علل آسیب اعصاب محیطی

علل آسیب اعصاب محیطی –

شایع ترین علت آسیب های اعصاب محیطی ضربه است. ضربات میتوانند با مکانیسم های متفاوتی موجب آسیب عصب شوند که مهمترین آنها عبارتند از :

علل آسیب اعصاب محیطیپاره شدن عصب به علت نوک تیز استخوان شکسته شده یا جسم تیزی که به بدن وارد شده است

له شدن عصب بر اثر گیر کردن بین قطعات شکسته شده استخوان

کشیده شده شدید عصب بر اثر جابجا شدن استخوان ها و یا بدنبال دررفتگی مفصلی

فشار به عصب بدنبال جابجا شدن استخوان ها (بر اثر دررفتگی مفصل یا جابجا شدن شکستگی) یا خونریزی شدید در کنار عصب

فشار به عصب به علت سندرم کمپارتمان

خفه شدن عصب بر اثر چسبندگی در بافت های اطراف آن (چسبندگی ناشی از شکستگی و یا عمل جراحی)

کشیده شدن عصب میتواند موجب پارگی آن شود

آسیب های اعصاب محیطی میتوانند همراه با زخم باز بوده و یا بدون زخم و بصورت بسته ایجاد شده باشند. در مواردی که آسیب عصب همراه با زخم است معمولا عصب پاره شده و در غالب این موارد بیمار نیاز به عمل جراحی دارد. در مواردی که علائم فلجی عصب بدنبال آسیبی باشد که بدون زخم ایجاد شده باشد معمولا عصب پاره نبوده بلکه فقط کشیده شده و یا تحت فشار قرار گرفته است. بسیاری از این آسیب ها بعد از گذشت مدتی خودبخود خوب میشوند.

در مواردی که آسیب همراه با زخم باز باشد مثلا عصب بدنبال اصابت چاقو یا شیشه آسیب دیده باشد درمان آسیب عصبی ترمیم جراحی عصب پاره شده است.

در مواردی که آسیب عصب بدون زخم باشد مثلا بدنبال شکستکی یک استخوان، عصب نزدیک آن فلج شده و کار نمیکند بیمار تا سه ماه تحت نظر پزشک قرار میگیرد. اگر در این سه ماه علائمی (علائم بالینی در معاینه و یا علائم پاراکلینیکی در نوار عصبی) از بهبودی نسبی عصب پیدا شد بیمار مجددا تحت نظر پزشک باقی میماند تا یا بهبودی کامل ایجاد شود و یا روند بهبودی متوقف شود. اگر بعد از سه ماه آثاری از بهبود آسیب عصب پیدا نشد بیمار تحت عمل جراحی قرار میگیرد.

درمان آسیب های عصبی چیست

عصب به علل مختلفی میتواند دچار آسیب شود. بدنبال شکستگیها، دررفتگی ها و یا ضربات نافذ به اندام ها اعصاب آنها میتوانند دچار پارگی یا کشش شده یا تحت فشار قرار بگیرند.

انواع روش های جراحی که برای درمان این ضایعات عصبی بکار برده میشوند عبارتند از :

ترمیم عصب : از این روش وقتی استفاده میشود که دو انتهای عصب بریده شده بدون له شدگی بوده و کاملا در کنار هم قرار گرفته باشند. در ترمیم عصب فقط لایه دور عصب در دو طرف یعنی همان اپی نوریوم به هم دوخته میشود

پیوند عصب : از پیوند عصب وقتی استفاده میشود که به علت له شدگی انتهاهای عصب پاره شده جراح مجبور میشود قسمتی از عصب را در محل پارگی خارج کند. در این موارد یا هر مورد دیگری که دو انتهای عصبی که باید به هم دوخته شوند در کنار هم قرار نمیگیرند از پیوند عصب استفاده میشود. در این روش معمولا قسمتی از عصب سورال در ساق پا خارج شده و در بین دو سر عصب آسیب دیده گذاشته میشود و سپس دوسر عصب پیوندی به دو سر عصب آسیب دیده دوخته میشود.

انتقال عصب : از روش انتقال یا جابجایی عصب وقتی استفاده میشود که انجام دو روش قبلی امکان پذیر نبوده یا نتیجه خوبی نداشته باشند. در این موارد پزشک سر عصب سالمی را قطع کرده و به سر دیگر عصب آسیب دیده میدوزد

انتقال تاندون : از روش انتقال تاندون وقتی استفاده میشود که تلاش برای درمان ضایعه عصبی بی فایده باشد. در این روش جراحی بر روی تاندون ها انجام میشود. به این صورت که با جابجا کردن محل تاندون ها در اندام، حرکتی را که بر اثر فلج عصب از بین رفته با تاندون عضلات سالم به حالت تقریبا طبیعی برمیگردانند.

 بعد از ترمیم عصب، بافت عصبی در محل ترمیم شده باید رشد کرده و خود را به بافت هدف ( بافت هدف برای عصب حسی پوست و برای عصب حرکتی عضله است) برساند. سرعت رشد بافت عصبی روزی یک میلیمتر است. پس بلافاصله بعد از ترمیم عصب حس یا حرکت اندام بهبود نمیابد و باید مدتی صبر کرد. در این مدت صبر کردن عضلاتی که بدون عصب مانده اند ضعیف میشوند و ممکن است آنقدر ضعیف شوند که حتی بعد از رسیدن عصب جدید به آن دیگر نتوانند به حالت قبل بازگردند. بنابراین در مدتی که بعد از جراحی بیمار صبر میکند باید عضلات را به فعالیت وادار کند. این کار با تحریک الکتریکی عضلات به توسط فیزیوتراپ و بصورت روزانه انجام میشود.

ترمیم عصب پیوند عصب

مشکل دیگر اینست که در مواردی که به علت بسته بودن آسیب عصبی پزشک معالج ترجیح میدهد مدتی صبر کند، مفاصل اندام به علت فلج بودن عصب حرکت نمیکنند و این حرکت نکردن میتواند موجب خشکی مفصل شود. بنابراین در مواردی که پزشک معالج در درمان یک ضایعه عصبی بسته ترجیح میدهد مدتی صبر کند باید مفاصل اندام فلج بطور مکرر با کمک دست سالم بیمار در تمام جهات حرکت داده شود تا دچار خشکی نشود.

چه عواملی در نتیجه ترمیم یک عصب آسیب دیده موثرند

عصب های بدن مانند کابل های تلفن هستند. همانطور که در داخل یک کابل تلفن هزاران رشته نازک مسی وجود دارد یک عصب هم از هزاران و بلکه میلیونها رشته عصبی باریک که حتی با چشم غیر مسلح دیده نمیشوند تشکیل شده است. وقتی یک عصب پاره میشود تمام این رشته ها پاره میشوند.

پزشک معالج نمیتواند تک تک این رشته های باریک را مانند تک تک سیم های مسی یک کابل تلفن پیدا کرده و به هم بخیه بزند. در بخیه زدن اعصاب، پزشک جراح فقط غلاف بافتی را که دورتادور این رشته ها قرار گرفته را بخیه میزند.

اگر فرض کنیم درون عصب 1000 رشته عصبی قرار گرفته است مسلما فرض دور از انتظاری است که فکر کنیم هر هزار رشته در یک طرف بریدگی دقیقا در مقابل رشته نظیر خود در طرف مقابل قرار بگیرند. شاید از این هزار رشته ده رشته هم به درستی در مقابل رشته نظیرش قرار نگیرد ولی این مهم نیست. کافی است هر رشته عصبی در مقابل یک رشته دیگر قرار گیرد تا در مقابل یک فضای خالی.

اگر از این هزار رشته عصبی، رشته شماره 27 در طرف بالا در مقابل رشته شماره 653 در طرف پایین قرار گیرد به خوبی به آن متصل میشود. فکر میکنید چه اتفاقی میفتد.

اگر این عصب حرکتی باشد وقتی مغز دستور میدهد عضله مربوط به رشته عصبی شماره 27 حرکت کند عضله مربوط به رشته عصبی شماره 653 حرکت میکند. بعد از مدتی مغز یاد میگیرد که هرگاه قصد حرکت عضله رشته شماره 653 را داشت عصب شماره 27 را تحریک کند. به این طریق مغز خود را دوباره برنامه ریزی میکند. بعد از مدتی فرد اصلا متوجه این تغییر نمیشود و وقتی میخواهد عضله عصب شماره 653 را حرکت دهد واقعا فکر میکند مغزش در حال تحریک عصب شماره 653 است.

میبینید که با وجود اینکه عصب ها درست در مقابل هم قرار نگرفته اند ولی مغز این مشکل را حل میکند. ولی یک مشکل هست که قابل حل شدن به توسط مغز نیست و آن وقتی است که عصب شماره 27 در مقابل هیچ عصبی در طرف مقابل قرار نگرفته است.

در مورد اعصاب حسی هم مغز به روش گفته شده خود را مجددا تنظیم میکند تا تحریک عصب حسی را درست در محل خودش حس کند.

هرچه عصب کوچکتر بوده و رشته های کمتری داشته باشد احتمال اینکه رشته ها در مقابل یکدیگر قرار گرفته و در مقابل فضای خالی نباشند بیشتر است پس موفقیت جراحی ترمیم عصب هم بیشتر است.

هیچ وقت یک عصب بعد از ترمیم نمیتواند صد درصد به حالت قبل از آسیب برگردد به زبان دیگر هیچوقت موفقیت یک ترمیم عصب صد در صد نیست.

عوامل موثر در موفقیت آمیز بودن ترمیم یک عصب آسیب دیده عبارتند از

طریقه آسیب عصب : وقتی عصب به وسیله یک جسم برنده تیز کاملا صاف و تمیز بریده میشود نتیجه ترمیم آن بهتر است تا زمانی که لبه های عصب پاره شده به علت کند بودن جسم برنده له و نامنظم شده است

اندازه عصب : هر چه عصب کوچکتر بوده و به انگشت نزدیکتر باشد ترمیم آن موفقیت آمیز تر است تا اینکه عصب بزرگ باشد و یا به تنه نزدیکتر باشد

نوع عصب : نتیجه ترمیم در عصب هایی که بطور خالص حرکتی یا بطور خالص حسی هستند بهتر از زمانی است که عصب آسیب دیده هم رشته های حسی و هم رشته های حرکتی دارد. نتیجه ترمیم عصب رادیال بهتر از عصب مدیان و نتیجه ترمیم عصب مدیان بهتر از ترمیم عصب اولنا است

روش ترمیم : هر چه ترمیم دقیق تر و با مهارت بیشتری انجام شود نیجه آن بهتر خواهد بود

نوع ترمیم : نتیجه دوختن سر به سر عصب بهتر از نتیجه ترمیم با استفاده از پیوند یا گرافت عصبی است

سن بیمار : هرچه سن بیمار دچار آسیب عصبی کمتر باشد نتیجه ترمیم بهتر است

عمل جراحی استئوتومی

عمل جراحی استئوتومی –

استئوتومی Osteotomy نوعی عمل جراحی است که در آن استخوان بیمار به توسط عمل جراحی و بصورت کنترل شده ای بوسیله جراح و با وسایل خاصی برش داده شده و شکسته میشود. از این عمل برای تصحیح طول استخوان (بلند و کوتاه کردن استخوان) و یا برای تصحیح امتداد استخوان استفاده میشود.

استخوان بعد از شکسته شدن به دو قسمت تبدیل میشود. پس از اینکه این دو قسمت در وضعیت و امتداد مورد نظر قرار گرفتن به وسیله پیچ و پلاک یا اکسترنال فیکساتور یا گچ گیری در وضعیت مناسب نگه داشته شده تا مجددا جوش بخورند.

عمل جراحی استئوتومیشایعترین استخوان نقاطی از بدن که استئوتومی میشوند عبارتند از

استئوتومی لگن یا مفصل ران : از این نوع استئوتومی معمولا برای درمان مراحل اولیه آرتروز مفصل ران و درد ناشی از آن استفاده میشود. استئوتومی های لگن ممکن است در بالای استابولوم و یا در پایین گردن استخوان ران انجام شود

استئوتومی بالای ساق : از این نوع استئوتومی معمولا در درمان ژنو واروم یا پرانتزی بودن زانوها استفاده میشود. محل این استئوتومی در بالاترین قسمت استخوان تیبیا در زیر زانو است

استئوتومی کف پا و شست پا : بیشتر برای درمان تغییر شکل های کف پا مانند افزایش قوس کف پا و یا هالوکس والگوس استفاده میشود

استئوتومی ران یا ساق : از این نوع استئوتومی برای افزایش طول اندام تحتانی استفاده میشود

استئوتومی استخوان هایی که بدنبال شکستگی قبلی بد جوش خورده اند : با استفاده از این نوع از استئوتومی استخوان های بد جوش خورده مجددا شکسته شده و در وضعیت مناسب در کنار هم قرار میگیرند تا امتداد آنها درست شود

آرتروسکوپی چیست

آرتروسکوپی چیست –

آرتروسکوپی یک وسیله جراحی است که پزشک متخصص ارتوپدی از آن برای دیدن داخل مفصل به جهت تشخیص یا درمان بیماری استفاده میکند. کلمه آرتروسکوپی به معنای دیدن داخل مفصل است. Arthro به معنای مفصل و scopy به معنای دیدن است. در واقع یک آرتروسکوپ یک مفصل بین است. پزشک معالج با دیدن داخل مفصل میتواند بسیاری از بیماریهای آنرا تشخیص داده و میتواند اقدام به درمان جراحی بعضی از آنها از طریق ارتروسکوپ کند.

 آرتروسکوپی چیستچرا نیاز به آرتروسکوپی دارم

روند تشخیص بیماری های مفصلی معمولا از مراحل خاصی میگذرد. پزشک ابتدا سعی میکند با صحبت با بیمار اطلاعات لازم در مورد مشکلات وی را از او بگیرد. سپس وی را معاینه میکند و بعد از آن از طریق انجام آزمایشات و تصویربرداری هایی مانند رادیوگرافی ساده، سی تی اسکن یا ام آر آی سعی میکند به تشخیص بیماری نزدیک تر شود. گاهی اوقات بعد از انجام اقدامات ذکر شده تشخیص دقیق بیماری امکانپذیر نیست. در این موارد ممکن است بتوان از طریق ارتروسکوپ و دیدن داخل مفصل تشخیص بیماری را امکانپذیر کرد. با استفاده از آرتروسکوپ میتوان پارگی لیگامان ها را در شانه و زانو درمان کرد. میتوان غضروف آسیب دیده در شانه یا زانو و منیسک آسیب دیده در زانو را ترمیم یا خارج کرد.

ترمیم یا بازسازی رباط صلیبی قدامی در زانو و یا خروج بافت های ملتهب در زانو، شانه، آرنج، مچ دست و مچ پا با آرتروسکوپ امکانپذیر است. آرتروسکوپ میتواند به خروج استخوان ها یا غضروف های آزاد در شان، زانو، آرنج ، مچ دست و مچ پا کمک کند. به توسط آرتروسکوپ میتوان سندرم کانال کارپ را در ناحیه مچ دست درمان کرد. گرچه میتوان رون هر مفصلی را با آرتروسکوپ دید ولی انجام آرتروسکوپی در شش مفصل بیشتر انجام میشود که عبارتند از زانو، شانه، آرنج، مفصل ران، مچ دست و مچ پا.

توضیح تکنیک آرتروسکوپی

مهمترین قسمت یک آرتروسکوپ یک لوله فلزی توخالی به اندازه تقریبی یک نی است ( منظور نی هایی است که برای نوشیدن مایعات از آنها استفاده میشود). در یک انتهای این لوله فلزی یک دوربین فیلمبرداری بسیار دقیق قرار گرفته است و در درون لوله تعداد زیادی عدسی وجود دارد. پزشک متخصص ارتوپد از طریق یک شکاف چند میلیمتری این لوله را وارد فضای مفصلی کرده و سپس تصاویر تهیه شده توسط دوربین به یک مانیتور با وضوح بالا منتقل میشود تا پزشک معالج بتواند تصاویر داخل مفصل را روی مانتیتور ببیند.

یک منبع نور پرقدرت از طریق همان لوله نور کافی را برای دیدن داخل مفصل در اختیار میگذارد. از طریق یک شکاف دیگر در روی مفصل لوله باریک دیگری وارد مفصل میشود تا از طریق آن مقداری مایعات به داخل آن فرستاده شود. هدف از این کار یکی اینست که مایع کدر داخل مفصل خارج شده و یک مایع شفاف و زلال جای آنرا بگیرد تا داخل مفصل بهتر دیده شود و دلیل دیگر افزایش حجم داخل مفصل است تا به این طریق اجزای مفصل بیشتر از هم فاصله گرفته و بهتر دیده شوند و فضا برای حرکت آرتروسکوپ در مفصل نیز مهیا شود.

پزشک ارتوپد میتواند بسیاری از قسمت های داخل مفصل را از طریق آرتروسکوپ ببیند و بیماری ها و ضایعات آنرا تشخیص دهد. پزشک معالج ممک است از طریق شکاف کوچک دیگری در مفصل ابزارهای جراحی خاصی را به داخل آن فرستاده و از طریق آنها اقدام به درمان جراحی بعضی از ضایعات درون مفصلی کند. این وسایل بسیار متنوع هستند. بعضی از آنها مانند چاقو برای بریدن بکار برده میشوند. با بعضی دیگر که یک سر چرخنده دارد میتوان قسمت هایی از بافتهای داخل مفصل را تراشید. میتوان از لیزر هم در حین آرتروسکوپی استفاده کرد.

مراحل انجام آرتروسکوپی

معمولا درمان آرتروسکوپی بصورت یک جراحی سرپایی است به این منظور که بیمار مدت کوتاهی معمولا چند ساعت قبل از جراحی در بیمارستان بستری شده و بعد از آرتروسکوپی میتواند در همان روز از بیمارستان مرخص شود. مانند هر عمل جراحی دیگر بیمار باید به توسط متخصص بیهوشی تحت بیهوشی عمومی یا بیحس کمری یا بندرت بیحسی محلی قرار بگیرد. پس باید قبل از شروع عمل بیمار حداقل بمدت هشت ساعت چیزی نخورده و نیاشامیده باشد. کل آرتروسکوپی ممکن است چیزی حدود نیم تا یک ساعت وقت ببرد.
اگر در حین عمل بطور کامل بیهوش نشده باشید شما هم میتوانید از طریق مانیتور شاهد آرتروسکوپی باشید. در انتهای جراحی، وسایل خارج شده و شکاف های پوستی بخیه شده و پانسمان میشوند.

عوارض آرتروسکوپی چیست

عوارض آرتروسکوپی زیاد نیست ولی مانند هر جراحی دیگر احتمال عفونت، التهاب وریدها، تورم و خونریزی زیاد، آسیب و عروق یا اعصاب وجود دارد. احتمال عارضه در آرتروسکوپی اگر به درستی انجام شود کمتر از یک درصد است.

آرتروسکوپی چه مزایایی دارد

گرچه توجه به آرتروسکوپی از جانب مردم بیشتر به علت استفاده از آن در درمان ورزشکاران معروف بدست آمد، ولی درمان با آرتروسکوپ در بعضی بیماری ها میتواند موجب ساده شدن عمل جراحی، درد کمتر بیمار بعد از جراحی و دوران نقاهت کوتاهتر میشود. بیمار معمولا همان روز یا روز بعد از جراحی میتواند از بیمارستان مرخص شود. خیلی از اوقات بیمار میتوان بعد از چند روز به سر کارش برگردد.

تعویض مفصل لگن

تعویض مفصل لگن –

تعویض مفصل لگن یکی از موفقیت آمیز ترین اعمال جراحی در انسان است. با تعویض مفصل لگن بیمار از دردی مزمن که مدت ها مانع یک فعالیت بدنی طبیعی میشد رها میشود. در عمل جراحی تعویض مفصل لگن، مفصل خراب شده ران در ناحیه لگن با یک مفصل مصنوعی جایگزین میشود. ولی چه کسانی به عمل جراحی تعویض مفصل ران نیاز دارند و این جراحی به چه کسانی میتواند کمک کند.

تعویض مفصل لگن
عمل جراحی تعویض مفصل ران در چه مواردی مورد نیاز است

به علل متفاوتی ممکن است مفصل ران در ناحیه لگن دچار تخریب شدید شود که معمول ترین آنها عبارتند از

ساییدگی مفصل لگن

بد جوش خوردن شکستگی های لگن و استابولوم

سیاه شدن سر استخوان ران یا نکروز آوازکولر

روماتیسم مفصل ران در ناحیه لگن

در رفتگی مادرزادی مفصل لگن

در این موارد اگر شدت درد بیمار کم باشد میتوان آنها را مصرف داروهای ضد درد و ضد التهاب کاهش داد و در صورت شدید بودن درد عمل جراحی تعویض مفصل لگن میتواند درد بیمار را از بین ببرد.

عمل جراحی تعویض مفصل لگن چگونه انجام میشود

در عمل جراحی تعویض مفصل ران پزشک جراح سر استخوان ران را که خراب شده است از بدن بیمار خارج کرده و آنرا با یک کره فلزی جایگزین میکند. اتصال این سر فلزی به باقیمانده استخوان ران با یک زائده به نام دسته Stem است که به سر فلزی متصل شده و پزشک جراح با قرار دادن دسته به داخل کانال مرکزی استخوان ران سر مصنوعی را در محل خود محکم میکند.

جراح ارتوپد سپس سطح داخلی حفره استابولوم در ناحیه لگن را که خراب شده است با ابزار های خاصی میتراشد. با این کار غضروف های خراب شده و استخوان های اضافه از داخل حفره استابولوم خارج شده و حفره به شکل یک نیمکره کامل درمیاید. سپس یک کاسه فلزی به شکل نیمکره در داخل حفره آماده شده گذاشته شده و در داخل آن یک کاسه پلاستیکی از جنس پلی اتیلن گذاشته میشود. در بعضی موارد ممکن است کاسه پلاستیکی بدون کاسه فلزی و تنها توسط یک چسب مخصوص به داخل حفره استابولوم چسبانده شود. به آن چسب، سیمان استخوانی Bone cement میگویند.
سر فلزی در داخل کاسه پلاستیکی قرار داده میشود تا بتواند در جهات مختلف در درون آن حرکت کند.

آیا عمل جراحی تعویض مفصل لگن میتواند محدودیت حرکتی یا کوتاهی پا را اصلاح کند

هدف اصلی از انجام عمل جراحی تعویض مفصل لگن از بین بردن درد بیمار است. البته در کنار آن دامنه حرکتی مفصل ران هم بهتر شده و کوتاهی اندام تحتانی هم تا اندازه ای اصلاح میشود. با این حال نباید عمل جراحی تعویض مفصل لگن را فقط به جهت تصحیح کوتاهی پا و یا تنها به جهت بهبود محدودیت حرکتی آن انجام داد.

آیا عمل جراحی تعویض مفصل لگن یک بار برای همیشه است

همانطور که مفصل طبیعی انسان عمر ابدی ندارد مفصل مصنوعی لگن هم همینطور است. این مفاصل مصنوعی ممکن است بعد از مدتی در داخل استخوان شل شوند. ممکن است دچار خوردگی شوند و یا ممکن است استخوان بدن در اطراف آنها خورده شود. اینکه این اتفاق چه مدت بعد از انجام عمل جراحی تعویض مفصل لگن میفتد در همه بیماران یکسان نیست.

در غالب افراد عمل شده، مفصل مصنوعی لگن تا آخر عمر وی کار کرده و عمل جراحی تعویض مفصل لگن فقط یک بار در تمام طول عمر وی انجام میشود. البته در بعضی بیماران ممکن است به عللی نیاز باشد تا مفصل مصنوعی یک بار دیگر و یا حتی بیش از یک بار تعویض گردد. مفاصل مصنوعی لگن در صورتیکه به درستی کارگذاشته شوند معمولا بیش از 25-20 سال عمر میکنند ولی این مدت میتواند بیشتر و یا گاهی کمتر از این هم بشود.

ارتوپدی چیست

ارتوپدی چیست –

ارتوپدی Orthopedics شاخه ای از جراحی است که در حیطه سیستم حرکتی بدن فعالیت دارد. سیستم حرکتی شامل استخوان ها، مفاصل، عضلات و دیگر بافت هایی است که در اندام های حرکتی وجود دارند. متخصص ارتوپدی که به آن متخصص استخوان و مفاصل یا جراح استخوان و مفاصل یا ارتوپد هم میگویند سعی میکند تا با استفاده از روش های جراحی و غیر جراحی به درمان مشکلات سیستم حرکتی بدن اهتمام ورزد. مشکلاتی مانند :

ارتوپدی چیستآسیب های استخوان ها و مفاصل بدنبال ضربات مثل شکستگی، در رفتگی، کشیدگی و رگ به رگ شدن، پاره شدن تاندون ها و رباط ها و …

آسیب‌های ورزشی

خراب شدن مفاصل بدن مثل آرتروز و ساییدگی مفصل

عفونت اندام‌ها

تومورهای استخوان و بافت‌های نرم اندام

بیماری‌های مادرزادی اندام‌ها

کلمه ارتوپدی ریشه یونانی داشته و اولین بار آنرا آقای نیکولاس آندری Nicolas Andry در سال 1741 میلادی از ادغام دو لغت ارتو Orthos به معنای صاف و مستقیم و لغت پدی Paideion به معنای کودک و بچه درست کرد. علت این ترکیب آن بود که در ابتدا ارتوپدی بدنبال صاف کردن اندام‌ها در بچه هایی بود که دست و پا یا ستون فقرات کج داشتند.

آموزش ارتوپدی

در ایران افرادی که مدرک دکترای پزشکی دارند با طی یک دوره تخصصی چهار ساله در دانشکده های پزشکی مدرک تخصصی ارتوپدی را دریافت می‌کنند. دوره چهار ساله تخصصی ارتوپدی را دوره رزیدنتی Residency میگویند و پزشکی که در حال طی این دوره است را رزیدنت Resident می‌نامند. پس از طی این دوره چهار ساله از فرد رزیدنت امتحانی به نام بورد تخصصی ارتوپدی Orthopedic board گرفته می‌شود و کسانی که در این امتحان قبول می‌شوند را صاحب بورد تخصصی می‌نامند.

به علت گسترش انفجارگونه علوم در همه شاخه ها من جمله ارتوپدی، پزشکی ارتوپدی به زیر شاخه هایی تقسیم شده است و بسیاری از متخصصین ارتوپدی فعالیت کاری خود را به یک زیر شاخه محدود کرده‌اند. آنها به این طریق سعی می‌کنند بیشترین تمرکز خود را در یک زمینه بگذارند تا علم و تجربه بیشتری را در آن زمینه کسب کنند. این زیر شاخه ها عبارتند از

جراحی دست

جراحی شانه و آرنج

جراحی ستون مهره

جراحی لگن و مفصل ران

جراحی زانو

جراحی پا

جراحی ارتوپدی کودکان

حراجی تومورهای سیستم حرکتی

جراحی تروما و آسیب‌های اسکلتی

جراحی آسیب‌های ورزشی

البته همه زیر شاخه های تخصصی ذکر شده فقط محدود به ارتوپدی نیستند. بطور مثال متخصصین جراحی عمومی هم یک زیر شاخه تخصصی بنام جراحی دست دارند و یا متخصصین جراحی اعصاب هم اعمال جراحی ستون فقرات را انجام می‌دهند.

در بعضی از این زیر شاخه ها و در بعضی از کشورها دوره های تخصصی چند ماهه تا یک ساله ای وجود دارد که به آنها فلوشیپ Fellowship میگویند. متخصصین ارتوپدی با گذراندن این دوره ها در دانشکده های پزشکی، سعی می‌کنند مهارت‌های عملی خود را در درمان بیماری‌های یک زیر گروه تخصصی خاص بیشتر کنند.

اعمال جراحی ارتوپدی

درمان‌های مختلفی به توسط متخصصین ارتوپدی انجام می‌شود که شایع‌ترین آنها عبارتند از

جا اندازی شکستگی‌ها بصورت بسته با کمک عمل جراحی

اعمال جراحی تعویض مفصل

آرتروسکوپی مفاصل

استئوتومی استخوان‌ها و تصحیح تغییر شکل آنها

پیوند استخوان

ترمیم عصب

ترمیم یا جابجا کردن تاندون ها

علل ریزش مو چیست

علل ریزش مو چیست –

علل ریزش مو چیستدر انسان پیاز یا فولیکول مو به دو دسته تقسیم می شود :

1 ) موی کرکی : در سراسر پوست بدن بجز کف دست و پا این نوع مو دیده می شود .

2 ) موی انتهایی یا ترمینال : در قسمت سر دیده می شود . بعد از بلوغ جنسی این نوع مو در قسمت های تناسلی و زیر بغل و همچنین صورت مردان دیده می شود . این نوع مو زبر و خشن می باشد .

رشد مو دارای دوره هایی است که شامل : دوره رشد ، دوره انتقالی و دوره استراحت میباشد .

طول مدت دوره رشد مو در سر حدود سه سال ، دوره انتقالی 2 تا 4 هفته و دوره استراحت حدود 3 تا 4 ماه میباشد .

در سر انسان حدود صد هزار پیاز مو وجود دارد و با حساب اینکه هر مو حدود هزار روز رشد دارد ، پس ریزش 100 صد عدد موی سر در روز طبیعی است و بیشتر از آن نیاز به پیگیری دارد .

علل ریزش مو

ریزش مو دارای علت های فراوانی است که از آن جمله میتوان به موارد ارثی ، هورمونى ، تغذیه اى ، اعصاب و روان ، مصرف دارو ، بیماری هاى داخلى و پوستی ، اعمال جراحی و بارداری اشاره کرد.

* طاسی سر نوعی ریزش مو در قسمت جلو و پیشانی سر است که پیشرفت کرده و تا وسط سر پیش می رود. البته گاهی این ریزش از وسط سر شروع می شود .

طاسی بیشتر در مردان دیده می شود و علت ارثی – هورمونی دارد . این نوع ریزش مو قابل پیشگیری و درمان است و افراد درگیر بایستی با حوصله فراوان، درمان طولانی مدت را تحمل کنند . داروها و توصیه های درمانی گوناگونی وجود دارد که بسته به افراد مختلف متفاوت می باشد .

* سوء تغذیه چه به صورت عدم دسترسی کافی به مواد غذایی و چه به صورت رژیم های لاغری یکی از علت های ریزش مو است . کمبود پروتئین ، اسیدهای چرب ضروری ( بدن قادر به تولید آنها نیست و باید از طریق غذا به بدن برسد ) ، ویتامین ها و املاح از علل مهم ریزش مو هستند که قابل پیشگیری و درمان می باشند.

شایع ترین علت ریزش مو در خانم ها از سنین نوجوانی تا سنین میانسالی کمبود آهن بدن است که با مصرف غذاهای حاوی آهن و یا قرص آهن این مشکل بر طرف می گردد .

* وجود استرس ( فشار روحی ) ، ناراحتی و افسردگی می تواند از علل ریزش مو باشند. مثلا” استرس ناشی از امتحانات درسی یا افسردگی در جوانان که امروزه به طور فراوان دیده می شود.

با کنترل این هیجانات ( که البته اگر بوسیله خود شخص کنترل شود نتیجه مطلوب تری دارد؛ چون مصرف داروهای اعصاب نیز باعث ریزش مو در بعضی افراد می گردند) در مدت زمان کوتاهی این ریزش مو برطرف می گردد .

* از علل دیگر ریزش مو می توان مصرف داروها را نام برد. همه داروها باعث ریزش مو نمی شوند . همچنین یک داروی خاص نیز در تمام افراد باعث ریزش مو نمی شود . بعضی افراد به داروی خاصی حساسیت بیشتری نشان می دهند که بستگی به سیستم داخلی بدن در غیر فعال کردن و هضم دارو دارد .

البته داروهایی هستند که در بیشتر افراد باعث ریزش مو می شوند . از این گروه داروها میتوان داروهایی که بعنوان شیمی درمانی استفاده میشوند را نام برد .

مصرف داروهای اعصاب و قرص های پیشگیری از حاملگی و داروهای قلبی در افراد زیادی باعث این عارضه می شود .

* بعضی از بیماری هایی داخلی و پوستی میتوانند باعث ریزش مو شوند؛ مثلاً تب بالا، حدوداً بعد از 3 ماه باعث ریزش مو می شود .

در افرادی که دارای بیماری موضعی پوستی در قسمت سر هستند و یا ناراحتی پوستی وسیعی دارند می تواند ریزش مو داشته باشند، از جمله این بیماری ها میتوان لوپوس1 ، داءالصدف یا پسوریازیس2 ، بیماری های تاولی و غیره را نام برد .
* اعمال جراحی و حاملگی نیز میتوانند باعث ریزش مو شوند . فاصله زمانی این بیماری ها و شروع ریزش مو معمولاً 3 ماه می باشد ؛ مثلاً در خانم ها حدود 3 ماه بعد از زایمان ریزش مو شروع میشود که علت های زیادی برای آن وجود دارد که از جمله : کم خونی ، وجود استرس زایمان ، بالا بودن هورمون های جنسی در طول بارداری و … است .

درمان افرادی که دچار این بیماری ها هستند ، باعث کاهش ریزش مو در آنها می شود.

پی نوشت :

1- لوپوس: یك بیماری خود ایمنی مزمن است كه اندام های مختلفی مانند پوست، مفاصل، خون و كلیه را درگیر می‌كند.

2- پسوریازیس : یا داءالصدف یك بیماری شایع پوستی است كه لزوماً خارش دار نبوده و با پلاك های قرمز رنگی همراه با پوسته ریزی مشخص می شود که مرتبط با سیستم ایمنی بدن است.

منبع : WWW.IRDRUG.COM

ریزش مو در مردان

ریزش مو در مردان –

مردانی كه دچار ریزش موی سر نمی شوند، احتمالاً هورمون تستوسترون كمی دارند. هورمون مردانه تستوسترون دارای یك مشتقی بنام دی هیدروتستوسترون می باشد كه باعث طاسی سر می شود.

ریزش مو در مردانبا افزایش سن، موی قسمت های جلو و وسط سر، نازك تر، روشن تر و كوتاه تر می شوند تا جائیكه به سختی می توان آنها را دید.

محلول 2 درصد مونوكسیدیل بنام (راگین)، جریان خون را به سمت موها افزایش داده و ریزش آنها را آهسته می كند، اگر چه باعث رویش موی جدید نمی شود.

داروی دیگر اسپیرونولاكتون است كه جلوی عمل هورمون های مردانه را كه باعث ریزش مو می شوند، می گیرد ولی اگر این دارو بصورت خوراكی مصرف شود باعث كاهش قدرت جنسی و عدم توانایی تولید مثل می شود. اما اگر بصورت محلول2 درصد در الكل برروی پوست سرمالیده شود، ریزش مو را كم می كند.

وقتیكه محلول راگین به همراه محلول اسپیرونولاكتون به پوست سر مالیده شود، بوی نا مطبوعی ایجاد می كند، در نتیجه نبایستی با هم مصرف شوند. برای جلوگیری از ایجاد این بوی بد، می توانید محلول راگین را صبح ومحلول2 درصد اسپیرونولاكتون ( محلول در الكل اتیلیك به همراه پروپیلن گلیسول) را شب هنگام به پوست سرتان بمالید.

ولی اداره غذا و دارو مصرف محلول اسپیرونولاكتون را برای درمان ریزش مو یا حفظ سلامت موها مجاز نمی داند، در نتیجه در حال حاضر فقط ازمحلول مونوكسیدیل ( راگین) برای درمان ریزش مو استفاده می شود.

مردان و زنان دو هورمون مردانه در بدن خود دارند: تستوسترون و دی هیدروتستوسترون.

تستوسترون برای توانایی جنسی لازم است و باعث ریزش مو نمی شود. ولی در داخل سلول های بدن، تستوسترون به دی هیدروتستوسترون تبدیل می شود كه باعث ریزش مو می شود.

داروی پروسكار (Proscar) كه برای درمان بزرگی پروستات تجویز می شود، مانع تشكیل دی هیدروتستوسترون می شود ولی تا حالا ثابت نشده است كه این دارو از ریزش مو در افراد جلوگیری می كند، به همین دلیل پزشكان در استفاده از آن تردید دارند.

منبع: مقالات خارجی اینترنت

ریزش مو در خانمها

ریزش مو در خانمها –

خانم ها نیز اغلب به اندازه آقایان دچار ریزش مو می شوند.

ریزش مو در خانمهامواقعی كه خانم ها دچار ریزش مو می شوند، شامل موارد زیر است:

1- قطع مصرف داروهای ضد بارداری

2- بعد از زایمان و در دوران شیردهی

3- شروع دوران یائسگی

4- بعد از بیماری های مختلف

5- بعد از تب شدید

6- بعد از كاهش سریع وزن

البته این موارد به ندرت باعث ریزش دائمی مو می شوند ودر طی نه ماه رویش موها به حالت طبیعی خود برمی گردد. موها به مدت3 سال رشد می كنند، سپس برای 3 ماه دیگر نمی رویند و مجدداً بعد از این مدت می رویند. به همین دلیل اگر موی شما می ریزد، تا از مرحله توقف رشد به حالت فعال و رویش مجدد برنگردد، نمی توانید جلوی ریزش آنها را بگیرید و این مسئله حدود 9 ماه طول می كشد.

عوامل دیگری كه باعث ریزش مو می شوند شامل بیماری های پوستی، مواد سمی و كمبود مواد مغذی از جمله كمبود ویتامین های گروهB می باشد.

تركیب دی هیدروتستوسترون ازهورمون مردانه بنام تستوسترون مشتق می شود. این تركیب باعث ایجاد خصوصیات مردانه هم در خانم ها و هم در آقایان می شود.

درمان دارویی ریزش مو:

1) محلول 2 درصد مونوكسیدیل بنام راگین (Rogain ) باعث بازشدن رگ های خونی موجود در پوست سر و افزایش خون رسانی به موها می شود، در نتیجه باعث كاهش ریزش مو شده و فقط 20 درصد باعث رویش موی جدید می شود.

2) داروی دیگر اسپیرونولاكتون می باشد كه از عمل هورمون مردانه كه باعث ریزش مو می شود، جلوگیری می كند. در نتیجه وقتی كه بصورت یك محلول 2 درصد درالكل، به پوست سر مالیده شود، می تواند ریزش مو را كاهش دهد.

وقتیكه محلول راگین به همراه محلول اسپیرونولاكتون به پوست سر مالیده شود، بوی نا مطبوعی ایجاد می كند، در نتیجه نبایستی با هم مصرف شوند. برای جلوگیری از ایجاد این بوی بد، می توانید محلول راگین را صبح ومحلول2 درصد اسپیرونولاكتون ( محلول در الكل اتیلیك به همراه پروپیلن گلیسول) را شب هنگام به پوست سرتان بمالید.

ولی اداره غذا و دارو مصرف محلول اسپیرونولاكتون را برای درمان ریزش مو یا حفظ سلامت موها مجاز نمی داند، در نتیجه در حال حاضر فقط ازمحلول مونوكسیدیل ( راگین) برای درمان ریزش مو استفاده می شود.

درمان تغذیه ای ریزش مو :

از نظرغذایی نیز همانگونه كه اشاره شد كمبود ویتامین های گروهB بخصوص بیوتین و ویتامینB6 باعث ریزش مو می شوند.

بیوتین ویتامینی است كه دربسیاری از محصولات آرایشی به عنوان مكمل بهبود دهنده وضعیت مو اضافه می شود، زیرا عارضه مشخص كمبود بیوتین ، ریزش مو است. حال منابع غذایی غنی از ویتامینB6 و بیوتین را برایتان ذكرمی كنم.

منابع غنی از ویتامینB6شامل: جگر، موز، دانه آفتابگردان، ماهی ، مرغ، جوانه گندم، آلوی خشك و گوشت و غلات سبوس دار، مخمر و زرده تخم مرغ می باشد.

منابع غنی بیوتین شامل: جگر و گوشت مرغ، زرده تخم مرغ، جوانه گندم، سبوس گندم، بادام زمینی، مخمر، بعضی سبزیجات مانند قارچ و گل كلم و تعدادی از میوه جات مانند توت فرنگی ، موز، گریپ فروت و هندوانه است .

البته اثر مواد غذایی برای جلوگیری از ریزش مو به اندازه داروهای شیمیایی قوی و سریع نیست، در نتیجه به مدت زمان و صبر و حوصله بیشتری برای اثرگذاری نیاز دارند.

پیشگیری از ریزش مو

پیشگیری از ریزش مو –

این مسئله در افرادی كه دچار سوء تغذیه هستند بخصوص كودكان بیشتر دیده می شود . همچنین درافراد گیاهخواری كه فقط از گیاهان برای تغذیه استفاده می كنند و یا افرادی كه دچار بی اشتهایی عصبی و بیماری های شدید مثل سرطان های پیشرفته و ناراحتی های گوارشی هستند ممكن است دیده شود .

پیشگیری از ریزش مودر افرادی كه غذاهای مغذی می خورند و سالم اند چنین مشكلی دیده نمی شود . پروتئین از جمله مواد غذایی است كه كمبود آن سبب ریزش مو می شود. البته نیازی نیست شما در خوردن این مواد افراط كنید . ضمن این كه مصرف زیاده از حد پروتئین باعث رشد بیش از حد موها بیش از آنچه كه ذاتاً وجود دارد نمی شود .

كمبود آهن پس از پروتئین ، بیشترین علت ریزش مو است . كم خونی ناشی از فقر آهن بر روی تمام سلولهای بدن از جمله فولیكول های مو تأثیر می گذارد و باعث وقفه در رشد موها و ریزش آنها می شود . همچنین در افرادی كه دچار زخم معده و یا اثنی عشر و یا خونریزی در هر جای بدن هستند نیز دیده می شود . باید توجه داشت كه در بسیاری از خانم هایی كه دچار ریزش شدید مو هستند ، كم خونی آهن دیده می شود . بنابراین در چنین افرادی باید آزمایشهای لازم انجام و نسبت به درمان آن اقدام شود . برای درمان كم خونی آهن معمولاً می توان از داروهای حاوی آهن استفاده كرد ؛ اما مصرف غذاهای آهن دار در درمان و بخصوص پیشگیری از این مشكل بسیار مؤثر است . غذاهایی چون گوشت قرمز، مرغ ، ماهی، جگر، تخم مرغ ، و حبوبات مثل عدس و لویبا ، و سبزی ها ، آهن فراوانی دارند ولی متأسفانه آهن موجود در حبوبات و سبزی ها خوب جذب نمی شود . میزان نیاز روزانه به آهن در یك فرد بزرگسال 10 میلی گرم است كه این مقدار در دوران بارداری و شیردهی بیشتر می شود . به همین جهت توصیه می شود كه در نیمه دوم بارداری و همچنین زمان شیردهی آهن بیشتری استفاده شود .

دختران نوجوان نیز به علت این كه در سنین رشد هستند نیاز بیشتری به آهن دارند .در كشور ما دو عامل مهم در ایجاد فقر آهن عبارتند از مصرف چای همراه غذا و مصرف نان هایی كه خمیر آنها ور نیامده است. به همین جهت بهتر است چای را یك ساعت پس از مصرف غذا نوشید و از نان هایی كه خمیر ور آمده دارند و بدون جوش شیرین پخت می شوند استفاده كرد .

مسئله دیگر مصرف ویتامین ها هستند . تبلیغات بسیاری درباره این مواد برای تقویت موها شده است ؛ اما باید بدانیم كه تاكنون ثابت نشده است كه انواع ویتامینها در رشد موها تأثیر قابل توجهی داشته باشند ، از سویی مصرف زیاد هیچ ویتامینی نقشی در كاهش ریزش مو و یا تقویت رشد موها ندارد ، ضمن این كه برعكس مصرف بیش از حد ویتامینA می تواند باعث ریزش موها شود . از سوی دیگر ویتامین های موجود در شامپوها و سایر فرآورده های موضعی جذب نمی شوند و هیچ كارایی در تقویت و رشد موها ندارند و وجود آنها بیشتر جنبه تبلیغاتی دارند .

در خاتمه لازم است بدانید كه تنها برخی از موارد ریزش مو مربوط به تغذیه می شود و در بیشتر افراد ریزش موها ربطی به نوع تغذیه ندارد و تغییر در عادات غذایی باعث به صورت كامل جلوگیری از ریزش مو نمی شود.

نکاتی درباره بهداشت مو

نکاتی درباره بهداشت مو –

مو یكی از ضمائم پوست است كه از دو قسمت تشكیل شده است. قسمتی از آن كه دیده می شود، از سلولهای مرده به وجود آمده و قسمت دیگر، ریشه و پیاز مو نام دارد كه سلولهای زنده و فعالی دارد . یك انسان بالغ در حدود 000/100 تار مو بر روی سر دارد كه هر تار مو بین دو تا ده سال عمر می كند و رشد آن به طور معمول 33/0 میلیمتر در روز و یا 10 تا12 سانتیمتر در سال است. ممكن است روزانه 20 تا100 تار مو بریزد كه این ارقام درنژادها، جنسیتها و سنین مختلف یكسان نیست.

نکاتی درباره بهداشت موناراحتی های عصبی، نگرانی، دلواپسی، اندوه، كم خوابی و یا بدخوابی سلامت موها را به خطر می اندازد و رشد آنها را متوقف كرده و موها دچار ریزش می شوند. موهای شما به هر رنگ و از هر جنس كه باشد، نیاز به تغذیه و مراقبت دارد. یك برنامه غذایی كه به اندازه كافی ویتامینهای گروهB و نیزA وC و همینطور كلسیم، آهن، مس و ید داشته باشد سبب می شود كه موها زیبا بمانند.ید در گردش خون پوست سر، نقش اساسی دارد و اگر به اندازه لازم به بدن نرسد، موها كدر، مرده و دچار ریزش می شوند.خوردن شیرینی ، نوشابه های گازدار، قند و شكر را به حداقل برسانید و به جای برسهای نایلونی از برسهای مویی استفاده كنید تا سبب موخوره نشود.

میوه ها، سبزی های تازه و خام، ماهی تازه، جگر و روغن های گیاهی مانند: روغن زیتون، روغن آفتابگردان و روغن ذرت از غذاهای بسیار مفیدی هستند كه به رشد و سلامت موها كمك می كنند.

ماساژ سر نیز در افزایش سرعت جریان خون نقش مهمی دارد. بدین صورت كه با انگشتان دو دست، سر را ماساژ دهید، به طوری كه انگشتان به شكل دورانی حركت داده شوند. تا زمانی كه حس كنید سرتان گرم شده است و خون در زیر پوست جریان دارد. این حركت را در همه نقاط پوست سر انجام دهید تا به این ترتیب خون در تمام قسمتهای سر به جریان بیفتد. برای سرعت بخشیدن به گردش خون در سر، برس را در جهتهای مختلف روی پوست سر بكشید تا خون در زیر پوست به جریان بیفتد. تمرین بسیار ساده جهت تسریع جریان خون سر، این است كه به پشت بخوابید، روی شانه ها و آرنجها تكیه كنید . در این حالت سر باید روی زمین قرار گیرد. هنگام انجام این تمرین، پاها را راست نگهدارید و زانوها را خم نكیند.

شوره سر:

یكی از بیماریهای شایع مو، شوره سر است كه باید آن را درمان كرد. بسیاری از پزشكان اعتقاد دارند كه شوره ی سر در اثر تغذیه نادرست ، نگرانی، هیجان ، عدم تعادل هورمونها و استفاده زیاد از مواد آرایشی مو، پدید می آید. برای مبارزه با آن، می بایست ابتدا علت را یافت و سپس به درمان پرداخت. خوردن سبزی ، مواد پروتئین دار و غذاهایی كه ویتامینA وE و Bدارند، به مقدار فراوان توصیه می شود.

یكی از مؤثرترین راه های از بین بردن شوره سر، استفاده از سركه است. به مقدار مساوی آب و سركه را مخلوط كنید. سپس موها را به چند قسمت تقسیم نمایید و به كمك یك تكه پنبه، محلول آب و سركه را به پوست سر بمالید. پس از آن موها را با شامپوی گیاهی بشویید.

یكی دیگر از راههای از بین بردن شوره ی سر، استفاده از لیموترش و گلاب است. مقداری گلاب را با آب و لیمو ترش مخلوط كنید و با آن سر را ماساژ دهید، سپس موها را بشویید.

ویتامینه كردن موهای سر:

شوینده های مختلف، به خصوص شامپوها به لایه خارجی موها و همین طور به پیاز موها یعنی پوست سر، آسیب می رسانند. برحسب عادت ، هفته ای چند بار و بهتر است حداقل هفته ای یكبار آنها را ویتامینه نماییم تا میزان خسارت وارده به موها كم شود. به ترتیب زیر مواد ویتامینه را تهیه نمایید.

مقداری حنا را با آب جوش به صورت خمیر نرمی درآورده به آن یك عدد زرده تخم مرغ، نصف لیوان ماست،‌ یك قاشق غذاخوری روغن زیتون، یك قاشق غذاخوری آب لیموی تازه یا آب نارنج اضافه كنید. مواد را به هم بزنید به طوری كه با هم كاملاً مخلوط شوند. این خمیر نرم و شل را با دست به تمام قسمتهای سر و سپس به موها بمالید. بعد به كمك یك كیسه پلاستیكی ، سر و موها را بپوشانید و روی آن یك روسری بگذارید تا گرمای كافی حاصل آید و مواد ویتامینه از طریق منافذ پوست سر به پیاز موها برسد و موهای سر نیز حالت نرم و قابل انعطاف به خود بگیرد و همین طور براق و خوش رنگ گردد.

در هنگام شستن موها به نكات زیر توجه نمایید:

1ـ حداكثر هفته ای دو بار آن هم با آب نیمه گرم حمام كنید.

2ـ هنگام شستن موها، سعی كنید از شامپوی رقیق شده استفاده كنید، به این ترتیب كه كمی از شامپوها را در یك شیشه خالی ریخته و به آن آب اضافه كنیم، تا رقیق گردد. شامپوی رقیق شده ضربه كمتری به موها وارد می كند.

3ـ سعی كنید فقط یكبار موها را با شامپو بشویید و زمان شستشو را طولانی نكنید. یعنی بلافاصله پس از شامپو كردن با آب ، موهای سر را بشویید.

4ـ هرقدر شامپو به مدت طولانی تری با موها و پوست تماس داشته باشد، آسیب بیشتری به پوست سر و موها وارد می شود. این موضوع در مورد شامپوهای خارجی نیز صدق می كند.

5 ـ بهتر است در هر بار حمام رفتن و شستن موها با شامپو ، یك عدد زرده ی تخم مرغ نیز با شامپو به موها بزنید. به این ترتیب كه همزمان با شامپو یك عدد زرده تخم مرغ نیز به آن اضافه كنید و سپس سر را با آن بشویید. زرده تخم مرغ ، هم یك شوینده است و هم نرم كننده و نگهدارنده و محافظت كننده طبیعی . یكی دو قطره سركه یا آبلیمو بوی بد تخم مرغ را زایل می سازد.

با رعایت این نكات هنگام شستشو، و رعایت تغذیه درست ، شما سالیان دراز دارای موهای پرپشت و شفاف خواهید بود.