اهمیت مراقبت از چشمها در تابستان

اهمیت مراقبت از چشمها در تابستان -در فصل تابستان مشکلات متعددی از جمله ورم ملتحمه چشم ویروسی و زخم قرنیه‌، چشم‌ها را تهدید می‌کنند و در این شرایط، شست‌وشو با آب و ورزش عضلات چشم از روش‌های مناسب برای حفاظت از این عضو حیاتی در برابر بیماری‌ها و آلودگی‌ها است.
به گزارش افکارنیوز، در صورتی که در فصل تابستان چشمانتان قرمز می‌شود و از آن‌ها آب می‌آید به ورم ملتحمه چشم مبتلا شده‌اید. از آنجایی که این بیماری به سرعت گسترش می‌یابد، سعی کنید برای چند روز با فرد دیگری تماس نداشته باشید. همچنین لازم است دستان خود را ضدعفونی کنید و چشمانتان را با آب تمیز شست‌وشو دهید.

همچنین از دستمال و حوله شخصی خودتان استفاده کنید و به دیگران اجازه ندهید از آنها استفاده کنند.

یکی از مشکلات دیگری که در این فصل برای چشم بوجود می‌آید، گل‌مژه است. در این مواقع چشم‌ها متورم می‌شود و پلک‌ها به دلیل عفونت قرمز شده و دردناک می‌شوند. ضدعفونی کردن و استفاده از کمپرس آب گرم بهترین شیوه برای درمان گل مژه است.

برای درمان سندرم چشمان خشک که با علائمی همچون خارش، قرمزی و یا خشکی خود را نشان می‌دهند، لازم است چشم‌ها شست‌وشو داده شوند و از قطره‌های مخصوص استفاده شود.

اهمیت مراقبت از چشمها در تابستان

زخم قرنیه‌ نیز که در فصل تابستان شایع‌ است می‌تواند از ورم ملتحمه چشم یا استفاده از لنزهای آلوده ناشی شود و باعث درد، قرمزی، تاری دید، تصویرهراسی یا ایجاد لکه در قرنیه می‌شود.

استفاده از عینک‌های آفتابی که تمام سطح چشم‌ها را می‌پوشاند و شست‌و‌شوی مرتب چشم با آب سرد می‌تواند تا حدودی به سلامت چشم‌ها کمک کند.

مقاله درباره آلرژی های چشمی

مقاله درباره آلرژی های چشمی –

آلرژی های چشمی چیست؟

برای اكثر مردم بهار فصلی زیبا و دلپذیر است. اما اگر هربار كه این فصل فرا می رسد دچار خارش و اشكریزش شوید و دیگران مرتباً از شما بپرسند كه چرا چشمتان قرمز شده است احتمالاً بهار برایتان چندان خوشایند نخواهد بود.
آلرژی های چشمی یكی از شایعترین علت های مراجعه به چشم پزشك است بطور متوسط از هر ۱۰ تا ۱۵ نفر یك نفر در طول عمر خود دچار علائم حساسیت های چشمی می شود. علائم آلرژی چشمی در افراد مختلف متفاوت است و طیف وسیعی از علائم از سوزش و خارش خفیف تا علائم شدید و آزار دهنده و گاه خطرناك را در برمی گیرد. به علاوه، حساسیت های چشمی اغلب با سایر علائم آلرژی مثل تب یونجه (آبریزش از بینی) و حساسیت های پوستی (مثل درماتیت آتوپیك) همرا است. گرده گل ها و گیاهان، مو و كرك و پر حیوانات، داروها و لوازم آرایش نقش اساسی را در ایجاد آلرژی چشمی دارند. البته گاهی اوقات هم تحریك چشم ناشی از مواد محرك (مثل دود سیگار یا گرد و غبار) علائمی ایجاد می كند كه با آلرژی چشمی اشتباه می شود.

چرا چشم درگیر واكنش های آلرژیك می شود؟
چشم دریچه ای به جهان خارج است. وقتی چشم ها باز هستند ملتحمه در تماس مستقیم با مواد حساسیت زای موجود در هواست. ملتحمه كه بافت پوششی مخاطی قسمت جلوی كره چشم و سطح داخلی پلك هاست یك سد دفاعی در برابر محیط خارج است. در ملتحمه تعداد زیادی رگ، سلول های ایمنی و مواد دفاعی وجود دارد كه باعث حفاظت لایه های داخلی تر كره چشم در برابر عفونت ها و عوامل بیگانه می شود. به علاوه اشك چشم نیز دارای سلول ها و عوامل ایمنی می باشد كه به دفاع در برابر عوامل خارجی كمك می كند بنابراین بسیاری از واكنش های دفاعی در جلوی كره چشم در سطح ملتحمه اتفاق می افتد. هرگاه كنترل طبیعی این واكنش های دفاعی به هم بخورد و یا واكنش های دفاعی به جای عوامل بیگانه در برابر عوامل خودی اتفاق بیافتد واكنش های حساسیتی ایجاد می شود. مهمترین عوامل ایجاد واكنش های حساسیتی ماده ای به نام “هیستامین” است كه از گروهی از سلول های ایمنی به نام “ماست سل ها” می شود. هیستامین باعث ایجاد خارش می شود. به علاوه هیستامین موجب گشاد شدن رگ های موجود در ملتحمه می شود و همین امر باعث می شود كه چشم قرمز به نظر برسد. البته به جز هیستامین مواد دیگری نیز می توانند در واكنش های آلرژیك دخیل باشند اما هیستامین مهمترین واسطه ایجاد علائم حساسیت است.

● چه افرادی بیشتر درگیر حساسیت چشمی می شوند؟
اصولاً واكنش های حساسیتی در افراد جوان (سن زیر ۳۰ سال) شایع تر است. به علاوه احتمال بروز آلرژی در كسانی كه سابقه حساسیت قبلی داشته اند و یا در خانواده آن ها بیماری های آلرژیك وجود دارد بیشتر است. بخصوص افرادی كه آلرژی هایی از نوع تب یونجه (آبریزش از بینی حساسیتی) یا آلرژی پوستی (درماتیت آتوپیك) دارند بسیار مستعد ابتلا به حساسیت های چشمی هستند.

● آلرژی چشمی چه علامت هایی ایجاد می كند؟
همانطور كه گفته شد واسطه اصلی ایجاد علائم آلرژی هیستامین است. ترشح هیستامین در ملتحمه باعث بروز خارش، سوزش و اشكریزش می شود. همچنین هیستامین با گشاد كردن رگ ها باعث می شود كه چشم قرمز و پرخون بنظر برسد. به علاوه این ماده موجب می شود كه مقداری مایع از رگ ها به داخل بافت ملتحمه و پلك نشست كند در این حالت تورم پلك ایجاد می شود. ممكن است پلك ها آنقدر متورم شوند كه فرد حتی نتواند چشم هایش را باز كند. تجمع مایع در ملتحمه باعث می شود كه ملتحمه ظاهر آبی پیدا كند، به علاوه گاهی اوقات تجمع مایع در ملتحمه آنقدر زیاد است كه ملتحمه از سطح چشم فاصله می گیرد و از داخل شكاف پلكی بیرون می زند و شبیه یك كهیر یا تاول بزرگی می شود. گاهی اوقات بخصوص وقتی قرنیه نیز درگیر حساسیت شده باشد حساسیت به نور ایجاد می شود.

آلرژی چشمی معمولاً هر دو چشم را درگیر می كند، اما گاهی علائم حساسیت فقط در یك چشم بروز می كند، بخصوص وقتی كه یك ذره حساسیت زا وارد چشم شود و فرد چشم مبتلا را بخاراند ممكن است شدت علائم در این چشم خیلی بیشتر از چشم مقابل باشد.
در زیر به انواع بیماری های آلرژیك چشمی اشاره شده است.

ورم ملتحمه آلرژیك (Allergic conjunctivitis)
مالیدن چشمی كه می خارد یك واكنش طبیعی است اما مالیدن چشم ها باعث آزاد شدن مقادیر بیشتر هیستامین و سایر واسطه های آلرژی می شود و در نتیجه موجب بدتر شدن علائم حساسیت می گردد. پس سعی كنید تا جایی كه امكان دارد چشم ها را نمالید.
ورم ملتحمه یا كنژتكتیوبت شایع ترین شكل حساسیت چشمی است. این بیماری اغلب در اثر حساسیت به گرده گل ها و گیاهان ایجاد می شود، به همین علت در فصل بهار شایع تر است؛ اما در افرادی كه به گرد و خاك خانگی، كپك ها، مو و پر حیوانات یا مواد شیمیایی یا داروهای خاص حساسیت دارند ممكن است علائم حساسیت در هر فصلی از سال ایجاد شود. كنژنكتیوبت آلرژیك فصلی اغلب با آبریزش از بینی همراه است. علائم مهم كنژتكتیویت آلرژیك عبارتند از: خارش و سوزش و قرمزی چشم ها، اشكریزش و ترشحات آبكی و تورم پلك و ملتحمه. از آنجا كه اكثر علائم حاد بیماری ناشی از آزاد شدن هیستامین در بافت ملتحمه است، درمان انتخابی این علائم استفاده از قطره های چشمی آنتی هیستامین است جهت پیشگیری از بروز این علائم می توان از قطره های پایدار كننده ماست سل ها استفاده كرد (در مورد این داروها در زیر توضیح خواهیم داد). همچنین در موارد حساسیت خیلی شدید می توان با نظر چشم پزشك از قطره های استروئیدی برای مدت كوتاهی استفاده كرد. شربت ها و قرص های آنتی هیستامین معمولاً روی علائم چشمی بیمار چندان مؤثر نیستند اما برای كنترل آبریزش از بینی و علائم پوستی حساسیت بكار می روند.

مالیدن چشمی كه می خارد یك واكنش طبیعی است اما مالیدن چشم ها باعث آزاد شدن مقادیر بیشتر هیستامین و سایر واسطه های آلرژی می شود و در نتیجه موجب بدتر شدن علائم حساسیت می گردد. پس سعی كنید تا جایی كه امكان دارد چشم ها را نمالید.

● ورم ملتحمه همراه با درماتیت آتوپیك (Atopic dermatitis)
درماتیت آتوپیك نوعی حساسیت شدید پوستی است كه با خارش شدید همراه است و اغلب در بچه ها و نوجوانان تظاهر می كند. علائم چشمی این بیماری معمولاً نوجوانان و جوانان بخصوص پسرها را درگیر می كند. علامت چشمی اصلی این بیماری خارش شدید و قرمزی پلك هاست. چشم ها ترشحات فراوان دارند و پلك ها حالت پوسته پوسته و دلمه بسته پیدا می كنند. پلك ها ضخیم و سفت می شوند گاهی حساسیت به نور ایجاد می شود. این بیماری در صورت درمان نامناسب به علت خارش مزمن و خراش مكرر سطح قرنیه توسط سطح ناهموار پلك ها، باعث ایجاد لك قرنیه و تاری دید می گردد.

گاهی اوقات مصرف برخی مواد غذایی حساسیت زا مثل تخم مرغ، آجیل، توت فرنگی، گوجه فرنگی، بادنجان، ادویه ها، شیر و ماهی ممكن است باعث بدتر شدن علائم پوستی و چشمی درماتیت آتوپیك شود. در این حالت حذف این مواد از رژیم غذایی به كنترل بیماری كمك می كند. به علاوه مواد حساسیت زای موجود در هوا مثل گرد و خاك خانگی، كپك ها، مو و پرز حیوانات نیز می تواند باعث شدیدتر شدن علائم در افراد مبتلا شود.

پایه اصلی درمان این بیماری استفاده از آنتی هیستامین های خوراكی قوی است برای كنترل خارش است. استفاده از قطره های آنتی هیستامین، قطره های پایدار كننده ماست سل ها و در موارد شدید دوره های كوتاه مدت قطره های استروئیدی می تواند به كنترل علائم چشمی كمك كند.

گاهی اوقات یك عفونت میكروبی پلك ها در زمینه درماتیت آتوپیك ایجاد می شود كه باعث بدتر شدن خارش و سایر علائم چشمی می شود. در این حالت درمان عفونت با استفاده از قطره ها و پمادهای آنتی بیوتیك و شستشوی مكرر پلك ها می تواند به رفع عفونت و بهتر شدن علائم كمك كند.

علائم چشمی درماتیت آتوپیك ممكن است فرد را سال ها درگیر كند. به علاوه در افراد مبتلا به این بیماری احتمال ایجاد آب مروارید (كاتاراكت) و لك قرنیه بیشتر از افراد عادی است به همین دلایل این افراد باید مرتباً تحت نظر چشم پزشك باشند.

● كراتوكنژنكتیویت بهاره (Vernal Keratoconjunctivitis)
كراتوكنژنكتیویت (التهاب ملتحمه و قرنیه) بهاره بیماری ناشایعی است كه اغلب در مناطق روستایی گرمسیر و در نوجوانان، بخصوص پسرها اتفاق می افتد و قبل از ۲۰ سالگی به تدریج بهبود می یابد. بیماری معمولاً از اواسط بهار كه هوا رو به گرمی می رود شروع می شود و پس از ۳-۲ ماه كم كم برطرف می شود و در سال بعد مجدداً عود می كند.

در این بیماری چشم ها خارش شدید پیدا می كند و پلك ها متورم و سنگین می شوند (گاهی به همین علت فرد ظاهر خواب آلوده پیدا می کند). ممکن است حساسیت به نور ایجاد گردد. معمولاً ترشحات شیری رنگ چسبناک در گوشه چشم ها جمع می شود. در پشت پلک بالایی ظاهر سنگ فرشی ایجاد می شود (این منظره در معاینه، با میکروسکوپ چشم پزشکی به راحتی با برگرداندن پلک قابل مشاهده است) همچنین به علت تجمع سلول های التهابی در ملتحمه ممکن است لکه های سفیدرنگی در ملتحمه و دور قرنیه دیده شود. گاهی اوقات در این بیماران بافت ملتحمه در اطراف قرنیه حالت برجسته و پشته پشته یدا می کند.

مقاله درباره آلرژی های چشمیکراتوکنژنکتیویت ها بهاره می تواند به علت خارش مکرر باعث ایجاد خراش و لک قرنیه شود. مؤثرترین درمان این بیماری استفاده از قطره های استروئید چشمی (برای مدت کوتاه و زیر نظر چشم پزشک) است. می توان برای کمک به کنترل بیماری و جلوگیری از عود آن از قطره های پایدار کننده ماست سل ها و قطره های آنتی هیستامین موضعی نیز استفاده کرد. استفاده از عینک های آفتابی با شیشه بزرگ و دسته های ضخیم (که از ورود گرد و خاک به چشم جلوگیری می کند) می تواند به کنترل بیماری کمک کند. همچنین استفاده از کمپرس آب سرد و خنک کردن محل زندگی می تواند تا حدی علائم را تسکین بخشد.

● حساسین ناشی از لنز تماسی (کنتاکت لنز)
هر جسم خارجی که بصورت مزمن با ملتحمه و سطح داخلی پلک در تماس باشد می تواند باعث بروز حساسیت شود. در مورد لنز تماسی خود لنز، رسوبات پروتئینی ایجاد شده بر روی لنز و محلول های تمیز کننده لنز (بخصوص مواد نگهدارنده موجود در محلول) می تواند موجب ایجاد حساسیت شود. خوابیدن با لنز تماسی احتمال ایجاد حساسیت را شدیداً افزایش می دهد.
حساسیت به لنز تماسی معمولاً بصورت قرمزی و خارش چشم و ایجاد ترشحات فراوان و غلیظ بروز می کند. بعلاوه معمولاً در سطح خلفی پشت پلک فوقانی حالت پشته پشته ایجاد می شود (این پشته ها در حقیقت برجستگی های طبیعی ملتحمه هستند که پاپیلا نام دارند و در اثر حساسیت بصورت غیر طبیعی بزرگ و برجسته می شوند)

مؤثرترین درمان این نوع حساسیت توقف استفاده از لنز تماسی است. معمولاً قرمزی و خارش چشم چند روز تا چند هفته پس از توقف استفاده از لنز بهبود می یابد اما برطرف شدن برجستگی های پشت پلک (پاپیلاها) ممکن است چندین ماه طول بکشد. در صورتیکه نتوان از عینک یا روش های دیگر برای اصلاح دید استفاده کرد و فرد ناچار به استفاده از لنز باشد تغییر نوع لنز، تمیز کردن مکرر لنز و شیسشوی کامل رسوبات پروتئینی و سپس آبکشی دقیق با آب مقطر و یا استفاده از لنزهایی که به صورت روزانه تعویض می شوند ممکن است به بهبود این عارضه کمک کند.

به علاوه ممکن است لازم باشد قطره های چشمی پایدار کننده ماست سل ها تا چند ماه در این افراد مصرف شود. (در موقع استفاده از قطره باید لنز تماسی را از چشم خارج کرد)

● حساسیت های پلک
حساسیت های پلک اغلب نوعی واکنش حساسیتی ویروس است که در اثر برخورد مستقیم با یک ماده آلرژی زای خاص ایجاد می شود. این عارضه معمولاً در اثر تماس با مواد شوینده یا مواد آرایشی اتفاق می افتد و به همین دلیل در خانم ها شایع تر است. (لاک ناخن در صورت مالیدن دست ها به چشم می تواند این عارضه را ایجاد کند).

علائم این نوع حساسیت معمولاً ۲۴ تا ۴۸ ساعت پس از برخورد با ماده آلرژی زا اتفاق می افتد. معمولاً پلک ها دچار خارش شدید و قرمزی می شود، ممکن است جوش های ریز آبکی روی پلک ها ایجاد شود گاهی ملتحمه نیز قرمز می شود. درصورتیکه فرد بطور مکرر با ماده آلرژی زا در تماس باشد پوست پلک ها ضخیم شده حالت چرمی پیدا می کند و پلک کلفت می شود.
بهترین درمان این عارضه شناسایی ماده مولد حساسیت و پرهیز از آن است. در موارد حاد شدید استفاده از یک پماد چشمی استروئیدی ملایم برای مدت چند روز می تواند به کنترل علائم کمک کند. درصورتیکه عفونت میکروبی به ضایعه حساسیتی پلک اضافه شود لازم است عفونت با داروهای آنتی بیوتیکی درمان شود.

● چه بیماری هایی با آلرژی چشمی اشتباه می شوند؟
بطور کلی در مواردیکه علائم آلرژی شدیدتر از معمول است یا علائم به اقدامات معمول برطرف نمی شود لازم است حتماً معاینه چشم پزشکی انجام شود چون برخی از بیماری های جدی چشمی می تواند در ابتدا تظاهراتی مشابه آلرژی داشته باشد.
بسیاری از بیماری های چشمی می توانند با آلرژی اشتباه شوند. شایعترین این بیماری ها عبارتند از:
خشکی چشم: معمولاً باعث ایجاد سوزش چشم ها و احساس وجود شن ریزه در چشم می شود. در این بیماری خارش چشم کمتر از بیماری های آلرژیک است. بعلاوه خشکی چشم معمولاً افراد مسن را مبتلا می کند در حالیکه آلرژی در افراد جوانتر اتفاق می افتد. یک نکته مهم آن است که داروهای آنتی هیستامین که برای کنترل علائم آلرژی مصرف می شوند می توانند خشکی چشم را بدتر کنند.

انسداد مجرای اشکی: در این بیماری نیز به علت بسته شدن مجرای اشکی چشم ها دچار اشکریزش می شود اما بر خلاف بیماری های آلرژیک در این حالت معمولاً خارش وجود ندارد. این بیماری نیز در افراد مسن تر شایع تر است.

ورم ملتحمه عفونی: ورم ملتحمه عفونی ناشی از بیماری ها و ویروس ها می تواند علائمی شبیه آلرژی چشمی ایجاد کند. تشخیص ورم ملتحمه عفونی از آلرژی چشمی مهم است چون ورم ملتحمه عفونی بخصوص نوع ویروسی آن، شدیداً واگیردار است و می تواند اطرافیان را مبتلا کند.
بطور کلی در مواردیکه علائم آلرژی شدیدتر از معمول است یا علائم به اقدامات معمول برطرف نمی شود لازم است حتماً معاینه چشم پزشکی انجام شود چون برخی از بیماری های جدی چشمی می تواند در ابتدا تظاهراتی مشابه آلرژی داشته باشد.

● آلرژی چشمی چگونه درمان می شود؟
پرهیز از عامل حساسیت زا: در مواردیکه بتوان ماده مسؤول ایجاد آلرژی را شناسایی کرد، بهترین و مؤثرترین درمان پرهیز از تماس با این ماده است.
پاکسازی و بهبود محیط زندگی: تمیز نگه داشتن خانه به منظور به حداقل رساندن گرد و غبار، پرهیز از نگه داری حیوانات خانگی، حفظ رطوبت مناسب در هوا و خنک کردن هوای منزل و استفاده از صافی های جذب کننده غبار می تواند به کنترل علائم آلرژی کمک کند.

● پرهیز از خاراندن چشم ها
استفاده از کمپرس سرد: کمپرس سرد باعث کم شدن تحریک چشم ها و احساس خارش می شود و معمولاً اثر تسکین دهنده دارد.

● استفاده از داروهای مناسب
آلرژی درمانی: در موارد خاص ممکن است بتوان با روش هایی مثل تلقیح ماده آلرژی زا و افزایش تدریجی مقدار آن، واکنش دستگاه ایمنی بدن به یک ماده خاص را تغییر داد و مانع بروز علائم آلرژی در فرد مبتلا گردید. البته این روش پرهزینه و وقتگیر است و در بسیاری موارد امکان پذیر نمی باشد. چه داروهایی در درمان آلرژی چشمی به کار می روند ؟

● قطره اشک مصنوعی
قطره اشک مصنوعی گرچه اثر مستقیمی در درمان آلرژی ندارد، اما استفاده از آن باعث رقیق شدن مواد آلرژی زا تجمع یافته در چشم می شود، به علاوه تا حدی از چسبیدن مواد آلرژی زا به سطح ملتحمه جلوگیری می کند و عملکرد دفاعی لایه اشک را بهبود می بخشد. استفاده از این قطره ها به عنوان درمان کمکی بخصوص در افرادی که علاوه بر آلرژی زمینه خشکی چشم دارند گاه اثرات مفید شگفت آوری دارد.

● قطره های آنتی هیستامین و دکونژستانت (ضد احتقان)
به هیچ وجه از قطره های آنتی هیستامین و دكنونژستانت نظیر قطره نفازولین + آنتازولین بیش از یكی دو هفته بصورت متوالی استفاده نكنید زیر مصرف طولانی مدت این قطره ها خود می تواند باعث تحریك و قرمزی چشم شود و حتی ممکن است در اثر عدم مصرف قطره چشم شدیداً قرمز شود.
قطره های آنتی هیستامین اثر هیستامین در ملتحمه را خنثی می کنند و باعث کاهش خارش چشم ها می شوند، اما روی تورم و قرمزی اثر چندانی ندارند. قطره های آنتی هیستامین دو مزیت عمده نسبت به اشکال خوراکی آنتی هیستامین دارند: اولاً این قطره ها سریعتر از قرص و شربت اثر می کنند. ثانیاً مصرف دارو به صورت قطره کمتر از مصرف خوراکی باعث ایجاد خشکی چشم می شود.
قطره های دکونژستانت قرمزی چشم را کم می کنند و در نتیجه ظاهر فرد بهبود پیدا می کند اما این قطره ها اثری روی خارش ندارند. این داروها باعث تنگ شدن رگ های ملتحمه می شوند و در نتیجه قرمزی چشم کم می شود. البته در صورت مصرف طولانی مدت خود این قطره ها می توانند باعث تحریک و قرمزی چشم شوند. بعلاوه پس از چند روز مصرف مداوم چشم اصطلاحاً به این قطره ها عادت می کند و قطره بی اثر می شود و حتی ممکن است در اثر عدم مصرف قطره چشم شدیداً قرمز شود. بنابراین به هیچ وجه نباید این قطره ها را بیش از یكی دو هفته بصورت متوالی استفاده كرد. مصرف قطره های دكونژستانت در افراد مبتلا به آب سیاه (گلوكوم) ممكن است خطرناك باشد. بنابراین این افراد هرگز نباید بصورت خودسرانه این قطره ها را مصرف كنند.
در برخی از فراورده های دارویی مثل قطره نفازولین + آنتازولین ماده آنتی هیستامین و دكونژستانت با هم بكار رفته است. مصرف این قطره ها می تواند ظرف چند دقیقه قرمزی و خارش چشم را كنترل كند و معمولاً این اثر تا ۴-۳ ساعت قابل توجه است. بنابراین در درمان علائم حاد آلرژی می توان از این قطره ها استفاده كرد و مصرف كوتاه مدت آن ها معمولاً عارضه مهمی (به جزء سوزش چشم در موقع استفاده از قطره) ندارد. اما همانطور كه گفته شد مصرف دراز مدت آن ها چندان مفید نیست و ممكن است باعث بروز عوارضی شود.

● قطره های پایدار كننده ماست سل ها
همانطور كه گفته شد واسطه اصلی ایجاد آلرژی ماده ای به نام “هیستامین” است كه از گروهی از سلول های ایمنی به نام “ماست سل ها” آزاد می شود. داروهای پایدار كننده ماست سل ها مانع آزاد شدن هیستامین از ماست سل ها می شود و در نتیجه از بروز واكنش های آلرژیك جلوگیری می كند. این داروها در تمام انواع حساسیت مؤثر است در افراد مبتلا به حساسیت فصلی و كراتوكنژنكتیویت بهاره می توان از یكی دو هفته پیش از شروع فصل حساسیت این قطره ها را استفاده كرد تا از بروز علائم حساسیت جلوگیری شود. از آنجا كه این داروها نسبتاً بدون عارضه هستند می توان مصرف آن ها را برای یك دوره طولانی (مثلاً چند ماه) ادامه داد بدون اینكه مشكل خاصی ایجاد شود. البته باید توجه داشت كه شروع اثر این داروها نسبتاً كند است و برای آغاز بهبودی با مصرف این داروها معمولاً چند روز زمان لازم است. از داروهای این گروه می توان به كرومولین سدیم اشاره كرد. البته در حال حاضر داروهای قوی تر و مؤثرتری نیز از این دسته در دسترس است.

● قطره های ضد التهاب غیر استروئیدی
این قطره ها با اثر ضد التهابی خود باعث كاهش علائم آلرژی بویژه خارش می شوند. اما مصرف دراز مدت آن ها می تواند سوزش و خارش چشم را بدتر كند. از این دسته دارویی می توان به قطره ولتازن (دیكلوفناك) اشاره كرد.

● قطره های ضد التهاب استروئیدی
این قطره ها مثل بتامتازون، پرونیزولون و دگزامتازون در درمان حساسیت های چشمی بسیار مؤثرند، اما به علت عوارض جلدی بالقوه مصرف آن ها محدود به آلرژی های شدیدی است كه با درمان های معمولی بهبود پیدا نكند. به علت احتمال بروز عوارض جلدی مثل آب مروارید (كاتاراكت) و گلوكوم (آب سیاه) مصرف این داروها بایدحتماً با تجویز چشم پزشك و برای مدت كوتاه انجام گیرد.

● آنتی هیستامین های خوراكی
مصرف آنتی هیستامین خوراكی معمولاً در درمان آلرژی چشمی چندان مؤثر نیست، اما در مورادی كه آبریزش از بینی یا حساسیت پوستی (بویژه درماتیت آتوپیك) به همراه حساسیت چشمی وجود دارد مصرف آنتی هیستامین خوراكی می تواند به كنترل این علائم كمك كند.

● خلاصه
به یاد داشته باشید كه آلرژی یك زمینه مزمن است و ممكن است مكرراً عود كند.
آلرژی ها آزار دهنده اند اما اغلب خطرناك نیستند.
در موراد آلرژی های شدید چشمی و یا آلرژی های طول كشیده حتماً به چشم پزشك مراجعه كنید.
درمان آلرژی های حاد با استفاده از قطره های آنتی هیستامین- دكونژستانت چشمی در یك دوره كوتاه به بهبود علائم كمك می كند.
در آلرژی های مزمن بهترین دارو برای استفاده دراز مدت قطره های پایدار كننده ماست سل ها است.
قطره های استروئیدی حتماً باید برای مدت یك دوره كوتاه و تحت نظر چشم پزشك مصرف شوند. از مصرف خودسرانه این داروها (بتامتازون- دگزامتازون- پرونیزولون) جداً پرهیز كنید.
قطره های خنك معمولاً خارش چشم را بیشتر تسكین می دهند. قطره های چشمی را در یخچال نگهداری كنید.

علل افتادگی پلک چیست

علل افتادگی پلک چیست –

انواع افتادگي پلك

افتادگي پلك دلايل مختلفي دارد كه يكي از آنها مادرزادي است؛ يعني افتادگي پلك در زمان تولد به دليل تكامل نيافتن ماهيچه‌هاي بالا‌برنده ‌پلك، بعضي از بيماري‌هاي خاص، فلج عصب پلك يا به دليل ساير بيماري‌‌هاي مادرزادي به صورت يك يا دو طرف ظاهر مي‌شود. زماني كه كودك به دنيا مي‌آيد به دليل اين ناهنجاري در سر و صورت، عصب صورت يا پلك فلج مي‌شود. البته اين فلج عصبي پس از مدتي در بعضي‌ها به حالت عادي برمي‌گردد، ولي در بعضي‌هاي ديگر به صورت دائم باقي مي‌ماند.

علل افتادگی پلک چیست

افتادگي پلك مادرزادي
مشكلات پلكي مادرزادي چند نوع است، اما به طور كلي در دو گروه طبقه‌بندي مي‌شود:
الف) قسمتي از پلك تشكيل نمي‌شود؛ در اين شرايط عمل جراحي راحت و موفقيت‌‌آميزتر است.

ب) پلك به طور كامل تشكيل نمي‌شود؛ در اين شرايط به طور معمول خود چشم نيز دچار ضايعه‌اي است ولي با وجود اين، خوشبختانه قابل ترميم است.

اگر كودكي با افتادگي پلك متوسط تا شديد متولد شود، ممكن است براي تكامل بينايي نياز به درمان فوري داشته باشد؛ البته افتادگي پلك مادرزادي معمولا با گذشت زمان بهبود نمي‌يابد. اگر والدين با افتادگي چشم مادرزادي در بچه‌‌ها مواجه شدند، بايد حتما به چشم‌‌پزشك مراجعه كنند؛ زيرا اين افتادگي مي‌تواند باعث تنبلي چشم شود. اگرچه افتادگي پلك معمولا يك اختلال مجزاست، ولي در موارد مادرزادي ممكن است با اختلال حركت‌هاي چشمي، بيماري‌‌هاي عضلاني، تومورهاي پلك يا ساير تومورها، اختلال‌هاي عصبي و عيوب انكساری چشم نيز همراه شود.

مشكلات ناشي از افتادگي پلك در كودكان
افتادگي پلك به دو دليل مي‌تواند باعث تنبلي چشم شود:

الف) انسداد مسير بينايي چشم

ب) ايجاد تاري ديد
البته افتادگي پلك ممكن است انحراف چشم را مخفي كند و در اين مورد نيز مي‌تواند منجر به تنبلي چشم شود. نوع اكتسابي كه شايع‌ترين نوع اين بيماري است، به دليل اختلال در ماهيچه بالا برنده پلك فوقاني رخ مي‌دهد كه ممكن است اثر افزايش سن، بروز اشكالي در اعصاب مربوط به اين ماهيچه‌ها يا آسيب پلك در اثر تومورها، التهاب‌ها يا وارد شدن ضربه به پلك ايجاد ‌شود.

افتادگي پلك در بزرگسالي
شايع‌‌ترين علت افتادگي پلك در بزرگسالان، كشيدگي يا جدا شدن ماهيچه بالابرنده پلك است. اين مشكل ممكن است بر اثر افزايش سن، پس از جراحي آب‌مرواريد يا ساير جراحي‌‌هاي چشمي و ضربه شديد به چشم بروز پيدا كند. افتادگي پلك بر اثر افزايش سن و كهولت بسيار شايع است؛ در اين شرايط با افزايش سن، پلك بالا دچار فشردگي پوست و چين و چروك مي‌شود و همين پوست اضافه مي‌تواند اشكالاتي را در ديد ايجاد كند.

يكي از دلايل رايج افتادگي پلك، حوادث و تصادف‌هاست كه بر اثر آنها عصب‌هاي پلك ـ كه مسئول حركت پلك هستند ـ فلج و موجب افتادگي پلك مي‌شود

با توجه به افزايش ميزان اميد به زندگي و افزايش تعداد جمعيت سالمندان در اثر ارتقاي شرايط بهداشت عمومي، بالطبع تعداد افراد مسني كه براي جراحي افتادگي پلك مراجعه مي‌كنند نيز بيشتر ‌شده است.

افتادگي پلك در اشخاص كهنسال به صورت پف و چربي‌هاي اضافه دور چشم، چين و چروك و پوست چند لايه، بخصوص در پلك بالا بروز پيدا مي‌كند. پس از مدتي حجم اين پوست افتاده بيشتر مي‌شود كه مي‌تواند باعث سنگيني پلك بالا و خستگي فرد در زندگي روزمره شود؛ براي مثال فرد هنگام رانندگي، مطالعه، خياطي، تماشاي تلويزيون و ساير فعاليت‌هاي روزمره به مشكل برمي‌خورد.

مشكلات ناشي از افتادگي پلك در بزرگسالان
افتادگي پلك خستگي زودرس پلك و چشم را به دنبال دارد، جلوي ديد را مي‌گيرد و مشكلات پوستي ايجاد مي‌كند. زماني كه خستگي ديد ايجاد شود، فرد مجبور مي‌شود ابروهايش را بالا دهد تا جلوي ديدش باز شود؛ زماني كه اين كار به طور مداوم در طول چند ماه انجام شود، پيشاني دچار چين و چروك مي‌شود، تناسب چشم و ابرو از بين مي‌رود و ماهيچه پلك شل مي‌شود كه همين مساله بعدها مشكلات زيادي را براي فرد به‌وجود مي‌آورد.

افتادگي پلك؛ ناشي از تصادف‌هاي شديد
يكي از دلايل رايج افتادگي پلك، حوادث و تصادف‌هاست كه بر اثر آنها عصب‌هاي پلك ـ كه مسئول حركت پلك هستند ـ فلج و موجب افتادگي پلك ميشود. مشكل بزرگي كه ممكن است افراد گاهي پس از تصادف و سوانح با آن مواجه شوند اين است كه به دليل شرايط اورژانسي ايجاد شده، ممكن است ترميم پارگي پلك و عضلات صورت بدرستي انجام نشود كه همين مساله نيز باعث افتادگي پلك مي‌شود.

افتادگي پلك؛ ناشي از سوختگي‌ها
سوختگي‌‌ها نيز براي سلامت چشم مشكلاتي ايجاد مي‌كند؛ در بعضي انواع سوختگي‌‌ها خود چشم و قرنيه آسيب مي‌‌بيند و در موارد ديگر چشم‌ها سالم بوده ولي به پلك‌‌ها آسيب مي‌رسد. در مواردي كه پلك‌‌ها آسيب مي‌بينند، اگر فرد بموقع براي ترميم پلك اقدام نكند، مشكلاتي جدي‌‌تر براي چشم‌ها ايجاد مي‌شود؛ براي مثال ممكن است پلك آسيب ‌ديده بسته نشود؛ بنابراين سوختگي يا هر بيماري ديگري مانند بعضي از فلج‌‌هاي صورت ـ كه بر اثر آنها پلك بسته نمي‌‌شود ـ نياز به پيگيري جدي دارند.

راه‌هاي پيشگيري و كاهش افتادگي پلك
براي پيشگيري از افتادگي پلك بايد از بيست و شش سالگي اقدام كنيد، ولي اگر از اين سن گذشته‌ايد هم خيلي نگران نباشيد و از همين الان شروع كنيد و نكته‌هاي زير را به خاطر بسپاريد:

بيش از حد در معرض پرتوي مستقيم آفتاب قرار نگيريد، ولي اگر مجبور شديد حتما از كرم‌هاي ضدآفتاب استفاده كنيد.

از ساعت 9 صبح تا 4 بعدازظهر از چشم‌هايتان محافظت كنيد؛ براي مثال از عينك آفتابي و كلاه لبه‌دار استفاده كنيد.

براي كاهش استفاده از نورهاي مصنوعي، بخصوص در شب بهتر است به مدت زياد بيدار نمانيد، تا ديروقت مطالعه نكنيد، تلويزيون را براي مدت طولاني در نيمه‌شب نگاه نكنيد يا حداقل از نوراني كردن اتاق بپرهيزيد. مطالعه با
نور زياد باعث خستگي و آسيب ديدن چشم و در نهايت به پلك مي‌شود و پيري زودرس چشم را به همراه دارد. هرچه شخص بعد از غروب زودتر بخوابد، ديرتر به افتادگي پلك دچار مي‌شود.

تغذيه نامناسب نيز در افتادگي پلك تاثير دارد؛ خوردن غذاهاي سنگين در آخر شب، غذاهاي پرچرب، پرنمك و ترش از مواردي است كه باعث التهاب دور چشم مي‌شود. صبح‌ها بعد از بيدار‌ شدن، اين پف دور چشم به طور كامل قابل مشاهده است و اگر اين بي‌احتياطي‌ها بيشتر شود بعد از مدتي افتادگي پلك نيز ايجاد مي‌شود.

راه‌هاي درمان افتادگي پلك
در بيشتر موارد افتادگي پلك در كودكان با جراحي درمان مي‌شود و اگر با تنبلي چشم نيز همراه باشد، ممكن است درمان با قرار دادن پوشش روي چشم سالم، استفاده از عينك يا قطره چشمي نيز صورت گيرد. در اوايل دوران زندگي معمولا ضرورتي براي انجام جراحي براي موارد خفيف تا متوسط افتادگي وجود ندارد.

چه زماني به پزشك مراجعه كنيم؟
زماني كه فرد هنگام مطالعه و رانندگي دچار خستگي مي‌شود بايد هرچه زودتر به پزشك مراجعه كند؛ زيرا اگر در مراحل اوليه و ابتدايي اين كار را انجام دهد، عمل جراحي افتادگي پلك بهتر انجام مي‌شود.

نيمه‌خالي ليوان
جراحي افتادگي پلك بيشتر براي مقاصد زيبايي انجام مي‌شود و بسياري از افراد از آن راضي هستند ولي هنوز يك جنبه منفي وجود دارد؛ ممكن است پس از گذشت پنج تا هفت سال پلك دوباره به حالت اول برگردد. البته اگر نكته‌هايي را كه در بالا اشاره كرديم رعايت كنيد، اين احتمال تا حد زيادي كاهش پيدا مي‌كند، بخصوص درباره افرادي كه در استان‌هاي گرمسير كشور زندگي مي‌كنند.

بهترين سن براي انجام عمل جراحي
عمل جراحي افتادگي پلك سن خاصي ندارد و در هر زمان كه افتادگي پلك مشخص شد، فرد بايد عمل جراحي انجام دهد. بيشتر مراجعان براي جراحي پلك بين 40 تا 70 سال دارند ولي اين عمل تابع سن نيست، بلكه ممكن است اين بيماري در بعضي خانواده‌ها زمينه ارثي داشته و امكان بروز آن بيشتر باشد يا به دلايل ديگري ايجاد شود.

آيا پلك‌ها پس از عمل جراحي دوباره مثل اول مي‌شود؟
متاسفانه همه افتادگي‌‌هاي پلك‌ را نمي‌توان طوري عمل كرد كه زيبايي آن مانند پلك ديگر شود. در هر صورت پلك جزئي از چشم است؛ بنابراين عمل بايد طوري انجام شود كه به خود چشم آسيبي نرسد. بعضي از انواع افتادگي‌هاي پلك به دليل بيماري‌‌هاي عمومي چشم ايجاد مي‌شود؛ براي مثال در بعضي موارد حركت چشم در جهت‌هاي مختلف مختل شده و پلك دچار افتادگي مي‌‌شود. متاسفانه بعضي از افراد نمي‌‌توانند پلك را خوب بالا ببرند، زيرا با اين كار پلك بسته نشده و به چشم آسيب مي‌‌رسد. بنابراين در مواردي ممكن است از نظر زيبايي، پلك قابل ترميم نباشد اما در بيشتر موارد كه افتادگي خفيف يا ثانويه ايجاد مي‌شود، اين مساله كاملا قابل حل است.

عوارض جراحي افتادگي پلك
عوارض جراحي افتادگي پلك مي‌تواند شامل عفونت، خونريزي و كاهش بينايي ‌باشد ولي وقوع اين عوارض بسيار نادر است.

اگرچه ظاهر پلك به طور قابل‌توجهي اصلاح مي‌شود، اما ممكن است پلك‌‌ها كاملا قرينه به نظر نرسند.

در بيشتر موارد بعد از جراحي، هنگام نگاه كردن به پايين، پلك عمل شده نسبت به طرف مقابل، مختصري بالاتر قرار مي‌گيرد و شب‌ها نيز مختصري باز مي‌ماند كه اين دو عارضه مشكل‌آفرين نيستند. در بعضي موارد نيز ممكن است بيش از يك بار به عمل جراحي نياز باشد.براي اصلاح نهايي پلك در 10 تا 20 درصد موارد، بعد از جراحي نياز به يك عمل روتوش وجود دارد كه اين كار معمولا چند هفته تا چند ماه بعد از عمل جراحي اصلي انجام مي‌‌شود و هدف آن تنظيم نهايي عضله در محل مناسب است. جراحاني كه در اين عمل مهارت دارند، مي‌توانند جراحي را با بي‌حسي موضعي انجام دهند، اما گاهي بيهوشي عمومي نيز صورت مي‌گيرد و با اين عمل اتصال عضله بالا برنده پلك با محل اتصال‌شان روي پلك دوباره برقرار مي‌شود، ولي به طور شايع‌تر در نوع مادرزادي عضله را كوتاه مي‌كنند.عمل اصلاح افتادگي پلك، عمل بسيار ظريفي است و مدت زمان آن براي هر چشم ۴۵ دقيقه تا يك ساعت است. در بيشتر موارد در عمل‌هاي افتادگي پلك ناشي از افزايش سن، نياز به برداشتن پوست اضافه پلك نيز وجود دارد.

چشم‌ها بعد از هفت تا ده روز بعد از عمل جراحي نياز به مراقبت دارند، ولي اگر عمل جراحي به دست فرد متخصص صورت بگيرد هيچ عارضه‌اي به همراه ندارد.

اگر جاي فارست ويتاكر بوديد چه مي‌كرديد؟ شايد او را با اسم نمي‌شناسيد ولي حتما نقش آفريني‌اش را در فيلم‌هايي مانند گوست داگ ‌(جيم جارموش) و اتاق ترس‌ (ديويد فينچر) ـ كه هر دو از تلويزيون خودمان نيز پخش شده‌اند ـ تماشا كرده‌ايد. حالا چرا به او اشاره كرديم؟ چون پلك راستش به دليل فلج عصب آن قسمت دچار نوعي افتادگي است اما اين موضوع نه تنها باعث انزوا و ناراحتي او نشده، بلكه حتي به ويژگي انحصاري‌ چهره‌اش تبديل شده است كه حسابي موقع نقش‌آفريني به دردش مي‌خورد. البته در اين پرونده پزشکي نمي‌خواهيم درباره او و سينمايش حرف بزنيم، بلكه منظور، بررسي مشكل او و چگونگي كنار آمدن با آن است.
منبع:jamejamonline.ir

مشکلات چشمی ناشی از کار با رایانه

مشکلات چشمی ناشی از کار با رایانه -مجموعه ای از علائم چشمی و بینایی وجود دارد كه بر اثر كار با كامپیوتر ایجاد می­شوند. كسانی كه زیاد با كامپیوتر كار می كنند گرفتار این علائم هستند. به نظر می­رسد با فراگیرتر شدن بكارگیری كامپیوتر در محل­های كار و حتی در خانه­ها تعداد كسانی كه از این مشكل رنج می برند رو به افزایش باشد.

مشکلات چشمی ناشی از کار با رایانه
علائممهمترین علائم عبارتند از: خستگی چشم، خشكی چشم، سوزش، اشك ریزش و تاری دید. همچنین ممكن است سبب درد در گردن و شانه ها نیز بشود.

یكی از مهمترین دلایل خشكی و سوزش چشم هنگام كار با كامپیوتر كاهش میزان پلك زدن است. این مسأله به همراه خیره شدن به صفحه مانیتور و تمركز بر روی موضوع كار سبب می شود تا پلك ها مدت بیشتری باز بمانند و در نتیجه اشك روی سطح چشم سریعتر تبخیر می­شود.
توصیه هاسعی كنید بهطور ارادی پلك بزنید. این كار سبب می­شود سطح چشم شما با اشك آغشته شده و خشك نشود. در صورتی كه مشكل شما شدید باشد می­توانید از قطره­های اشك مصنوعی استفاده كنید.

مركز مانیتور باید حدود 10 تا 20 سانتی ­متر پایین تر ازچشمان شما باشد. در این موارد هم باید مانیتور را در ارتفاع مناسب قرار داد و هم ارتفاع صندلی را نسبت به میزكار تنظیم كرد بهطوری كه ساعد شما هنگام كار باkeyboard موازی با سطح زمین باشد.
1.مانیتور خود را طوری قرار دهید كه نور پنجره یا روشنایی اتاق به آن نتابد. هنگام كار با كامپیوتر سعی كنید پرده­ها را بكشید و روشنایی اتاق را نیز به نصف وضعیت معمولی كاهش دهید. اگر از چراغ مطالعه بر روی میز خود استفاده می­كنید آن را طوری قرار دهید كه به صفحه مانیتور یا چشم شما نتابد. تابش نور به صفحه مانیتور سبب كاهش كنتراست و خستگی چشم می­شود. این مسأله به خصوص زمانی كه زمینه صفحه تیره باشد شدید تر خواهد بود.

2.به چشمان خود استراحت دهید. سعی كنید هر 5 تا 10 دقیقه چشم خود را از مانیتور برداشته و به مدت 5 تا 10 ثانیه به نقطه­ای دور نگاه كنید. این كار سبب استراحت عضلات چشم می­شود. همچنین به شما وقت می­دهد پلك بزنید و سطح چشم شما مرطوب شود.

3.اگر مجبورید كه متناوبا به یك صفحه نوشته و مانیتور نگاه كنید (خصوصا در مورد تایپیست­ها) ممكن است چشم شما خسته شود زیرا باید تطابق خود را تغییر دهد. برای جلوگیری از این مسأله سعی كنید صفحه نوشته شده را در حداقل فاصله و هم­ سطح با مانیتور قرار دهید. برای این كار می­توانید ازcopyholder استفاده كنید.

4.فاصله مانیتور با چشمان شما باید 50 تا 60 سانتی ­متر باشد.

5.روشنایی و كنتراست مانیتور خود را تنظیم كنید. میزان روشنایی مانیتور باید با روشنایی اتاق هماهنگی داشته باشد. یك روش برای تنظیم روشنایی مانیتور این است كه به یك صفحه وب با زمینه سفید نگاه كنید. اگر سفیدی صفحه برای شما مثل یك منبع نور است روشنایی مانیتور زیاد است و باید آن را كم كنید. در مقابل، اگر صفحه كمی خاكستری به نظر می­رسد روشنایی را زیاد كنید. در مجموع روشنایی باید در حدی باشد كه چشمان شما احساس راحتی كنند. كنتراست مانیتور باید حداكثر باشد تا لبه­های حروف بیشترین كنتراست را با نوشته خود پیدا كند.

6.اگر علی ­رغم رعایت توصیه­های گفته شده باز هم دچار علائم هستید می­توانید از عینك­های مخصوص استفاده كنید زیرا گاهی مشكل در دید متوسط است. ما بهطور معمول كمتر از دید متوسط استفاده می­كنیم زیرا بیشتر اوقات یا اشیاء دور را نگاه می كنیم و یا اشیاء نزدیك. ولی مانیتور كامپیوتر دقیقا در فاصله­ای از چشم قرار می­گیرد كه مربوط به دید متوسط است. اگر شما عینكی هستید عینك شما به احتمال زیاد برای كار با كامپیوتر مناسب نیست زیرا دید متوسط را اصلاح نمی­كند. برای دریافت عینك مناسب كامپیوتر به چشم پزشك مراجعه كنید.

7.هنگام كار با كامپیوتر سعی كنید گردن خود را راست نگهداشته و شانه را عقب بدهید. قوز كردن هنگام كار طولانی با كامپیوتر سبب دردهای گردن و شانه­ها می­شود. اگر پشتی صندلی شما قابل تنظیم است آن را طوری تنظیم كنید كه كاملا به پشت شما بچسبد. همچنین ارتفاع صندلی خود را طوری تنظیم كنید كه كف پاها روی زمین قرار داشته و زانوی شما در زاویه 90 درجه قرار داشته باشد.
Keyboard
و
Mouse
باید پایین تر از آرنج و نزدیك دستان شما قرار داشته باشد.

آلرژی بینی چیست

آلرژی بینی چیست -واکنش های ناشی از ازدیاد حساسیت که به واکنش های ” آلرژیک” موسومند، بیش از صد و پنجاه سال است که شناخته شده اند. بیماریهای آلرژیک از جمله آلرژی بینی در نتیجه پاسخ بیش از حد دستگاه ایمنی بدن به عوامل خارجی ایجاد می شود. آلرژی می تواند بر اندامهای مختلف اثر بگذارد، اما بینی از شایع ترین مکان های بروز آلرژی است. در این نوشتار ضمن بیان چگونگی پیدایش آلرژی بینی و علل ایجاد کننده آن، به راه های پیشگیری از این بیماری اشاره می شود.

آلرژی بینی چیست
آلرژی بینی چگونه ایجاد می شود؟

آلرژی بینی حالتی است که در آن مخاط پوشاننده درون حفرات بینی در اثر عوامل حساسیت زای خارجی( آلرژن ها) دچار التهاب می شود که نتیجه آن بروز علایمی مانند آبریزش، عطسه مکرر، گرفتگی و خارش بینی است.

دستگاه ایمنی بدن انسان مسئولیت دفاع بدن را بر عهده دارد. این دستگاه دائماً عوامل خارجی را شناسایی کرده و علیه آنها واکنش مناسب نشان می دهد. یکی از واکنش های دستگاه ایمنی در برابر عوامل خارجی تولید و ترشح موادی به نام ” ایموتوگلوبولین ها” است که از یاخته هایی به نام ” لنفوسیت نوع ب” تولید می شوند. آلرژی بینی در واقع نوعی واکنش بیش از حد دستگاه ایمنی در برابر عوامل محرک خارجی است که با واسطه نوعی از ایمونوگلوبولین به نام ” ایمونوگلوبولینE” صورت میگیرد.

هنگامی که فرد مستعد به آلرژی در معرض یک عامل حساسیت زا( آلرژن) قرار می گیرد، ابتدا “ایمونوگلوبولینE” از لنفوسیت های ب آزاد می شود، اگر این افراد مجدداً در معرض همان عامل خارجی حساسیت زا قرار گیرد، ایمونوگلوبولینE به گیرنده های موجود در غشاء سلولی به نام سلول “ماست” (Mast cell) می چسبد و پس از اتصال، موادی از سلول”ماست” آزاد می شود که به آنها “مواد واسطه” می گویند. یکی از این مواد هیستامین نام دارد . هیستامین و سایر مواد واسطه آزاد شده بر روی مخاط بینی اثر گذارده و تغییراتی در آن ایجاد می کنند و از این رو علایم آلرژی بینی پدیدار می شود.
چه کسانی بیشتر به آلرژی بینی دچار می شوند؟
آلرژی بینی در افراد مذکر بیش از افراد مونث دیده می شود و اوج بروز آن در سنین جوانی است. در زنان مبتلا به آلرژی بینی، نشانه های بیماری در زمان بارداری ، دوران عادت ماهانه دوره یائسگی شدت می یابد. برای آنکه فردی به آلرژی بینی دچار شود، نوعی استعداد ژنتیکی لازم است، به طوری که در یک بررسی نشان داده اند که حدود نیمی از کسانی که به آلرژی بینی دچارند، در افراد خانواده خود سابقه آلرژی داشته اند و این امر نشان می دهد که برای ابتلا به آلرژی، نوعی استعداد ژنتیکی لازم است.

در بررسی ها نشان داده اند که اگر هر دو والدین به آلرژی دچار باشند، احتمال بروز آلرژی در فرزندان آنها 75 درصد و اگر یکی از والدین به آلرژی مبتلا باشد، میزان بروز بیماری در فرزندان پنجاه درصد است.
اهمیت بیماری
اگرچه این بیماری خطرناک نیست، اما فردی که بدان دچار است ،کیفیت زندگیش تا حدی تغییر می کند و آلرژی بینی سبب ناراحتی او می شود.

آلرژی بینی سبب تشدید التهاب گوش میانی، التهاب سینوسهای مجاور بینی و بیماری آسم می شود. مثلاً نشان داده اند که بروز آسم در کسانی که به آلرژی بینی دچارند، چهار برابر بیش از افراد عادی است.
نشانه های آلرژی بینی
عمده ترین نشانه های آن عبارتند از:

– آبریزش بینی

– عطسه های مکرر صبحگاهی( معمولاً هر بار بین 10 تا 50 عطسه)

– احساس گرفتگی بینی

– خارش بینی که ممکن است با خارش چشم، گلو و سقف دهان همراه باشد.

در کودکانی که به آلرژی بینی دچارند، خارش سبب می شود که کودک مرتباً با کف دست ، نوک بینی خود را مالش دهد. همچنین زیر چشم ها خطوط سیاهرنگی ایجاد می شود.
علل ایجاد کننده آلرژی بینی
معمولاً آلرژی بینی را به دو دسته تقسیم می کنند:

الف) آلرژی فصلی بینی ( که به تب یونجه نیز مشهور است) آلرژی فصلی بینی ممکن است با علایم دیگری مانند قرمزی چشم و در برخی موارد با آسم و کهیر پوستی همراه است.

عمده ترین عامل ایجاد کننده آلرژی فصلی بینی، گرده گیاهان است، اما کپک ها نیز می توانند آن را ایجاد نمایند.

گرده گیاهان؛ بر دو نوع اند:

– گرده های بزرگ که حشرات آنها را توزیع می کنند و گرده های کوچک که باد آنها را پراکنده می سازد. آلرژی بینی در اثر حساسیت به گرده های کوچک که به دستگاه تنفس فرد وارد می شوند، ایجاد می گردد. هر گیاه یک بیلیون گرده ایجاد می کند. تعداد گرده گیاهان در سطح زمین هنگام غروب و شب ها بیشتر است.

– کپک ها نیز می توانند آلرژی فصلی یا دایمی بینی ایجاد کنند. در واقع هاگ( اسپور) کپک ها باعث آلرژی می شود. هاگ ها در اواخر تابستان و اوایل پاییز در هوا پراکنده می شوند.

ب) آلرژی دایمی بینی: در این نوع بروز علایم به فصل ویژه ای محدود نیست . شایعترین علت مولد آلرژی دائمی بینی موجودی میکروسکوپی به نام “مایت” است که در گرد و غبار منزل وجود دارد. اندازه آن حدود نیم میلی متر است و با چشم غیر مسلح دیده نمی شود.

گرد وغبار منزل از ذرات مختلف پارچه، روانداز( لحاف، پتو ملافه)، بخش سازنده درون مبلها، ذرات آلی و غیرآلی و بالاخره “مایت” تشکیل می شود. دمای بیست تا بیست و پنج درجه سانتی گراد و رطوبت نسبی بین شصت تا هفتاد درصد بهترین محیط را برای رشد “مایت” فراهم می سازد. “مایت ” از پوسته های کنده شده پوست انسان و حیوان تغذیه می کند. از این رو اتاق خواب محل مناسبی برای رشد” مایت “محسوب می شود. زیرا در تشک ها به وفور غذای مطلوب مایت یعنی شوره سر یافت می شود.

“مایت” در رواندازها، بالش ها، لباس خواب، قالی ها، پرده ها و مبل ها به آسانی رشد می کند. علت ایجاد آلرژی توسط “مایت”، آنزیم های موجود دردستگاه گوارش این موجود میکروسکوپی است که از راه مدفوع آن دفع می شود.

در کسانی که به “مایت” موجود در گرد وغبار منزل حساسیت دارند، هنگام مرتب کردن تختخواب، تمیز کردن منزل و خوابیدن در محیط های نمناک، علایم آلرژی افزایش می یابد.

“مایت” علاوه بر آنکه می تواند آلرژی بینی ایجاد کند ، ممکن است سبب ایجاد آسم و اگزمای پوستی نیز گردد.
سایر علل مولد آلرژی بینی
علاوه بر گرده گیاهان و گرد و غبار منزل به موارد زیر نیز می توان اشاره کرد:
1- حیوانات و حشرات:
بزاق و سایر ترشحات بدن جانورانی مانند گربه، خرگوش، موش صحرایی و اسب می تواند سبب ایجاد آلرژی در انسان شود، نوعی عامل آلرژی زا را در گربه شناخته اند و نشان داده اند که این عامل پروتئینی است که در بزاق جانور موجود است و پس از خشک شدن بزاق چسبیده به موهای گربه، به صورت ذراتی در می آید که اندازه آن کمتر از پنج میکرون است و در هوا پراکنده می شوند. این ذرات در انسان آلرژی ایجاد می کنند.

اخیراً در بررسی ها به نقش سوسک در بروز آلرژی پی برده اند.
2- شغل افراد و ارتباط آن با آلرژی
در برخی از حرفه ها امکان بروز آلرژی بیشتر است. تا کنون بیش از سیصد عامل آلرژی زای شغلی را شناسایی کرده اند که تماس با آنها در فرد مستعد می تواند سبب آلرژی بینی، اگزمای پوست و آسم شود.

آرد، حیوانات آزمایشگاهی، ذرات چوب( مانند چوب درخت سدر قرمز) و آنزیم های موجود در پودرهای شوینده از جمله موادی هستند که افراد را در محیط های کاری دچار آلرژی می سازد.
3- نقش غذا
اگر چه عمده موارد ایجاد کننده آلرژی بینی ناشی از استنشاق عوامل محرک است، اما گاهی برخی غذاها نیز می توانند سبب بروز آلرژی شوند.

گاهی آلرژی غذایی به علت مواد افزودنی و محافظی است که به مواد غذایی اضافه می کنند مانند سولفیت ها، بنزوات ها و تارتارازین. برخی از غذاها نیز حاوی هیستامین هستند که سبب بروز واکنش های کاذب آلرژیک شامل برافروختگی ، سردرد و آلرژی بینی می شوند. برای نمونه اگر پنیر و ماهی را درست نگهداری نکنیم می توانند این حالات را ایجاد کنند.

آلرژی بینی ناشی از مصرف برخی از غذاها به ویژه نزد کودکان شایع است. مواد غذایی مانند شیر، تخم مرغ و پنیر را می توان نام برد.

در افراد بزرگسال نیز آجیل، ماهی و برخی مرکبات می تواند در اشخاص مستعد، آلرژی ایجاد کند.
4- داروها
برخی از افراد به آسپیرین حساسیت دارند و مصرف آن می تواند درآنها سبب بروز آلرژی شدید بینی شود.

بعضی داروهای ضد فشار خون مانند” پروپانولول” نیز می توانند سبب گرفتگی بینی و آبریزش شوند.
5- آلودگی هوا و مواد شیمیایی
اگر چه نقش آلودگی هوا در بروز آلرژی بینی مورد بحث و جدل است، اما بی تردید آلودگی هوا می تواند درافراد مستعد سبب تحریک یا تشدید علایم آلرژی بینی شود.

عطرها، اسپری، دود سیگار، دود اتومبیل ها و مواد سفید کننده نیز می توانند آلرژی ایجاد کنند.

پیشگیری از ناشنوایی در کودکان

پیشگیری از ناشنوایی در کودکان -شنوایی یکی از حواس برتر انسان است . محروم بودن از حس شنوایی فقط به مفهوم نشنیدن صدا نیست، بلکه ماحصل این محرومیت ، موجب عدم دستیابی به بسیاری از تجربیات مفید و امید بخش زندگی فردی و اجتماعی می شود تا جایی که ممکن است فرد را از مسیر موفقیت دور نماید . توجه به این مسئله ، که صحبت کردن امری اکتسابی است وانسان از راه شنیدن، زبان محیط اطراف خود رافرا گرفته و سپس قادر به تکلم می گردد، اهمیت ویژه این حس را نشان می دهد . لذا بدون شنیدن، گفتار به وجود نخواهد آمد و به همین علت ، کودکان و افراد ناشنوا قادر به تکلم نیستند.اما نکته قابل تأمل این است که چطور می توانیم از ایجاد کم شنوایی و به دنبال آن عدم تکلم جلوگیری وپیشگیری کنیم .

پیشگیری از ناشنوایی در کودکان

“پیشگیری از کم شنوایی”

والدین باید قبل از بچه دار شدن ، این مساله را درنظر بگیرند و نسبت به آن اطلاعات و آگاهیهای لازم را کسب کنند ؛ آنها می توانند با رعایت موارد زیر، احتمال تولد فرزند کم شنوا یا سخت شنوا را کاهش دهند :

1-انجام مشاوره ژنتیکی قبل از ازدواج .

2-انجام آزمایشات خونی و بررسی عامل “RH”.

3-مشاوره با پزشک قبل از بارداری در صورت ابتلاء به بیماری مزمن یا خاص .

4-مصرف نکردن دارو ، بدون تجویز پزشک در دوران بارداری .

5-جلوگیری از ضربات فیزیکی و مکانیکی در دوران بارداری.

6-مراقبت جهت پیشگیری از ابتلاء به بیماریهای مختلف در دوران بارداری .

7-مبادرت به زدن واکسن سرخجه قبل از بارداری و …

“عوامل احتمال کم شنوایی بعد از تولد”

فاکتورهای دوران نوزادی ( از تولد تا یک ماهگی ) که خطر ابتلاء به کم شنوایی را افزایش می دهند عبارتند از:

1- سابقه خانوادگی درخصوص وجود کم شنوایی مادرزادی حسی یا عصبی.

2- عفونتهای دوران نوزادی مانند سیفلیس و سرخجه.

3- وزن کمتر از 1500 گرم نوزاد هنگام تولد .

4- زردی دوران نوزادی در حدی که منجر به تعویض خون شود.

5- مصرف داروهایی که اثر تخریبی روی شنوایی دارند . مانند آمینو گلیکوزیدها( خبتامایسین، توبرامایسین، کاتامایسین و استرپتومایسین، هنگامی که به صورت دوره ای و طولانی مدت مصرف شود . )

6- مننژیت باکتریایی.

7- وجود نشانه های غیر طبیعی یا اختلالاتی که با شنوایی مرتبط است .

8- نگهداری نوزاد در بخش مراقبتهای ویژه نوزادان بیش از 5 روز.

فاکتورهای دوران کودکی ( یک ماهگی تا سه سالگی ) که خطر ابتلاء به کم شنوایی را افزایش می دهند عبارتند از :

1.نگرانی والدین نسبت به تأخیر زبان آموزی و تکلم ، با توجه به سن کودک.

2.مننژیت باکتریایی و عفونتهای مرتبط با کاهش شنوایی .

3.ضربه به سر که با کاهش هوشیاری کودک یا شکستگی جمجمه همراه باشد .

4.مصرف داروهایی که اثر تخریبی بر روی شنوایی دارند مانند آمینو گلیکوزیدها به مدت طولانی .

5.عفونتهای مزمن گوش میانی و تجمع مایع در گوش میانی بیش از 3 ماه .

6.اختلالاتی مانند شکاف کام که عملکرد شیپور استاش را مختل می کند .

7.وجود سابقه کاهش شنوایی دائم یا پیشرونده در فامیل .

8.بیماریهای دوران کودکی مانند اوریون، مننژیت ، مخملک.

9.آسیب های دوران کودکی به ویژه شکسستگی جمجه، برخورد اجسام تیز با سر یا گوش، قرار گرفتن در معرض اصوات بلند و… .

اگر کودک شما دارای یکی از فاکتورهای فوق باشد ، نسبت به ابتلاء به کم شنوایی در معرض خطر بیشتری قرار دارد شما دراین رابطه باید با یک متخصص گوش و حلق بینی و یک کارشناس شنوایی شناسی( ادیولوژیست) مشورت نمایید و در صورت تشخیص، باید از کودک شما ارزیابی کامل شنوایی به عمل آید .

“عوارض ناشی از وجود کم شنوایی دائم”

اگر کودک شما یا هر فرد دیگری مبتلا به کم شنوایی باشد و برای تشخیص ، درمان و توانبخشی آن اقدام نکنید ، پس از گذشت زمان کمی به عوارض ناشی از کم شنوایی نیز مبتلا می شود . این عوارض عبارتند از :

تأخیر در رشد طبیعی گفتار و زبان، اختلالات تولیدی گفتار ، اختلال در روان بودن گفتار، اختلال در صرف و نحو زبان، اختلال در ارتباط گیری، اختلال عاطفی- رفتاری، اختلال در تفکر، تاخیر در رشد اجتماعی- فرهنگی ، اختلال در یادگیری و افت تحصیلی، اختلال خواندن و نوشتن ، اختلال در حافظه شنیداری ، بروز ناتوانیهای درکی – شنیداری، کاهش ذخیره لغات و …

“درمان و توانبخشی”

پس از ارزیابی شنوایی ، متخصص شنوایی شناسی ، درباره وضعیت شنوایی کودکتان با شما صحبت خواهد کرد . برخی اختلالات شنوایی ، مانند اوتیت گوش میانی و گوش خارجی به وسیله دارو قابل درمان است ، اما برخی دیگر از اختلالات شنوایی ، مانند کاهش شنوایی حسی – عصبی قابل درمان دارویی نیست و فرد باید در پروسه توانبخشی قرار گیرد . در تعریف، توانبخشی عبارت است از مجموعه خدمات پزشکی، اجتماعی ، روانی ، حرفه ای و آموزشی که به منظور باز توانی فرد اجرا می شود تا کارایی فرد به بالاترین حد ممکن برسد و بتواند به طور مستقل در جامعه زندگی کند .

با پیشرفتهای به عمل آمده در زمینه فن آوری ، در سالهای اخیر، فراهم آوردن اطلاعات گفتاری به وسیله سمعک ، حتی برای کودکانی که مبتلا به شدیدترین میزان نقص شنوایی باشند نیز ممکن گردیده است .

سمعکها مؤثرترین راهکار و بهترین تدبیر درمانی برای اغلب افراد مبتلا به کم شنوایی می باشند .

خصوصیات الکترواگوستیکی سمعک ، باید با خصوصیات باقی مانده شنوایی فرد مبتلا به کم شنوایی ، تطبیق داده شده و سمعک برای گوش آن فرد تنظیم شود . لذا فرد مبتلا به کم شنوایی نمی تواند هر سمعکی را استفاده نماید ، بلکه برای تجویز و تنظیم سمعک باید به متخصص ادیولوژیست مراجعه کند .

البته بهتر است به خاطر داشته باشید که همیشه پیشگیری بهتر است از درمان

علت کاهش گلبول سفید چیست

علت کاهش گلبول سفید چیست -اگر تعداد گلبول های سفید خون در بزرگسالان، کمتر از 3500 گلبول سفید در هر میکرو لیتر خون باشد، به معنای آن است که تعداد این گلبول ها در خون کم است.

این وضعیت با توجه به سن و جنس افراد متفاوت می باشد.

گلبول های سفید خون دارای انواع مختلف با فعالیت های متفاوت در مبارزه با بیماری ها هستند.

یک تست آزمایشگاهی، تعداد تمام انواع گلبول های سفید خون را مشخص می کند.

علت کاهش گلبول سفید چیست

شمارش کل لکوسیت ها یکی از بهترین راه برای تعیین علت بیماری می باشد.

هنگامی که تعداد گلبول های سفید خون کم می باشد، باید تحقیق و تجزیه و تحلیل بسیاری انجام شود تا علت دقیق این کاهش را نشان دهد.

برخی از شایع ترین علل کاهش تعداد گلبول های سفید خون عبارتند از:

– بیماری مغز استخوان : گلبول های سفید خون از مغز استخوان نشات می گیرند. در نتیجه عوامل موثر بر استخوان ها می تواند بر تعداد این گلبول ها اثر بگذارد.

میلوفیبروزیس (Myelofibrosis) بیماری ای است که در آن، مغز استخوان بوسیله فیبروز جایگزین می شود.

این عامل یکی از شایع ترین علل کاهش تعداد گلبول های سفید خون می باشد.
داروهای سرکوب گر سیستم ایمنی و آنتی بیوتیک ها و دیورتیک ها یکی از شایع ترین داروهایی هستند که باعث کاهش تعداد گلبول های سفید خون می شوند

– شیمی درمانی و یا پرتو درمانی برای درمان سرطان

– کم خونی آپلاستیک که در این بیماری، تعداد گلبول ها به علت های مختلف کم می شود.

– لوسمی (سرطان خون) که سلول های سرطانی، مغز استخوان را اشغال می کنند و منجر به بروز مشکلاتی در تولید گلبول های سفید خون می شوند.

– اختلالات مادرزادی

– عفونت: عفونت ها به طور موقت باعث مختل کردن عملکرد مغز استخوان می شوند. عفونت ها به مقدار زیادی از گلبول های سفید خون استفاده می کنند.

ایدز، آنفلوآنزا و حصبه، عفونت هایی هستند که باعث کاهش تعداد گلبول های سفید خون می شوند.

معمولا پس از بهبودی، تعداد این گلبول ها ترمیم می شود.

برخی دیگر از این عفونت ها می تواند: بیماری سل و یا تب دانگ باشد.

– بیماری های خود ایمنی : در بیماری هایی نظیر لوپوس ، گلبول های سفید خون به بدن حمله می کنند و در نتیجه تعداد آنها کم می شود.

– داروها : داروهای سرکوب گر سیستم ایمنی و آنتی بیوتیک ها و ادرارآورها (دیورتیک ها) یکی از شایع ترین داروهایی هستند که باعث کاهش تعداد گلبول های سفید خون می شوند.

برخی از این داروها شامل: Mycophenolate، Sirolimus و Tacrolimus. این داروها در موارد آلرژی ها و یا بیماری های خودایمنی کاربرد دارند.

دیگر داروها شامل Clozapin که داروی ضد جنون می باشد.

داروهای سولفونامید هم می توانند باعث کاهش تعداد گلبول های سفید شوند.

– کمبود مواد معدنی : عناصر مس و روی، جزو عناصر جزئی مهم در بدن می باشند. این عناصر برای حفظ تعادل مناسب گلبول های سفید خون مورد نیاز می باشند.

– کمبود ویتامین ها

– مسمومیت سرخس ( Bracken Fern Poisoning) می تواند باعث کاهش تعداد گلبول های سفید خون شود.

– تخریب زودرس سلول های خونی توسط طحال

– پرکاری تیروئید

– سندرم کستمن (اختلال مادرزادی مربوط به کاهش تعداد سلول های نوتروفیل)

– سندرم میلودیس پلاستیک

– بیماری های انگلی

– آرتریت روماتوئید

کم خونی همولیتیک چیست

کم خونی همولیتیک چیست -همولیز لفظی است که برای تخریب گلبول های قرمز به کار می رود.

آنمی همولیتیک با دو منشاء داخل عروقی و خارج عروقی می باشد. این آنمی می تواند به دلایل ارثی و یا اکتسابی اتفاق افتد. بنابراین آنمی همولیتیک را بر اساس منشا می توان به دو گروه ارثی و اکتسابی تقسیم نمود.

کم خونی همولیتیک چیست

در یک فرد سالم، عمر طبیعی گلبول های قرمز بین 90 تا 120 روز می باشد و طحال که محل عمده حذف گلبول‌های قرمز پیر از گردش خون می باشد، اقدام به حذف این گلبول‌ها متناسب و مطابق با میزان تولید در مغز استخوان می کند. ولی در افراد مبتلا به آنمی همولیتیک، عمر گلبول های قرمز کمتر از حد طبیعی بوده و این سلول ها سریع تر تخریب می شوند. در ابتدا مغز استخوان شروع به جبران این تخریب می کند و تولید خود را حتی تا 8 برابر افزایش می دهد، ولی در صورت تخریب بسیار زیاد و خارج از توان مغز استخوان، در جبران این حالت علائم آنمی آشکار می شود.
در این بیماری بیلی روبین و هموگلوبین موجود در خون افزایش یافته و از طریق ادرار دفع می شود و در نتیجه باعث ایجاد رنگ زرد تیره یا حتی قهوه ای در ادرار می شود

علائم بالینی در این نوع آنمی معمولا به صورت زردی، مشکلات تنفسی، وجود خون در ادرار و … ظاهر می شود.

معاینات و آزمایشات دقیق و همچنین سابقه خانوادگی بیمار به منظور تشخیص دقیق علت بیماری و در نتیجه انتخاب درمان صحیح لازم می باشد.

مجموعه‌ای وسیع از بیماری‌های مغز استخوان می‌تواند منجر به کم‌خونی شود، به عنوان مثال سرطان‌هایی که به مغز استخوان منتشر می‌شود، یا سرطان‌های مغز استخوان (مانند لوسمی) می‌تواند منجر به تولید گلبول‌های قرمز ناکافی از مغز استخوان و کم‌خونی شود.

در این میان شیمی‌درمانی‌های خاصی نیز می‌تواند به مغز استخوان آسیب رسانده و با کاهش تولید گلبول‌های قرمز خون، منجر به کم‌خونی شود.

علایم کم خونی همولیتیک

خستگی

تنگی نفس

ضربان قلب نامنظم

زردی (زرد شدن پوست و چشم ها، تیره شدن رنگ ادرار)

بزرگ شدن طحال

علل کم خونی همولیتیک

بیماری های ارثی مثل اسفروسیتوز ارثی، کمبود آنزیم گلوکز ـ 6 ـ فسفات دهیدروژناز (G6PD)، کم خونی فقر آهن، یا تالاسمی.

فاویسم یک نوع کم خونی همولیتیک است که به دنبال خوردن باقلا رخ می دهد.

گاهی در بدن پادتن هایی که برای مبارزه با عفونت تولید می شوند، به علت نامعلومی به گلبول های قرمز حمله می کنند. این واکنش گاهی به دنبال تزریق خون آغاز می شود.

مصرف برخی داروها باعث آسیب به گلبول های قرمز می شوند.

عوامل خطر کم خونی همولیتیک

سابقه خانوادگی ابتلا به کم خونی همولیتیک

استفاده از هر گونه دارو

آزمایشات تشخیصی شامل آزمایش خون و بررسی های مختلف روی آن است.

پیشگیری کم خونی همولیتیک

هیچ گاه دارویی را که قبلا کم خونی همولیتیک در شما ایجاد کرده است مصرف نکنید.
اگر سابقه خانوادگی کم خونی همولیتیک دارید (انواع ارثی)، پیش از بچه دار شدن مشاوره ژنتیکی انجام دهید

عوارض کم خونی همولیتیک

بزرگ شدن طحال به مقدار زیاد که باعث افزایش تخریب گلبول های قرمز توسط آن می شود.

درد، شوک، و وضعیت جدی ای که در اثر تخریب گلبول های قرمز ممکن است ایجاد شود.

درمان کم خونی همولیتیک

اگر کم خونی همولیتیک در یک فرد ارثی نباشد و به طور اکتسابی ایجاد شده باشد، معمولاً می توان با حذف علت، مثلا دارو، آن را درمان کرد. گاهی ممکن است لازم باشد که طحال برداشته شود.

اگر کم خونی همولیتیک ثانویه به یک بیماری زمینه ساز رخ داده باشد، سرنوشت بیمار با سیر بیماری زمینه ساز گره خورده است.

اگر کم خونی همولیتیک ارثی باشد، در حال حاضر روشی برای درمان آن وجود ندارد. اما در عین حال می توان علایم را تخفیف داد یا کنترل کرد.

فعالیت

پس از درمان ، هرچه زودتر فعالیت های طبیعی خود را آغاز نمایید.

از بودن در هوای سرد خودداری کنید.

در این شرایط به پزشک مراجعه کنید

اگر شما یا یکی از اعضای خانواده تان علایم کم خونی همولیتیک را دارید.

اگر علایم زیر هنگام درمان رخ دهند: تب، سرفه، گلودرد، ورم مفاصل، درد عضلانی، ادرار خونی، بروز علایم عفونت در هر کجای بدن (قرمزی، درد، ورم، تب)

اگر دچار علایم جدید و غیرقابل کنترل شده اید.

داروهای مورد استفاده در درمان ممکن است عوارض جانبی به همراه داشته باشند.

علل کم خونی چیست

علل کم خونی چیست – بدن ما دارای سه نوع سلول خونی می باشد:

– سلول های سفید خونی که با عفونت ها می جنگند.

– پلاکت ها که به لخته شدن خون کمک می کنند.

– سلول های قرمز خونی که حمل کننده اکسیژن به بدن می باشند.

علل کم خونی چیست

بسیاری از اعضای بدن به ساخت گلبول های قرمز کمک می کنند، اما بیشتر این ساختن در مغز استخوان صورت می گیرد. مغز استخوان، بافت نرمی است که در وسط استخوان قرار گرفته و به تشکیل سلول های خونی کمک می کند.

سلول ها یا گلبول های قرمز خونی بین 90 تا 120 روز زنده می مانند و بعد توسط برخی از قسمت های بدن از بین می روند. هورمونی به نام اریتروپویتین در کلیه ساخته می شود و مغز استخوان را وادار به ساختن گلبول های قرمز خونی می کند. گلبول ها یا سلول های قرمز خون دارای پروتئینی به نام هموگلوبین می باشند. هموگلوبین، سلول های قرمز خونی را برای حمل اکسیژن توانا می سازد.
هموگلوبین مسئول قرمزی رنگ گلبول قرمز است.افراد کم خون، دارای مقدار مناسب هموگلوبین نمی باشند

دلایل کم خونی

بیشتر از 400 نوع کم خونی در جهان وجود دارد که به سه گروه تقسیم می شوند:

– کمبود خون

– کاهش تولید سلول های خونی

– تخریب سلول های قرمز خونی

کم‌خونی به دلیل کمبود خون

سلول های قرمز خونی در هنگام خون ریزی از بین می روند. این خونریزی ها شامل موارد زیر است:

– زخم معده، هموروئید، گاستریت (ورم معده) و یا خون ریزی شدید ماهیانه.

– مصرف داروی غیراستروئیدی ضد التهاب مانند: آسپیرین یا ایبوپروفن.

– بارداری

کم‌خونی به دلیل کاهش تولید سلول های خونی

بدن ممکن است در شرایطی، سلول های خونی را کم تولید کند و یا سلول های خونی عمل خود را به خوبی انجام ندهند. از جمله این شرایط عبارتند از:

– کم خونی داسی شکل

– کمبود آهن در نتیجه کمبود آهن غذایی، در حین بارداری و یا شیردهی، قاعدگی، مشکلات گوارشی از قبیل بیماری بیماری کرون، اهدای خون مکرر و ورزش های استقامتی.

– کم خونی مگالوبلاستیک که در نتیجه کمبود ویتامین B12 و اسید فولیک رخ می دهد.

– کم خونی کشنده: در نتیجه کاهش جذب ویتامین B12 ناشی از بیماری کرون، عفونت انگلی روده، برداشتن بخشی از معده و یا روده و یا ایدز رخ می دهد.

– نخوردن گوشت که باعث کمبود ویتامین B12 می شود.

– نخوردن سبزیجات که باعث کمبود اسید فولیک می شود.

– مصرف الکل

– بیماری های روده ای مانند: اسپیرو و سلیاک.
بیمار مبتلا به کم خونی شدید، مقدار اکسیژن کمی دارد و مقدار کم اکسیژن منجر به بروز بیماری های قلبی، تنگی تنفس و نهایتا مرگ می گردد

کم‌خونی به دلیل تخریب سلول های خونی

وقتی سلول های خونی شکننده می شوند، دچار پارگی زودرس و کم خونی همولیتیک می گردند. دلایل این کم خونی عبارت است از:

– شرایط ارثی از قبیل: آنمی داسی شکل و یا تالاسمی.

– عوامل استرس زا مانند: عفونت، داروها، سم مار یا عنکبوت و یا سموم ناشی از برخی مواد غذایی.

– بیماری کبد و یا کلیه

– حمله نامناسب سیستم ایمنی به گلبول های قرمز خون که بیماری همولیتیک نامیده می شود.

– گرافت عروقی، دریچه های مصنوعی قلب، تومورها، سوختگی های شدید، قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی، فشارخون بالا و اختلال در لخته شدن خون.

– در موارد نادر، طحال بزرگ شده و سلول های قرمز خونی را به دام می اندازد و آنها را تخریب می کند.

مشکلات مغز استخوان

– کم خونی آپلاستیک: زمانی رخ می دهد که کاهش قابل ملاحظه ای در تعداد سلول های بنیادی رخ دهد. هنگامی که مغز استخوان توسط داروها، اشعه، شیمی درمانی یا عفونت زخمی شده باشد، این کم خونی عارض می شود.

تالاسمی: سلول های قرمز رشد کافی نکرده اند و یا بالغ نشده اند.

– قرار گرفتن در معرض سرب، یک عامل سمی برای مغز استخوان می باشد و منجر به تعداد کم سلول های قرمز می گردد.

کم‌خونی ناشی از مشکلات دیگر

بیماری های زیر نیز باعث کم خونی می شوند:

– بیماری های مزمن از قبیل: سرطان، کولیت زخمی روده و یا آرتریت روماتوئید.

– نارسایی کلیه

– کم کاری تیروئید (کاهش هورمون تیروئید)

– کمبود هورمون تستوسترون

نحوه حمل اکسیژن توسط گلبول های قرمز خون

علائم کم خونی

رنگ پریدگی

درد سینه

سرگیجه به خصوص در زمان بلند شدن و یا فعالیت بدنی

خستگی و ضعف

سردرد

نامنظم بودن ضربان قلب

سردی دست ها و پاها

مشکلات تمرکز ذهنی

تنگی نفس به خصوص در هنگام ورزش کردن

یبوست

سوزن سوزن شدن دست ها و پاها

روش های تشخیص کم خونی

– معاینه بدنی : رنگ پریدگی و ضربان تند قلب و ضعیف شدن صدای قلب یکی از نشانه های بارز در کم خونی می باشد.

– آزمایش خون برای تشخیص نوع کم خونی

– اندازه گیری مقدار ویتامین B12، اسید فولیک و دیگر ویتامین ها و عناصر معدنی در خون

– شمارش گلبول های قرمز و مقدار هموگلوبین

– شمارش رتیکولوسیت ها ( گلبول های قرمز خونی نابالغ)

– مقدار فریتین (پروتئین موجود در سلول خونی که آهن را ذخیره می کند)

– مقدار آهن موجود در خون

آزمایشات دیگری نیز برای تشخیص بیماری هایی که منجر به کم خونی شده است، ممکن است نیاز باشد.
همراه با غذا و یا بلافاصله بعد از غذا، قهوه و یا چای ننوشید. این کار باعث کاهش جذب آهن می شود

درمان کم خونی

– تزریق خون

– مصرف کورتیکواستروئید و یا داروهای دیگر که سیستم ایمنی بدن را سرکوب می کند.

– داروی اریتروپویتین که به مغز استخوان کمک می کند تا سلول های خونی بیشتری را بسازد.

– مصرف مکمل آهن، ویتامین B12، اسید فولیک و دیگر ویتامین ها و عناصر معدنی.

عوارض کم خونی

بیمار مبتلا به کم خونی شدید، مقدار اکسیژن کمی دارد و مقدار کم اکسیژن منجر به بروز بیماری های قلبی، تنگی تنفس و نهایتا مرگ می گردد.

جلوگیری از کم خونی

از بسیاری از انواع کم خونی ها نمی توان جلوگیری کرد. شما می توانید کم خونی در اثر کمبود آهن و ویتامین را با رژیم صحیح غذایی از بین ببرید.

* غذاهای دارای آهن را زیاد مصرف کنید؛ شامل: گوشت ها، لوبیاها، عدس، سبزیجات برگ سبز و میوه های خشک.

* غذاهای دارای اسید فولیک را زیاد مصرف کنید. شامل: مرکبات و آب آنها، موز، سبزیجات برگ سبز، حبوبات و نان و ماکارونی.

* ویتامین B12 در گوشت ها و لبنیات یافت می شود. این ویتامین به برخی محصولات نیز افزوده می شود از قبیل: برخی غلات و شیر سویا.

* غذاهای دارای ویتامین C مصرف کنید. شامل: مرکبات، خربزه و هندوانه، انواع توت ها. این ویتامین به جذب بهتر آهن کمک می کند.

* همراه با غذا و یا بلافاصله بعد از غذا، قهوه و یا چای ننوشید. این کار باعث کاهش جذب آهن می شود.

* کلسیم می تواند باعث عدم جذب آهن شود. لذا، اگر از قرص های آهن و یا از محصولات دارای آهن زیاد مصرف می کنید، با پزشک خود راجع به راه های مناسب برای دریافت کلسیم کافی صحبت کنید.

کم خونی در بارداری

کم خونی در بارداری -به علت افزایش حجم خون مادر در دوران بارداری، میزان گلبول‌های قرمز در واحد حجم خون کم می‌شود و در نتیجه نیاز به آهن افزایش می‌یابد. لذا مهم ترین علت کم خونی در بارداری، کمبود آهن در بدن مادر است. به دلیل نیاز مادر و جنین به 1000 میلی‌گرم آهن در کل بارداری، مادر باید در نیمه دوم بارداری حتما از قرص آهن استفاده کند.

اما علل دیگری هم برای کم‌خونی مادر وجود دارد، از جمله خونریزی‌هایی که در دوران بارداری اتفاق می‌افتد، مثل خونریزی‌های سه ماهه اول در اثر سقط جنین، حاملگی خارج از رحم، بیماری مول یا خونریزی‌های سه ماهه سوم در اثر کنده‌شدن جفت، جفت سر راهی یا خونریزی‌های حین و بعد از زایمان که بسیار خطرناک بوده و نیاز به بستری کردن بیمار و احتمالا تزریق خون به صورت اورژانسی وجود دارد.

کم خونی در بارداری

از علل دیگر کم‌خونی در بارداری، کمبود فولات در غذاهای مصرفی است که منجر به نوع خاصی از کم‌خونی می‌شود. این موارد که بسیار نادر هستند معمولا در کسانی پیش می‌آید که از سبزیجات حاوی اسیدفولیک به میزان کافی استفاده نمی‌کنند و بر اساس تشخیص پزشک و با مصرف اسید فولیک به میزان کافی، بیماری کم‌خونی آنها درمان می‌شود.

نوع نادر دیگر کم‌خونی در اثر کمبود ویتامین B12 پیش می‌آید، که در این افراد اغلب سابقه رژیم طولانی گیاهخواری وجود دارد یعنی از گوشت و تخم‌مرغ و شیر به مدت طولانی استفاده نکرده‌اند؛ یا در کسانی که بیماری ژنتیکی خاصی دارند و روده آن‌ها این مواد مغذی را جذب نمی‌کند؛ یا تحت اعمال جراحی خاص روده یا معده قرار گرفته‌اند که دستگاه گوارش آن‌ها دیگر به میزان کافی این مواد را جذب نمی‌کند. در این افراد هم با تجویز ویتامین B12 درمان انجام می‌شود.

نوع دیگر کم‌خونی، کم‌خونی در اثر بیماری‌های مزمن است مثل بیماری مزمن کلیوی یا آرتریت روماتوئید یا بیماری سل که هر کدام درمان خاص خود را دارند.
بهترین زمان برای مصرف قرص آهن، بعد از غذا و شب قبل از خواب است

از انواع دیگر کم‌خونی که به خصوص در شمال کشور شایع است، انواع تالاسمی‌ها هستند. تالاسمی یک نوع اختلال ژنتیکی در ساخت هموگلوبین موجود در گلبول‌های قرمز خون است. این بیماری به دلیل اشکال مختلف ژنتیکی به شکل‌های متفاوتی دیده می‌شود، مثل تالاسمی آلفا یا بتا. این انواع، خود به انواع مینور (خفیف)، اینترمدیا (بینابینی) و ماژور (شدید) تقسیم می‌شوند که در مورد هر یک از آن‌ها، راه درمانی خاصی را انتخاب می‌کنیم. اما مهم این است که بدانیم در این بیماران، به طور ژنتیکی میزان هموگلوبین (که در زنان عادی از 12 به بالا طبیعی است) پایین‌تر از حد طبیعی است و در درمان آن‌ها هم این نکته مد نظر است.

در این مادران مراقبت‌های بیشتری طی بارداری انجام می‌شود، اما لزوما هموگلوبین را به 12 نمی‌رسانیم. در مواردی که در مشاوره ژنتیک پدر و مادر، احتمال ابتلا به تالاسمی ماژور زیاد باشد، می‌توان با نمونه‌برداری از جفت در هفته‌های اول بارداری، به این بیماری در جنین پی برد و تحت نظر پزشک اقدام به سقط جنین کرد.

زنان باردار قبل از خواب، قرص آهن بخورند

نیاز زنان به آهن در دوران بارداری تا دو برابر قبل از بارداری افزایش پیدا می‌کند. این افزایش نیاز به آهن برای رشد جفت و جنین به حدی است که به هیچ‌وجه از طریق مصرف موادغذایی تأمین نمی‌شود.

مصرف قرص آهن در زنان باردار برای پیشگیری از کم‌خونی فقرآهن، عوارض ناشی از کمبود شدید و متوسط آهن بر رشد و تکامل جنین و سلامت مادر از جمله مرگ و میر مادران، زایمان زودرس، رشد ناکافی جنین و افزایش خطر مرگ و میر جنین ضروری است.

مصرف قرص آهن ممکن است عوارضی مانند تهوع، درد معده، اسهال و یبوست داشته باشد به همین دلیل توصیه می‌شود که قرص آهن بعد از غذا مصرف شود تا عوارض مصرف آن کمتر می‌شود.

زنان باردار نباید مصرف قرص آهن را به دلیل عوارض آن قطع کنند، زیرا بعد از گذشت چند روز معمولا این عوارض قابل تحمل شده یا کلا برطرف خواهند شد.

بهترین زمان برای مصرف قرص آهن، شب قبل از خواب است.

از مصرف همزمان شیر و فرآورده‌های لبنی با قرص آهن خودداری شود، زیرا کلسیم موجود در لبنیات با جذب آهن در بدن تداخل می‌کنند.

نیاز به اسید فولیک نیز در دوران بارداری افزایش می‌یابد. به دلیل نقش اسید فولیک در پیشگیری از نقص مادرزادی لوله عصبی، بهتر است مصرف قرص آن، از سه ماه یا حداقل یک ماه قبل از بارداری شروع شود.