پزشک تو – سایت پزشکی

ماهی های چرب

* کنسروهای ساردین هدیه ای از اقیانوس برای پوست به شمار می رود. ساردین مملو از ویتامین B12 برای بازسازی سلولی و سلنیوم است که از پوست انسان در برابر آسیب های نور خورشید محافظت می کند.

ساردین همچنین دارای فسفر، اسیدهای چرب امگا 3، پروتئین و ویتامین D است که به مرطوب نگاه داشتن پوست کمک می کند. از سوی دیگر ساردین منبع خوبی از کلسیم، نیاسین، مس، ویتامین B12 و کولین به شمار می رود. کولین از خانواده ویتامین B، برای تولید بخش های چرب غشای سلولی مفید است.

ویتامین های B برای برخورداری از پوست سالم ضروری هستند و همچنین مسئول تولید انرژی، کلاژن سازی و الاستین هستند. می توان گفت که مصرف یک قوطی ساردین در روز انسان را از جراحی پلاستیک بی نیاز می کند.

* ماهی سالمون وحشی نیز یکی از بهترین منابع تأمین اسیدهای چرب امگا 3 و پروتئین است. این ماهی همچنین به برخورداری از ویتامین D و سلنیوم معروف است؛ سلنیوم یک ماده معدنی است که از پوست انسان در برابر اشعه های مضر UV خورشید محافظت می کند.

سبزیجات برگ سبز

* کلم پیچ، گیاهی ضد التهاب سرشار از آنتی اکسیدان ها، ویتامین های A و C، فیبر و کلسیم است. بتا کاروتن آن موجب درخشندگی پوست می شود.

* اسفناج منبع خوبی از امگا 3، پتاسیم، کلسیم، آهن، منیزیم، و ویتامین B، C، و E است. به طور کلی می توان گفت که تمامی سبزیجاتی که برگ سبز دارند حاوی فولات هستند که یک ماده مغذی قدرتمند در بازسازی DNA به شمار می رود.

مصرف اسفناج به دلیل دارا بودن بتاکاروتن و «لوتئین» برای سلامت پوست مفید است. این ماده مغذی انعطاف پذیری پوست را افزایش می دهد. همچنین وجود منیزیم در این ماده خوراکی به کاهش سطح استرس و کلروفیل موجود در آن به پاکسازی بدن کمک می کند.

* جعفری به حمایت کننده عملکرد کبد و کلیه معروف است. جعفری به صورت افزایش دهنده سوخت و ساز بدن عمل می کند و در عین حال سموم را از بدن دفع می کند.

* گشنیز مملو از آنتی اکسیدان است که از آسیب رادیکال های آزاد جلوگیری کرده و بدن را از دست فلزات سنگین که توسط مصرف غذاهای غیر ارگانیک وارد بدن می شود، رها می سازد.

زغال اخته وحشی

زغال اخته وحشی مملو از آنتی اکسیدان ها است؛ زغال اخته وحشی همچنین منبع بزرگی از ویتامین A است که موجب عادی سازی چربی پوست می شود.

تمشک نیز با تقویت سطح ایمنی از التهاب پوستی، خشکی و قرمزی آن جلوگیری می کند. علاوه بر این مصرف مداوم این خوراکی ها در پیشگیری از بیماری های قلبی عروقی مؤثر است.

لیموترش

لیموترش مملو از ویتامین C است؛ این میوه سطح سدیم و پتاسیم را در سلول های بدن به توازن می رساند.

گردو

مصرف یک وعده غذایی گردو که شامل 200 کالری باشد دارای دو هزار و 776 میلی گرم امگا 3 است که منبع خوبی از پروتئین و مس به شمار می رود. مس یک ماده معدنی است که تولید کلاژن را افزایش می دهد.

روغن نارگیل

روغن نارگیل ضد باکتری و ضد قارچ است و برای حفظ پوست روشن سودمند است.

این دو فاکتور اصلی از رژیم غذایی مدیترانه ای، سرشار از اسیدهای چرب امگا 3 هستند که به بهبود سلامت مو، پوست و ناخن ها کمک می کنند، گردش خون را بهبود داده و همچنین پوست را مرطوب نگه می دارند.

این چربی های سالم در کاهش قرمزی و حساسیت پوست هم مؤثرند. علاوه بر این روغن زیتون حاوی فواید دیگری برای بدن است که می توانید آن ها را در اینجا ببینید.

هندوانه

هندوانه سرشار از ویتامین C است که به پیوند عرضی کلاژن و درمان زخم کمک می کند. همچنین به دلیل دارا بودن مقدار زیادی کاروتنوئید لیکوپن که برای بهبود گردش خون مؤثر است، شفاف سازی پوست را به دنبال دارد.

همچنین مصرف آب هندوانه با افزایش میزان دریافتی لیکوپن و کاروتن به قوی ماندن سیستم ایمنی و مقابله با بروز بیماری های قلبی عروقی کمک می کند.

انار

دانه های انار حاوی «الاژیک اسید» و «پونیکالاگین» بوده که به دلیل حفظ کلاژن و مراقبت در برابر آسیب های رادیکال های آزاد، مصرف آن توصیه می شود.

نتایج مطالعات نشان می دهد پوست انار در افزایش احتمال درمان زخم نقش دارد. قرار دادن کرم تولید شده از پوست انار روی زخم حیوانات آزمایشگاهی نشان داد که با افزایش کلاژن، روند درمان زخم بهبود می یابد.

منبع: ایسنا

کومدون چیست –

کومدونها، پاپولهای کوچک به رنگ پوست می باشند که بیشتر در پیشانی و چانه افراد دچار آکنه دیده می شود. انواع کومدونها شامل:

1- کومدونهای باز یا جوشهای سر سیاه هستند که به دلیل وجود رنگدانه سطحی (ملانین) و آلودگی تیره است.

2- کومدونهای بسته یا جوشهای سر سفیدکه فولیکولی هستند که کاملاً بسته شده اند.

3- کومدونهای بزرگ یاماکروکومدون، کومدونهای بسته صورت هستند که قطر آنها از mm3-2 بیشتر است.

4- کومدونهای ناشی از آفتاب (Solar comedones) که بر روی گونه و چانه افراد پیرتر مشاهده می شود و به دلیل آسیب پوستی ناشی از آفتاب است.

5- برجستگی های عمیق تر و بزرگ غیر التهابی، ندول نامیده می شود که بیشتر در تنه می زند.

در اثر پرولیفراسیون و رشد بیش از حد لایه های سلولی مجرای غدد سباسه در آکنه ایجاد شده و ممکن است مجرای غدد سباسه را ببندد و ایجاد کومدون کند.
این کومدونها ممکن است بسیار کوچک بوده و و با چشم غیر مسلح قابل دیدن نمی باشد که به آنها میکروکومدون گفته می شود.
بعضی از عوامل از جمله کاهش سطح لینولئات یکی از ترکیبات سبوم با چربی و به دنبال آن کاهش فعالیت سد پوستی، اسیدهای چرب آزاد که توسط باکتریها از سبوم تولید می شود، فعالیت بیش از حد هورمونهای موضعی دی هیدروتستوسترون، اینترلوکین 1 (IL-1) که یک پیغامگیر شیمیایی است و بوسیله سلولهای فولیکول تولید میشود، پارگی فولیکول بوسیله آسیب مثلاً دستکاری جوشها یا پاک کردن عمقی و پیلینگ شیمایی یا لیزرهای جوانساز کننده و لایه بردار، آبرسانی بیش از حد پوست به عنوان مثال در دوران پیش از قاعدگی یا مرطوب کننده های مقوی یا مناطق گرم و شرجی و تماس با مواد شیمیایی از جمله ایزوپروپیل، پروپیلین گلیکول و بعضی رنگها که در مواد آرایشی وجود دارد می تواند کومدونها را تشدید کند.

درمان کومدون 

درمان کومدون نیازمند زمان است. بسیاری از درمانها هفته ها تا ماهها باید انجام شود قبل از اینکه نتایج قابل توجهی مشاهده شود.
شایعترین درمان ها شامل:

– بنزوئیل پروکسید  با اثر آنتی باکتریال عمل کرده و بعلاوه باعث کاهش اثرات شیمیایی که لایه های سلولی فولیکول مو را تغییر می دهد می شود.

– ترتینوئین  درمان اصلی کومدونهای سر سفید و سرسیاه است. نوعی مشتق ویتامین A است و باعث افزایش بازسازی پوستی و سلولی و کاهش ضخامت سلول های مرده می شود و بدین ترتیب از بسته شدن دهانه کومدونها جلوگیری می کند.

– آنتی بیوتیک ها: به نظر می رسد که در بهبود کومدونها مفید نباشد ولی می تواند به صورت موضعی همراه با کراتولیتیک ها به خصوص در افرادی که کومدون همراه با پاپول دارند موثر باشد.

– ایزوترتینوئین که در آکنه های ندولوکیستیک شدید به کار می رود، در درمان کومدونها بسیار موثر است ولی معمولاً برای موارد خفیف استفاده نمی شود.

– خروج کومدونها خصوصاً از نوع کومدونهای باز بوسیله دستگاهی به نام Comedone Extractor می تواند مفید باشد که توسط پزشک انجام می شود.

– در بعضی مقالات استفاده از رادیوسرجری یا الکتروسرجری در درمان مفید باشد.
در نهایت مراقبت اولیه از پوست مستعد آکنه و کمک از متخصص پوست می تواند در بهبود این ضایعه پوستی مفید باشد.

دکتر محمد علی نیلفروش زاده

آکنه صورت و مشکلات بدن –

هر جوش یا لکه در منطقه ای از پوست حاکی از بروز یک بیماری یا مشکل در ناحیه خاصی از بدن است. بنابراین با این نقشه می توانید علت آن را دریابید و برای رفع بیماری خود در زمانی مناسب قدم بردارید.

طب سوزنی در مناطق آسیایی طرفداران فراوانی دارد. این طب که یک طب سنتی است و خواستگاه اصلی آن کشور چین بوده، تا کنون بار ها از لحاظ علمی نیز موفقیت های بسیاری به منظور درمان بیماری های مزمن بدست آورده است.

اطباء با تجربه این طب معتقدند اینکه هر یک از جوش های صورت در کدام منطقه از صورت به وجود می آیند نشان دهنده وجود مشکل در یکی از اندام های بدن است و از طریق طب سوزنی به راحتی می توان این مشکل که خود را از طریق یک جوش نشان داده حل کرد و شاهد عود یک بیماری نبود.

۱و۲: دستگاه گوارش

برای رفع این مشکل باید غذاهای فرآوری شده کمتری مصرف کنید و همچنین از خوردن غذاهای آماده (فست فود ها) بپرهیزید. میزان چربی را در رژیم غذایی خود کاهش دهید. آب بیشتر بنوشید و غذاهای خنک کننده همچون خیار را بیشتر بخورید.

۳: کبد

جوش یا لک در این ناحیه از صورت، نشان دهنده مصرف الکل، مواد غذایی چرب یا لبنیات است. این منطقه همچنین حساسیت غذایی را نشان می دهد. لذا بهتر است به مواد تشکیل دهنده آنچه که می خورید نگاهی بیاندازید. برای رفع این مشکلات بهتر است روزی ۳۰ دقیقه ورزش سبک انجام دهید و خواب کافی داشته باشید تا کبد شما استراحت کند.

۴و۵: کلیه ها

هر لکه یا جوش در اطراف چشم و حتی سیاهی دور چشم نشان دهنده کم آبی بدن است، پس بیشتر آب بنوشید!

۶: قلب

اگر در این منطقه جوش یا لک دارید فشار خون خود را چک کنید، همچنین ویتامین B بدنتان کم است. مصرف غذاهای تند، گوشت و چربی را از رژیم غذاییتان حذف کنید. از آنجایی که این منطقه مستعد باز شدن منافذ پوست است، مطمئن شوید تاریخ انقضاء لوازم آرایشتان نگذشته باشد.

۷و۸: کلیه

باز هم، بنوشید، مصرف نوشیدنی های گازدار، قهوه و الکل را قطع کنید چرا که باعث از دست دادن آب بدنتان می شود.

۹و۱۰: سیستم تنفسی

آیا سیگار می کشید، آلرژی دارید؟ در مناطق آلوده رفت و آمد می کنید؟ اگر هیچکدام از این ها نیست، خوراکی های با طبع گرم را نخورید، کمتر قند مصرف کنید و مدتی در هوای تازه و سالم قدم بزنید. همچنین جوش و لک در این ناحیه نشان دهنده این است که بدن شما قلیایی است، لذا از خوردن مواد غذایی اسیدی همچون گوشت، لبنیات، الکل، کافئین و شکر اجتناب کنید. به جای آن سبزیجات و آب را بیش از پیش در برنامه روزانه تان قرار دهید. یکی دیگر از مسائلی که باعث جوش و لک در این منطقه می شود، استفاده از تلفن همراه آلوده یا بالش آلوده است.

۱۱و ۱۲: هورمون

جوش و لک در این منطقه نشان دهنده استرس و تغییرات هورمونی است. گاهی هر دو این تغییرات اجتناب ناپذیرند، لذا با خواب کافی، نوشیدن آب به اندازه زیاد، خوردن سبزیجات برگدار و پاکیزه نگاه داشتن پوست این اثر را به حداقل برسانید.

۱۳: معده

بیشتر فیبر مصرف کنید و با نوشیدن چای گیاهی، سم را از بدنتان بزدائید.

۱۴: بیماری

جوش و لکه در این ناحیه نشان دهنده این است که بدنتان برای مبارزه با ویروس ها و باکتری ها تقلا می کند. با مراجعه به دکتر برای مطمئن شدن از مشکل و اینکه آیا بدنتان دچار عفونت شده یا نه به این مشکل پایان دهید، همچنین با خواب کافی، تنفس عمیق، نوشیدن آب فراوان زود تر بهبود خواهید یافت.

بنابراین اگه دفعه بعد جوش یا لکی در صورت خود مشاهده کردید به این نقشه مراجعه کنید و در اسرع وقت بیماری خود را برطرف کنید.

البته ذکر این نکته خالی از لطف نیست که گاهی برخی از جوشها تنها به دلیل مواد غذایی با طبع گرم به وجود می آیند، برای مثال همیشه هم جوش زدن در ناحیه میان دو ابرو نشان دهنده بیماری کبدی نیست!

اطلاعاتی درباره انواع آکنه –

آکنه چیست؟

آکنه یا جوش غرور جوانی، شایعترین بیماری پوستی در جهان است.اصطلاح پزشکی این وضعیت، آکنه  وولگاریس Acne vulgaris)) می باشد. این بیماری پوستی تقریبا تمام نوجوانان را می تواند به شدتهای مختلف گرفتار سازد.همچنین در بسیاری از افراد،آکنه برای اولین بار می تواند در سنین 20 تا 30 سالگی رخ دهد. در تحقیقی که در سال 2001 میلادی در کشور آلمان بر روی افراد از یک سالگی تا 87 سالگی انجام شد،مشخص گردیده که حدود27 درصد این افراد دچار آکنه بوده اند.اما اگر فقط نوجوانان آلمانی رادر این تحقیق در نظر بگیریم،بیش از 90 درصد آنها مبتلا به آکنه بوده اند.

شما وقتی که بر روی پوستتان،دانه های سرسیاه،سرسفید یا جوشهای قرمز یا زردی را مشاهده می کنید و پوستتان چرب می گردد،می فهمید که به آکنه دچار شده اید.این علایم کلاسیک آکنه می باشد. پیدایش آکنه،نه به رنگ پوست شما مربوط می باشد و نه به سن و سال شما،با اینحال،وقتی  که شما به سن بلوغ نزدیک میشوید،احتمال بیشتری دارد که به این وضعیت گرفتار شوید چون در این سنین،پوست شما دچار تغییراتی می گردد که برای بروزآکنه مستعد می شود.

آن چیزی که اکثر مردم ازآن اطلاع ندارند این است که چه مدت آکنه در آنها طول می کشد.15درصد خانم ها حتی تا سنین حدود40 سالگی هم هنوز از این مشکل رنج میبرند،با این حال در مردان کمتر اتفاق می افتد که تا این سنین هنوز به این مشکل گرفتار باشند.صورت،گردن،سینه،پشت و شانه ها به علت اینکه دارای غدد تولید کننده چربی(غدد سباسه) بیشتری هستند،به آکنه دچار می شوند.

تحقیقات بسیار وسیعی بر روی آکنه صورت گرفته است و متخصصین پوست، چهار عامل را در پیدایش آکنه در افراد دخیل می دانند که این عوامل عبارتند از:

1- به نظر می رسد که بدن انسان به میزان زیادی به هورمونهای جنسی مردانه (آندروژن) حساس می باشد.خانم ها هم مانند آقایان دارای هورمونهای جنسی مردانه هستند اما از آنجاییکه مقدار این هورمونها در آقایان بیشتر می باشد،اکثرا آقایان به آکنه دچار می شوند.هورمونهای مردانه باعث می گردند که غدد تولید کننده چربی در بدن بیشتر فعالیت کرده و چربی بیشتری که اصطلاحا به آن سبوم (Sebum)  گفته میشود تولید گردد.

2- غدد تولیدکننده چربی بر روی سطح پوست دارای سوراخها یا منفذ های کوچکی هستند.در انتهای مجرایی که این غدد تولید کننده چربی وجود دارند،یک فولیکول مو هم قرار دارد.فولیکول مو قادر است که تولید مو نماید.غدد تولید کننده چربی در نیمه راه این مجرا به آن متصل می شوند.این مجرا از سلولهای شبیه همان سلولهای سطح پوست تشکیل شده است.اگرشما گرفتار آکنه شده باشید،این سلولها در هنگام ازبین رفتن و پوسته ریزی،به یکدیگر چسبیده و باعث می شوند که مجرا باریک شود.

3- بر اثر این باریک شدن مجرا و افزایش تولید چربی (سبوم)،مجرا مسدود می گردد که این وضعیت، نقطه شروعی برای ایجاد انواع آکنه می باشد. در این حالت،محیط بسیار مناسبی برای رشد باکتری آکنه بوجود می آید.این باکتری بطور طبیعی بر روی پوست افراد زندگی می کند. براثر رشد و تکثیر این باکتری عفونت و التهاب ایجاد می گردد.

4- التهابی که بر اثر رشد و تکثیر این باکتری بروز می کند،باعث تحریک سیستم دفاعی بدن می شود ودر نتیجه گلبول های سفید، بدن را برای مبارزه با باکتری ها و ترمیم صدمات وارده به محل التهاب می فرستد.این گلبولهای سفید،تولیدآن چیزی را می کنند که ما به آن اصطلاحا چرک می گوییم. چرک،مایعی سبز یا زرد رنگ می باشد که بدن در پاسخ به التهاب ،تولید می کند.چرک،حاوی مقدار زیادی گلبول سفید است که از جریان خون برای حمله به محل بروز التهاب می آیند.اما اگر مسدود شدن مجرا توسط باکتری ها،عفونی نشود،این انسداد مجرا بصورت یک گرفتگی مجرا باقی می ماند که ما اصطلاحا به آن دانه سرسیاه(Black head) می گوییم.

در اینجا انواع جوشهایی که ممکن است شما به آنها گرفتار شوید را توضیح می دهیم تا شما بتوانید بگویید که آیا مشکل شما خفیف،متوسط و یا شدید می باشد.برای اینکه تشخیص آکنه را در فردی مطرح نماییم،لازم نیست که تمام انواع این جوشها را داشته باشد.فقط داشتن یک نوع از این جوشها،کافی است تا تشخیص آکنه مطرح گردد.این جوشها هرچقدر هم که شدید باشند،بازهم درمانهای موثری برای از بین بردن آنها وجود دارد.

کومدون چیست و تفاوت انواع آن در چه می باشد؟

کومدون ها (Comedones) نقطه شروع تمام انواع آکنه ها می باشند.آنها در ابتدا به صورت انسدادهای کوچکی در منفذهای پوست ایجاد می شوند.در این مرحله به آنها میکروکومدون( (Micro Comedonesگفته می شود و اندازه آنها بقدری کوچک است که قابل مشاهده نیستند.میکروکومدون ها می توانند بزرگ شده و به کومدون های بزرگتری تبدیل شوند و یا اینکه پاره و یا منفجر شده(در زیر پوست) و باعث ایجاد جوشهای التهابی شوند.این پاره شدن کومدونها به علت افزایش فشار و آسیبهایی است که فرآیند التهاب در دیواره مجاری ایجاد می کند .

جوشهای سرسفید(کومدونهای سر بسته)

بعضی از افراد اینطور فکر می کنند که جوشهای سرسفید،نوعی جوشهای چرکی می باشند، درحالیکه چنین نیست.وقتی میکروکومدون ها بزرگ می شوند،از آنجایی که تورم در قسمت پشت انسداد،افزایش می یابد،این کومدونها قابل مشاهده می گردند.اگر این انسداد اولیه کاملا در عمق منفذ پوستی قرار داشته باشد،دهانه منفذ که به پوست باز می شود همچنان بسته باقی خواهد ماند.این وضعیت باعث بروز جوشهای سر سفیدی خواهد شد که می توان آنها را بر روی پوست مشاهده نمود.

جوشهای سرسیاه(کومدونهای سر باز)

جوشهای سرسیاه را می توان بخوبی بر روی پوست مشاهده نمود که باعث ناراحتی افراد می گردد.در جوشهای سرسیاه،انسداد در قسمت بالاتری در مجرا رخ می دهد و بنابراین دهانه منفذی که به پوست باز میشود،وسیع تر شده و محتویات آن قابل مشاهده می گردند.آن چیزی که باعث انسداد مجرا می شود،مخلوطی از سبوم که بصورت جامد در آمده و سلولهای مرده دیواره مجرا می باشد.ازآنجاییکه این سلولهای مرده، شبیه سلولهای پوست می باشند، حاوی رنگدانه ای به نام ملانین هستند،(ملانین باعث ایجاد رنگ افراد می شود) این رنگدانه که در سلولهای مرده مجاری موجود می باشد در هنگامی که در معرض هوا قرار می گیرد دچار تغییر رنگ شده و سیاه می گردد و جوشهای سرسیاه را درست می کند.بنابراین جوشهای سرسیاه به علت آلودگی یا کثیفی ایجاد نمی شوند.

جوشهای التهابی چگونه ایجاد می گردند؟

کومدون ها می توانند بدون اینکه مشکلی برای شما ایجاد نمایند به مدت چندین ماه و حتی چندین سال بدون اینکه تغییری در آنها دیده شود،بر روی پوست شما باقی بمانند.با اینحال اگر این کومدونها بزرگ شوند و یا اینکه پاره گردند،باعث بروز انواع مختلفی از جوشها مثل پاپول،پوستول،ندول و کیستها میشوند.

پاپول ها(Papules)

اگر کومدونها شروع به نشت سبوم به بافت اطراف نمایند،باعث بروز التهاب شده و در نتیجه جوشهای قرمز رنگی ایجاد می شود.اندازه پاپولها کمتر از5 میلی متر می باشد و دارای هیچگونه چرک قابل مشاهده ای نمی باشند.این پاپولها را به عنوان جوش های سر قرمز نیز می شناسند.اگر میکروکومدونهای شما پاره شوند،پاپولها ایجاد می شوند بدون اینکه مرحله جوش های سرسفید یا سر سیاه را بگذرانند.

پوستول ها(Pustules)

پوستول ها نمونه ای از جوشهای چرکی یا سر زردمی باشند.پوستول ها هنگامی بوجود می آیند که باکتری های موجود بر روی پوست و درون مجرا،شروع به رشد وتکثیر نمایند.این باکتری ها را اصطلاحا پروپیونی باکتریوم آکنه و یا به اختصار پی آکنه می نامند. این باکتریها برای رشد و تکثیر خود،جاهای تاریک و بدون هوا را ترجیح می دهند. بنابراین یک منفذ پوستی مسدود شده،محل مناسبی برای تکثیر این باکتریها می باشد و خیلی سریع تعداد آنها زیاد شده و تولید التهاب بیشتری می کنند.این التهاب باعث می گردد که سیستم دفاعی بدن فعال شده و گلبولهای سفید را به آن منطقه بفرستد و در نتیجه منجر به بروز جوشهای چرکی، متورم و قرمز شود.

ندول ها و کیست ها چگونه آسیب پوستی ایجاد می کنند؟

کومدون ها،پاپول ها و پوستول ها دارای ظاهری نا خوش آیند هستند و بعلت تورم و التهابی که ایجاد می کنند،دردناک می باشند،اما بعداز مدتی بدون اینکه جای آنها باقی بماند،ازبین می روند (مگر در افرادی که پوست تیره ای دارند). با اینحال،دو نوع دیگر جوش، یعنی ندول ها(nodules) و کیست ها (cysts) می توانند باعث بروز صدمات جدی تری شوند.

ندول ها(nodules)

ندول ها،جوشهای سفتی هستند.اندازه آنها خیلی بزرگتراز پاپول ها می باشد و تا قسمت های عمیق تری در پوست نفوذ کرده اند. ندول ها وقتی ایجاد می شوند که یک کومدون بزرگ پاره شود ومحتویات التهابی خود را (شامل گلبولهای سفید و باکتری ها)را در بافت اطراف آزاد نماید.در چنین مواقعی،التهاب و چرک بیشتری ایجاد می گردد و منجر به تورم و درد بیشتری می شود.ندول ها به قسمت های عمقی تر پوست که حاوی ساختمان های محافظت کننده پوست هستند، نفوذ کرده و باعث ایجاد جوشگاه (باقی ماندن جای جوش) ویا اصطلاحا اسکار (Scar) می گردند.

کیست ها (cysts)

کیست ها برخلاف ندول ها،کیسه های حاوی مایعی هستند که از مخلوط چرک و باکتریها تشکیل شده اند.کیست ها معمولا فقط همراه ندول ها هستند و اغلب دو یا سه تا از آنها در کنار یکدیگر می باشند.تخریب کنندگی کیست ها بیشتر از ندول ها می باشد،اما خوشبختانه میزان شیوع آنها کمتر می باشد و به ندرت در افراد دیده می شود.

آکنه را به چند درجه می توان تقسیم نمود؟

آکنه خفیف: اکثرا کومدون ها همراه با تعداد اندکی پاپول.

آکنه متوسط: پاپول ها و پوستول ها.

آکنه شدید: ضایعات عمقی تر،ندول ها و تعدادی کیست.

آکنه خیلی شدید: تعداد زیادی ندول و کیست همراه با جوشگاه(جای جوش).

هرقسمت از بدن باید بطور جداگانه درجه بندی شود.همچنین اثرات روانی که آکنه بر روی شخص می گذارد نیز باید در درجه بندی دخالت داده شود.برای مثال،اگر شما فقط دچار آکنه خفیف می باشید اما بخاطر این موضوع خیلی  احساس ناراحتی می کنید،آکنه شما را باید به عنوان آکنه متوسط در نظر گرفت زیرا این موضوع بر انتخاب نحوه درمان شما اثر می گذارد.

یک استثناء در قانون درجه بندی آکنه ها،در افراد با رنگ تیره وجود دارد. اکنه یکی از شایعترین  بیماریهای پوستی در سیاهپوستان می باشد و می تواند سبب ایجاد صدمات زیادی شود.همیشه التهابهای بیشتری در زیر پوست نسبت به آن چیزی که ما بر روی پوست میبینیم رخ می دهد. بنابراین آکنه ای که در افراد سیاهپوست و یا کسانی که نژاد آسیایی دارند و بصورت خفیف دیده می شود را باید بصورتی درمان نمود که گویی شدت آن متوسط می باشد.

 بیماری‌های‌ حساسیتی یا همان «اگزما»ها دسته بزرگی ‌از بیماری‌های پوستی ‌است که افراد بسیاری به آنها مبتلا بوده ‌یا هستند. بیماری ‌اگزمای سرشتی ‌شیرخواران و کودکان ‌یا همان «درماتیت یا اگزمای آتوپیک» سردسته‌ این نوع بیماری‌ها محسوب می‌شود. شیوع این بیماری در جوامع توسعه‌‌یافته بیشتر بوده 10 تا 20درصد کودکان را درگیر ولی در کشورهای توسعه‌نیافته این میزان بسیار کمتر بوده و ممکن است ‌یک‌درصد افراد را مبتلا کند.

یک‌ ماه است مادر شده‌‌اید و از خوشحالی در پوست‌‌تان نمی‌گنجید. هر روز با حوصله به نوزادتان رسیدگی می‌کنید اما ناگهان یک ‌روز می‌بینید که روی ‌گونه‌‌های نرم و لطیفش جوش‌های بسیار ریز قرمزی جاخوش کرده‌ است. نگران می‌شوید و به ‌آرامی ‌دست‌تان را روی جوش‌ها می‌کشید و می‌بینید چقدر زمخت و خشن هستند. چند ساعت بعد به نظر می‌آید جوش‌ها کمرنگ شده‌اند اما ساعتی ‌بعد دوباره همان ‌آش است و همان کاسه و سروکله جوش‌ها دوباره پیدا شده و نسبت به قبل هم بیشتر و قرمزتر هم شده‌‌اند.

این مشکلی است که بعضی از مادران با آن دست و پنجه نرم می‌کنند و گاهی ‌اوقات نیز به هوای ‌اینکه جوش‌ها پس از مدتی‌ خود به‌ خود بهبود می‌یابد، از مراجعه به متخصص پوست خودداری می‌کنند. دکتر داریوش دائر، متخصص پوست و مو در مورد این جوش‌های ریز و مرموز توضیح می‌دهد.

جوش‌های ریز روی بدن بچه‌ها از کجا می‌آید؟

چرا جوش‌جوشی می‌شود؟

چند موضوع در علت بروز این بیماری دخیل است:

 1- عوامل ژنتیک:

اختلالات‌ برخی ژن‌ها در ایجاد این حالت‌ دخالت دارد.

2- عوامل ‌مادری:

کودکانی‌ که مادران مبتلا به آتوپی یا زمینه‌ آلرژی دارند نسبت به کودکانی‌ که پدر مبتلا به آتوپی دارند، بسیار بیشتر به ‌این بیمار مبتلا می‌شوند.

 3- عوامل داخل رحمی:

مواجهه‌ جنین با مواد حساسیت‌زا، سیگار، الکل و عوامل‌ آلاینده می‌تواند در بروز حساسیت در کودکان نقش ‌داشته ‌باشد.

4- عوامل محیطی:

یکی از مهم‌ترین ‌عوامل‌ محیطی موثر در ایجاد آتوپی در کودکان عفونت‌های ‌میکروبی و ویروسی است. البته نظریه‌ای نیز وجود دارد که ‌براساس‌ آن گفته‌ می‌شود میکروب‌هایی که از طریق ‌دهانی یا مدفوعی به بدن شیرخوار یا کودک وارد شده‌اند، ممکن ‌است سیستم ایمنی ‌را به شکل زودرس ‌تحریک و فعال کنند و مانع ایجاد واکنش‌های حساسیتی ‌در آینده‌ شوند و برعکس ‌میکروب‌های وارد شده از طریق سیستم ‌تنفسی‌کودک سیستم‌ ایمنی وی را ضعیف‌ ساخته و او را مستعد ابتلا به این حساسیت می‌کنند.

این نظریه از آنجا شکل‌گرفته‌ که مشاهده می‌شود در خانواده‌های با بهداشت پایین و فرزندان زیاد در جوامع‌ توسعه‌نیافته میزان شیوع حساسیت‌های پوستی و تنفسی‌ کمتر بوده و در خانواده‌های تک‌فرزندی و با بهداشت بالا و در جوامع توسعه‌یافته این میزان بسیار بالاتر می‌رود.

5- اختلال در تنظیمات ایمنی:

این عامل بسیار مورد توجه محققان و پزشکان است و مشخص شده‌ کودکانی ‌که با مشکلات سیستم ایمنی درگیر هستند، در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به واکنش‌های‌ آتوپی قرار دارند.

چطور تشخیص دهیم؟

از نظر نشانه‌های این ‌مشکل ‌پوستی، بیماری «درماتیتاتوپیک» یک بیماری پوستی خارش‌دار و مزمن است که‌ در پسران ‌کمی شایع‌تر از دختران است و در سه‌دوره زمانی تظاهر پیدا می‌کند؛ فاز شیرخوارگی، فاز کودکی و فاز بلوغ.

1. در فاز شیرخوارگی که تا 18ماهگی طول ‌می‌کشد، بیماری اغلب بین سنین دو تا شش ماهگی پدیدار می‌شود و سرخی‌ها یا ضایعات‌ برجسته خارش ‌داری بر سطح‌ صورت یا بدن شیرخوار ظاهر می‌شود که گاه تاول‌های بسیار ریز یا دلمه‌هایی نیز بر این مناطق‌ اضافه می‌شوند. در این بیماری، به غیر از صورت، نواحی ‌در تماس با محیط اطراف و به‌ویژه‌ زانوها و پشت بازو نیز درگیر است. در زمان دندان‌ درآوردن، سرماخوردگی و عفونت‌های تنفسی یا گوارشی و بروز آشفتگی‌های احساسی و تغییرآب و هوا نیز این ضایعات‌ کم و زیاد می‌شوند.

2. در فاز کودکی‌ که دوره 18 تا 24 ماهگی را دربرمی‌گیرد، آرنج‌ها، زانوها و کناره‌های‌ گردن و مچ دست‌ها و پاها درگیر بیماری می‌شود. در عین‌ حال کناره‌‌های‌ گردن‌ نیز ظاهری خشن و تیره پیدا می‌کند که‌ گاهی والدین تصور می‌کنند این قسمت نیاز به تمیز کردن دارد و به همین علت، سعی می‌کنند با شست‌وشوی بیشتر و لیف و صابون زدن، محل را تمیز کنند .

غافل از اینکه‌ این نوع شست‌وشو مشکل را بدتر می‌کند. گاهی تاول‌های ریز یا حالتی‌ چرمی‌شکل نیز در نواحی ‌مبتلا به وجود می‌آید و احتمال ‌عفونی و چرکی‌ شدن این ضایعات نیز وجود دارد. ناحیه دیگری که در سنین کودکی یا در افراد بالغ‌ گرفتار می‌شود ناحیه دست‌هاست‌ که به شکل ضایعاتی مسطح یا برجسته و خارش‌دار در دست‌ها ظاهر شده و گاهی سطح ناخن‌ها نیز دچار خشونت و خطوط طولی ‌یا فرورفتگی‌های سطحی می‌شود.

در نیمی از بیمارانی‌ که دست‌های‌شان درگیر بیماری شده است، می‌بینیم که کف پاها نیز مبتلاست. همچنین بین 30 تا 50درصد مبتلایان به اگزمای آتوپیک به‌طور همزمان تظاهراتی از قبیل ‌آسم و تب یونجه نیز دارند. دور دهان اکثر کودکان مبتلا به این اگزمانیز مبتلا بوده و شیارهای سرخ، مرطوب و دردناکی در این ناحیه دیده می‌شود. کودکان آتوپیک نسبت به افراد طبیعی نسبت به بروز واکنش‌های دارویی حساس‌ترند و تجویز خیلی از داروها به آنها می‌تواند همراه خطر بروز واکنش حساسیت دارویی باشد.

این افراد نسبت به افراد طبیعی حساسیت غذایی بیشتری دارند، ولی بعد از شش ماهگی غذاها نقش کمی در ایجاد یا تشدید علائم پوستی آنها دارد. لازم به ذکر است که بین وجود اگزمای آتوپیک و نوعی ریزش مو به نام «ریزش موی سکه‌ای یا طاسی منطقه‌ای» نیز ارتباط وجود دارد.

از چه زمانی پیدا می‌شود؟

از نظر سیر بیماری، این بیماری در 75درصد موارد قبل از شش ماهگی خودش را نشان می‌دهد و در 80 تا 90درصد موارد نیز تا قبل از پنج سالگی بروز پیدا می‌کند. در مجموع تمایل کلی به سوی بهبود خودبه‌خودی بیماری با طی شدن دوران کودکی وجود دارد و تا 13سالگی بیش از نیمی از کودکان مبتلا خودبه‌خود بهبود می‌یابند. گاه طی دوره بلوغ نیز درجاتی ‌از عود خفیف علائم مشاهده می‌شود. البته در موارد بسیار اندکی نیز ممکن است بیماران تا 30 سالگی همچنان علائمی از بیماری از خود نشان ‎دهند. در این میان ‌اگر هر دو والد کودک مبتلا خود سابقه‌ ابتلا به اگزما را داشته باشند، اوضاع به مراتب ‌نامساعدتر خواهد بود. بین 30 تا 50درصد موارد اگزمای شیرخوارگی نیز ممکن است بعدها به ‌آسم یا تب یونجه مبدل شود.

درمان هم دارد؟

1. حرارت محیط زندگی‌ کودکان مبتلا باید تنظیم شده و زیاد گرم یا زیاد سرد نباشد.

2. لباس‌ها باید از جنس نخی ‌باشد و از لباس‌های پشمی یا الیاف مصنوعی استفاده نشود.

3. اگر ارتباط مشخصی بین علائم خارش یا خشکی پوست با غذاها وجود دارد از این غذاها دوری شود.

4. اتاق خواب باید به‌طور مرتب تمیز شده و جارو برقی کشیده شود. ذرات معلق در هوا تهویه شده و گردگیری با دستمال مرطوب انجام شود.

5. استرس‌هایی از قبیل تغییر محیط زندگی کودک می‌تواند در شعله‌ورکردن بیماری تاثیر داشته باشد.

6. حمام‌ کردن این ‌کودکان باید محدود و کوتاه‌‌مدت باشد و بلافاصله بعد از استحمام باید از مرطوب‌کننده‌ها و ترمیم‌کننده‌های پوستی ‌استفاده شود.

7. از داروهای موضعی ‌گوناگون از قبیل داروهای‌ کورتونی و داروهای تنظیم کننده سیستم ایمنی بدن و همچنین آنتی‌هیستامین‌‌های گوناگون برای‌ کنترل علائم بیماران استفاده می‌‌شود اما باید به این نکته توجه داشت که تمام این مراحل درمانی گفته شده باید تحت‌ نظر و کنترل مداوم پزشکان متخصص و مجرب کودکان و پوست باشد.

8. کودکی که به این بیماری مبتلاست، از نظر روانشناختی مشکلات رفتاری پیدا می‌کند، نظم خوابش ‌به هم می‌خورد و کیفیت زندگی خود و خانواده‌اش نیز مختل می‌شود.

این افراد نسبت به‌ کودکان هم سن و سال خود در معرض ‌ابتلای بیشتری به عفونت‌های باکتریایی و ویروسی هستند و بدن‌شان در برابر این بیماری‌ها ضعیف‌تر است. سلامت چشم کودکانی که به این مشکل مبتلا هستند هم تهدید می‌شود. التهاب قرنیه و ملتحمه چشم نیز در این کودکان بسیار شایع است و خطر ابتلا به بیماری ‌آب‌مروارید  نیز برای آنها وجود دارد.

علل جوشهای زیر پوستی چیست –

آکنه یا جوش جوانی از بیماری های شایع دوران نوجوانی و جوانی است. این بیماری موجب بروز شکل های مختلف ضایعات پوستی می شود. در درمان و تجویز دارو توجه به نوع ضایعات پوستی دارای اهمیت است.

به طور کلی ضایعات آکنه به دو دسته غیرالتهابی و التهابی تقسیم می شود:

اولین ضایعات ایجاد شده در آکنه ضایعات غیرالتهابی است که «کومدون» نام دارد. از کومدون در سطح جامعه بیشتر با نام جوش زیرپوستی یاد می شود. کومدون ها یا سر سیاه هستند (باز) یا سر سفید (بسته).

ضایعات التهابی آکنه قرمز رنگ و گاهی چرکی است.

توصیه کلی در مورد آکنه «دستکاری نکردن جوش»  است. دستکاری جوش ها بخصوص جوش های التهابی موجب بروز عوارضی مانند باقی ماندن جای جوش می شود.

دستکاری غیراصولی ضایعات غیرالتهابی (کومدون) مثلا کندن آنها نیز موجب بروز این عوارض خواهد شد.

وقتی موی چرب شده با پوست پیشانی تماس پیدا می کند، به ایجاد جوش زیر پوستی منجر خواهد شد

جوش های زیر پوستی از کجا می آیند؟

جوش های زیرپوستی که کومدون نام دارد، معمولا ناشی از بسته شدن دهانه خروجی غدد چربی ساز پوست ایجاد می شود.

ترشحات چربی وقتی نمی تواند از دهانه مسدود شده غدد چربی ساز خارج شود، داخل این غدد مثل بادکنک تجمع پیدا می کند.

در اثر این تجمع چربی در زیر پوست، جوش های زیر پوستی ایجاد می شود.

البته یکی از دلایل اصلی به وجود آمدن این جوش ها هم زمینه ارث و ژنتیک است.

اما موارد دیگری نیز به شکل جانبی باعث انسداد غدد چربی ساز می شود؛ مثل استفاده از لوازم آرایش یا استفاده از پماد روی پوست.

این موارد می تواند منجر به ایجاد یا بدتر شدن جوش شود.

علاوه بر این، نمونه دیگر در مورد کسانی است که عادت دارند به موهایشان روغن یا ژل بزنند. وقتی این موی چرب شده با پوست پیشانی تماس پیدا می کند، به ایجاد جوش زیر پوستی منجر خواهد شد.

فقط یک نوع جوش زیر پوستی داریم

از نظر علمی، ما جوش های زیرپوستی را همین کومدون ها می دانیم، ولی مردم یک سری از جوش های التهابی عمیق را نیز جوش زیرپوستی می دانند.

در مورد کومدون ها باید گفت که این جوش ها درد ندارد، فقط ظاهر آنها به شکلی است که انگار روی صورت مبتلایان شن پاشیده باشند.

برخی از این جوش های زیرپوستی به دلیل این که منفذ ظریفی به خارج باز کرده است، ممکن است به رنگ سیاه دیده شود که به آنها جوش سرسیاه هم گفته می شود، ولی بعضی از آنها که دهانه کاملا مسدود دارد و ترشحاتشان به بیرون نشت نمی کند، جوش های سرسفید یا جوش های بسته است.

برای مشاهده بهتر جوش های سفید وقتی پوست را می کشیم، تجمع چربی را به شکل ذرات ظریفی روی پوست می توانیم، ببینیم.

در مورد این جوش ها یک نکته خوب این است که این جوش ها چون التهاب ندارد، بعد از تخلیه از خودشان جا نمی گذارد، بنابراین ضرورتی برای درمان آنها وجود ندارد، ولی اگر تعدادشان خیلی زیاد باشد، ممکن است پوست را تا حدی ناصاف و ناخوشایند نشان دهد.

در این صورت قدم اول درمان، استفاده از داروهای لایه برداری محسوب می شود که ممکن است این داروها بتوانند دهانه بسته شده غدد چربی ساز را باز کنند. به دنبال تخلیه شدن ترشحات، پوست صاف می شود. ولی اگر کرم های لایه بردار برای درمان کافی نبود، می توان به شکل مکانیکی یا فیزیکی جوش ها را تخلیه کرد.

البته این کار باید با وسیله ای انجام شود که حداقل عوارض و آسیب را برای پوست داشته باشد، بنابراین تخلیه جوش های زیر پوستی با فشار دادن، نیشگون گرفتن یا له کردن آنها کار درستی نیست؛ چون ممکن است آسیبی به پوست وارد کند که جای آن بر پوست باقی بماند.

این کار توسط پزشک یا پرستار با وسیله مناسبی به نام کومدون اکستراکتور انجام می شود.

لیزر برای درمان جوش های زیر پوستی هیچ کاربردی ندارد، ولی در صورتی که این جوش ها درمان شده و در صورت جا بیندازند، می تواند کمک کننده باشد

کدام گروه سنی بیشتر گرفتارند؟

در واقع جوش و آکنه در یک محدوده سنی، مرتب تکرار می شود و وقتی ما جوش ها را درمان می کنیم، این مساله نمی تواند جلوی عود مجدد آنها را بگیرد. به طوری که ممکن است به طور مکرر نیاز باشد که دارو استفاده شود تا این که سن جوش زدن بگذرد.

محدوده سنی که بیشترین محدوده جوش زدن است، در پسرها از دوران بلوغ شروع شده و تا پنج سال ممکن است ادامه پیدا کند، ولی در برخی از افراد این زمان خیلی بیشتر طول می کشد، به طوری که می توان توقع داشت 95 درصد افراد زیر سی سالگی جوش هایشان کاملا درمان شده باشد، ولی 5 درصد حتی تا بالای این سن هم با این جوش ها درگیر باشند.

حتی در یک درصد موارد بعد از چهل سالگی هم ممکن است این جوش ها ادامه پیدا کند. البته کسانی که در سنین بالا جوش می زنند، کمتر به جوش های زیر پوستی مبتلا می شوند و بیشتر درگیر جوش های چرکی، قرمز و التهابی هستند.

به این نکته هم باید تاکید کرد که لیزر برای درمان جوش های زیر پوستی هیچ کاربردی ندارد، ولی در صورتی که این جوش ها درمان شده و در صورت جا بیندازند، می تواند کمک کننده باشد.

علاوه بر این تاکنون در مطالعات مختلف تاثیر رژیم غذایی روی این جوش ها به نتیجه ای نرسیده و ما هم به این افراد توصیه خاصی نمی کنیم، ولی اگر خود بیمار متوجه تاثیر غذای خاصی روی به وجود آمدن جوش ها می شود، باید از خوردن آن خودداری کند.

منبع: جام جم – دکتر سید مسعود داوودی، متخصص پوست