پزشک تو – سایت پزشکی

عفونت پوستی مایکوباکتریوم مارینوم -مطالعات اخیر محققان نشان می دهد که تماس مکرر با آب آکواریوم منجر به بروز یک عفونت پوستی باکتریایی در افراد می شود. این عفونت پوستی مایکوباکتریوم مارینوم نام دارد که عامل اصلی آن وجود آکواریوم در داخل منزل یا محل کار است.

متخصصان پوست در یک مطالعه جدید دریافتند که داشتن آکواریوم در خانه می‌تواند منشاء عفونت‌های پوستی باشد و این عفونت‌ها اغلب با تاخیر تشخیص داده می‌شوند.

در این مطالعه تاکید شد که تشخیص و درمان دیرهنگام عفونت‌های پوستی مرتبط با آب‌های آلوده در آکواریوم‌های خانگی امری شایع است.

ابتلا به عفونت‌های «مایکوباکتریوم مارینوم» زمانی اتفاق می‌افتد که آب غیرکلرزده ی داخل آکواریوم با زخم‌های پوستی روی بدن برخورد کند.

تشخیص این بیماری عفونی بسیار مشکل است، زیرا ضایعات پوستی معمولا بین دو تا چهارهفته نهفته هستند و علامت خاصی برای تشخیص و درمان وجود ندارد.

این امر باعث می شود که در چرخه درمان اختلال وارد شود و داروهای ضدقارچ و ضدباکتری اثر لازم را نداشته باشند.

در ضمن در دورانی که بیماری نهفته است، بیمار درارتباط نزدیک با آکواریوم قرار دارد و در برخی موارد اقدام به تمیزکردن آکواریم می کند و عفونت شدت می یابد.
تشخیص و درمان این عفونت برای پزشکان مشکل است، زیرا پیش از آن که زخم‌های پوستی ظاهر شوند، دوره نهفتگی بیماری دو تا چهار هفته طول می‌کشد
مدیر این پروژه تحقیقاتی گفته است زمانی بیماری به بدن وارد می شود که آب آکواریم با پوست افراد تماس پیدا می کند و باکتری های عفونی از طریق زخم باز وارد بدن می شوند.

معمولا افرادی که در محل زندگی خود آکواریم دارند، از وجود این عفونت بی اطلاع هستند و هیچ اطلاعاتی در مورد ارگانیسم های باکتریایی ندارند.

در این مطالعه پنج بیمار 43 تا 72 ساله که در فاصله سال‌های 2003 تا 2013 میلادی به عفونت مایکوباکتریوم مارینوم مبتلا شده و تحت درمان قرار گرفته بودند، آزمایش شدند. در این افراد دوره نهفتگی پیش از آن که زخم‌های پوستی ظاهر شود، از 11 تا 56 روز متفاوت بود.

علاوه بر این، درمان آنتی‌بیوتیکی برای تمام بیماران مورد استفاده قرار گرفت، اما از زمانی که بیماران به پزشک مراجعه کردند تا زمانی که درمان آنان شروع شد، به طور متوسط 161 روز طول کشید.

عفونت مایکوباکتریوم مارینوم بیماری کشنده‌ای نیست، اما نوعی عفونت پوستی است که اغلب تشخیص داده نمی‌شود و بیمار را به دردسر می‌اندازد. به همین دلیل ضرورت دارد که پزشکان برای تشخیص زودهنگام عفونت از بیماران خود اطلاعات دقیق‌تری بگیرند.

برخی از علایم این عفونت پوستی عبارتند از:
– خارش پوست
– ایجاد برجستگی و لکه های قرمز در پوست
– سوزش چشم
– بزرگ شدن شکم
– بی اشتهایی

علائم وجود انگل در بدن – زمانی که انگل وارد بدن می شود، شرایط مناسبی برای ایجاد عفونت و التهاب در بدن مهیا می گردد. البته شدت، مدت و مخصوصا محل عفونت به نوع انگل بستگی دارد.

در بیشتر مواقع، انگل ها دستگاه گوارش را محل زندگی خود قرار می دهند. پس از مدتی به محل دیگری رفته و در ناحیه جدید نیز منجر به عفونت می شوند.

در این میان کودکان به دلیل حساسیت بدنی زیاد به عوامل خارجی، سیستم ایمنی ضعیف تر و البته رعایت کم بهداشت، به این انگل ها آسیب پذیرتر هستند. از انگل های شایع در کودکان می توان به کرم کدو، کرمک و کرم گرد اشاره کرد.

ورود انگل به بدن همواره علائم و نشانه هایی را به همراه خواهد داشت که این علائم تشخیص بیماری انگلی را بسیار آسان می کند.

1- تغییر اشتها
بی اشتهایی عارضه شایعی است که در صورت وجود انواع مختلف انگل در بدن ایجاد می شود. از آنجایی که انگل ها در بدن، موادغذایی میزبان را از او گرفته و صرف تغذیه خود می کنند، تغییر قابل توجه و البته علامت شدید وجود انگل در بدن تغییرات اشتها و البته گاهی افزایش اشتها است. با این حال، آنچه در کودکان شایع تر است، کاهش وزن است. همراه با این کاهش اشتها در کودک معمولا سوء جذب مواد غذایی نیز وجود خواهد داشت. برای مثال کودکی که عفونت انگلی ژیاردیا دارد، مشکل قابل توجهی در جذب چربی خواهد داشت. بنابراین اسهال این کودک چرب خواهد بود، مدفوعی کف آلود که براق بوده و بوی بسیار بدی دارد.
زمانی که بدن خود را در معرض خطر وجود انگل می بیند، سیستم ایمنی برای از بین بردن آن تلاش می کند. این فعالیت بالا نیازمند مصرف انرژی است و این مصرف بالای انرژی، در نهایت فرد را خسته می کند
2- تغییر مدفوع
یکی دیگر از قابل توجه ترین علائم انگل در بچه ها، تغییر در دفعات و البته ظاهر مدفوع کودک است. زمانی مواد زائد برای دفع به سمت مخرج در روده ها حرکت می کند، بر سر راه خود کرم ها و تخم های انگل را با خود حمل کرده و دفع می کند. بنابراین این انگل ها در مدفوع دیده می شوند. بنابراین اسهال، مخصوصا اسهالی که با خون همراه باشد نیز علامت شایع از وجود انگل است.

3- تهوع
معمولا همراه اسهال، تهوع نیز وجود دارد. با این علامت است که پی می بریم انگل ها به داخل دیواره دستگاه گوارش نفوذ کرده اند. وجود انگل ها در دستگاه گوارش مخصوصا در معده و بالای روده می تواند منجر به تهوع در کودک شود. تهوعی که اغلب به استفراغ ، درد شکم و ضعف منجر خواهد شد.

4- درد و گرفتگی عضلات شکم
علامت شایع دیگر از وجود انگل ها، مخصوصا انگل مالاریا و کرم گرد، گرفتگی عضلات شکم است. زمانی که لارو انگل به دیواره دستگاه گوارش رسوخ می کند، می تواند بر انقباض و تحرک عضلات لوله گوارشی و مخصوصا روده تاثیر گذارد. این تاثیر منجر به انقباضات مکرر و البته شدیدتر می شود. با تشدید دفعات و شدت انقباضات، اسپاسم و گرفتگی روده ایجاد می شود. بیمار این شرایط را به صورت درد شکم گزارش می کند.

5- تب
ایجاد تب به دلیل انگل دور از ذهن نیست. همانند عفونت ویروسی و باکتریایی، وجود انگل با تاثیر بر سیستم ایمنی و فعال کردن آن منجر به تب می شود. در واقع این تب ناشی از تلاش سیستم ایمنی برای مقابله با انگل وارد شده به بدن است. شدت تب معمولا بستگی به شدت و نوع درگیری بدن دارد و البته بسته به نوع انگل حاضر در بدن، تعریق شبانه و خارش نیز ممکن است با تب همراه باشد.

6- خستگی
زمانی که بدن خود را در معرض خطر وجود انگل می بیند، سیستم ایمنی برای از بین بردن آن تلاش می کند. این فعالیت بالا نیازمند مصرف انرژی است و این مصرف بالای انرژی، در نهایت فرد را خسته می کند.

7- درد
بسیاری اوقات، انگل منجر به درد می شود و این درد می تواند در هر جای بدن احساس شود. این درد معمولا به صورت سردرد تظاهر می کند، چراکه برخی انگل ها با تاثیر بر سیستم عصبی مرکزی و مغز، نواحی درد را فعال کرده و فرد احساس درد و مخصوصا سردرد می کند. برای بسیاری از افراد نیز این درد به صورت درد عضلات بدن تظاهر می کند. درد عضلات نشانه خوبی از این است که انگل وارد گردش خون فرد شده است.

8- مشکلات ریوی
زمانی که انگل ها در بدن بیمار مهاجرت می کنند، برخی از آنها در ریه جای می گیرند. ورود این انگل ها به اندام های تنفسی می تواند به تنگی نفس، سرفه و خس خس کردن سینه منجر شود.

بیماریهایی که از موش منتقل می شود – حیواناتی که در فاضلاب ها زندگی می کنند، انواع آلودگی های میکروبی و قارچی را دارند که می توانند آنها را به انسان منتقل کنند؛ مثلا زرد زخم و به خصوص کچلی در کودکان از طریق موش ها قابل انتقال است.

این روزها تعداد موش های غول پیکر که آدم گاهی آنها را با گربه اشتباه می گیرد، در تهران کم نیست. حتما یک بار هم که شده، با پرش های ناگهانی شان غافلگیر شده اید.

به نظر می رسد روش های به کار گرفته شده برای ریشه کن کردن آنها خیلی هم موثر نبوده و روز به روز چاق و چله تر می شوند.

موش ها را معمولا در جوی ها می توان دید، گاهی هم در پارک ها می دوند و کثیفی و بدبویی شان، قابل توصیف نیست.

چند روز پیش یکی از آنها را دیدم که روی نیمکت پارک پرید و چند دقیقه ای آنجا ماند. بعد با دیدن عابران فرار کرد.

با خود گفتم کوهی از بیماری ها و میکروب هایی که این موش با خود دارد آیا با تماس با نیمکت به ما منتقل نمی شود؟ آیا بچه هایی که در پارک بازی می کنند و مدام دستشان را به وسایل بازی و نیمکت ها می زنند، از این آلودگی ها در امان هستند؟

دکتر مسعود داوودی، متخصص پوست و دانشیار دانشگاه علوم پزشکی بقیه ا…به این پرسش ها پاسخ داده است.

آیا تردد موش ها در اماکن عمومی مانند نیمکت پارک یا سایر نیمکت هایی که در سطح شهر وجود دارد، می تواند برای افرادی که روی آن می نشینند مشکلات پوستی ایجاد کند؟
چون این موش ها درون فاضلاب و زباله ها رفت و آمد دارند، حیوانات کثیفی هستند و در هر مکانی تردد داشته باشند، آن را آلوده می کنند و می توانند باعث بروز حساسیت شوند.
طیفی از حساسیت ها و میکروب ها از طریق موش های آلوده منتقل می شود
البته مشکلات پوستی که ممکن است از این طریق به وجود بیاید، برای همه افراد یکسان نیست و افرادی که زمینه حساسیت دارند، بیشتر مستعد هستند، اما عفونت های ناشی از آلودگی موش ها، ممکن است به همه افراد منتقل شود؛ به خصوص کودکان و سالمندان.

گفته می شود نور آفتاب میکروب ها را از بین می برد. آلودگی ناشی از وجود موش ها هم از این طریق از بین می رود؟
اشعه ماورای بنفش نور آفتاب، میکروب ها و قارچ ها را از بین می برد و می تواند محیط را ضدعفونی کند، اما این خاصیت صددرصد نیست.
از طرفی ممکن است مدت زمان تابیدن آفتاب خیلی کوتاه باشد.
علاوه بر آن، اگر مثلا موی موش در محل باقی مانده باشد، آفتاب تاثیری در رفع آلودگی آن ندارد.

چه بیماری های پوستی ای از طریق موش ها قابل انتقال است؟
حیواناتی که در فاضلاب ها زندگی می کنند، انواع آلودگی های میکروبی و قارچی دارند که می توانند آنها را منتقل کنند؛ مثلا زرد زخم (تصویر کناری) و به خصوص کچلی در کودکان از طریق موش ها قابل انتقال است.

به طور کلی می توان گفت طیفی از حساسیت ها و میکروب ها از طریق موش های آلوده منتقل می شود.

علاوه بر این، باید توجه داشته باشیم بروز برخی حساسیت ها ربطی به آلودگی حیوان ندارد و برخی افراد در کل به همه حیوانات حساسیت دارند.
آنها حتی اگر سگ و گربه هم در منزل نگهداری کنند، به حساسیت پوستی یا چشمی دچار می شوند. برای این افراد، موش ها هم مشکل زا خواهند بود.

چه افرادی مستعد ابتلا به بیماری های پوستی ای هستند که از موش ها منتقل می شود؟
حساسیت در برخی افراد بیشتر بروز می کند؛ مثلا وقتی به مسافرت می رویم، ممکن است پشه همه اعضای خانواده را بگزد، ولی فقط یک نفر دچار خارش شود.

برخی مردم در این مواقع می گویند گوشتش شیرین بوده! در صورتی که این باور درست نیست؛ بدن برخی افراد حساس تر است و واکنش های آلرژیک در آنها بیشتر بروز می کند.

این افراد بیشتر در معرض حساسیت هایی هستند که از طریق تماس با حیوانات منتقل می شود. البته نمی توان پیش بینی کرد که چه کسی دچار این حساسیت است یا نیست. فقط زمانی که حساسیت بروز می کند، تازه این موضوع مشخص می شود.
اگر کودک هنگام بازی زمین خورد هم حتما لازم است دستش با آب و صابون شسته شود و نباید اجازه داد دستش را داخل دهانش ببرد
کودکان و سالمندان هم بیشتر مستعد بروز واکنش های آلرژیک هستند. کودکان به عفونت هایی هم که از موش ها منتقل می شود، حساس تر هستند.

موش ها بیشتر عفونت هایی را که باعث بروز مشکلات گوارشی می شوند، منتقل می کنند؛ مثلا اگر فردی مشغول خوردن تنقلات باشد و یک تکه از آن روی زمین یا نیمکتی بیفتد که موش آلوده در آنجا تردد داشته و مجددا آن را بردارد و بخورد، ممکن است دچار مشکلات گوارشی مانند حصبه یا سایر عفونت های دستگاه گوارش شود.

شانس انتقال این عفونت ها در فردی که دستش مرطوب است یا عرق کرده و به وسیله ای آلوده دست می زند، بیشتر است.

مطالبی که مطرح کردیم ممکن است در افراد نگرانی ایجاد کند که مبادا در محلی که می نشینند یا در پارکی که فرزندشان بازی می کند، در اثر تردد این موش ها آلودگی وجود داشته باشد. شما چه توصیه ای دارید؟
این نگرانی کاملا بجاست اما نمی توان به مردم گفت روی نیمکت پارک ننشینند، چون ممکن است آلوده باشد! فقط توصیه می شود وقتی به اماکن عمومی می روند یا فرزندشان روی نیمکت یا جدول می نشیند، حتما دستش را با آب و صابون بشویند یا از دستکش استفاده کنند و آن را بشویند.

باید به بچه ها یاد بدهیم اگر دستشان را به زمین یا نیمکت زدند، آن را به چشم یا دهان خود نزنند. بهتر است روی نیمکت یک پارچه یا کاغذ تمیز پهن کرد و بعد کودک را نشاند.

اگر کودک هنگام بازی زمین خورد هم حتما لازم است دستش با آب و صابون شسته شود و نباید اجازه داد دستش را داخل دهانش ببرد.

بیماری عفونی مونونوکلئوز چیست -بیماری عفونی مونونوکلئوز اغلب بیماری بوسیدن نامیده می شود. ویروسی که باعث این بیماری می شود از طریق بزاق دهان فرد بیمار به فرد سالم منتقل می شود. بنابراین شما می توانید با روبوسی این بیماری را بگیرید.

علاوه بر بوسیدن، هنگام عطسه یا سرفه بیمار و یا استفاده مشترک از لیوان و ظروف غذاخوری بیمار می توانید دچار بیماری مونونوکلئوز شوید.

اما مونونوکلئوز به اندازه برخی بیماری های عفونی مثل سرماخوردگی، مسری و واگیردار نیست.

اگر یک فرد بزرگسال یا جوان باشید، به احتمال زیاد این بیماری را با تمام علائم آن می گیرید.

نوجوانان و کودکان معمولا علائم کمی دارند و بیماری اغلب معلوم نمی شود.

اگر این بیماری را دارید، بایستی مراقب عوارض آن مانند بزرگ شدن و پارگی طحال باشید.

استراحت کردن و مصرف کافی مایعات برای درمان این بیماری مهم هستند.

علائم بیماری بوسیدن
– خستگی
– احساس ناخوشی و کسالت
– گلودرد، شاید گلودرد چرکی باشد که با مصرف آنتی بیوتیک بهتر نمی شود.
– تب
– ورم غدد لنفاوی در ناحیه گردن و زیر بغل
– ورم لوزه ها
– سردرد
– بثورات پوستی
– طحال بادکرده

ویروس در بدن بیمار حدود 4 تا 6 هفته حالت نهفته دارد، اگرچه در کودکان این مدت کوتاه تر است.
ویروس اپشتین بار در افرادی که دچار اختلال سیستم ایمنی هستند مثل بیماران مبتلا به ایدز و یا افرادی که داروهای سرکوب کننده ایمنی را بعد از پیوند یک عضو مصرف می کنند، باعث بروز بیماری های جدی تر و خطرناک تری می شود
علائمی مثل تب و گلودرد معمولا طی دو هفته کمتر می شوند، اگرچه خستگی، بزرگی غدد لنفاوی و ورم طحال چند هفته بیشتر طول می کشند.

مراجعه به پزشک
اگر دچار علائم بالا شدید، احتمالا مونونوکلئوز دارید.

اگر علائم بیماری شما با استراحت کردن و برنامه غذایی سالم طی یک تا دو هفته بهتر نشد و یا علائم شما بعد از مدتی برگشتند، به پزشک مراجعه کنید.

علل مونونوکلئوز
علت بیماری مونونوکلئوز، ویروس اپشتین بار (Epstein- Barr) است.

این بیماری معمولا خیلی جدی و خطرناک نیست.

بیشتر افراد بزرگسال در معرض تماس با این ویروس هستند و بدنشان بر علیه آن آنتی بادی می سازد. این ها باعث مصونیت و ایمنی بدن می شوند و دوباره این بیماری را نخواهید گرفت.

عوارض بیماری
عوارض این بیماری ممکن است از خود بیماری خطرناک تر و جدی تر باشند.
بزرگ شدن طحال

1- بزرگ شدن طحال
مونونوکلئوز باعث بزرگی طحال می شود. در موارد شدید، طحال پاره می شود و باعث بروز درد شدید و ناگهانی در قسمت چپ و بالای شکم می شود.

اگر چنین دردی بروز کرد، فورا به پزشک مراجعه کنید، شاید نیاز به عمل جراحی داشته باشید.

2- مشکلات کبدی
ممکن است کبد دچار بیماری ها زیر شود:
– هپاتیت: التهاب خفیف کبد (هپاتیت) رخ می دهد.
– زردی یا یرقان: گاهی پوست و سفیدی چشم ها زرد می شوند.

عوارضی که کمتر شایع هستند
1- آنمی یا کم خونی: کاهش گلبول های قرمز خون و هموگلوبین (پروتئین غنی از آهن در گلبول های قرمز خون)

2- ترومبوسیتوپنی: کاهش تعداد پلاکت های خون (سلول های خونی که در انعقاد خون نقش دارند)

3- مشکلات قلبی: التهاب و ورم ماهیچه قلب (میوکاردیت)

4- عوارضی که سیستم عصبی را درگیر می کنند مثل مننژیت، انسفالیت و سندرم گیلن باره

5- ورم و بزرگی لوزه ها که جلوی نفس کشیدن را می گیرد.

ویروس اپشتین بار در افرادی که دچار اختلال سیستم ایمنی هستند مثل بیماران مبتلا به ایدز و یا افرادی که داروهای سرکوب کننده ایمنی را بعد از پیوند یک عضو مصرف می کنند، باعث بروز بیماری های جدی تر و خطرناک تری می شود.

در مطلب بعدی راه های درمان و پیشگیری از این بیماری را برایتان خواهیم گفت.