پزشک تو – سایت پزشکی

آنژین سفید یا سرخ، ویروسی یا باکتریایی، هر چه که باشد یکی از دلایل اصلی مراجعه به پزشک است. در این نوشتار، به سئوالات اصلی که دربارۀ آنژین پرسیده می‌شود، پاسخ داده ایم.

“چند روز ماندن در رختخواب، همراه با تب بالا و گلو درد با چنان شدتی که فرد نمی‌تواند بزاقش را قورت بدهد؛” تمام اینها نشانه های ابتلا به آنژین (گلو درد) هستند. بیمار تمام موارد ذکر شده در این لیست را خواهد داشت. این بیماری بسیار رایج بیشتر بچه ها را مبتلا می‌کند، اما بزرگسالان هم از ابتلا به این عارضه در امان نیستند.

آنژین چیست؟

انواع مختلفی از آنژین وجود دارد، آسیب شناسی این مشکل به واسطۀ التهاب در ناحیۀ گلو مشخص می‌گردد. فرق بین آنژین سرخ و آنژین سفید، که رنگ گلوی بیمار را تشریح می‌کند، به دو بیماری خاص مربوط نیست، چرا که بسیاری از آنها می‌توانند هر رنگی ایجاد کنند. در هر دو مورد، ما شاهد درد در ناحیۀ گلو هستیم، که ممکن است بسیار شدید باشد و قورت دادن را برای فرد مشکل کند، ضمناً ممکن است همراه با تب و اغلب سر درد باشد. برخی از انواع آنژین همراه با علائم سرخوردگی یا استفراغ هستند.

آنچه که اهمیت دارد، تفاوت بین آنژین ویروسی و آنژین باکتریایی است؛ اول اینکه درمان این دو یکسان نیست و نکتۀ بسیار مهم دیگر این که یکی از انواع آنژین های باکتریایی، به نام استرپتوکوک همولیتیک از گروه A، ممکن است باعث بروز مشکلات جدی و شدیدی حتی در ناحیۀ قلب بشود. به همین علت برخی افراد با انگیزۀ پیشگیری از این مشکلات شروع به خود درمانی به واسطۀ آنتی بیوتیک ها می‌کنند که البته این خوددرمانی به هیچ شکل قابل توجیه نیست.

درمان آنژین چیست؟
درمان اصلی آنژین بر اساس علائم آن است: داروهایی که تب را پایین می‌آورند و درد را کم می‌کنند، و احتمالاً همراه با مواد ضد عفونی کنندۀ گلو. این درمان ها عموماً برای پشت سر گذاردن اوج بیماری کفایت می‌کنند. مصرف آنتی بیوتیک ها ثابت نمی‌کند که آنژین باکتریایی است، باکتریایی بودن آنژین به راحتی و به سرعت به کمک یک معاینه توسط پزشک معالج هنگام مراجعه تشخیص داده می‌شود. اگر پزشک تان برای شما آنتی بیوتیک تجویز کرد، درمان را تا انتها پیگیری کنید و به بهانه اینکه علائم از بین رفته اند، مصرف داروها را متوقف نکنید. ناتمام رها کردن دورۀ درمان، بهترین روش برای به وجود آوردن باکتری های مقاوم به درمان است !

آیا موارد احتیاطی خاصی برای جلوگیری از ابتلای بچه ها وجود دارد؟
اگر تجویز آنتی بیوتیک برای بچه ها فایده ای نداشت، باید بدون معطلی آنها را نزد پزشک ببرید. بسیار مهم است که پزشک بتواند وجود احتمالی استرپتوکوک همولیتیک را در گلو تشخیص دهد: پزشک بنابر شناخت درستش از عامل ایجاد بیماری، تشخیص می‌دهد که باید آنتی بیوتیک تجویز کند یا نه.

فرد چه طور به آنژین مبتلا می‌شود؟

آنژین به واسطۀ ارتباط مستقیم یا بر اثر پرتاب یک قطرۀ کوچک آلوده منتقل می‌شود. منطقی است که اگر بیمار نیستید از برخورد و تماس با فرد بیمار خودداری کنید و اگر یکی از اطرافیان تان مبتلا به بیماری است، مرتب دست های تان را بشویید. بیماران نیز باید مرتب دست های شان را بشویند، اما مهم تر از آن، این است که هنگام عطسه یا سرفه کردن باید جلوی بینی و دهان شان را با دستمال خوب بپوشانند. اگر آنژین باکتریایی است، خوردن آنتی بیوتیک دورۀ سرایت بیماری را کوتاه می‌کند.

آنژین دقیقاً چیست؟

آنژین التهاب لوزه هاست، لوزه ها در انتهای گلو واقع شده اند، کار اصلی شان این است که به بدن کودک برای مبارزه با میکروب های مختلف کمک می‌کنند. این التهاب اغلب در بین کودکان بالای دو سال شیوع دارد.

علائم آنژین کدامند؟

اولین علامت آنژین درد گلو است، همراه با دشواری در غورت دادن و کسالت عمومی. آنژین تغییر در دمای بدن را نیز با خود به همراه دارد و این تغییر دمای بدن را تا 40-39 درجه سانتیگراد هم می‌رساند. کودک دچار لرزش می‌شود، گرسنه نیست و از درد سر یا شکم شکایت دارد.

توجه، هر گلودردی به معنای وجود آنژین نیست!
تنها درد گلو برای رسیدن به تشخیص آنژین کافی نیست. در واقع، کودکی که گلودرد دارد ممکن است صرفاً به نازوفارنژیت مبتلا شده باشد، نازوفارنژیت بیماری نسبتاً رایجی است که باعث تحریک گلو هم می‌شود: قرارداشتن در معرض محیط آلوده (آلوده کننده ها، دود سیگار) یا محیط های خیلی خشک (محل های خیلی گرم) یا فقط به دلیل آواز خواندن زیاد یا فریاد کشیدن از ته گلو عامل ایجاد این عارضه است.

به خاطر داشته باشیم که در موارد آنژین، درد گلو همراه با افزایش دمای بدن و متورم شدن لوزه ها، خصوصاً در بین بچه های کوچک است.

آنژین ویروسی یا آنژین باکتریایی؟
قبل از سه سالگی، آنژین تقریباً ویروسی است. در بین بچه های بزرگتر، می‌تواند باکتریایی (باکتری استرپتوکوک) نیز باشد: آنژین باکتریایی یک پنجم از موارد کل آنژین ها را تشکیل می‌دهد.
در مقایسه با آنژین ویروسی، آنژین باکتریایی با شروع تب ناگهانی و دردهای شدید هنگام غورت دادن، متمایز می‌شود.

در موارد آنژین چه باید کرد؟
در تمام موارد آنژین های کودکان، مراجعه به پزشک الزامی است. تنها اوست که می‌تواند به درستی آنژین را تشخیص دهد و داروهای ضروری را برای تسکین سریع درد گلوی کودک، درمان علت و جلوگیری از عوارض تجویز کند.

برای کودکان بالای سه سال، پزشک از یک ورقۀ نازک در انتهای گلوی کودک استفاده می‌کند تا حضور احتمالی استرپتوکوک ها را تشخیص دهد. استرپتوکوک ها نشانۀ وجود آنژین باکتریایی هستند، بنابراین درمان آنها نیز توسط آنتی بیوتیک ها انجام خواهد شد

در تمام موارد، درمان علائم آنژین بر پایۀ داروهایی قرار دارند که برای کاهش تب و درد در نظر گرفته شده اند، مانند پاراستامول. در این مورد، شربت و قرص بی فایده هستند و فقط ممکن است عوارض ناخوشایندی با خود به همراه داشته باشند. بنابراین از مصرف آنها باید خودداری شود: بهتر است که به فرزندتان یک جوشانده که خوب شیرین شده یا یک لیوان شیر که با عسل شیرین کرده اید، بدهید.
امروزه عوارض آنژین (آبسه های موضعی، بیماری های قلبی یا کلیوی، مشکلات رماتیسمی) به لطف آنتی بیوتیک ها و تست هایی که تشخیص آنژین را سرعت می‌بخشند، بسیار محدود اند.

برای اینکه کودک کمتر از آنژین رنج ببرد، چه اقداماتی باید انجام داد؟
در منزل، بعد از مراجعه به پزشک، علاوه بر درمان های تعیین شده، این اقدامات را نیز انجام دهید:
کودک تان را از قرار گرفتن در معرض دود، خصوصاً دود سیگار محافظت کنید.
هوای هر یک از اتاق های منزل تان را هر روز تهویه کنید.
محیط اتاق کودک تان را مرطوب نگه دارید.
حواستان باشد که پس از هر بار که بینی اش را پاک می‌کند، دست هایش را به طور مرتب بشوید.
اگر کودک تان بیش از 7 سال سن دارد، از او بخواهید که با یک فنجان آب گرم که یک قاشق چای خوری نمک در آن حل کرده اید، غرغره کند.
به او جوشانده های شیرین و شیر که با عسل شیرین شده بدهید تا بنوشد، این نوشیدنی ها گلویش را نرم می‌کنند.
برایش سوپ، آبگوشت، پوره و کمپوت آماده کنید، خوردن و غورت دادن این خوراکی ها برای او راحت است.

تنگی نفس یا دیس پنه  -حس تنگی نفس یک تجربه ناخوشایند و نگران کننده است، مخصوصا زمانی که تا به حال آنرا تجربه نکرده اید. تنگی نفس ممکن است در اثر اختلالات قلبی یا ریوی و یا کم خونی ایجاد شود.

خوشبختانه اکثر عوامل تنگی نفس به سرعت پس از شناسایی عامل ایجاد کننده درمان می شوند. بسیاری از تنگی نفس ها ناشی از مشکلات ساده و کوتاه مدتی چون عفونت های دستگاه تنفسی و حساسیت هاست.

علل تنگی نفس

تنگی نفس حاد که به صورت ناگهانی وطی چند دقیقه تا چند ساعت رخ می دهد که معمولا دارای علل متفاوتی نسبت به تنگی نفس مزمن است که طی هفته ها تا ماهها ایجاد می شود.

تنگی نفس حاد :

علل شایع تنگی نفس حاد عبارتند از:

· عفونت های دستگاه تنفسی مثل پنومونی، كه معمولا همراه با علائمی چون تب و سرفه خلط دار است.

· واکنش های حاد آلرژیک (آنافیلاکسی)، که معمولا باعث خارش، تورم و کهیر می شود.

· آسم که معمولا منجر به سرفه و خس خس سینه می شود .

· انسداد مسیر تنفسی که به طور اتفاقی در اثر ورود مواد خارجی مثل بادام زمینی یا گوشت کم جویده شده، ایجاد می شود.

· لخته ی خون و انسداد در شریان ریوی.

· ریه ی جمع شده در اثر ورود هوا به جدار قفسه سینه (پنوموتوراکس).

· تداخل در جریان خون در عضله قلب که در طی حمله قلبی ممکن است رخ دهد. وقتی عامل تنگی نفس حمله قلبي باشد علائم ديگري چون درد و فشار در قفسه سینه نیز ایجاد می شود.

· نارسایی قلبی که در آن توانایی پمپاژ خون در بدن توسط قلب مختل می شود.

· تغییرات دستگاه گردش خون و دستگاه تنفس در طول بارداری، حتی قبل از اینکه زن به وضوح باردار باشد، این نوع تنگی نفس در طی بارداری طبیعی تلقی می شود.

تنگی نفس مزمن : برخی از علل ایجاد کننده تنگی نفس حاد باعث تنگی نفس مزمن هم می شوند. به عنوان مثال، علائم آسم و نارسایی قلبی می توانند منجر به تنگی نفس طی ماهها تا سالها شوند.

شایع ترین علل تنگی نفس مزمن عبارتند از:

· آسم

· بیمای های انسدادی مزمن ریوی – شرایطی که اغلب در سیگاری های فعلی یا سابق وجود دارد و شامل برونشیت مزمن و آمفیزم است.

· بیماری بافت بینابینی ریه – مجموعه ای از بیماری های ریوی که باعث آسیب به بافت ریه می شوند.

· اختلالات عضلانی قلب – شرایطی که طی آن اندازه و شکل قلب و توانایی پمپاز خون به نواحی بدن تغییر می کند.

· عدم آمادگی – یک اصطلاح تکنيكی مبنی بر عدم تناسب فرد است، به عنوان مثال اگر شما به طور منظم ورزش نکنید، به سرعت دچار تنگی نفس هنگام بالا رفتن از پله ها می شوید.

· چاقی نیز به عنوان بار اضافه بر قفسه سینه و ریه ها می تواند از علل تنگی نفس به حساب آید.

· افزایش فشار خون شريان ریوی

علائم تنگی نفس

بيماران علائم تنگی نفس را به صورت های مختلفی توصیف می کنند، برخی می گویند ولع به هوا دارند ،برخی دیگر می گویند، نمی توانند نفس عمیق بکشند. این گونه توصیفات می تواند اطلاعات مهمی درباره علل احتمالی این مشکل در اختیار پزشك قرار دهد.

کی به پزشک مراجعه کنیم؟

هر کس که دچار تنگی نفس شود به ویژه اگر در زمان استراحت باشد، باید به پزشک مراجعه کند. اگر شما تنگی نفس شدید و یا درد قفسه سینه و تهوع دارید باید به نزدیکترین اورژانس مراجعه کنید. تنگی نفس علامتی نیست که نادیده گرفته شود.

تشخیص تنگی نفس

پزشک از طریق توصیفات شما از مشکل و بررسی سایر علائم همراه، همچنین طی معاینه و از طریق سمع قلب و ریه ی شما به وسیله گوشی پزشکی و ارزیابی اندام هاي تحتانی از نظر تورم، اطلاعات فراواني کسب می کنند.

تست ها

پزشکان ممکن است از شما بخواهند که برای تشخیص مشکلتان یکی یا برخی از تست های زیر را انجام دهید:

· هماتوکریت جهت بررسي کم خونی، شرایطی که طی آن توانایی خون در رساندن اکسیژن تحت تاثیر قرار می گیرد.

· عکس از قفسه ی سینه برای پنومونی و یا التهاب یا اسکار ریه.

· نوار قلب جهت بررسی عملکرد قلب و بررسی از نظر سکته ی قلب.

· اسپیرومتری جهت بررسی ظرفیت حجمی ریه ها و قدرت تخلیه هوا از ریه. این تست می تواند آسم یا آمفیزم را نشان دهد.

· اکسیمتری براي تخمين میزان اکسیژن خون

درمان تنگی نفس

درمان تنگی نفس به علل ایجاد کننده آن بستگی دارد، به عنوان مثال تنگی نفس ناشی از آسم به یک نوع درمان نیاز دارد، در حالیکه تنگی نفس ناشی از نارسایی قلبی به درمان دیگری نیاز دارد. بعد از بررسي هاي لازم و بر حسب تشخيص پزشك و شرايط بيمار، درمان مناسب تجويز مي شود.

بیماری انسداد مزمن ریه چیست؟

بیماری انسداد مزمن ریه یا COPD، شامل دو بیماری برونشیت مزمن و آمفیزم است. درمانی قطعی برای این بیماری وجود ندارد.

شش ها دو قسمت اصلی دارند:

1) مجاری هوایی

2) کیسه های هوایی هنگام تنفس

هوا از داخل نای از طریق مجاری هوایی وارد کیسه های هوایی می شود. اکسیژن از درون کیسه های هوایی وارد خون و دی اکسید کربن از خون وارد کیسه های هوایی می شود. اگر دچار برونشیت مزمن شدید، جدار مجاری هوایی قرمز، متورم و سرشار از ترشحات مخاطی می شود. افزایش ترشحات باعث انسداد مجاری هوایی و سختی در تنفس می شود. در صورت ابتلا به آمفیزم، کیسه های هوایی تحریک پذیر می شود. دیواره این کیسه ها سفت و سخت می شود و نمی توانند هوا را در خود نگه دارند. در نتیجه تبادل اکسیژن و دی اکسید کربن بین کیسه های هوایی و خون دچار مشکل می شود.

علایم بیماری انسداد مزمن ریه چیست؟
علایم بیماری انسداد مزمن ریه شامل این موارد است:

سرفه مزمن و مداوم
افزایش ترشحات مخاطی
تنگی نفس، خصوصا در زمان فعالیت
خس خس سینه

چه کسانی مبتلا به بیماری انسداد مزمن ریه می شوند؟
این بیماری در طی چند سال ایجاد می شود. تقریبا همیشه در اثر کشیدن سیگار ایجاد می شود. بهترین راه برای پیشگیری یا جلوگیری از بدتر شدن بیماری انسداد مزمن ریه، ترک سیگار است. آلودگی هوا، در معرض دود سیگار بودن، کار کردن در برخی محیط ها نیز باعث بیماری انسداد مزمن ریه می شوند.

چگونه می توان متوجه ابتلا به بیماری انسداد مزمن ریه شد؟
در صورت بروز علایم بیماری انسداد مزمن ریه به پزشک مراجعه کنید. پزشک از شما خواهد خواست که سیگار را ترک کنید یا در معرص مواد تحریک کننده قرار نگیرید. پزشک ممکن است تست های تنفسی از شما بگیرد. همچنین ممکن است عکس قفسه سینه، آزمایش خون یا تست های مخصوص برای بررسی مخاط مجاری هوایی درخواست کند.

درمان بیماری انسداد مزمن ریه چگونه است؟
مهمترین چیز ترک سیگار است. این امر باعث توقف یا کاهش آسیب به ریه ها می شود. ممکن است پزشک برخی داروها برای بهبود تنفس و کاهش علایم تجویز نماید. این داروها می تواند شامل آنتی بیوتیک ها و تعدادی اسپری تنفسی باشد. برخی بیماران که علایم شدیدتری دارند ممکن است اکسیژن نیاز داشته باشند. بیمارانی که علایم بسیار شدید و جدی دارند، ممکن است نیاز باشد که جراحی کنند. جراحی در صورتی انجام می شود که بقیه درمان ها بی اثر باشند.

عوارض بیماری انسداد مزمن ریه چیست؟
در صورت ابتلا به بیماری انسداد مزمن ریه، احتمال ایجاد سرماخوردگی و آنفولانزا افزایش می یابد. قلب بزرگ تر می شود. ممکن فشار عروقی که خون را به شش ها می برند افزایش یابد.
باید هر سال واکسن آنفولانزا بزنید. برنامه های توانبخشی و ورزشی می تواند در بهبود کمک کننده باشد.

سینوزیت چیست؟ انواع سینوزیت کدام اند؟ دلایل ابتلا به سینوزیت کدام اند؟ علایم و نشانه های سینوزیت مزمن کدام اند؟ سینوزیت چگونه درمان می شود؟ آیا جراحی سینوس ها لازم است؟ پیشگیری از سینوزیت چگونه است؟ نتیجه عدم درمان سینوزیت چیست؟  سوالاتی که در این مقاله به انها پاسخ خواهیم داد .

سینوزیت (Sinusitis) التهاب و یا ورم استر سینوس ها می باشد. عموما سینوس ها پر از هوا هستند، اما زمانیکه سینوس ها بلوکه شده و پر از جرم می شوند، باکتری ها، ویروس ها و قارچ ها در این محیط رشد کرده و باعث عفونت می شوند.

مشکلاتی که باعث سینوزیت می شوند، شامل سرماخوردگی، رینیت آلرژیک، پولیپ بینی و یا تیغه بینی منحرف می باشند.

انواع سینوزیت کدام اند؟

سینوزیت به چندین نوع مختلف تقسیم شده که بعضی از آنها شامل:

سینوزیت حاد – آبریزش بینی و درد ناگهانی صورت که برای 10 تا 14 روز باقی می ماند. سینوزیت حاد عموما حدود 4 تا 8 هفته بطول می انجامد.
سینوزیت نیمه حاد – این نوع سینوزیت، التهابی است که برای 4 تا 8 هفته باقی می ماند.
سینوزیت مزمن – در این مشکل التهاب سینوس ها برای 8 هفته و یا بالاتر باقی می ماند.
سینوزیت بازگشت کننده – در این نوع از سینوزیت، سینوس ها چندین بار در سال ملتهب می شوند.

دلایل ابتلا به سینوزیت کدام اند؟

سینوس ها فضاهایی پر از هوا درون جمجمه می باشند. این حفره ها در زیر پیشانی، استخوان های بینی، گونه ها و چشم ها قرار دارند. سینوس های سالم خالی از هرگونه باکتری، ویروس و یا هر عفونت دیگری می باشند. اکثر اوقات، مخاط خود به خود تخلیه شده و هوا براحتی جابه جا می شود. زمانیکه ورودی سینوس ها بسته می شود و یا مقادیر زیادی مخاط در آن جمع می شود، باکتری ها و سایر میکروب ها براحتی می توانند در حفره سینوسی رشد کنند. سینوزیت می تواند در پی یکی از مشکلات زیر رخ دهد:

مژه های درون سینوس ها قادر به خارج کردن مخاط نیستند. این مشکل در پی بعضی از بیماری ها رخ می دهد.
سرماخوردگی و آلرژی می تواند باعث بسته شدن سینوس ها در پی افزایش مخاط شود.
انحراف بینی و یا پولیپ بینی یکی دیگر از دلایل ابتلا به سینوزیت هستند.

چه عواملی خطر سینوزیت را افزایش می دهند؟

عواملیکه در ادامه می آیند می توانند خطر ابتلا به سینوزیت را افزایش دهند:

1. رینیت آلرژیک یا تب یونجه
2. فیبروز سیستیک
3. بیماری هایی که مانع عملکرد درست میوژه ها می شوند
4. لوزه سوم بزرگ
5. سیگار کشیدن
6. سیستم ایمنی ضعیف شده

علایم و نشانه های سینوزیت حاد کدام اند؟

بعضی از علایم اولیه سینوزیت شامل:

درد و یا فشار برروی صورت
گرفتگی بینی
ترشحات بینی
کاهش و یا فقدان حس بویایی
سرفه و خلط
همچنین موارد زیر نیز ممکن است، رخ دهد:

تب
بوی بد دهان
خستگی
درد دندان
سینوزیت حاد درصورت وجود یک و یا دو عدد از علایم بالا و یا وجود ترشحات غلیظ، سبز و یا زرد رخ می دهد.

علایم و نشانه های سینوزیت مزمن کدام اند؟

افراد مبتلا به سینوزیت مزمن عموما علایم زیر را برای هشت هفته و یا بیشتر بهمراه دارند:

فشار برروی صورت
گرفتگی و انسداد بینی
چرک در حفره بینی
تب
ترشحات بینی/ ترشحات بی رنگ پشت حلق

سایر علایم سینوزیت مزمن شامل موارد زیر می باشد:

سردرد
بوی بد دهان
خستگی
درد دندان

سینوزیت چگونه درمان می شود؟

درمان سینوزیت بسته به نوع و شدت آن متفاوت است:

درمان سینوزیت حاد
درصورتیکه شما مبتلا به یک عفونت سینوسی ساده هستید، احتمالا درمان هایی ساده بهمراه ضداحتقان ها (decongestants) و استنشاق بخار توصیه می نماید. استفاده از قطره ها و اسپری های ضداحتقان نیز می تواند، کمک کننده باشد. البته این داروها نباید بیشتر از مقدار توصیه شده آنها و زمان توصیه شده آنها که عموما چهار تا پنج روز است مصرف شوند چراکه می توانند باعث بدتر شدن احتقان شوند. اگر آنتی بیوتیک داده شود، عموما دوره مصرفی آنها بین 10 تا 14 روز می باشد. بادرمان های گفته شده، علایم بیماری از بین رفته و فرد بهبود می یابد.

درمان سینوزیت مزمن
هوای گرم و مرطوب می تواند کم کننده احتقان بینی شود. استفاده از دستگاه های تولید بخار و یا بخور آب گرم می توانند در این زمینه کمک کننده باشد. کمپرس گرم برای بهبود درد در بینی و سینوس ها مناسب می باشد. از دیگر درمان ها می توان به قطره های حاوی نمک بینی استفاده نمود. استفاده از قطره ها و اسپری های ضداحتقان نیز برای کنترل شدت بیماری موثر هستند، بااینحال نباید بیش از مقدار توصیه شده شان مصرف شوند. همچنین پزش می تواند داروهای آنتی بیوتیکی و یا استروئیدی توصیه نماید.

درمان های خانگی سینوزیت
موارد زیر را می توان به منظور بهبود سینوزیت در خانه استفاده نمود:

استراحت کافی – استراحت کافی به شما در مبارزه با عفونت ها و افزایش سرعت بهبودی شود.
مصرف مقادیر زیاد مایعات – نوشیدن مایعات همچون آب و آب میوه به ترشح مخاط رقیق و  بهبود تخلیه بینی کمک می کند. از مصرف نوشیدنی های حاوی کافئین و الکل اجتناب نمایید. همچنین مصرف الکل می تواند باعث بدتر شدن ورم سینوس ها و بینی شود.
مرطوب کردن حفره های سینوسی – برای این ار میتوانید از آب جوش استفاده نمایید. یک حوله بر سر خود گذاشته و بخار آب جوش را استنشاق نمایید. اینکار به بهبود درد و تخلیه مخاط کمک می نماید.
کمپرس گرم برروی صورت – یک حوله گرم و مرطوب را برروی نواحی اطراف بینی خود از قبیل بینی، گونه و چشم های خود بگذارید.
شستشوی مجرای تنفسی – مجراهای تنفسی خود را بوسیله محلول های مخصوص اینکار شستشو دهید. اینکار به باز شدن مجرای تنفسی شما کمک می نماید.
بالا گذاشتن سر – هنگام خواب سر خود را بالاتر از حد عادی گذاشته تا احتقان شما کاهش یابد.

آیا جراحی سینوس ها لازم است؟

در صورتیکه آنتی بیوتیک ها و سایر درمان ها برای باز شدن سینوس ها کافی نباشد، احتمالا نیاز به عمل جراحی می باشد. همچنین اگر سینوزیت در نتیجه بی قاعدگی های مادرزادی از قبیل پولیپ بینی باشد، برای درمان التهاب سینوس ها نیاز به جراحی می باشد.

جراحی سینوس ها را می توان با بیهوشی کامل و یا بی حسی موضعی و بوسیله آندوسکوپ انجام داد. اکثر افراد 5 تا 7 روز بعد از جراحی به زندگی عادی بازمیگردند. بهبود کامل حدود 4 تا 6 هفته طول می کشد.

نتیجه عدم درمان سینوزیت چیست؟

به تاخیر انداختن درمان سینوزیت می تواند باعث افزایش درد و نارحتی شود. در موارد بسیار نادر سینوزیت درمان نشده می تواند باعث آبسه مغزی و یا مننژیت و عفونت استخوانی شود.

پیشگیری از سینوزیت چگونه است؟

راه های زیر می توانند به پیشگیری از ابتلا به سینوزیت حاد کمک نمایند:

اجتناب از عفونت تنفسی – از ارتباط با افراد سرماخورده اجتناب نمایید و دستان خود را بطور مرتب با آب و صابون بشویید.
آلرژی خود را بدقت مدیریت کنید – برای مدیریت و بهبود آلرژی خود و کاهش شدت آن با پزشکتان مشورت نمایید.
از دود سیگار و هوای آلوده اجتناب نمایید – سیگار و سایر آلاینده ها می تواند باعث التهاب و آزردگی ریه و مجاری تنفسی شود.
استفاده از مرطوب کننده ها – اگر هوای درون خانه شما خشک است، اضافه کردن رطوبت به هوا می تواند از ابتلا به سینوزیت پیشگیری نماید. از تمیز بودن مرطوب کننده ها اطمینان حاصل نمایید.

منابع
http://www.webmd.com/allergies/guide/allergies-sinusitis
http://www.mayoclinic.org/diseases-conditions/acute-sinusitis/basics/definition/con-20020609
http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmedhealth/PMH0001670/#adam_000647.disease.causes