پزشک تو – سایت پزشکی

مدت زمان نرمال خواب کودکان –
در ماه‌های اول زندگی تقریبا نوزادان در طول روز خوابند.

۱ تا۴ هفتگی

۱۶-۱۵ ساعت در روز

به‌طور معمول نوزادان حدود ۱۵ تا ۱۸ ساعت در روز می‌خوابند اما تنها در دوره‌های کوتاه‌مدت ۲ تا ۴ ساعته. معمولا نوزاد در ماه‌های ابتدایی زندگی‌اش، هرزمان که خسته باشد به خواب می‌رود به همین دلیل است که در ماه‌های اولیه تقریبا خواب نیمروزی او زیاد است و در طول روز می‌خوابد.

اگر نوزادتان در طول روز بیشتر می‌خوابد و شب‌ها کمتر، می‌توانید با رعایت این نکته ساعات خواب روز و شبش را متفاوت کنید تا در طول شب مدت طولانی‌تری بخوابد. هنگام روز، نوزاد را در اتاق روشن مثلا اتاق نشیمن بخوابانید تا سروصداها را بشنود و هنگام شب، او را در اتاق خوابش که تاریک و ساکت است، بگذارید. در این دوره گاهی اوقات نوزاد در حال تغذیه، به خواب می‌رود. در حقیقت این دو عمل در نوزاد با یکدیگر همراه می‌شوند. پس اگر جزو والدینی هستید که هرچه تلاش می‌کنید، نوزادتان به خواب نمی‌رود، از این مسئله غافل هستید که ممکن است خواب نوزادتان زمانی اتفاق بیفتد که با تغذیه او همراه است. بنابراین اگر می‌خواهید نوزادتان بدون تلاش و کمک به خواب رود، لازم است گاهی اجاز بدهید آنقدر شیر بخورد تا خوابش بگیرد؛ البته نه تا زمانی که کاملا به خواب رفته، وقتی احساس کردید او خوابیده است دیگر به او شیر ندهید تا موقع خواب چیزی در دهانش باقی نماند. فراموش نکنید همیشه سروصداهایی مانند گریه کردن، غرغر یا مثل اینها نشانه بیدار شدن نوزاد نیست، بلکه گاهی در میان این صداها، کاملا خواب است.

۱ تا۴ ماهگی

۱۶-۱۵ساعت در روز

۶ هفته پس از تولد کودک می‌توانید الگوی خواب او را تنظیم کنید. طولانی‌ترین دوره خواب در این دوره بین ۴ تا ۶ ساعت و گاه بیشتر است. یکی از دلایلی که باعث خواب نوزاد می‌شود، خستگی است و در این هنگام، رفتارهای او همان علائم خستگی است. هنگامی که یک نوزاد مجبور است بیدار بماند در حالی که بسیار خسته است، از این وضعیت ناراضی است. به‌تدریج این نارضایتی بیشتر می‌شود و در نتیجه بدنش بیشتر به خواب نیاز پیدا می‌کند. در این حالت الگوی مطلوب برای خواب نوزاد، به هم می‌خورد. در این حالت، باید بدانید نوزادتان هنگام خستگی علائمی مانند بی‌قراری، خمیازه، سکوت، از دست دادن علاقه به اسباب‌بازی و یک نگاه سست و بی‌حالت از خود نشان می‌دهد. پس او را بخوابانید.

۴ تا۱۲ ماهگی

۱۵-۱۴ ساعت در روز

بعد از ۳ ماهگی تا یک سالگی این میزان خواب به ۱۴ تا ۱۵ ساعت می‌رسد. در ۶ ماهگی نوزاد تا ۳ ساعت در طول روز چرت می‌زند و ۱۱ ساعت در شب می‌خوابد. چرت صبحگاهی معمولا ساعت ۹ صبح و یک ساعت طول می‌کشد و چرت بعدازظهر ساعت ۲-۱۲ است و یکی‌، دو ساعت طول می‌کشد. آخرین چرت‌ بین ۳ تا ۵ عصر است.

۳-۱ سالگی

۱۴-۱۲ ساعت در روز

نوپایان ۱ تا ۳ ساله معمولا به ۵/۱ تا ۵/۳ ساعت خواب بعدازظهر یا روزانه نیاز دارند. معمولا ساعت ۸ تا ۹ شب می‌خوابند و بین ۶ تا ۸ صبح بیدار می‌شوند.

۳ تا ۶ سال

۱۲-۱۰ ساعت در روز

به مرور با بزرگ‌تر شدن کودک ساعت‌های نیاز به خواب او هم متغیر می‌شود ولی اینکه چه مقدار خواب در شبانه‌روز برای یک کودک کافی است، برحسب سن متفاوت خواهد بود مثلا بین سنین ۳ تا ۶ سال کودکان روزانه به ۱۰ تا ۱۲ ساعت خواب نیاز دارند. معمولا در طول روز کودکان ۳ سال در حال چرت‌زدن هستند و شاید یک یا دو ساعت خواب نیمروزی داشته باشند، ولی به‌تدریج میزان خواب روز کاهش می‌یابد به‌طوری که در ۵ سالگی کودک کمتر به خواب نیمروزی احتیاج دارد.

۶ تا ۱۲ سال

۱۱-۱۰ ساعت در روز

در این سنین کودکان باید ۱۱-۱۰ ساعت در طول روز بخوابند که به طور متوسط تنها ۹ ساعت می‌خوابند. معمولا خواب نیمروزی در این سن بیش از یک ساعت نیست و حدود ساعت ۹ شب به رختخواب می‌روند.

۱۸-۱۲ سالگی

۹-۸ ساعت در روز

با بزرگ‌تر شدن کودکان ساعات خواب روزانه به ۸ تا ۹ ساعت می‌رسد و این ساعات نباید کمتر از ۷ ساعت باشد زیرا می‌تواند با کاهش تمرکز، خواب‌آلودگی و بی‌حوصلگی همراه باشد. به‌نظر می‌رسد بسیاری از نوجوانان به خواب بیشتری نسبت به گذشته به دلیل فشارهای اجتماعی و… نیاز دارند تا انرژی و تمرکز لازم را در طول روز داشته باشند اما به‌طور متوسط آنها فقط ۹ ساعت می‌خوابند. در این سنین خواب نیمروزی معنایی ندارد.

چطور با رفتار بد فرزندان برخورد کنیم -یکی از موضوعات مهمی که والدین در تربیت فرزندشان به آن اهمیت می دهند، احترام گذاشتن به دیگران و عذرخواهی کردن است.
بسیاری از والدین، هرگز به رفتارهای بد فرزندشان واکنش نشان نمی دهند و کم سن بودن او را توجیه کننده رفتارهایش می دانند. در مقابل، پدر و مادرهایی هستند که فرزندشان را در مقابل هر خطای کوچکی، وادار به عذرخواهی می کنند.

از چه سنی باید به بچه ها آموزش دهیم که عذرخواهی کنند؟
هر انسانی باید از مراحل مختلف رشدی عبور کند تا به بزرگسالی برسد. این مراحل رشد شامل رشد جسمی، جنسی، روانی و اجتماعی است. اگر دوران شیرخوارگی را کنار بگذاریم، کودک از ۳ سالگی تا ۷ سالگی و بعد، از ۷ تا ۱۱ سالگی در دوران کودکی به سر می برد. از ۳ تا ۷ سالگی یعنی سنین پیش از دبستان، کودک تفکر شهودی دارد، فکرهای عمیق ندارد و در کارهای خود، بی منطق است.

علاوه بر این، خودش را مرکز عالم می داند و تصور می کند همه باید مطیع او باشند و همه چیز را از آن خود می داند. نکته مهم تر اینکه کودک، خوب و بد را به صورت انتزاعی در نظر نمی گیرد و کارهایی را که انجام می دهد، خطا نمی داند. اما از سن ۶ سالگی، به مرور زمان خوب و بد را می شناسد و منطق، کم کم در افکار و اعمالش شکل می گیرد. در سنین کودکی، بچه ها همه چیز را بزرگ تر از حد واقعی اش در نظر می گیرند و به بیان دیگر، همه چیز در نظر بچه ها غلو شده است، بنابراین والدین باید بدانند در این سنین، بچه ها را زیاد تنبیه یا تشویق نکنند چون بسیار مضر است.

کودکان، بسیاری از کارهای خود را بد نمی دانند، بنابراین چگونه باید به آن ها یاد بدهیم که عذرخواهی کنند؟
بچه ها در سنین کودکی، بیشتر به رفتار پدر و مادرشان توجه دارند، به عنوان نمونه، اگر پدر پشت تلفن به دوستش دروغ بگوید، دروغ گفتن برای بچه نهادینه می شود و احساس نمی کند اگر دروغ گفت باید عذرخواهی کند. والدین لازم است جلوی فرزندشان به صورت غیرمستقیم عذرخواهی کنند تا بچه یاد بگیرد اگر کار بدی انجام داد، لازم است عذرخواهی کند. البته این عذرخواهی باید به صورت معقول باشد، نه غلو شده.

چگونه والدین باید به صورت غیرمستقیم به بچه ها عذرخواهی را یاد بدهند؟
اگر کودک، کاری کرده که در جامعه عرف نیست و کار بدی تلقی می شود، والدین باید بدون اینکه شخصیت بچه را زیر سوال ببرند یا احساس منفی به کودک منتقل کنند، به عنوان نمونه به جای بیان الفاظی مانند «تو بچه بدی هستی»، «دیگر دوستت ندارم» به کودک خود بگویند «تو خوبی، ولی این کارت اشتباه بوده» یا «اگر من جای تو بودم، می گفتم ببخشید» علاوه بر این، والدین باید در نظر داشته باشند همان طور که نباید شخصیت کودکشان را زیر سوال ببرند، نباید نسبت به رفتار او بی تفاوت باشند و هر کاری کرد به رویش نیاورند.

روش های غیرمستقیم دیگر که والدین باید از آن طریق به کودکشان عذرخواهی کردن را بیاموزند، «نقاشی کشیدن» و «داستان اسباب بازی ها» است. در روش نقاشی کردن، اتفاقی که سبب شده کودک کار زشتی انجام دهد را نقاشی می کنیم. به عنوان نمونه، اگر کودک در مدرسه با دوستش دعوا کرده و او را کتک زده، این اتفاق را با کمک کودک نقاشی می کشیم و یک کودک گریان را ترسیم می کنیم و از کودک می پرسیم: «اگر بخواهیم دوستت لبخند بزند باید چه کار کنی؟» و آن زمان عذرخواهی را به او یاد می دهیم.

در روش داستان اسباب بازی ها نیز مشابه نقاشی کردن، از شخصیت های داستانی استفاده می کنیم و یک داستان تعریف می کنیم و از فرزندمان می خواهیم که در مورد آن کار بد، قضاوت کند. ممکن است پاسخ کودک، عذرخواهی نباشد. والدین باید به او کمک کنند تا به این نتیجه برسد.

در چه زمانی باید از کودک به صورت مستقیم بخواهیم عذرخواهی کند؟
اگر کودک با روش های غیرمستقیم که در بالا ذکر شد، عذرخواهی کرد، لازم است او را تشویق و یک هدیه کوچک برایش تهیه کنید. اما اگر کودک واکنش مثبتی نشان نداد یا سن کودک در حدی نبود که خوب و بد را تشخیص بدهد و کارش خیلی بد بود، به صورت مستقیم از او بخواهید که عذرخواهی کند. اما والدین باید توجه داشته باشند که این تقاضا همراه با خشم و خرد کردن شخصیت کودک نباشد.

به عنوان نمونه «تو بچه خوبی هستی، ولی انتظار من از تو این نبود» یا «من تو را دوست دارم، اما این رفتارت خیلی زشت بود، باید عذرخواهی کنی» یا «حتماً خسته بودی یا حواست نبوده که چنین رفتاری را مرتکب شدی» بعد از کودک بخواهید که عذرخواهی کند و سپس بگویید از دوستت می پرسم عذرخواهی کردی یا نه.

گاهی اوقات بچه ها در میهمانی، کار خطایی را انجام می دهند و والدین، در جمع از آن ها مصرانه می خواهند که عذرخواهی کنند. آیا این رفتار صحیح است؟

نکته مهم در مورد عذرخواهی این است که نباید غلو شده یا کم باشد. پدر و مادر باید توجه داشته باشند که برای یک اشتباه کوچک فرزندشان، نباید از او بخواهند یک عذرخواهی جدی انجام دهد و او را سرزنش کنند. یا برعکس اگر کودک، کار بسیار بدی انجام داده، بی تفاوت باشند و هیچ واکنشی نشان ندهند.

بنابراین اگر کودک در میهمانی، یک کار بدی انجام داد و این کارش عمدی بود، باید خیلی محکم و نه با احساس خشم و تنفر، از او بخواهید که عذرخواهی کند. اما اگر کار کودک غیر عمدی بود و درک درستی از آن کار نداشت، باید به صورت غیرمستقیم از او بخواهید که عذرخواهی کند. به عنوان نمونه بگویید: «خاله، من به جای پویا می گویم ببخشید، حواسم نبود» اما گاهی اوقات بچه ها متوجه کاری که می کنند نیستند یا سن آن ها به درک خیلی مسایل نمی رسد. به عنوان نمونه، اگر یک کودک ۴ یا ۵ ساله پایش را در جمع دراز کرد، نباید او را دعوا کنید و از او بخواهید از همه افراد حاضر در جمع با یک احساس منفی عذرخواهی کند. این کار باعث می شود اعتماد به نفس او کم شود و احساس حقارت کند و حالت وسواس گونه در رفتارش به وجود آید.

آیا باید تفاوتی بین عذرخواهی کودک از والدین خود با دیگر افراد وجود داشته باشد؟

در وهله اول، کودک باید احترام گذاشتن را یاد بگیرد و بداند هر شخص چه جایگاهی دارد. پدر و مادر باید به فرزند خود بیاموزند که پدر و مادر یک حرمتی دارند، دوست یک حرمتی دارد، معلم جایگاه ویژه ای دارد، خواهر و برادر نیز از جایگاهی برخوردارند و این احترام را کودک از والدینش می آموزد. زمانی که کودک جایگاه اشخاص را درک کرد، نحوه برخوردش با افراد مختلف نیز تفاوت می کند. بنابراین، والدین باید در کنار رفتار مناسب خود، با بیان مثبت و دوستانه، احترام گذاشتن و عذرخواهی کردن از دیگران را به فرزندشان یاد بدهند.

بسیاری از کودکان به رغم رفتار مناسب والدینشان، اصرار دارند که کار بدشان را تکرار کنند و عذرخواهی نمی کنند. در چنین مواقعی والدین چگونه باید رفتار کنند؟

در چنین مواقعی، والدین باید نه واکنش مثبت نشان دهند و نه منفی. بی توجهی شاید کارساز باشد. اما اگر بچه ها باز هم اصرار به خطا داشتند، تنبیهاتی که جنبه جسمی ندارد، مناسب خواهد بود. این تنبیه ها نباید مسائل اولیه زندگی مانند غذا خوردن را دربرگیرد، بلکه باید قول هایی را که والدین به فرزند شان داده اند، محدود کند.

عوامل ترس در کودکان –

عوامل ترس در کودکان

۷ – کودک اغلب نمی داند مرگ چیست و نمی تواند آن را درک کند. بهتر است والدین نیز در حضور فرزندشان در این باره صحبتی نکنند، اما بعضی وقت ها او به واسطه مرگ یکی از اقوام یا دوستان به مردن توجه می کند و از پدر و مادرش درباره آن سوالاتی می پرسد. اگر او به سن رشد رسیده، والدینش می توانند واقعیت مرگ را به او بگویند. مثلا انسان با مردن از این جهان به جهان دیگری می رود و پاداش کارهای خوب و بدش را می بیند. همه آدم ها یک روز خواهند مرد… این نکته قابل توجه است که ترس از مردن اگر از حد معمول بگذرد، یک بیماری روانی به شمار می رود و این بیماری می تواند آرامش روحی ـ روانی را از انسان بگیرد و او را از کار و زندگی روزانه دور کند.

آموزش ماساژ دادن نوزاد –

نخستین رابطه نوزاد با دنیای خارج از طریق لمس کردن حاصل می شود. لمس کردن نوزاد تاثیر بسزایی در ارتباط عاطفی، احساس امنیت و اعتماد او به محیط اطرافش دارد. کودکانی که از سوی پدر و مادر با محبت لمس می شوند؛ احساس آرامش بیشتری دارند. والدین می توانند با ماساژ دادن و تماس های محبت آمیز با نوزاد خود، به او ابراز محبت کنند و از همان ابتدا به شکل گیری اعتماد به نفس او کمک کنند.

ماساژ کودک یک راه شگفت انگیز و موثر برای برقراری ارتباط با اوست. نوزادان خیلی زود متوجه خواهند شد که این تماس های ملایم نشان دهنده عشق و علاقه اطرافیان به آنهاست.

ماساژ برای نوزاد چه فوایدی دارد؟

ماساژ، گردش خون را بهبود می بخشد که این امر باعث شاداب شدن پوست کودک می شود. ماساژ سیستم ایمنی بدن را نیز تقویت می کند؛ همچنین موجب کاهش بسیاری از دردهای مزمن در بدن کودک می شود. از دیگر فواید ماساژ محکم کردن عضلات او انعطاف مفاصل است. معمولا کودکانی که از نوزادی توسط والدین ماساژ داده می شوند کمتر گریه می کنند و در برابر بیماری و ناراحتی مقاومتر می شوند.

با ماساژ، دستگاه گوارش تقویت می شود و هضم و دفع بهتر انجام می گیرد. کودکان کمتر به قولنج، یبوست و اسهال مبتلا می شوند. ماساژ همچنین به بهتر شیر خوردن کودکان کمک می کند. کودکانی که ماساژ را تجربه می کنند آرامتر به خواب می روند و شب ها پدر و مادر خود را برای خوابیدن دچار مشکل نمی کنند. در هنگام بیداری نیز سرحالتر و خوش اخلاق ترند. ماساژ همچنین به بهبود کار دستگاه تنفسی نیز کمک می کند.

مزایای ماساژ فقط متوجه نوزادان نیست بلکه برای والدین هم منافع خوبی دارد. این عمل ضمن ایجاد احساس آرامش در والدین باعث بالا رفتن حساسیت آنها نسبت به حرکات کودکشان می شود.

این دسته از والدین به دلیل تماس چشمی که در طول ماساژ با نوزاد خود دارند؛ شناخت و درک بهتری نهسبت به عکس العمل های او پیدا می کنند. همین درک ویژه به نگهداری بهتر آنها از کودکشان کمک می کند.

شرایط لازم برای ماساژ نوزاد

– نوزاد را وقتی که سرحال است برای ماساژ آماده کنید. فرزند شما نباید گرسنه یا کاملا سیر باشد. یک ساعت بعد از خوردن غذا و پس از استحمام فرصت مناسبی برای این کار است.

– زیورآلاتی که ممکن است هنگام ماساژ به نوزاد آسیب بزنند را از دست خود خارج کنید.

– ناخن دست هایتان را کاملا کوتاه کنید.

– قبل از ماساژ دست ها را با آب و صابون بشویید. همچنین دست ها را با به هم مالیدن یا قرار دادن در آلب ولرم به مدت سه تا چهار دقیقه گرم کرده و سپس خشک کنید.

– یک مکان ساکت و گرم را برای ماساژ دادن کودک پیدا کنید.

– دمای اتاق بهتر است حدود ۲۶ درجه سانتیگراد باشد تا نوزاد بدون پوشش هم در آن احساس راحتی کند.

– حوله ای را روی تخت یا زمین پهن کنید و نوزاد را روی آن بگذارید.

– برای ماساژ دادن بهتر است از روغن های مخصوص بچه ها استفاده کنید.

نحوه ماساژ نوزاد

ماساژ را از زیر گردن شروع کنید و تا باسن ادامه دهید. ابتدا می توانید دست ها را روی قفسه سینه بگذارید، با استفاده از انگشتان شست، زیر گردن و اطراف استخوان قفسه سینه کودک را با حرکات دایره وار به ملایمت ماساژ دهید و بعد به آرامی به دو طرف قفسه سینه بروید. سپس به سراغ دست ها بروید و هر کدام را به نوبت ماساژ دهید. از مچ دست شروع کنید و تا زیر بغل کودک ادامه دهید.

در هنگام ماساژ به آرامی هر کدام از انگشتان، مفاصل و کل دست را لمس کنید. برای ماساژ ملایم شکم نوزاد از یک دست استفاده کنید. از ناحیه بالای ناف با حرکت دایره وار در جهت عقربه های ساعت ماساژ دهید. نظیر همان حرکتی که برای دست ها انجام دادید؛ پاها را هم به نوبت و به آرامی تا کشاله ران ماساژ دهید. همچنین با سر انگشتان خود تک تکانگشتان پای کودک را لمس کنید و با حرکات طولی کف پاهایش را ماساژ دهید. بهتر است ماساژ پشت و کمر را با استفاده از کف دست و حرکات دایره وار انجام دهید.

حرکات کششی بعد از ماساژ

پس از ماساژ دادن دست ها و پاهای نوزاد می توانید آنها را به آرامی حرکت داده و حرکات کششی را روی آنها اجرا کنید. برای این کار ابتدا دست های نوزاد را صاف و از مچ دست بگیرید و به بیرون بکشید و چند ثانیه به همین حالت نگه دارید. دست ها را به صورت ضربدری روی شکم قرار دهید، چند ثانیه نگه دارید و به نوبت جای دست ها را عوض کنید. بازوها را به سمت بالا بکشید و سپس به سمت پایین با زاویه قائمه نگه دارید. پاها را نیز به طور ضربدری روی شکسم قرار دهید و پس از چند ثانیه جای پاها را عوض کنید.

این نکات را از یاد نبرید

– دقت کنید که سطحی که کودک را روی آن قرار می دهید خیلی نرم نباشد که بدن نوزاد در آن فرو برود.

– هرگز کودک بیمار، خصوصا نوزاد تب دار را ماساژ ندهید. در آغوش گرفتن آنها در این شرایط برایشان آرامش بخش تر است.

– هیچگاه نوزاد تازه غذا خورده را ماساژ ندهید زیرا ممکن است استفراغ کند. البته ماساژ نوزاد گرسنه هم موجب بیقراری او می شود.

– زمانی که کودک تمایل به بازی دارد از ماساژ دادن او پرهیز کنید زیرا زیر دستان شما آرام نمی گیرد.

– مدت زمان ماساژ می تواند بین ۵ تا ۱۵ دقیقه ادامه داشته باشد که این بستگی به تمایل نوزاد دارد.

محل ایمن برای خواب نوزاد – تصویر مادر و نوزادی که در کنار یکدیگر به خواب فرو رفته‌اند، اصلا غیرعادی نیست، اما تمرین خوابیدن در کنار نوزاد یا تقسیم یک تختخواب با او همچنان موضوع بحث برانگیزی است. عده‌ای معتقدند محل خواب نوزاد رختخواب مادر است، اما آیا این کار خطرناک است؟

چرا بعضی از مادران کنار نوزاد خود می‌خوابند؟

به عقیده طرفداران این بحث و برخی مطالعات دیگر، خوابیدن در کنار نوزاد:

 با تسهیل شیردهی شبانه به نوزاد، موجب تقویت شیردهی می‌شود.

 مراقبت از نوزاد را برای مادری که‌گاه و بیگاه باید شب‌ها از خواب بیدار شود، آسان‌تر می‌کند.

 به خواب راحت نوزاد – مخصوصا در چند ماهه اول زندگی – کمک می‌کند.

 به نوزاد کمک می‌کند بیشتر بخوابد چرا که فواصل بین شیردهی مادر کوتاه‌تر و تعداد آن بیشتر می‌شود.

 به والدینی که در طول روز از نوزاد جدا بوده‌اند کمک می‌کند احساس دلتنگی خود را با این نزدیکی و صمیمیت جبران کنند.

اما آیا خطرات خوابیدن در کنار نوزاد بیشتر از فواید آن است؟

با وجود فواید موجود٬ به والدین توصیه می‌شود نوزاد را در تختخواب خود نخوابانند چرا که احتمال خفگی او وجود دارد.

خوابیدن در کنار نوزاد فرهنگی است که در بسیاری از کشور‌ها رواج پیدا کرده است. با وجود این تفاوت بین محل خواب و فرهنگ مردم می‌تواند خطرات احتمالی این کار را در بعضی از کشور‌ها کاهش دهد.

در یک بررسی ۷ ساله٬ حداقل ۵۱۵ مورد مرگ و میر نوزادان و کودکان خردسال زیر ۲ سال در اثر خوابیدن در کنار والدین گزارش شده است.

۱۲۱ مورد از این مرگ و میر‌ها به والدین یا پرستارانی مربوط می‌شده که هنگام خواب روی نوزاد افتاده‌اند.

بیش از ۷۵ درصد از این آمار به نوزادان زیر ۳ ماه اختصاص داشته است.

طرفداران خواب در کنار نوزاد معتقدند والدین به دلیل آگاهی از حضور نوزاد هنگام خواب روی او نمی‌افتند.

کسانی که نباید در کنار نوزاد خود بخوابند عبارتند از:

 کودکان دیگر، به ویژه خردسالان : چرا که ممکن است متوجه وجود نوزاد در کنار خود نشوند.

 والدینی که مواد مخدر مصرف می‌کنند و هوشیاری خود را نسبت به حضور نوزاد از دست می‌دهند.

 والدین سیگاری : آن‌ها خطر ابتلای نوزاد به سندرم مرگ ناگهانی نوزاد (SIDS) را افزایش می‌دهند.

ارتباط بین خواب در کنار نوزاد و سندرم مرگ ناگهانی نوزادان هنوز به درستی مشخص نیست و تحقیقات همچنان ادامه دارد. برخی محققان می‌گویند خوابیدن در کنار نوزاد احتمال بروز این سندرم را کاهش می‌دهد چرا که نوزاد و والدین در طول شب مرتبا از خواب بیدار می‌شوند. با وجود این برخی مطالعات حاکی از آن است که تحت شرایط خاص٬ خواب در کنار نوزاد می‌تواند احتمال این سندرم را افزایش دهد مخصوصا اگر مادر سیگاری باشد.

بین سال‌های ۲۰۰۱ – ۱۹۹۹ حدود ۱۰۰ مورد از مرگ و میر نوزادان به خواب آن‌ها در رختخواب والدین نسبت داده شده و شامل موارد زیر بوده است:

 خفگی نوزاد زمانی که لابه‌لای ملحفه پیچیده شده یا بین دیوار یا اشیا دیگر گیر می‌افتد.

 خفگی ناشی از قرار گرفتن صورت نوزاد روی رختخواب یا سطوح نرمی مانند بالشت٬ پتو یا لحاف

 خفگی ناشی از گیر افتادن سر نوزاد در قسمتی از تختخواب

افزایش ایمنی

اگر چاره‌ای جز خواباندن نوزاد در کنار خود ندارید٬ احتیاط‌های زیر را به عمل آورید:

 همیشه نوزاد را به پشت بخوابانید تا احتمال سندرم مرگ ناگهانی نوزاد را کاهش دهید.

 هرگز هنگام خواب سر نوزاد را نپوشانید.

 مطمئن شوید ملحفه‌ها یا قالب تختخواب به گونه‌ای نیست که سر نوزاد در آن گیر بیفتد.

 نوزاد را به تنهایی در تختخواب یک فرد بزرگسال نخوابانید.

 از بالشت٬ لحاف و دیگر اشیا نرم پارچه‌ای در رختخواب استفاده نکنید.

 اجازه ندهید مواد مخدر هوشیاری شما را مختل کند و موجب غلتیدن شما روی نوزاد و خفگی او شود.

 تختخواب خود را کنار پرده قرار ندهید چرا که ریسمان آن ممکن است موجب خفگی نوزاد شود.

بیشتر کار‌شناسان می‌گویند ایمن‌ترین محل خواب برای نوزاد٬ گهواره استانداردی است که بالشت و ملحفه و لحاف نرمی ندارد. اما اگر تاکنون نوزادتان را در کنار خودتان می‌خوابانده‌اید٬ با یک پزشک یا متخصص درباره انتقال نوزاد به گهواره خودش مشورت کنید.

انتقال نوزاد به گهواره معمولا در ۶ ماهه اول زندگی او آسان‌تر است٬ چرا که هنوز عادت خوابیدن در کنار والدین شکل نگرفته و مشکلات دیگری مانند ترس از جدایی از والدین پیش نیامده است. در ‌‌نهایت عادت خواباندن نوزاد در کنار والدین باید در جایی متوقف شود. (یا طبق خواسته خود کودک یا تصمیم والدین)

اما راهی برای نزدیک کردن نوزاد به خودتان وجود دارد که لازمه آن خواباندن او در رختخوابتان نیست. شما می‌توانید:

* یک گهواره یا تخت نوزاد در کنار تختخواب خود بگذارید. این کار به نزدیکی او و شما کمک می‌کند و مخصوصا در دوران شیردهی اهمیت بسزایی دارد. خواباندن نوزاد در گهواره یا تخت جداگانه احتمال بروز سندرم مرگ ناگهانی نوزاد را نیز کاهش می‌دهد.

 وسیله‌ای را بین تخت خود و نوزاد قرار دهید تا احتمال افتادن خودتان روی او را کاهش دهید.

* انتخاب محل خواب نوزاد – در تخت شما یا گهواره خودش – به تصمیم خودتان بستگی دارد. با توجه به فواید و مضرات٬ گفت‌وگو با پزشک درباره خطرات احتمالی و با توجه به برنامه‌ریزی‌های خانوادگی خود تصمیم‌گیری کنید.

برنامه صحیح شیر دادن به نوزادان –

آشنایی با مدت زمان و چگونگی شیردهی روزانه به نوزاد

آیـا در مـورد مـدت زمـان و چگونـگی شیردادن به نوزاد خود سردرگم هستید؟ نمیدانید چه برنامه ای را باید اجرا کنید؟ آیـا بـاید منتظر شوید تا گریه کند و یا این کـه هنـگـامی کـه خوابیده او را بیدار کنید و به او شیر دهید؟ اگر تازه به جمع مـادرهـای شیـرده اضـافـه شده ایـد، مـطـمـئـنا این یکی از سوالاتی است که اخیرا به ذهنتان خطور کرده.

چند وقت یکبار باید به کودک خود شیر بدهم؟

بیشتر نوزادان باید ۸ تا ۱۲ بار در یک شبانه روز از شیر مادر تغذیه کنند. این روند باید از دو سه روزگی کودک شروع شود و تا ۳-۶ ماهگی نیز ادامه پیدا داشته باشد. شیر دهی به نوزاد را نباید بر اساس فاصله های زمانی معین و از روی ساعت تنظیم کنید.

فاصله زمانی بین وعده های غذایی و مدت زمانی که کودک از شیر مادر استفاده میکند، در نوزادان مختلف متفاوت است. هر دفعه شیردهی می تواند در حدود ۱۰ تا ۴۵ دقیقه با دفعه بعدی فاصله داشته باشد.

آیا باید برای شیردهی، کودک را از خواب بیدار کرد؟

برای چند هفته اولیه من معمولا به مادرها توصیه می کنم که فرزندان خود را برای شیردهی حداقل هر دو سه ساعت یکبار از خواب بیدار کنند. این فاصله از شروع اولین شیردهی تا آغاز تغذیه مجدد حساب می شود. (در طول روز و شب هیچ تفاوتی نمیکند) اگر کودک شما می تواند شب ها قدری طولانی تر بخوابد هیچ اشکالی ندارد، می توانید در این فاصله به او شیر ندهید.

اگر کودک زودتر از زمان مقرر برای شیردهی بیدار شد، چه کار باید کرد؟

اگر کودک شما به شیر خوردن تمایل نشان دهد و به عنوان مثال شروع کند به گریه کردن و مکیدن انگشتانش شما به هیچ وجه نباید او را دو سه ساعت منتظر نگه دارید تا زمان شیر دادن فرا برسد. اگر کودک نیاز به شیر خوردن داشت لازم نیست صبر کنید و می توانید همان موقع به او شیر دهید، حتی اگر زمان کوتاهی از تغذیه شدن قبلی گذشته باشد. اصلا نگران نباشید که شیر موجود در سینه ها “تخلیه” می شود. شیر به طور مکرر در سینه ها درست شده و همیشه به اندازه کافی برای سیر شدن کودک شیر در آنها وجود دارد.

آیا کودک باید مدت زمان معینی از هر سینه شیر بخورد؟

اگر کودک در حال شیر خوردن است، نباید سینه را از دهان او جدا کنید. اجازه دهید تا او خودش سینه را رها کند. او یا سر خود را به سمت عقب می کشد و یا برای مدت زمان نسبت طولانی مکیدن را متوقف می کند. هیچ مدت زمان مشخصی برای تغذیه کودک از هر سینه وجود ندارد. اگر خواست از سینه دیگر هم استفاده کند، به او اجازه دهید. اگر هم نخواست باز هم هیچ اشکالی ندارد. باید به کودک اجازه دهید که خودش شیر خوردن را متوقف کند. در مراحل آخر شیر چرب تر و خامه ای تر می شود؛ اگر شما کودک را از مکیدن بازدارید او نمی تواند از شیر پر چرب و خامه ای استفاده کند.

چه موقع می توانم کودک را برای شیر دادن بیدار نکنم؟

زمانی که امر شیر دهی برای شما جا افتاد، باید کودک را یکی دو مرتبه نزد متخصص اطفال ببرید تا مطمئن شوید که به اندازه کافی رشد کرد. از این زمان به بعد می توانید هر زمان که خودش درخواست کرد او را تغذیه کنید. زمانی که رشد کودک کافی باشد، پوشک خود را مکررا خیس و کثیف کند، آنگاه دیگر مجبور نیستید که او را برای تغذیه شدن از خواب بیدار کنید.

چگونه می توان تشخیص داد که کودک درخواست شیر می کند؟

کودک با “قار و قور” کردن، مکیدن انگشت های دست، حرکت دادن لب ها، باز کردن دهان، تولید صداهای خفیف و یا گریه کردن شما را صدا می زند. خیلی بهتر است که در همان مراحل اولیه و با مشاهده علائم ابتدایی، شیر دادن را شروع کنید و منتظر شروع گریه او نباشید. زمانی که شروع به گریه کند، شیر دادن سخت تر می شود، چرا که ابتدا باید او را آرام کنید و بعد شروع کنید به تغذیه کردن او.

چرا کودک من علاقه زیادی به شیر خوردن در شب دارد؟

این مسئله کاملا طبیعی و قابل پیش بینی می باشد. نوزادان یک زمان مشخصی را برای تغذیه کلی انتخاب می کنند که نام ” تغذیه زنجیره ای” بر روی آن گذاشته اند. در این حالت کودک تمایل دارد تا در فواصل زمانی متعدد از شیر مادر تغذیه کرده و در بین آنها استراحت کوتاهی نیز داشته باشد. امکان دارد که برای چندین ساعت بخواهد بدون توقف شیر بخورد. متاسفانه بسیاری از خانواده ها در مورد این نوع رفتار نظر مساعدی ندارند و تصور می کنند که این امر به دلیل مغذی نبودن شیر مادر اتفاق می افتد. باید به خاطر داشته باشید که تنها از روی واکنش های کودک نمی توانید تشخیص دهید که او چه میزان از شیر مادرش را مصرف می نماید.

چگونه می توانم تشخیص دهم که کودک به اندازه کافی شیر خورده؟

یکی از معتبرترین راهها از روی نمودار رشد کودک و ادرار و مدفوع او می باشد. اگر وزن او به اندازه کافی اضافه شود، بدون توجه به داد و بیدادهایی که راه می اندازد و درخواست های شبانه اش برای شیر، می توان تشخیص داد که به اندازه کافی تغذیه شده است.

اما اگر بخواهید به طور روزانه از این مسئله آگاهی پیدا کنید، بهترین راه توجه به ادرار و مدفوع او می باشد. از ۵ روزگی تا ۶-۸ هفتگی باید حداقل ۵ تا ۶ مرتبه خود را خیس کند و در هر ۲۴ ساعت ۳-۴ تکه مدفوع زرد رنگ به اندازه کف دست، دفع کند. پس از ۶ تا ۸ ماهگی میزان مدفوع اغلب کودکان کمتر شده، اما همان ۵-۶ بار ادرار را دارند. به علاوه نمودار رشد نیز به خوبی بالا می رود.

چرا کودکانی که از شیر مادر تغذیه می کنند، دائما عادات غذایی خود را تغییر میدهند؟

دلیل قطعی این مسئله مشخص نیست، اما تا آنجایی که ما می دانیم به دلیل سطح چربی شیر مادر است. میزان چربی موجود در شیر در هر زمان تغییر می کند. اگر مدت زمان زیادی از آخرین مرحله شیر دهی سپری شده باشد، شیری که در ابتدا از سینه می اید کم چرب بوده و حالت سر شیر دارد، سپس کمی غلظ تر شده و مثل شیر طبیعی می شود و پس از مدتی چرب تر شده و حالت خامه ای پیدا می کند. زمانی که فواصل زمانی بین شیردهی ها کمتر باشد ( مثل تغذیه زنجیره ای) شیری که می آید غلیظ و پر چرب تر می باشد. کودک برای رشد جسمی و ذهنی باید حتما از این شیر پرچرب خامه ای استفاده کند. خوشبختانه زمانی که کودک این شیر را مصرف کند مدت زمان بیشتری به خواب فرو می رود، چرا که هضم آن روند آرامی دارد و به کودک احساس سیری می دهد. پس از اینکه کودک از ” تغذیه زنجیره ای” بهره برد، اشکالی ندارد به او اجازه دهید تا مدت زمان بیشتری استراحت کند. می توانید تا دو، سه ساعت او را از خواب بیدار نکنید – از این وقفه نهایت استفاده را ببرید!

آیا باید برنامه زمانبندی شده را به کودک تحمیل کنیم؟

تحقیقات نشان می دهد که دخالت در روند تغذیه طبیعی کودک (به ویژه منتظر گذاشتن او برای تغذیه) مشکلات زیادی از قبیل ذخیره شدن شیر رقیق در سینه ها و ناتوانی در افزایش وزن نوزاد را به همراه دارد. هر چه مدت زمان بین شیردهی بیشتر باشد، شیر کمتری در سینه ها درست می شود. شیر دهی مکرر، هم منبع شیر شما را افزایش می دهد و هم سلامت کودک را تضمین می کند.

زمانی که نوبت به برنامه ریزی برای شیر دهی به کودک می رسد، باید به خاطر داشته باشید که تغییر و تنوع نمک زندگی است! فرزند شما آواها و عکس العمل های طبیعی از خود بروز می دهد و شما بدون اینکه نیازی به ساعت داشته باشید و تنها با توجه داشتن به خود او به راحتی می توانید تشخیص دهید که چه موقه گرسنه است.