نسبت به شپش تن قدرت تحرك كمتري دارد،پس گاهی میتواند ساعت‌ها در يك محل ساکن بوده و خون‌خواري نمايد.

میزان آلودگی به شپش سر،درمدارس دخترانه به خصوص مدارس ابتدایی ومهد کودک ها بسیار زیاد بوده است،بنابراین باید در این مراکز کنترل بیشتری صورت گیرد.
2. شپش تن

این شپش مشابه شپش سر می باشد تنها تفاوت کوچکی که وجود دارد این است که که اندازه آن کوچک‌تر و دارای رنگ شفاف‌تری است. درز ها و چین های لباس‌های زیر و نزدیک به بدن زیستگاه اصلی این حشره می‌باشد. تحرک آن نسبت به شپش سر زیادتر بوده و اگر آلودگی شـدیـد باشد تخـم ‌ها به مـوهای ريز بـدن پسبیده باقی مـی‌مانند . اگر شــرایط محیطی منـاسب باشد مثلا دمای هوا 36-22 درجه سانتی‌گراد باشد پس از 7-5 روز تبدیل به لارو می شود و بعد از 14 روز به شپش بالغ تبدیل می‌گردند. اگر شپش تن به مدت 10 روز از بدن میزبان دور باشد دیگر قادر به زیستن نیست.

3. شپش عانه

این شپش معمولا در محل‌های مرطوب بدن میماند و خاکستری رنگ است. این شپش بسیار کم تحرک و تنبل می باشد و هنگام خون‌خواری حتی بیش از یک روز به محل ثابتی چسبیده باقی می ماند. انتقال این شپش بیشتر از طریق تماس های جنسی می باشد و در کودکان و مدارس به نئرت دیده می شود.این شپش در مردان دارای شیوع، شدت و علائم بیشتری است. از عوامل اصلی شناسایی این شپش بروز نقاط آبی بر روی پوست در محل گزش می باشد.

راههای انتقال شپش
1- تماس مستقیم افراد سالم با افراد آلوده به شپش.
2-استفاده کردن از وسایل شخصی فرد آلوده به شپش مثل لباسها،کلاه،روسری،برس،شانه،حوله،ملحفه،پتوو….

تشخیص شپش
قطعی ترین راه تشخيص شپش، مشاهده رشك یا تخم يا خود شپش در قسمت های مودار بـدن است. اگر فرد آلوده به شپش در هنگام شانه زدن موها با شانه ی مخصوص تشخیص شپش سر را روی یك حوله سفید خم كند، تشخیص شپش‌ها بسیار آسانتر خواهد بود. بهتر است سر روی سینك دستشویی، وان حمام، حوله و یا چیزهای مشابه خم شود تا پس از مشاهده توسط آب شسته شود. جاهای تاریك‌ و گرم‌ محل مناسبی برای رشد شپش ها می‌باشد.

راههای پیشگیری شپش

1. هر فردی با رعایت بهداشت می تواند شخصا از درگیری با شپش پیشگیری کند.

2. باید به طور مرتب و منظم استحمام کرد، و در روز به دفعات زیاد موهای سر را شانه کرد.

3. اگر آلودگی شدید باشد بهتر است لباس و ملحفه در آب جوش به مدت 30 دقیقه جوشانده شود و از اطو و خشک کن برای خشک کردن لباس ها استفاده شود.

4. از لوازم شخصی و لباس های افراد آلوده به هیچ عنوان نباید استفاده کرد.

5. پس از هر تعطیلات باید دانش آموزان پس از بازگشت به محیط آموزشی معاینه شوند .

6. دانش آمـوزان در زنگ‌هـای ورزش باید لباس های خود را بـه صورت جداگانه و در کیف‌های دستی جداگانه نگهداری کنند.

7. معاینه كليه افراد خانواده در صورتی که يكي از اعضاي آن‌ها مبتلا شده باشد.

درمان شپش

الف) درمان شپش سر:
 اصول بهداشت فردی به دقت رعایت شود.
 لباس فرد آلوده به طور منظم و صحیح باید تعویض شود و همچنین بدن فرد مرتبا شسته شود .
 استفاده کردن از شامپوي پرمترين.

روش استفاده از شامپوی پرمترین:
ابتـدا باید موهـا را بـا آب مـرطوب نمـود، سپس موها را با شامپـوی پرمترین کاملا آغشته کرد تا شامپو، به سر و سـاقه مـوها بـرسد ،پس از 10 دقیـقه باید سر را با آب فــراوان شست تا شامپو کاملا از بین برود. بهتر است بعد از یک هفته دوباره تکرار گردد تا نتیجه بهنری دریافت شود.

ب) درمان شپش تن:

لباس‌ها باید مرتبا تعویض و با آب داغ شسته شود و پس از شستشو اطو كردن لباس ها توصیه می شود.

استفاده ازشامپوی پرمترین و درصورت در دسترس نبودن از لوسيون گامابنزين استفاده شود.

روش استفاده از پرمترین و لوسیون گامابنزن :
مرطوب کردن بدن با آب، سپس آغشته نمودن شامپویالوسیون مذکور به بدن و شستشو با آب فراوان پس از 10 دقیقه جهت نتیجه‌گیری بهتر، یک هفته بعد تکرار گردد.

راههای مبارزه با شپش
1- درمان صحیح و مناسب فردآلوده وسایرافرادخانواده که بهتر است پس ازمشاهده آلودگی دریکی ازاعضای خانواده سایر افراد نیزمعاینه شوند
2-اطوکردن لباسها پس ازشستشو .
3- کلیه وسایل شخصی فردآلوده درآب جوش به مدت نیم ساعت جوشانده شود.
4-شستشوی منظم وسایل و پودرپاشی مانندپودرکوپکس طبق دستورالعمل شرکت سازنده برای وسایل خواب وباقی وسایلی که قابل شستشو نیستند.

مولوسکوم چیست

مولوسکوم چیست –

مولوسکوم کونتاژیوزوم Molluscum contagiosum

مولوسکوم کونتاژیوروم یک عفونت ویروسی است که طی این بیماری جوشهای سفید رنگ و براق متعددی ایجاد میشود و یک بیماری ویروسی شایع می باشد که اکثرا در پوست و مخاط دیده می شود. این بیماری به صورت پاپول های ناف دار مجزا بر روی صورت و تنه و اندام ها ظاهر می شود یا به عبارتی ویروس مولوسکوم تومورهای کوچک و خوش خیمی را در انسان ایجاد می کند . کودکان به این بیماری بیشتر مبتلا می شوند ولی افراد بزرگسال را نیز گرفتار می کند که در بزرگسالان در نواحی ژنیتال بیشتر دیده می شود.بسته به وضعیت سیستم ایمنی افراد ضایعات منتشر می شوند و در بیمارانی که مبتلا به نقص سیستم ایمنی هستند،به صورت منشر دیده می شود.

درصد پسرهایی که به این بیماری مبتلا می شوند بسیار بیشتر از دخترها است.در اکثر بیماران هیچ علامتی دیده نمی شود اما دربعضی از بیماران ممکن است خارش یا تندرنس وجود داشته باشد.

پوست سینه، شکم، بازوها، کشاله ران و نشیمنگاه ،پلک ها،ملتحمه، پوست اطراف دهان و مخاط از مناطقی از بدن هستند که ممکن است گرفتار این بیماری شوند.در بعضی از بیماران ممکن است در محدوده ی ضایعات به صورت اریتم و پوسته ریزی یک واکنش التهابی دیده شود.گاهی پاپول ها به طور خود به خود یا در اثر تروما، ملتهب می شوند.

در افراد بالغ ضایعات معمولا در قسمت کشاله ران و قسمت های تحتانی شکم،دیده می شود وبه احتمال زیاد از طریق تماس جنسی منتقل شده است. در بزرگسالان و کودکان شکل ضایعات یکسان می باشد.

بیماری به علت یک ویروسDNAاز خانواده Poxvirus ایجاد می شود که دربخش سیتوپلاسم سلول های میزبان،رشد و تکثیر میابد. ضایعات معمولا به طور خود به خودی در مدت 2تا4ماه بهبود می یابند و از بین می روند.در بیماران دارای نقص سیستم ایمنی،ضایعات مدت زمان بیشتری باقی می مانند و اغلب نسبت به درمان مقاومند.اگر ضایعات عفونی نشوند بدون اسکار و ایجاد زخم شدید بهبود می یابند.

همانطور که گفتیم این بيماري به صورت ضايعات برجسته كوچك يا بزرگ بر روي پوست كودكان ظاهر مي شود. كودكي که به اين بيماري مبتلا شده بهتر است تا زمان بهبودي به استخر نرود و همچنين كودكاني كه زمينه حساسیت يا همان اگزماي پو ستي را دارند ممكن است به علت كلر موجود در آب استخر به خشكي پوست و التهابات پوستي دچار شوند و براي پيشگيري از اين مشكلات باید بهداشت فردي رعايت شود.

دوره نهفتگی این بیماری بین 3هفته تا 3ماه پس از تماس با ویروس می باشد.

مولوسکوم کونتاژیوزوم یک ضایعه پوستی غیرسرطانی است که لایه های سطحی پوست را درگیر می کند. این بیماری بیشتر مشابه زگیل است ولی ویروس عامل بیماری متفاوت می باشد. مولوسکوم مسری است و این یعنی که بیماری با تماس پوستی به آسانی گسترش می یابد. این ویروس از طریق خراش های کوچک در پوست یا منافذ مو می تواند وارد پوست شود و ضايعات پوستی را ایجاد کند. هیچکدام از اعضای داخلی بدن توسط این ویروس مبتلا نمی شوند.
متخصصین پوست برای اطمینان از تشخیص، گاهی تعدادی از سلول های سطح ضایعه را پس از تراشیدن از روی پوست، در زیر میکروسکوپ بررسی می کنند.

علایم بیماری مولوسکوم
نشانه های مولوسکوم کونتاژیوزوم 2-8 هفته پس از عفونت دیده می شوند. ابتدا یک جوش منفرد و خارش‌دار ظاهر می شود، سپس عفونت گسترش میابد وتوده‌ای از جوشها به وجود می آیند.
– قطرجوشها تقریباً 3-6 میلیمتر می باشد.
– نرم و به رنگ سفید مرواریدی یا صورتی هستند.
– گنبدی شکل هستند و دارای یک فرورفتگی کوچک در مرکزشان می باشند. مولوسکوم کونتاژیوزوم دردناک نیست، اما با گیر کردن جوشهای بزرگ به لباس، خونریزی ایجاد می شود.

چگونگی انتقال بیماری مولوسکوم
ویروس این بیماری می تواند از پوست فرد مبتلا به پوست افراد دیگر منتقل شود. لذا در افرادی که تماس های پوستی زیادی دارند مانند کودکان در منزل، مهدکودک ها یا مدارس بیشتر رخ می دهد. با پیدایش این ضایعات در نواحی تناسلی ، از طریق آمیزش جنسی نیز ممکن است انتقال یابد. این بیماری از راه های دیگری نیز منتشر می شود که بعید ولی ممکن است. به عنوان مثال مولوسکوم در استخرهای شنا میان کودکان ممکن است گسترش یابد.
از آنجا که گرما و رطوبت به رشد ویروس کمک می کنند مولوسکوم در مناطق گرمسیر شايع تر است. افراد مبتلا به ایدز ، بیشتر مستعد ابتلا به مولوسکوم مسری می باشند.

درمان مولوسکوم
با توجه به این که مولوسکوم یک بیماری مسری است، توصیه می شود این بیماری درمان شود. اما، این ضایعات به تدریج و به صورت خودبخود و بدون ماندن جای جوش از بین می روند. بدلیل گسترش این ضایعات از یک ناحیه به نواحی دیگر پوستی ، ممکن است با از بین رفتن برخی از ضایعات، ضایعات دیگری رشد کنند. برای برطرف شدن خودبخود ضایعات ممکن است زمانی بین 6 ماه تا 5 سال طول بکشد.اما در افرادی که دارای سیستم ایمنی ضعیفی هستند، ضایعات دیرتر بهبود می یابند.
درمان مولوسکوم مانند درمان زگیل است و با منجمد کردن با نیتروژن مايع، از بین بردن ضایعات با اسیدهای متفاوت یا مواد تاول زا، سوزاندن با دستگاه های مخصوص (کوترالکتریکی)، تراشیدن ضایعات، استفاده از کرم های موضعی حاوی رتینوئید یا مواد تنظیم کننده سیستم ایمنی یا داروی ضد ویروس همراه می باشد. درمان مولوسکوم با استفاده از روش های انجماد، تراشیدن، سوزاندن و لیزر ممکن است با کمی ناراحتی همراه باشد. اگرضایعات زیاد باشند، باید هر 3 تا 5 هفته تا زمان بهبودی کامل ضایعات درمان تکرار شود. از راه های دیگر برخورد با مولوسکوم این است که آن را درمان نکنیم و اجازه بدهیم تا ضایعات به طور خودبخود از بین بروند. این روش بویژه در بچه های کوچک توصیه می شود.
در صورتیکه تعداد ضایعات از 50 عددکمتر باشد و کودک نیز تاحدی اجازه درمان بدهد،از درمانهای موضعی زیادی میتوان استفاده کرد مانند:
1-کرایوتراپی 2- کانتاردین (cant haridin)

بیماری لایم چیست

بیماری لایم چیست –

بيماري لايم

بيماري لايم: يك بيماري ناشايع است كه برگرفته از يك اختلال التهابي مي‌باشد. اين اختلال عبارت است از يك بثور پوستي كه پس از هفته‌ها يا ماه‌ها علائم آن بر روي دستگاه عصبي مركزي، دستگاه قلب و عروق و مفاصل اثر ميگذارد. اين بيماري يك بيماري محدود است و معمولاً بدون درمان برطرف مي‌شود.

علائم بيماري لايم:
علائم اين بيماري عبارت است از :یک‌ برآمدگی‌ پوستی‌ کوچک‌ قرمز (پاپول‌) بر روی‌ پوست‌ ران‌، باسن‌ یا زیر بغل‌ که‌ معمولاً رشد آن‌ با پاک‌ شدن‌ قسمت‌ مرکزی‌ ضایعه‌ همراه‌ است‌. این‌ ضایعه‌ ممکن‌ است‌ به‌ صورت‌ متعدد ظاهر شود.

در مراحل‌ بعد (بروز هریک‌ از موارد زیر):
• درد و ناراحتی‌ عضلانی‌
• درد پشت‌
• تهوع‌ و استفراغ‌
• گلودرد
• خستگی‌ و خواب‌آلودگی‌
• تب‌ و لرز
• نقص‌ گردنی‌ همراه‌ سردرد
• بزرگی‌ طحال یا غدد لنفاوی
• بزرگی‌ قلب‌ و اختلالات‌ ریتم‌ قلب‌
• درد مفصلی‌ مهاجر، که‌ نهایتاً با قرمزی‌ و گرمی‌ مفصل‌ همراه‌ است‌.

علل بيماري لايم:
عفونت يك نوع باكتري(اسپيروكت) به نام بورليا بورگدورفري، كه در اثر گزش يك نوع كنه به انسان منتقل مي‌شود.

عوارض بيماري لايم:
• نارسایی احتقانی قلب
• آسیب‌ مغزی‌ دایمی‌ (نادر)
• تغییر شکل‌ دایمی‌ مفصل‌
• اختلال‌ اعصاب‌ خارج‌ مغزی‌ (نوروپاتی‌ محیطی‌)

تشخيص بيماري لايم:
براي تشخيص بيماري لايم دو‌راه وجود دارد كه عبارت است از:
• ‌ آزمایش‌های‌ خون‌
• نمونه‌برداری‌ پوست

راه‌هاي درمان بيماري لايم:

• استفاده‌ از چوب‌ زیربغل‌ در راه‌ رفتن‌ برای‌ برداشتن‌ وزن‌ از روی‌ مفاصل‌ مبتلا در صورت‌ لزوم‌
• درمان‌ زودرس‌ اين بيماري در پیشگیری‌ آسیب‌ عصبی‌ و ایجاد آسیب‌های‌ عصبی‌ برگشت‌ناپذیر اهمیت‌ زيادي دارد.
• کمپرس گرم برای‌ کاهش‌ درد مفصلی‌ با حمام‌ داغ‌، یا استفاده‌ از کیسه‌های‌ گرم‌کننده‌، لامپ‌های‌ گرمازا یا درمان‌ با قرارگیری‌ در معرض‌ جریان‌های‌ گردابی‌.

درمان بيماري لايم از طريق تغذيه و فعاليت:
در زمان ابتلا به اين بيماري سعي داشته باشيد تا زماني كه علائم التهاب فعال است در بستر استراحت كنيد و اگر علائم التهاب برطرف شد شما مي‌توانيد فعاليت خود را از سر بگيريد، توجه داشته باشيد كه اين بيماري نياز به رژيم خاصي ندارد.

راه‌هاي پيشگيري بيماري لايم :
• استفاده‌ از لباس‌های‌ محافظ‌ دارای‌ یقه‌ و سرآستین‌ تنگ‌
• بررسی‌ دقیق‌ پوست‌ و برداشتن‌ کنه های‌ یافت‌ شده‌ در سطح‌ پوست
• استفاده‌ از ترکیبات‌ مؤثر دفع‌کننده‌ حشرات‌ نظیر (دی‌ای‌ای‌تی‌ 100% در نواحی‌ دارای‌ کنه).‌
• برای‌ سگ و گربه خانگی‌ خود از گردن‌بندهای‌ حاوی‌ مواد دفع‌کننده‌ کنه‌ استفاده‌ کنید.

درچه شرایطی باید به پزشک مراجعه نمود؟
• اگر شما یا یکی‌ از اعضای‌ خانواده‌ تان دارای‌ علایم‌ بیماری‌ لایم‌ باشید.
• اگر دچار علایم ‌ جدید و غیرقابل توجیه‌ شده اید‌. داروهای‌ تجویزی‌ ممکن‌ است‌ با عوارض‌ جانبی‌ همراه‌ باشند.

سالک چیست

سالک چیست –

تعريف سالک

سالك يك نوع بيماري عفوني است كه بر روي پوست ايجاد مي‌شود. اين بيماري بدون تب و درد است كه طول مدت بيماري يكسال است كه پس از يكسال بيمار بهبود مي‌يابد ولي جاي زخم باقي خواهد ماند.

در كشور ما اين عارضه به صورت بومي ديده مي‌شود و بيشتر در مناطقي مثل خراسان مشاهده مي‌گردد. عامل اين بيماري(ليشمانيا) ناميده مي‌شود كه يك موجود تك سلولي است كه جزء باكتريها نيست.

( ليشمانيا) در بدن موش زندگي مي‌كند. نوعي از پشه وجود دارد كه بسيار كوچك است و پشه خاكي نام دارد. كه موش را مي‌گزد و از طريق گزيده شدن وارد بدن پشه مي‌شود. و اين پشه قدرت پرواز در مناطق بالا را ندارد و وقتي نيش مي‌زند موجود تك سلولي وارد پوست بدن مي‌شود و بيماري سالك به وجود مي‌آيد. اين بيماري به مدت 2 صورت خشك و مرطوب ديده مي‌شود. اندازه اين پشه 3-2 ميلي‌متر است و در نتيجه از توري عبور مي‌كند. بيشترين عملكرد اين پشه در غروب صورت مي‌گيرد. و از خون انسان‌ها و ساير حيوانات تغذيه مي‌كند و عامل انتقال بيماري پس از يك هفته مي‌شود.

علائم بيماري سالک :

زخم های متعدد يا بعلت گزش يا در بيشتر موارد بعلت خاراندن زخم و انتقال انگل به قسمت های سالم پوست بروز می کند.

زخم های سالک به شکل های متفاوت ، از جمله شکل خشک (نوع شهری ) و شکل مرطوب ( نوع روستايی ) بروز می کند.

در تمام شکلهای زخم ، پس از ورود انگل به درون پوست از طريق نيش پشه خاکی ، ا بتدا برآمدگی کوچک و قرمز رنگی ظاهر می شود.

شکل مرطوب:
پس از طی دوره کمون چند هفته تا چند ماه ضایعه بصورت جوش همراه با التهاب حاد ظاهر می شود . پس از دو هفته زخمی شده و بسرعت بزرگ و دور آن خونی و چرکی می شود . جوش خوردن زخم از وسط و اطراف همزمان اتفاق می افتد و بطور معمول زخم ظرف مدت چهار تا شش ماه پس از شروع آن به کلی خوب می شود و به ندرت بیش از هشت ماه طول می کشد . ضایعه کاملا بهبود می یابد و اثر آن به صورت جوشگاهی فرورفته با حاشیه ای نامنظم باقی می ماند.

شکل خشک:
پس از گذشت دوره کمون در محل گزش پشه پاپول سرخ رنگ نرم و بی درد با خارش مختصر ظاهر می شود که در اثر فشار محو نمی شود . پس از گذشت چند هفته یا چند ماه ضایعه بزرگتر شده و اطراف آن را هاله قرمز رنگی فرا میگیرد که کم کم ضایعه سفت می شود. پس از گذشت دو تا سه ماه پاپول بصورت دانه ای سرخ و برجسته با سطحی صاف و شفاف و قوامی نرم در می آید.

در این هنگام گاه در روی آن فرورفتگی به عمق یک میلیمتر که ته آن پوسته پوسته است دیده می شود. به تدریج سطح این دانه نرم می شود و مایع سروزی ترشح می کند و بالاخره ضایعه بصورت زخمی باز در می آید . زخم حدودی مشخص و حاشیه ای نامنظم و برجسته دارد که روی آن را دلمه ای کثیف و قهوه ای رنگ پوشانده است .

اگر دلمه کنده شود کف زخم فرو رفته است اطراف زخم دارای هاله ای صورتی رنگ که در مقایسه با بافتهای اطراف و زیر آن سفت به نظر می رسد. ضایعه بی درد و گاهی دارای خارش خفیف است. بهبودی زخم بتدریج از مرکز زخم شروع شده و دلمه شروع به خشک شدن می کند . و پس از گذشت شش تا دوازده ماه و گاه بیشتر ضایعه کاملا بهبود می یابد و اثر آن به صورت جوشگاهی فرورفته با حدودی کاملا مشخص و حاشیه ای نامنظم باقی می ماند.

ضایعات سالک ممکن است به یکی از اشکال زیر دیده شود:
۱) شکل خشک
۲) شکل مرطوب
۳)اشکال غیر معمول
۴ ) شکل مزمن
۵)شکل لوپوئید یا عود کننده
۶) ضایعات ناشی از مایه کوبی
که در این نوشته فقط به ذکر انوع خشک و مرطوب آن می پردازیم .

علل بيماري سالک :
عامل سالک انگل تک ياخته ای بنام ليشمانيا است که درون سلول های بيگانه خوار ( ماکروفاژها ) پوست تکثير می يابد. اين تکه ياخته در پوست انسان ، سگ و جوندگان آلوده بصورت کروی يا بيضوی و بدون تاژک است . پس از خون خواری پشه خاکی از زخم های سالک اين انگل به شکل دراز و کشيده و تاژک دار در روده پشه خاکی تکثير يافته و پس از خون خواری مجدد پشه خاکی ، به پوست فرد سالم راه می يابد و دوباره به شکل کروی يا بيضوی تبديل می شود.

ناقل سالک :
ناقل سالک (ليشمانيا ) پشه خاکی از جنس فلبوتوموس است. پشه خاکی در اندازه دو تا سه ميلی متری ، موقع نشستن ، بال های خود را به شکل عدد 7 نگه می دارد و بصورت جهشی پرواز می کند. پشه خاکی ها از سطح پوست خون خواری می کنند. در زمان خون خواری از زخم سالک انگل را می خورند و پس از يک هفته از طريق نيش ، و خون خواری ، آن را به فرد سالم انتقال می دهند.

مخزن سالک :
درشکل مرطوب ( نوع روستايی ) برخی جوندگان وحشی مانند موش های صحرايی و در شکل خشک (نوع شهری ) انسان ، سگ و گاهی شغال و روباه نقش مخزن را ايفا می کنند.

محل زندگی پشه خاکی :
پشه خاکی فقط هنگام غروب و ساعت های اوليه شب ، خون خواری و تغذيه می کند. اين حشره در طول روز در پناهگاههای گرم ، تاريک و مرطوب ، نظير شکافهای عميق ديوارها ، اماکن متروکه و مخروبه ، اسطبل ها ، اطراف توده های زباله و کودهای حيوانی ، لانه جوندگان ، کنده درختان ، حاشيه جويبارها ، پشت لوازم ثابت منزل ( مانند کمد و قاب عکس ) استراحت و تخم ريزی می کند

چه کسی در معرض خطر عفونت لیشمانیا است؟
مردم در هر سنی در معرض خطر عفونت هستند اگر در محل زندگی آنها لیشمانیوز باشد . معمولا سالک در مناطق روستایی نسبت به مناطق شهری بیشتر رایج است ، اما بیماری در حومه برخی از شهرستانها نیز یافت می شوند . بالاترین خطر ابتلا به بیماری از هنگام غروب تا طلوع آفتاب است چرا که در این ساعات پشه های خاکی بیشتر فعال هستند .

عوارض بيماري سالک :
سل زخم سالك پس از اين كه درمان مي‌شود. شكل بدي مخصوصاً در صورت ايجاد مي‌كند. علاوه بر اين محل زخم با ساير ميكروب‌ها منجر به عوارض شديدي مي‌شود.
بعضي مواقع نيز سالك در جاهاي حساس بدن مثل: پلك ، گوش، بيني موجب سوراخ شدگي و تغيير شكل كه كاملاً مورد توجه است به وجود ‌مي‌آورد.

تشخيص بيماري سالک :
اولین گام در بررسی ، روشن شدن حضور بیمار در منطقه لیشمانیوزی و علائم اولیه در بیمار است . جهت تشخیص ، نمونه برداری از بافت آلوده (به عنوان مثال از زخم های پوستی) برای بررسی میکروسکوپی و کشت میتواند کمک کند .آزمایشات خونی جهت کشف آنتی بادی (پاسخ ایمنی) به انگل می تواند در تشخیص لیشمانیوز احشایی مفید باشد . گاهی تشخیص آزمایشگاهی لیشمانیوز می تواند مشکل باشد . حتی اگر کسی آلوده به لیشمانیوز باشد گاهی تستهای آزمایشگاهی منفی هستند .

معیارهای تشخیص آزمایشگاهی :
۱- مثبت بودن آزمایشات انگل شناسی (تهیه گسترش از مغز و استخوان – طحال – کبد – غدد لنفاوی – خون ) و کشت ازبیوپسی یا مواد آسپیره شده از اعضاء
۲- مثبت آزمایشات سرولوژی (DAT,ELIZA, IFA) تهیه نمونه خون برای انجام تستهای سرولوژی بسادگی امکان پذیر است.

میتوان نمونه خون را در لوله های باریک هپارینه از نوک انگشت بیمار پس از ضد عفونی کردن انگشت با الکل و سوراخ کردن آن با تیغه نوک تیز استریل یا لانست یکبار مصرف تهیه کرد. پلاسمای آن را بوسیله سانتریفوژ کردن جدا نمود یا با تماس دادن کاغذ صافی آزمایشگاهی با خون روی انگشت بیمار مقداری از خون را بصورت یک لکه یکنواخت بقطر حدود یک سانتیمتر جذب کاغذ کرده و پس از خشک شدن مورد آزمایش آگلوتیناسیون مستقیم که انجام آن را در آزمایشگاههای کوچک و دور افتاده با تجهیزات ساده و دور افتاده عملی است قرار داد.

راه‌هاي درمان بيماري سالک :
سالک اگر رو به بهبود است و گسترش نمي يابد و در محلي نيست که زيبايي به مخاطره بيفتد نياز به درمان ندارد، ولي اگر زخم بزرگ ، چرکي يا متعدد باشد بايد درمان شوند که ظرف6 تا 8 هفته به درمان جواب مي دهد. اگر عود کرد بايد يک دوره درمان شود و بين دو دوره بايد 2 هفته فاصله باشد. در صورت عفونت ثانويه ابتدا عفونت درمان شود. تصميم گيري در مورد درمان به محل و وسعت ضايعه بستگي دارد.

ولي بهرحال فرم هاي کوچک ، خود به خود بهبود مي يابند و نياز به درمان خاصي ندارند، ولي وظيفه بهورز ارجاع تمام موارد مشکوک بيماري به پزشک مرکز است بطوريکه با مشاهده هر زخمي که کورک مانند بوده و در نقاط باز بدن باشد و بعد از دو هفته بهبود نيابد به خصوص در مناطق بومي بيماري بايستي بهورز آن را به پزشک ارجاع دهد. در مواردي که درمان مورد نياز است آن را به دو صورت « درمان موضعي» و « درمان سيستمي» مي توان انجام داد.

در «درمان موضعي » دارو در ناحيه مبتلا مورد استفاده قرار مي گيرد و شامل موارد زيراست:
1 ) تزريق داخل و اطراف ضايعه.
2 ) درمان با روش سرد نمودن ضايعه يا کرايوتراپي.
3 ) گرمادرماني.
4 ) درمان با ترکيبات دارويي موضعي (مثل پمادها).
و در «درمان سيستمي» داروي مورد نياز از طريق تزريق عضلاني استفاده مي شود و در موارد زير کاربرد دارد:
1 ) عدم بهبود با درمان موضعي.
2 ) محل نامناسب ضايعه براي درمان موضعي مثل نوک بيني و اطراف ارگان هاي حياتي مثل گوش و چشم.
3 ) درمان انواع منتشر پوست.
پزشكان معتقدند اين بيماري بدون دارو هم قابل درمان است و صرفاً جهت كم شدن ضايعات در روي پوست از دارو استفاده مي‌شود. افرادي كه دچار اين بيماري هستند زماني كه به صورت طبيعي بهبود پيدا مي‌كند (يعني زماني كه از دارو استفاده نمي‌كنند) از معنويت بيشتري برخوردار خواهند بود. . اين بيماري اگر در جايي از بدن باشد كه ديده شود درمان دارويي صورت مي‌گيرد. در غير اين صورت درمان دارويي صورت نمي‌گيرد و بيمار خود‌به‌خود خوب مي‌شود. چرا كه در صورت عدم درمان دارويي مصونيت كاملتر است. در افراد مسن و يا بيماران قلبي درمان معمولاً انجام نمي‌شود. درمان اصلي با آمپولي به نام گلوكانتيم صورت مي گيرد كه به صورت عضلاني و يا در موضع تزريق مي‌شود. فصل گزش اين پشه اواخر ارديبهشت تاخرداد ماه است و علائم در تابستان و حتي پائيز ظاهر مي‌شود. پشه در روزها در بين درها و پنجره‌ها و درزهاي آن و نخاله‌هاي ساختماني و مكان‌هاي تاريك و غير بهداشتي زندگي مي‌كند.
روش درمان:
ترکیبات آنتیموان پنج ظرفیتی) گلوکانتیم و پنتوستام ) : که بدوشکل تزریق موضعی و تزریق سیستمیک قابل استفاده است .
تزریق موضعی در موارد زیر اندیکاسیون دارد.
تعداد ضایعات محدود ( ۲ –۳ ( عدد در نزدیکی ارگانهای حیاتی نباشد.
روش تزریق:
تزریق معمولاً در چهار نقطه داخل زخم صورت می گیرد تا زمانیکه رنگ محل تزریق ضایعه متمایل به سفید گردد.
مقدار تزریق:
بستگی به اندازه ضایعه داشته و فواصل درمان هفته ای یکبار می باشد . درمان یاد شده تا بهبودی کامل ضایعه توصیه می گردد.
داروهاي موضعي كه در درمان سالك به‌كار رفته است عبارتند از:
• كيناكرين
• مايكونازول
• كلوتريمازون
• گلوكاننيم
• كلرو‌پرومازين
• پارامومايسين
• آمفوتريسين
روش های پیش گیری از سالک:
• رعایت بهداشت محیط
• گرد آوری فضولات حیوانی و جلوگیری از انباشته شدن آنها
• گرد آوری و دفع بهداشتی و مستمر زباله با استفاده از سطل دردار
• بهسازي محيط
• تخریب و تسطیح اماکن مخروبه .
• دوری از محل زندگی پشه خاکی و مناطق آلوده به سالک ، به ویژه هنگام غروب و اوایل شب
• محافظت بدن در برابر نیش زدن پشه خاکی
• ترمیم شکاف ها و حفره های موجود در دیوارها و سایر قسمت های مناطق مسکونی انسان و دام
• پوشاندن قسمت های باز بدن
• مبارزه با جوندگان و سگ های ولگرد
• محافظت و پوشيده نگه داشتن زخم هاي سالک براي جلوگيري از گزش پشه خاکي و انتقال بيماري
• استفاده از حشره کش هاي موثر شيميايي در منازل به صورت مستمر.
• استفاده از پشه بندهاي آغشته به سموم موقع استراحت هنگام شب در فضاي باز.
• نصب توري مناسب پشت پنجره هاي منازل براي جلوگيري از ورود حشره ناقل در طبقات اوليه ساختمان.
• دفع صحيح و مستمر زباله و فضولات دامي و انساني و جلوگيري از انباشته شدن آنها.
• درمان کامل و به موقع بيماران مبتلا

سیاه زخم چیست

سیاه زخم چیست -سياه زخم (Anthrax ،Charbon)

سیاه‌ زخم‌ یک‌ بیماری‌ حاد عفونی‌ و قابل‌ انتقال‌ بین‌انسان‌ و حیوان‌ می‌باشد. مخزن‌ این ‌بیماری در دام‌ (عمدتا گوسفند، بز وگاو) بوده‌ و با مرگ‌ و میر بالا و سریعی‌همراه‌ است‌. اين بيماري بوسيله باسيل گرم مثبت مولد اسپوري بنام باسيلوس آنتراسيس، ايجاد ميشود.

انسان‌ به‌ صورت‌ اتفاقی‌ درصورتی‌ که‌ در معرض‌ تماس‌ با دام‌آلوده‌، پوست‌، پشم‌ و فرآورده‌های‌ آن‌قرار گیرد یا از گوشت‌ آلوده‌ استفاده‌نماید و یا در هوای‌ آلوده‌ به‌ اسپور(هاگ‌) تنفس‌ نماید به‌ بیماری‌ مبتلامی‌شود. میکروب این بیماری می تواند به عنوان سلاح بیولوژیک مورد استفاده قرار گیرد و تولید آن نسبتاً آسان است ، لذا در حال حاضر از اهمیت خاصی برخوردار شده است.

گفتنی است بیماری سیاه زخم عموماً در مناطق کشاورزی و در بین حیوانات شیوع می یابد. انسان نیز در تماس با حیوان آلوده و یا محصولات به دست آمده از حیوان آلوده ، به بیماری مبتلا می شود. کارگرانی که با حیوان مرده و یا محصولات به دست آمده از حیوان مبتلا سروکار دارند، احتمال ابتلا به سیاه زخم برای آنها زیاد است این گونه آلودگی به سیاه زخم صنعتی مشهور است.

نحوه انتشار سیاه زخم:

هیج موردی از انتقال انسان به انسان سیاه زخم مشاهده نشده است.انتشار بیماری از طریق حیوانات صورت میگیرد وبیمار یمیتواند به عنوان یک سلاح مورد استفاده قرار بگیرد.

• سیاه زخم نشات گرفته از حیوانات : انسان از طریق تماس با فراورده های اجزای حیوانات آلوده یا استنشاق اسپور های انتشار یافته از فراورده های اجزای حیوانات آلوده(مانند پشم یا پوست حیوان) به سیاه زخم آلوده می شود.همچنین انسان ممکن است از طریق مصرف گوشت به خوبی پخته نشده حیوانات آلوده به سیاه زخم گوارشی مبتلا شود.

• سیاه زخم به عنوان یک سلاح: سیاه زخم میتواند به عنوان یک سلاح نیز مورد استفاده قرار گیرد. این اتفاق در سال 2001 در ایالات متحده آمریکا رخ داد.سیاه زخم به صورت تعمدی از طریق سیستم پست و با ارسال نامه هایی حاوی پودر آلوده به سیاه زخم انتشار یافت.

انواع بیماری سیاه زخم
1. پوستی:
حدود ۹۵ تا ۹۸ درصد از مواردبیماری‌ انسان‌ را شامل‌ می‌گردد.باکتری‌ از طریق‌ بریدگی‌ یا خراش‌ درپوست‌ وارد می‌شود (در پوست‌ سالم‌قابل‌ نفوذ نیست‌). در طول‌ دوره‌ نهفتگی ‌۱ تا ۷ روز (غالبا ۲ تا ۵ روز) عامل‌بیماری‌ رشد و تکثیر نموده‌ و توکسین‌(سم‌) تولید می‌نماید که‌ باعث‌ ایجادجوش‌ کوچک‌ رو به‌ پیشرفت‌ می‌گردد.معمولا این‌ جراحت‌ قرمز رنگ‌ بوده‌، به‌جوش‌ کورک‌ مانند یا گزش‌ حشره‌شباهت‌ دارد و ممکن‌ است‌ خارش‌ نیزداشته‌ باشد.

با پیشرفت‌ بیماری‌ جراحت اولیه‌تبدیل‌ به‌ تاول‌ مملو از مایع‌ می‌گردد.تاولهای‌ دیگری‌ نیز ممکن‌ است‌ درنزدیک‌ جراحت‌ اولیه‌ ظاهر شود. مایع‌تاولی‌ که‌ در ابتدا روشن‌ بوده‌ به‌ رنگ‌تیره‌ و سیاه‌ متمایل‌ به‌ آبی‌ در می‌آید.هنگامی‌ که‌ تاول‌ پاره‌ شود، نکروز درمرکز جراحت‌ شروع‌ شده‌ و به‌ اسکار سیاه‌ تبدیل‌ می‌گردد. جراحت‌ معمولابدون‌ درد می‌باشد مگر اینکه‌ تحت ‌فشار قرار گیرد.
همزمان‌ با تشکیل‌ اسکار ممکن‌است‌ علایم‌ عمومی‌ خفیفی‌ شامل‌بی‌قراری‌ و بالارفتن‌ درجه‌ حرارت‌ بدن‌بروز نماید.

شایعترین‌ محل‌ عفونت‌ پوستی‌، سر و ساعد است‌.

2. تنفسی:
استنشاق‌ اسپورهای‌ زنده‌ وجایگزینی‌ آنها در بافت‌های‌ ریوی‌ منجر به‌ ایجاد نوع‌ تنفسی‌ می‌گردد. اسپورها بعد ازانتقال‌ به‌ غدد لنفاوی‌ رشد کرده‌، تکثیرپیدا می‌کنند و توکسین (سم)‌ تولید می‌نمایند.
توکسین‌ و باکتری‌ از طریق‌ مجاری‌لنفاوی‌ وارد جریان‌ خون‌ شده‌ توکسمی‌و باکتریمی‌ سریعا کشنده‌ را باعث‌می‌شوند.

از علائم این نوع بیماری تب، سرفه‌ی خشک، احساس ناراحتی در پشت جناغ سینه و نهایتا تنگی نفس حاد، تعریق و سیانوز. پرده جنب ریه هم درگیر می‌شود و پس از آن تجمع مایع خونی در فضای بین دو پرده جنب روی می‌دهد. بیماری به سرعت پیشرفت می کند و در عرض ۲۴ تا ۳۶ ساعت شوک، افت دمای بدن و مرگ رخ می‌دهد.

3. گوارشی:
نوع‌ گوارشی‌ در نتیجه‌ مصرف‌بافت (گوشت)‌ آلوده‌ حیوانات‌ به‌ وجود می‌آید.
علایم‌ بیماری‌ نوع گوارشی‌ به‌فاصله‌ ۲ تا ۵ روز پس‌ از مصرف‌گوشت‌ آلوده‌ تظاهر می‌یابد. علایم‌ اولیه‌تهوع‌، استفراغ‌، بی‌ اشتهایی‌، تب‌، دردشکم‌ و گاهی‌ اوقات‌ اسهال‌ خونی‌می‌باشد.

دوره نهفتگى
در نوع پوستي، حدود ۱۰ـ۳ روز و در نوع گوارشي و استنشاقي، ۷-۱ روز است .

علائم بیماری سیاه زخم
در نوع پوستی اغلب به صورت تورم موضعی و یا زخم پوستی بدون درد، سیاه رنگ، نکروز شونده با بجا ماندن اثر بعد از بهبودی یا eschar میباشد.
نوع تنفسی ممکن است دارای علائمی شبیه آنفلوآنزا بوده و در موارد پیش رفته به صورت پنومونی هموراژیک تظاهر نماید که میتواند مرگ زا باشد.

روش های تشخیص بیماری سیاه زخم
کشت خون مثبت به همراه رنگ آمیزی گرم Gram Stain
روشهای تشخیصی اختصاصی آزمایشگاهی

روشهای پیشگیری از بیماری سیاه زخم
استفاده از واکسیناسیون در افراد در معرض خطر ،مصرف آنتی بیوتیک پنی سیلین ، داکسی سیکلین و ترجیحاً سیپروفلوکساسین زیر نظر پزشک.
واکسن سیاه زخم از سویه Sterne باسیلوس آنتراسیس که توکسین در مقادیر غیرکشنده تولید میکند و میتواند آنتی بادی محافظ ایجاد نماید، تهیه می گردد.
ایمونیزاسیون به کمک ۲ نوبت تزریق زیرپوستی به فواصل دو هفته و سپس ۳ تزریق در ماههای ۶ ، ۱۲ و ۱۸ صورت میگیرد. تزریق بوستر سالیانه نیز توصیه می شود.
تزریق واکس برای افراد سالم ۶۵ ـ ۱۸ سال مجاز می باشد و برای خانمهای باردار نباید مورد استفاده قرار گیرد.

درمان بیماری سیاه زخم
با استفاده از آنتی بیوتیکهای پنی سیلین ـ داکسی سیکلین و ترجیحاً سیپروفلوکساسین زیر نظر پزشک می باشد. تا کنون مقاومت قابل ملاحظه گزراش نشده است.
شروع سریع درمان کمک کننده است.
آنتراکس نوع تنفسی بعد از شروع علائم بالینی علی رغم درمان ۱۰۰% کشنده می باشد.

عوامل موثر در ایجاد بیماری سیاه زخم
ـ مكانيزه نبودن كشاورزي و دامپروري
ـ عدم رعايت بهداشت كار، مخصوصا در كارخانه هاي نساجي
ـ تهيه و استفاده سنتي از موادي نظير سفيداب

وضعيت بيمارى در ايران
در گذشته اي نه چندان دور اين بيماري به فراواني در ايران يافت مي شده و مرگ و مير فراواني در دامها به بار مي آورده است و در حال حاضر نيز عليرغم اقدامات كنترلي موثري كه در حيوانات مملكت، صورت گرفته است مخصوصا در مناطق كوهستاني و زئونوز خيز كشور، همواره مواردي از آن يافت ميشود و حتي طي سالهاي اخير۲ مورد گوارشي آن با كشت مايع آسيت مثبت، از غرب كشور، گزارش شده است.

جذام چیست

جذام :

يكي از بيماري‌هاي پوستي بيماري جذام است اين بيماري بسيار مزمن و مسري است. بيماري جذام به وسيله باكتري (باسيل) مقاومي به نام ميكوباكتريوم‌لپره به وجود مي‌آيد. مناطقي از اعضاي بدن مثل پوست و اعصاب مهمترين اعضاي هستند كه هدف حمله اين باسيل قرار مي‌گيرند. ولي در نظر داشته باشيد كه ساير اندام‌هاي ديگر بدن نيز از اين حمله مصون نيستند، به خصوص دست و پا، صورت و چشم‌ها دچار اين ضايعه مي‌شوند. متأسفانه بيمار آسيب‌هاي ديدگي و سوختگي رو كه حاصل از بيماري است احساس نمي‌كند و اين ضايعات ممكن است به صورت زخم شود. جذام ممكن است خود را به صورت ضعف ماهيچه‌ها و فلج نيز نشان دهد. كه باعث معلوليت‌هاي جدي از قبيل: از شكل افتادگي عضو يا حتي كوري و از بين رفتن انگشتان دست و پا مي‌شود.

علائم بيماري جذام :
شايع ترين علامتي كه در بيماري جذام ديده مي‌شود بي‌حسي در اندام‌ها و رنگ‌پريدگي پوست ميباشد. اين بي‌حسي بيشتر در اعصاب بالاتنه ديده مي‌شود كه اختلال حركتي و بي‌حسي در بعضي عضلات به وجود مي‌آورد.
علائم هشدار دهنده جذام عبارتند از:
• گره های پوستی مشخص یا کلفت شدن پوست
• لکه های قرمزو رنگ پریده بدون حس لمس
• زخم های مزمن بدون درد در دست ها یا پاها
• کلفت شدن اعصاب محیطی در محل های خاص
• ریزش موهای ابرو خصوصا” در ناحیه خارجی
• آسیب به اعصاب محیطی و فقدان حس و ضعف ماهیچه های دست ها و پاها

علل بيماري جذام :
علل اصلي اين بيماري یک باکتری به نام مایکوباکتریوم لپره می باشد. رشد این باکتری بسیار کند است، به طوری که در بافت نرم کف پای موش در طی 13-11 روز تکثیر می‌یابد.

انتقال جذام:
باكتري جذام از طريق ارتباط نزديك به طور طولاني در يك محيط سربسته انتقال مي‌يابد. اما به شرطي كه بيمار تحت درمان نباشد. توجه داشته باشيد كه بيمار از طريق عطسه يا سرفه در يك فضاي بسته مي‌تواند بيماري را انتقال دهد. نكته ديگر آن است كه اين بيماري از طريق آميزش از مادر به جنين در طول بارداري منتقل نمي‌شود.

راه های انتقال بیماری جذام عبارتند از:
• دستگاه تنفس
• دستگاه گوارش
• پوست
• از طریق رحم مادر به نوزاد
• تماس با حیوان‌ها، حشرات و خاک محیط اطراف.

عوارض بيماري جذام :
• ممکن است ناتوانی جنسی و عقیمی را در مردان به وجود آورد.
• در این نوع از بیماری ممکن است شکل خاصی در دست ها و پاهای مریض ایجاد شود. افتادگی مچ پا،مچ دست، مشکل در مشت کردن انگشتان، و کوچک شدن عضلات از جمله آنهاست.
• تهاجم میکروب به مخاط بینی از دیگر مشکلاتی است که گریبانگیر افراد در این بیماری می شود که در صورت عدم درمان،موجب تخریب غضروف بینی شده و ظاهر صورت را زشت می کند.
• معمولأ حس اندامها خصوصأ اعصاب دست ها و پاها تخریب شده ، بی حس می گردند. به طوری که در بسیاری از مواقع، وقتی دچار زخم می شوند درد ها را حس نمی کنند.

تشخيص بيماري جذام :
تشخيص جذام بر اساس شرح حال و انجام موارد زير است :
• تست جلدي لپرومين که براي افتراق دو نوع بيماري اهميت دارد .
• جدا کردن باکتري از ضايعات پوستي

درمان بيماري جذام :
جذام يك بيماري قابل درمان است. بهترين و شايع‌ترين درماني كه از طريق سازمان بهداشت جهاني براي اين بيماري در نظر گرفته شده دارو درماني است. گرچه همه بيماران براي درمان كامل بايد داروهاي خود را مرتب طي دوره‌هاي نسبتاً طولاني مصرف نمايند.

براي بيماران پاسی-باسيلاري يك دوره 6 ماهه و براي بيماري جذامي مولتی – باسيلاري يك دوره 24-12 ماهه كافي است. اين بيماري بيش از هرچيز معلوليت را به همراه مي‌آورد به همين خاطر هدف از كنترل برنامه‌ها، قطع انتقال باكتري و در حال بيماري و همچنين كم كردن ناتواني و معلوليت بيماران است. مسئله‌اي كه در اين بيماري مورد اهميت قرار مي‌گيرد.

آغاز سريع درمان است. به اين معني كه قبل از اينكه اولين علائم معلوليت آشكار شود بايد سريعاً درمان شود. امروزه جذام هنوز به عنوان يكي از معضلات جدي سلامت عمومي است ولي با اين وجود براي كنترل آن هيچ كار مهمي صورت نگرفته و هنگامي كه راه درمان خوبي براي اين بيماري پيدا شود امكان جلوگيري و پيشگيري از به هم ريختگي و انحناي اندام‌ها و معلوليت فراهم مي‌شود. گرچه بهبودي تنها در صورتي اتفاق مي‌افتد كه درمان در اسرع وقت صورت گيرد.

پيشگيري بيماري جذام :
• کندن موهای بینی
• استحمام
• عدم مصرف مواد خوراکی در هنگام امیزش جنسی از موارد کنترل و پیشگیری این بیماری است.

مخملک یا تب اسکارلت چیست

مخملک یا تب اسکارلت چیست –

تب اسکارلت Scarlet fever

یکی دیگر از بیماری های عفونی تب اسکارلت یا همان مخملک می باشد.این بیماری به علت ورود باکتری استرپتو کوک از نوع A به بدن می باشد. این باکتری پس از ورود به بدن سم تولید می کند سم تولید شده سبب ظهور ضایعات قرمز رنگ پوستی در بدن می گردد.
دوره نهفتگی اين بيماري معمولا 2-1 روز است. ضایعات پوستی قرمز رنگ 2-1 روز بعد از شروع بیماری بر روی گردن و قفسه سینه ظاهر می شوند و سپس با پیشرفت بیماری در سایر قسمتهای مختلف بدن پخش میگردند.

علائم بیماری مخملک :
بیماری مخملک معمولا با علایمی مانند سوزش و درد گلو، تب شروع می‌شود.ولی علایم به طور کلی شامل:
سردرد
احساس درد در عضلات فرد بیمار
بزرگ شدن غدد لنفاوی در گردن
قرمز شدن چین‌های زیر بغل و کشاله ران
خستگی و بی قراری
درد شکم
حالت تهوع
ملتهب شدن گلو همراه با درد
چرکین شدن پشت حلق همراه با تکه های زرد چرکی
با پیشرفت بیماری و بعد از ظهور این علائم، جوش‌هایی در پوست که اغلب در تنه است ظاهر می‌شود و بعدها به دست‌ها و پاها نیز گسترش پیدا می کنند..
با دست زدن به لین جوش ها که قرمز رنگ می باشند تغیر رنگ داده و سفید می شوند.
پوست فرد بیمار بسیارخشک و سفت و سخت می‌شود.
رنگ پوست صورت سرخ و گلگون می گردد.
رنگ زبان نیز تغییر کرده و سفید رنگ می شود همراه با پرزهای قرمز که معمولا در این حالت “زبان توت فرنگی سفید” خوانده می شود.
2تا4 روز بعد ، جوش‌ها خشک شده و محو می‌شوند و پوست نیز صاف می‌شود.

تشخیص مخملک :
معمولا این بیماری با دیدن جوش‌های روی پوست و حالت گلو تشخیص داده می شود.
پزشک با معاینه گلوی بیمار بزند و دیدن حالت چرکی در گلو نیز بهتر به تشخیص این بیماری می پردازد.
البته در برخی موارد برای اطمیتات آزمایشات خونی نیز انجام می‌گیرد.

پیشگیری از مخملک :
بهتر است بیماران مخملکی در اطاق مجزا و جدا از سایر افراد خانواده بستری شوند، تمامی وسایل بیمار که ممکن است آلوده شده باشند را باید ضد عفونی کرد. اطرافیان بیمار باید داروهایی داده شود تا از انتشار بیماری جلوگیری گردد.
• قبل از مصرف شیر بهتر است حدود ده دقیقه جوشانده شود
• از تهیه و توزیع مواد غذائی توسط بیماران مبتلا به مخملک جلوگیری شود.
• از پخش و فروش شیر گاوهائی که دارای دمل پستانی هستند جلوگیری شود.
• پنی سیلین یکی از داروهایی است که در پیشگیری از مخملک موثر است.
با تکرار عفونتهای ناشی از استرپتوکوک خطر ابتلا به روماتیسم مفصلی حاد و عوارض قلبی دو چندان می گردد بنابراین جلوگیری دقیق آنها بسیار مفید خواهد بود.

عوارض مخملک:
عفونت ، تب روماتیسمی، اختلالات استخوانی یا مفصلی همانند آرتریت و استئومیلیت، آبسه، التهاب غدد، اختلال در کار کلیه، هپاتیت، پنومونی و یا گسترش عفونت به مناطق دیگر از عوارض بیماری تب اسکارلت می باشد.
با حمله باکتری به بافت ها ، آبسه و چرک در پشت گلو یا در اطراف لوزه‌ها یافت می‌شود. سینوسی شدن و عفونی شدن گوش (اوتیت مدیا) نیز از دیگر عوارض این بیماری می باشد.
خوشبختانه این باکتری به ندرت بر سیستم اعصاب مرکزی اثر می گذارد و باعث بروز منژیت می گردد.
24 ساعت بعد از اتمام درمان با آنتی بیوتیک، این بیماری دیگر مسری نیست. پس تا قبل از این زمان، از رفتن به محل کار و یا مدرسه رفتن بهتر است خودداری گردد.
درمان مخملک:
– استراحت کردن، نوشیدن مایعات و مصرف پنی سیلین
– هنگامی که اشتها کم شده باشد باید مایعات خنک زیادی نوشیده شود.
– محیط اتاق باید خنک تگهداشته شود.
– برای کاهش درد از پاراستامول و پایین آوردن دمای بدن استفاده شود.
– بهتر است از آلودگی ها و دود سیگار دوری شود.

بهداشت پوست و مو در بارداری چگونه است

بهداشت پوست و مو در بارداری چگونه است –

در دوران بارداري بدن يک خانم باردار دچار تحولات زيادي مي شود در اين ميان پوست و مو هم بي نصيب نمي مانند. بنابراين درمقايسه با شرايط عادي به مراقبت بيشتري نياز دارند.اگر بارداريد پوست بدن شما نسبت به ديگران حرارت بيشتري دارد و پر خون تر است.

ممکن است روي بعضي از قسمت هاي پوستتان هم رگه قرمز رنگي ايجاد شود. ولي نگران نباشيد چون تمام اين علائم به خاطر تغييرات هورموني در زمان بارداري و باز شدن عروق سطحي پوست است و نياز به درمان ندارد. اما گاهي همين تغييرات عروقي ضايعات برجسته و خونريزي دهنده اي روي پوست ايجاد ميکندکه ممکن است خونريزي هم داشته باشد. اين ضايعات را بايد به پزشک متخصص نشان دهيد، اگر نياز به درمان باشد پزشکتان اقدام مي کند. با اين حال فراموش نکنيد چون اين رگه هاي قرمز رنگ درقسمت هائي از پوست که در معرض نور آفتابند هم ديده مي شود توصيه مي کنيم در اين دوران کرم هاي ضد آفتاب مناسب بارداري تهيه کنيد.

اين کرم ها بايد عطر و مواد افزودني کمتري داشته باشند، بنابراين بهتر است از کرم ضد آفتاب مخصوص بچه ها استفاده کنيد. حتي اگر هوا آفتابي نباشد بايد ضد آفتاب بزنيد، در صورتيكه به مدت طولاني بيرون از خانه هستيد هر 2تا 3 ساعت يک بار آن را تجديد کنيد. توصيه مي کنيم حتي اگر بيرون نمي رويد ماليدن ضد آفتاب راجزء برنامه هر روز صبحتان قرار دهيد.بهتر است خارج از منزل ،علاوه بر ضد آفتاب ازكلاه لبه دار هم استفاده كنيد. همچنين سعي كنيد بين ساعت 10 صبح و 2 بعد از ظهر کمتر از خانه بيرون برويد.

در اين دوران ممکن است پوست صورت پر رنگ تر شود که به آن ماسک حاملگي گفته مي شود. اين تغيير رنگ بيشتر در قسمت هائي مثل بيني ، گونه ها و پيشاني ظاهر مي شود و معمولا چند ماه بعد از زايمان از بين مي رود ولي گاهي تا سالها باقي مي ماند.

براي اينکه اين علائم پر رنگ تر نشوند مي توانيد کرم ضد آفتاب استفاده کنید اما کرم هاي ضد لک را در دوران بارداري توصيه نمي کنيم اما مي توانيد بعد از زايمان در صورتيکه لک ها ازبين نرفت زير نظرپزشک متخصص از کرم ضد لک يا لايه بردار استفاده کنيد. در دوران بارداري مناطقي مثل خال ها، دور نوک سينه ، اطراف ناف و ناحيه تناسلي پر رنگ تر مي شوند، اين علائم هم طبيعي است .

با اين حال حتما با پزشکتان مطرح کنيد . احتمال دارد به علت کشش پوست شکم نوارهاي قرمزرنگي روي شکم و سينه هاي شما ايجاد شود. اين ضايعات هم ممکن است تا بعد از زايمان روي پوست ديده شودو يا به رنگ پوست در بيايند و براي هميشه باقي بماند. براي پيشگيري يا کاهش شدت اين ضايعات ميتوانيد از کرم هاي معتبري که پزشکتان به شما توصيه مي کند استفاده کنيد. روش هائي مثل ليزر هم کمک کننده است . البته تشخيص به کار گيري اين روشها به عهده پزشک شماست.

در اين دوران ممکن است زياد عرق کنيد، ولي نگران نباشيد چون با زايمان ، اين مشکل شما برطرف مي شود. بعضي از بيماري هاي پوستي در اين دوران کمي بهتر مي شوند. مثل جوش و آکنه. از طرفي مو ها در اين دوران کمتر مي ريزند، البته چند ماه بعد از زايمان جبران مي شود وموها به شدت شروع به ريزش مي کنند که مي تواند به دلايل متعددي از جمله استرس و خونريزي باشد.

بنابراين لطفا در دوران بارداري مو هايتان را با مواد آرايشي و شيميائي مثل مواد فر و رنگ مو و سشوار کشيدن ، تحريک نکنيد. از علائم ديگر پوستي دانه هاي ريزي است که حالتي شبيه به کهير دارد و با خارش شديدي همراه است. اين علامت معمولا در ماههاي آخر بارداري خودش را نشان مي دهد و به دليل بزرگي شکم ايجاد مي شود و در دوقلو زائي يا درشتي جنين مشخص تر است.

خارش اين ضايعات گاهي آنقدرزياد است که ايجاد کندگي هائي روي پوست مي کند و ممکن است شما يا اطرافيانتان را نگران کند ولي نگران نباشيد چون اغلب اين علائم بعد از زايمان از بين مي رود. با اين حال براي کاهش علائم مي توانيد از پزشکتان بخواهيد تا دارو يا کرم موضعي مناسبي برايتان تجويز کند. ولي با توجه به ضرري که ممکن است مصرف دارو براي جنينتان داشته باشدتوصيه مي کنيم تا آنجا که مي توانيد تحمل کنيد و به سراغ دارو نرويد. گاهي اين ضايعات در حاملگي هاي بعدي هم ديده مي شود ولي شدت آن کمتر است.

در دوران بارداري خارش علامت شايعي است. در بيشتر خانم هاي باردار، ناحيه شکم ، سينه ها و کف دست و پاها دچار خارش مي شوند. اين هم به خاطر تغييرات هورمون هاست و بعد از زايمان از بين مي رود. در صورتيکه هر کدام از اين علائم پس از زايمان برطرف نشد در اولين فرصت با پزشک خود مشورت کنيد. اگر دچار خارش شده ايد بايد از عواملي که ممکن است آن را تشديد کند، دوري کنيد. براي اينکه بدانيد چطور مي توانيد خارشتان را تسکين دهيد.

1. اگر مي خواهيد کاري کنيد که خارش پوستتان در دوران بارداري بهتر شود از دوش گرفتن با آب داغ اجتناب کنيد. چون آب داغ و حرارت پوستتان را خشک ترو خارش را بيشتر مي کند، انواعي از کرم هاي مرطوب کننده که عطري نيستند را انتخاب کنيد چون ترکيبات معطر مي توانند در پوست شما ايجاد حساسيت کنند، غذاهاي تحريک کننده و حساسيت زا نخوريد، از غذاهائي که طبع گرمي دارند کمتر استفاده کنيد ،با کرم هاي مناسبي که پزشک به شماپيشنهاد مي کند پوستتان را چرب کنيد، براي شستشو صابونهاي ملايم را انتخاب کنيدو بعد از شستشو به آرامي پوستتان را خشک کنيد، حرارت و گرما خارش را شدت مي دهد، بنابراين سعي کنيد در هواي گرم کمتر از خانه خارج شويد،لباسهاي نخي وگشادبا الياف طبيعي بپوشيد و از زيور آلاتي که به آنها حساسيت داريد استفاده نکنيد.