پزشک تو – سایت پزشکی

بیماری مونونوکلئوز چیست -اگر دچار بیماری مونونوکلئوز هستید، برای جلوگیری از سرایت این بیماری، با کسی روبوسی نکنید، از ظروف (مثل قاشق و لیوان) و غذای کسی استفاده نکنید و ظروف خودتان را به کسی ندهید.

بیماری عفونی مونونوکلئوز اغلب بیماری بوسیدن نامیده می شود. ویروسی که باعث این بیماری می شود از طریق بزاق دهان فرد بیمار به فرد سالم منتقل می شود. بنابراین شما می توانید با روبوسی این بیماری را بگیرید.

علاوه بر بوسیدن، هنگام عطسه یا سرفه بیمار و یا استفاده مشترک از لیوان و ظروف غذاخوری بیمار می توانید دچار بیماری مونونوکلئوز شوید.

در قسمت اول این مطلب درباره علل، علائم و عوارض این بیماری صحبت کردیم. حالا راه های درمان و پیشگیری از این بیماری را برایتان می گوییم.

راه های درمان
با مراجعه به پزشک و انجام آزمایشات لازم مثل آزمایش خون برای شمارش تعداد گلبول های سفید، می توان این بیماری را تشخیص داد.

روش خاصی برای درمان این بیماری وجود ندارد.

داروهای آنتی بیوتیک در درمان بیماری های ویروسی مثل مونونوکلئوز موثر نیستند.

درمان بر اساس استراحت کردن و مصرف زیاد مایعات است.

داروها
1- درمان عفونت ثانویه: گاهی اوقات گلودرد چرکی (استرپتوکوکی) همراه با گلودرد مونونوکلئوز وجود دارد. همچنین ممکن است دچار عفونت سینوس ها (سینوزیت) و یا عفونت لوزه ها شوید. در این صورت برای درمان این عفونت های باکتریایی، بایستی آنتی بیوتیک مصرف کنید.

2- حساسیت به برخی داروها: داروی آموکسی سیلین و سایر مشتقات پنی‌سیلین برای این بیماران تجویز نمی شود. در حقیقت برخی از افراد مبتلا به مونونوکلئوز با مصرف این داروها، دچار حساسیت پوستی می شوند. اما این بثورات پوستی لزوما به معنای حساسیت (آلرژی) به آنتی بیوتیک نیست.

در صورت نیاز از سایر انواع آنتی بیوتیک ها که کمتر باعث آلرژی پوستی می شوند، برای درمان عفونت در این بیماری استفاده می شود.

3- کورتون ها: برای کاهش برخی علائم این بیماری مثل ورم شدید گلو و لوزه ها، ممکن است پزشک یک داروی کورتونی مثل پردنیزون برای شما تجویز کند.

درمان در خانه
علاوه بر استراحت کردن در بستر، عمل به توصیه های زیر در بهبود علائم بیماری موثر است:

1- نوشیدن زیاد آب و آب میوه: نوشیدن مایعات، تب و گلودرد را بهبود می دهد و از کم آبی بدن جلوگیری می کند.
بیشتر علائم بیماری مونونوکلئوز طی چند هفته بهتر می شوند، اما دو تا سه ماه طول می کشد تا کاملا احساس بهبودی و سلامتی کنید
2- مصرف داروهای مسکن: در صورت نیاز، استامینوفن یا بروفن بخورید. این داروها، ویروس بیماری را از بین نمی برند، بلکه فقط باعث کاهش درد و تب می شوند.

تذکر مهم: به کودکان و نوجوانان داروی آسپیرین ندهید، زیرا این دارو باعث بروز سندرم ری در این گروه سنی می شود. سندرم ری یک بیماری نادر، ولی کشنده در کودکان است.

3- آب نمک غرغره کنید. برای کاهش گلودرد، چند بار در روز آب نمک غرغره کنید. نصف قاشق مرباخوری نمک را در یک لیوان آب گرم حل کنید و غرغره نمایید.

روند بهبودی بیماری
مدتی صبر کنید تا بتوانید ورزش و سایر فعالیت ها را انجام دهید.

بیشتر علائم بیماری مونونوکلئوز طی چند هفته بهتر می شوند، اما دو تا سه ماه طول می کشد تا کاملا احساس بهبودی و سلامتی کنید.

هر چقدر بیشتر استراحت کنید، زودتر حالتان خوب می شود.

اگر خیلی زود فعالیت های روزمره و عادی خود را شروع کنید، خطر برگشت بیماری زیاد می شود.

برای جلوگیری از پارگی طحال، باید حداقل یک ماه صبر کنید و بعد از این مدت، فعالیت های شدید و ورزشی را شروع کنید.

پارگی طحال باعث خونریزی شدید می شود و یک موقعیت اورژانسی است.

از پزشک خودتان بپرسید چه موقع می توانید فعالیت های عادی و روزمره خود را شروع کنید.

ممکن است پزشک شروع تدریجی یک برنامه ورزشی را برای ایجاد قدرت بدنی در دوران بهبودی توصیه کند.

پیشگیری
این بیماری از طریق بزاق دهان فرد بیمار به دیگران منتقل می شود.

اگر بیمار هستید، برای جلوگیری از سرایت این بیماری، با کسی روبوسی نکنید، از ظروف (مثل قاشق و لیوان) و غذای کسی استفاده نکنید و ظروف خودتان را به کسی ندهید.

ویروس این بیماری ممکن است چند ماه بعد از بیماری، در بزاق دهان شما باقی بماند.

واکسنی برای جلوگیری از این بیماری وجود ندارد.

  آبله مرغان در بزرگسالان – اگر فردی در بزرگسالی آبله‌مرغان بگیرد، باید نسبت به درمان بیماری‌اش بسیار پیگیر باشد و به محض مشاهده هر نوع درگیری ریوی، تنگی‌نفس و درد قفسه‌سینه به پزشک متخصص مراجعه کند.

آبله‌مرغان ممکن است در هر زمانی از سال با دانه‌های قرمز و خارش دار و آبدار، صورت و بدن کودکان را به هم بریزد، اما در فصل بهار و نیز اوایل پاییز بیشترین شیوع را دارد.

آبله‌مرغان یک بیماری عفونی و مسری ویروسی است که با وجود آن که احتمال ابتلا به آن برای دومین بار در زندگی بسیار کم است، اما وقتی ویروس آن وارد بدن شود، برای همیشه در گره‌های عصبی ـ حسی بدن باقی می‌ماند و فعال شدن مجدد آن ممکن است در قالب بیماری زونا اتفاق بیفتد.

نکته مهم درباره این بیماری آن است که ابتلا به آن تا پیش از سیزده سالگی نیاز به درمان خاصی ندارد و بیماری در این سنین به خودی خود بهبود می‌یابد، ولی چرا ابتلا به آبله‌مرغان در سنین بالاتر و در بزرگسالی می‌تواند خطرناک باشد؟

دکتر محمد حکاکی فرد، متخصص بیماری‌های عفونی می‌گوید:

آبله‌مرغان با تظاهراتی چون دردهای شکمی، تب و بثورات پوستــی همــراه است، اما در سنین بالای 13 سـال عوارض بیماری می‌تواند بسیار خطرناک باشد و بیمار را دچار درگیری ریوی یا عفونت ریه یا درگیری سیستم عصبی و مغزی (مننژیت) کند.

درمان جدی آبله‌مرغان بزرگسالی

ابتلا به بیماری آبله‌مرغان در کودکان زیر یک‌سال و در سن بالا‌تر از 13 سال حالت تهاجمی به خود می‌گیرد و معمولا خوش‌خیم نیست.

کودکان مبتلا به آبله مرغان طی 7 تا 10 روز بهبود می‌یابند، اما در بزرگسالان، این مدت بیشتر است و احتمال بروز عوارض در آن‌ها بیشتر است. پس از بهبودی، فرد برای تمام زندگی در برابر آبله مرغان ایمنی دارد.

گاهی پس از طی شدن سیر بیماری آبله مرغان، ویروس در بدن به حالت خفته باقی می‌ماند (بطور مثال در ریشه اعصاب نزدیک نخاع). این ویروس خفته ممکن است سال‌ها بعد دوباره بیدار شده و بیماری زونا را ایجاد کند.

ابتلای مادر به آبله‌مرغان طی ماه‌های اول بارداری بسیار خطرناک است و عوارض بسیار شدیدی برای جنین به همراه دارد
دکتر حکاکی فرد در همین ارتباط تاکید می‌کند: اگر فردی در بزرگسالی آبله‌مرغان بگیرد، باید نسبت به درمان بیماری‌اش بسیار پیگیر باشد و به محض مشاهده هر نوع درگیری ریوی، تنگی‌نفس و درد قفسه‌سینه به پزشک متخصص مراجعه کند. همچنین مشاهده عوارض عصبی چون اختلال هوشیاری، مشکلات عصبی و خواب‌آلودگی می‌تواند خطرناک تلقی شود.

از سوی دیگر در برخی موارد مشاهده شده که ابتلا به آبله‌مرغان در بزرگسالان باعث درگیری سیستم قلبی یا مفصلی شده که البته احتمال آن پایین است.

برخی بررسی‌ها نشان می‌دهد مصرف داروی ضد ویروس «آسیکلوویر» به محض مواجهه با شخص مبتلا به آبله‌مرغان در شخص بزرگسالی که سابقه ابتلا به بیماری را نداشته، می‌تواند در کاهش عوارض بیماری موثر باشد.

اگرچه واکسن این بیماری در کشور ما در سطح محدود یافت می‌شود، اما در صورت امکان، تزریق آن به بزرگسالانی که بیماری را در کودکی نگرفته‌اند، توصیه می‌شود. بویژه بزرگسالانی که به دلایلی با نقص سیستم ایمنی مواجه هستند یا قصد بارداری دارند، برای پیشگیری از این بیماری ویروسی بهتر است واکسن تزریق کنند.

بیماری خطرناک طی بارداری

به گفته دکتر حکاکی فرد، ابتلا به آبله‌مرغان طی ماه‌های اول بارداری بسیار خطرناک است و عوارض بسیار شدیدی برای جنین به همراه دارد تا جایی که احتمال بروز نقص عضو، نقص سیستم عصبی و کاهش بهره هوشی برای جنین وجود دارد، اما اگر ابتلا به بیماری طی سه ماهه دوم و سوم صورت بگیرد، خطراتش کمتر خواهد بود.

حتی در مواردی مشاهده می‌شود نوزادانی که مادران آنها در هفته پایانی بارداری به آبله‌مرغان مبتلا شده‌اند، در بدو تولد آبله‌مرغان دارند. بی شک این نوزادان تحت مراقبت‌ خاصی قرار می‌گیرند و داروهای ویژه‌ای تا بهبود کامل مصرف خواهند کرد.

هر زمان که خانم بارداری در معرض این بیماری قرار بگیرد باید تحت نظر متخصص، ایمونوگلوبین دریافت کند که پادتنی است که از ابتلا به بیماری جلوگیری می‌کند.

آبله‌مرغان از طریق تنفس منتقل می‌شود

آبله‌مرغان یک بیماری خطرناک در کودکان محسوب نمی‌شود و بدون نیاز به هیچ درمان خاصی بهبود می‌یابد و تنها درمان واقعی آن استراحت است، ولی همین بیماری در نوزادان، بالغان و بویژه در بارداران یا کسانی که دچار نقص ایمنی هستند یا شیمی درمانی می‌شوند، می‌تواند بسیار خطرناک باشد.

دکتر حکاکی فرد با تاکید بر این که دوره سرایت بیماری حدود 10 روز است، می‌گوید: آبله‌مرغان یک بیماری بثوری تب‌دار است که معمولاً با علائمی چون تب، بی‌حالی، بی‌اشتهایی، سردرد و‌ گاهی درد خفیف شکمی شروع می‌شود و پس از یک یا دو روز در قالب بثورات قرمز رنگ خارش‌دار و آبدار در ناحیه سر، صورت یا تنه ظاهر می‌شود. سرایت بیماری نیز از طریق هوا و قطرات تنفسی بیمار است. به همین دلیل خانم‌های باردار به هیچ وجه نباید به فرد بیمار نزدیک شوند. احتمال مسری بودن بیماری نیز تا خشک‌شدن دانه‌های قرمز رنگ پوستی وجود دارد.

دانه‌های آبله‌مرغانی را دستکاری نکنید

به گفته دکتر حکاکی فرد با وجود خارش‌دار بودن دانه‌های قرمز رنگ پوستی ناشی از آبله‌مرغان، تا حد امکان نباید آنها را دستکاری کرد، چراکه احتمال این که از خود جایی باقی بگذارد، بویژه در بزرگسالان وجود دارد.

برای کاهش خارش دانه‌های آبدار صرفا می‌توان از داروهای ضدخارش استفاده کرد.

حمام‌ کردن در فواصل نزدیک و شستن بثورات پوستی با آب ولرم و صابون‌های معمولی نیز توصیه می‌شود.

همچنین طی دوره نقاهت باید از مصرف غذاهای چرب، ترش و ادویه دار که محرک است، جلوگیری به عمل آید.

سندرم تنفسی خاورمیانه چیست -سندرم تنفسی خاور میانه، یک بیماری تنفسی ویروسی است که اولین بار در عربستان سعودی در سال 2012 دیده شد. این بیماری توسط کرونا ویروس ایجاد می شود که به آن بیماری مرس (MERS) نیز گفته می شود که مخفف Middle East Respiratory Syndrome می باشد.

کروناویروس‌ها خانواده بزرگی از ویروس‌ها هستند که که باعث ایجاد طیف وسیعی از بیماری ها در انسان، از سرماخوردگی گرفته تا سندرم حاد تنفسی (سارس) می شوند.

این بیماری های ویروسی در میان تمام گروه های سنی وجود دارند و در طول فصل زمستان و اوایل هار شایع می باشند. در کودکان و افراد مسن، این ویروس می تواند دستگاه تنفسی تحتانی را تاثیر قرار دهد.

بسیاری از افرادی که به بیماری مرس یا کرونا مبتلا می شوند، پس از بهبودی، برای بار دوم احتمال دارد که به این بیماری مبتلا شوند، زیرا محققان معتقدند که آنتی بادی های ایجاد شده در بدن برای مبارزه با ویروس کرونا تنها برای چهار ماه می تواند از فرد محافظت کند.

علاوه بر این، انواع مختلفی از ویروس کرونا وجود دارد و آنتی بادی های یک نوع آن نمی تواند برای نوع دیگر مفید باشد.

دوره کمون یا نهفته این ویروس (فاصله زمانی بین ورود این ویروس به بدن تا بروز علایم) معمولا بین دو تا چهار روز است.

اطلاعات کمی در مورد ویروس کرونا وجود دارد، زیرا بسیاری از انواع آن در محیط های آزمایشگاهی رشد نمی کنند.

متاسفانه این ویروس از طریق تماس با فرد بیمار ، به دیگران انتقال پیدا می کند، بنابراین افرادی که در نزدیکی فرد بیمار زندگی می کنند باید بسیار مراقب باشند و حتی المقدور تا بهبودی کامل فرد بیمار، تماس نزدیک با او را قطع کنند.
با افزایش آگاهی مسافرانی که قصد سفر به مناطق پرخطر مانند عربستان سعودی را دارند و ارائه راهکارهای مناسب جهت پیشگیری، می توان تا حد زیادی این بیماری را مهار کرد
با مطالعه دقیق این بیماری و نحوه گسترش آن، می توان این بیماری را مهار کرد تا از نقطه ای به نقطه دیگر انتقال پیدا نکند.

اگر می خواهید به کشور دیگری بروید…
اگر می خواهید به کشور دیگری سفر کنید، ببینید که آیا بیماری کرونا در آنجا شایع است یا نه؟

با افزایش آگاهی مسافرانی که قصد سفر به مناطق پرخطر مانند عربستان سعودی را دارند و ارائه راهکارهای مناسب جهت پیشگیری، می توان تا حد زیادی این بیماری را مهار کرد.

کشورهایی که جزو مناطق پرخطر و با شیوع بالای ویروس کرونا هستند، عبارتند از:
– عربستان سعودی
– امارات متحده عربی
– قطر
– عمان
– اردن
– کویت
– یمن
– لبنان

همچنین کشورهایی که ویروس کرونا به آنجا منتقل شده و افراد قابل توجهی به آن مبتلا شده اند، عبارتند از:
– بریتانیا
– فرانسه
– تونس
– ایتالیا
– مالزی
– فیلیپین
– یونان
– کشور مصر
– ایالات متحده آمریکا
– هلند

نشانه های بیماری کرونا

ویروس کرونا احتمالا از طریق هوا و توسط سرفه یا عطسه و یا تماس نزدیک با شخص بیمار منتقل می شود.

علائم این بیماری شامل موارد زیر می باشد :
– آبریزش بینی
– سرفه
– گلو درد
– تب
حتی المقدور از دست دادن با افرادی که احتمال بیماری را در آنها می دهید و یا اخیرا به مناطق پر خطر سفر کرده اند، خودداری کنید
در موارد حاد، اسهال، نارسایی حاد تنفسی، اختلالات انعقاد خون و نارسایی کلیه نیز گزارش شده است که این مورد می تواند بیمار را به همودیالیز نیازمند کند.

راه های جلوگیری از بیماری کرونا

– شستن دست ها با آب و صابون

– پرهیز از زدن دست ها به چشم، بینی و یا دهان

– اجتناب از تماس نزدیک با افراد بیمار: حتی المقدور از دست دادن با افرادی که احتمال بیماری را در آنها می دهید و یا اخیرا به مناطق پر خطر سفر کرده اند، خودداری کنید.

تذکر : هیچ واکسنی برای جلوگیری از بیماری کرونا وجود ندارد. همچنین هیچ درمان خاصی تا کنون برای این بیماری کشف نشده است.

این بیماری در افراد مبتلا به بیماری هایی مانند بیماری قلبی و یا نقص سیستم ایمنی بدن شایع تر است.

منشاء ویروس کرونا

هنوز منشاء این ویروس مشخص نیست، اما پژوهشگران احتمال می‌دهند این ویروس در اثر جهش در بدن جانوران یا پرندگان ایجاد شده است.

جانوران مختلفی به عنوان منشا این بیماری مطرح شده اند که میمون و شتر از جمله آنها هستند.

اگر فردی به این بیماری مبتلا شد، چه اقداماتی باید انجام دهد؟
انجام کارهایی که مانع از گسترش این ویروس شود، می تواند کمک بزرگی به دیگران کند، مانند:

– استراحت در منزل و بیرون نرفتن از خانه
– اجتناب از تماس نزدیک با دیگران
– پوشاندن دهان و بینی خود با دستمال هنگام سرفه یا عطسه
– شستن دست و اشیاء و سطوح اطراف خود

چگونه این بیماری تشخیص داده می شود؟
تست های آزمایشگاهی مخصوص این بیماری شامل موارد زیر می باشد:
– جداسازی ویروس در کشت سلولی
– واکنش زنجیره ای پلیمراز
– تست سرولوژی بر روی آنتی بادی های تولیدشده این ویروس در بدن

تهیه نمونه سواب از بینی و گلوی فرد بیمار، بهترین نمونه برای تشخیص ویروس کرونا می باشد. برای انجام تست های سرولوژی نیاز به گرفتن خون از فرد می باشد.

آیا درمان خاصی برای این بیماری وجود دارد؟
اغلب افراد مبتلا به بیماری کرونا، خودبخود بهبود می یابند. با این حال، رعایت برخی موارد، می تواند باعث از بین رفتن سریع علایم بیماری شود، مانند:

– مصرف داروهای کاهش دهنده درد و تب (تحت نظر پزشک)
– استفاده از دستگاه بخور
– گرفتن دوش آب گرم برای کمک به کاهش گلودرد و سرفه
– اگر بیمار هستید، باید مقدار زیادی مایعات بنوشید و در خانه استراحت کنید.

انگل و درد شکم -ژیاردیا، کرمک، آسکاریس و آمیب برای والدینی که فرزندانشان در سنین کودکی با دردهای شکمی، بی‌اشتهایی، اختلال رشد، حالت تهوع و استفراغ مواجه بوده‌اند، نام‌های آشنایی است.

منظور از انگل، موجود زنده‌ای است که داخل یا روی بدن موجود زنده دیگری زندگی می‌کند و اگر این موجودات از نوع روده‌ای باشند، در لوله گوارش انسان یا سایر حیوانات زندگی و تکثیر پیدا می‌کنند. عامل مهم در بیماری‌زایی این نوع انگل‌ها آن است که تخم‌شان از طریق مدفوع خارج و از طریق آب، خاک و دست آلوده به دیگر افراد منتقل می‌شود. به بیان دیگر، مهم‌ترین راه انتقال انگل‌های روده‌ای از طریق دهان است.

علائم بالینی ناشی از آلودگی با انگل‌های روده‌ای مختلف تا حدی متفاوت است، اما وجه مشترکشان درد شکم، نفخ، اسهال و استفراغ است، ولی در مواردی این بیماری با درد قفسه سینه، خستگی، ضعف مفرط و کم‌خونی نیز همراه می‌شود.

در انواعی از انگل‌ها همچون آسکاریس که نوعی انگل کرمی است، تخم انگل از راه خون وارد ریه می‌شود و زمانی که به انگل تبدیل شد، از طریق سرفه خارج و دوباره از طریق دست آلوده وارد سیستم گوارش می‌شود. در چنین شرایطی ممکن است بیمار با علائمی چون سرفه خونی، علائم ریوی و تب مختصر نیز مواجه شود.

کرمک‌ها از روده دفع می‌شود
این درست است که برخی انگل‌ها عوارضی مثل کم‌خونی، ضعف و بی‌حالی را همراه می‌آورند، اما این مساله به آن معنا نیست که هر کسی که دچار ضعف و بی‌حالی است، به انگل گوارشی مبتلاست.

شاید مشاهده کرم‌های بزرگی که از روده هنگام دفع خارج می‌شود، ترسناک به نظر برسد، اما چنین اتفاقی در صورت ابتلا به کرمک کاملا طبیعی است. البته ابتلا به کرمک بیشتر در مناطقی اتفاق می‌افتد که امکان دسترسی به آب آشامیدنی و غذای سالم وجود ندارد و در مناطق شهری احتمال آن بسیار کم است.

نکته مهم درباره کرمک، بحث سرایت آن است که بر اثر خاراندن نشیمنگاه، بخصوص از سوی کودکان اتفاق می‌افتد، یعنی از این طریق، تخم انگل در زیر ناخن‌ها جمع می‌شود یا به انگشتان کودک می‌چسبد و با گذاشتن انگشتان در دهان، تخم انگل وارد دستگاه گوارش شده و این تخم به کرم تبدیل می‌شود.
پارک‌ها و محیط‌های عمومی بازی کودکان به انواع انگل و میکروب آلوده است. در نتیجه باید دست کودکان را بلافاصله پس از بازی در پارک یا حیاط، شست و اجازه نداد آنها با دست آلوده، چیزی بخورند
گوشت را خوب بپزید
شاید نام کرم کدو را شنیده باشید، اما ندانید که از عمده‌ترین راه‌های انتقال این نوع انگل به سیستم گوارشی، خوردن گوشت خام و نیمه‌پخته گاو است.

البته آلودگی به کرم کدو بیشتر از طریق گوشت شکار اتفاق می افتد که بخوبی پخته نمی‌شود، اما نکته مهم در مورد این نوع آلودگی آن است که تخم کدو می‌تواند از طریق خون وارد مغز شود و ابتلا به کیست‌ها و ضایعات شدید مغزی چون تومورهای مغزی را به دنبال داشته باشد. آلودگی با این نوع انگل، باعث ناراحتی، ضعف و کم‌‌خونی شدید بیمار نیز می‌شود.

آسکاریس، شایع است
آسکاریس، انگلی کرمی شکل است که آلودگی به آن در قاره آسیا و بویژه در ایران بسیار شایع است. آلودگی به این نوع انگل از طریق آب و غذای ناسالم است و از مهم‌ترین علائم آن می‌توان به اختلالات دستگاه گوارش یعنی درد شکم،‌ تهوع، استفراغ، ‌پرآبی دهان، پرخوری،‌ لاغری و نیز اختلالات تنفسی و عصبی مانند لرزش و تشنج، عصبانیت و زودرنجی، دیدن خواب‌های آشفته،‌ پریدن از خواب، سردرد و سرگیجه اشاره کرد.

برخی از انواع انگل مانند آمیب از طریق آب‌های سرد چشمه‌ها منتقل می‌شود. به همین دلیل هرگز نباید از آب چشمه‌ها بدون جوشاندن استفاده کرد.

همچنین امکان آلودگی به برخی انواع انگل از طریق مزارع برنج، بخصوص در شالیکاران وجود دارد.

برخی انگل‌ها هم از طریق ارتباط جنسی قابل سرایت است.

پارک‌ها؛ محیط زندگی انگل‌ها
بسیاری از کودکان، بویژه در سنین زیر سه سال عادت دارند هر جسمی را بسرعت در دهان می‌گذارند. بی‌شک امکان آلودگی به انگل‌ها در این کودکان بسیار بالاست. از سوی دیگر پارک‌ها و محیط‌های عمومی بازی کودکان به انواع انگل و میکروب آلوده است. در نتیجه باید دست کودکان را بلافاصله پس از بازی در پارک یا حیاط، شست و اجازه نداد آنها با دست آلوده، چیزی بخورند.

همچنین باید شست‌وشوی دست پس از دستشویی را به کودکان آموزش داد تا امکان سرایت به آلودگی‌های انگلی کاهش یابد.

پیشگیری از ابتلا به انگل‌ها
فراموش نکنید که بهترین روش مقابله و پیشگیری از ابتلا به آلودگی‌های انگلی، دقت در رعایت بهداشت فردی،‌ بهداشت محیط و مواد غذایی است.

البته در صورت ابتلای فردی در خانواده به نوعی از انگل، بقیه اعضای خانواده نیز باید تحت درمان‌های ضدانگلی قرار بگیرند.

از سوی دیگر دقت کافی در پخت کامل گوشت، شست‌وشوی کامل میوه و سبزیجات، شست‌وشوی مکرر دست‌ها با آب و صابون، بخصوص قبل از غذا خوردن و بعد از دستشویی، کوتاه نگه داشتن ناخن‌ها، جوشاندن آب آشامیدنی نامطمئن و نیز آموزش کودکان به شستن دست‌ها با آب و صابون بعد از بازی در محیط‌های باز در پیشگیری از آلودگی‌های انگلی بسیار موثر است.

عوارض انگل های روده ای
شایع ترین عارضه ای که که انگل های روده ایجاد می کنند سوء تغذیه است، یعنی اینکه وقتی انگل روده ای در داخل روده ها مستقر می شود، تغذیه و جذب غذا را دچار اختلال می کنند و همچنین بخشی از محتویات غذایی که در داخل روده وجود دارد، صرف تغذیه خود انگل خواهد شد که این مساله خود را در اطفال به شکل بارزتری نشان می دهد و اطفال دچار اختلالات رشد جسمی و ذهنی می شوند و طبیعتا روی کارکرد اجتماعی آنها تاثیر بسیار زیادی خواهد گذاشت.

علاوه بر این، انگل ها زخم هایی را در روده ایجاد می کنند که به شکل طولانی مدت خونریزی های کوچک و مخفی دارد که دیده نمی شود و این مساله در طولانی مدت کم خونی ایجاد می کند. ما اکثر اطفالی را که مبتلا به بیماری های انگلی هستند، به شکل کم خون هم می بینیم که کم خونی عوارض بسیار جدی را به جای می گذارد و کودکان را به شدت دچار مشکل می کند.

اما عوارض جدی تری هم وجود دارد، مثلا انگل وارد کیسه صفرا می شود و مشکل ایجاد می کند یا وارد پانکراس می شود و پانکراتیت یا عفونت پانکراس ایجاد می کند که دردهای بسیار شدیدی را ایجاد می کند و بدنبال خود عوارض و مشکلات بسیار جدی را برای افراد ایجاد می کند و در مواقعی هم نیاز به جراحی پیدا می شود.

یا گاهی اوقات ممکن است که انگل وارد آپاندیس شود و آپاندیسیت ایجاد کند که بیماری شناخته شده ای است و معمولا نیاز به جراحی پیدا می شود.

گاهی اوقات تجمع انگل ها را در یک نقطه از روده داریم که ممکن است باعث انسداد روده شوند، خصوصا در نوع آسکاریس که کرم های بزرگتری هستند و حتی تا 35 سانتی متر ممکن است طول داشته باشند.

در این نوع، انسداد روده را بعنوان یک عارضه جدی می شناسیم که خود این هم ممکن است نیاز به جراحی پیدا کند و یک حالت بسیار بد آن این است که سوراخ شدگی روده ها ایجاد شود و انگل از دستگاه گوارش خارج شده و وارد نواحی دیگر بدن شود و بدنبال سوراخ شدگی، خونریزی های شدیدی ایجاد شود که افراد مبتلا نیاز به اورژانس پیدا می کنند.

روشهای پیشگیری از ابولا -با گسترش شیوع ویروس مرگبار ابولا و افزایش تلفات آن، پزشکان تلاش‌های خود را با هدف یافتن درمانی موثر برای این بیماری ادامه می‌دهند.

ابولا با آلوده کردن بیش از هزار نفر در غرب آفریقا در حال تبدیل شدن به یکی از مرگبارترین بیماری واگیردار است، اما آیا راهی برای در امان ماندن از این بیماری مهلک وجود دارد؟

ابولا که در گذشته از آن تحت عنوان «تب خونریزی دهنده ابولا» یاد می شد، یک بیماری ویروسی مهلک است که در مورد انسان ها اغلب باعث مرگ بیمار می شود.

حیوانات وحشی از جمله میمون ها و معدودی از خفاش های میوه خوار می توانند ناقل این بیماری باشند و عامل بیماری زا ظاهرا از طریق آنها به انسان منتقل می شود.

از وقتی که سازمان جهانی بهداشت (WHO) نسبت به گسترش دامنه شیوع ابولا به سایر کشورها هشدار داد، جهان با وضعیت اضطرار جدی روبرو شده است.

در صورتی که مجبور هستید به هر دلیلی به مناطق آلوده به ابولا سفر کنید، برای جلوگیری از ابتلای به این ویروس، حتما به پنج توصیه زیر عمل کنید:

1- شستن دست ها با آب و صابون
شستن دست‌ها و صورت با آب پاکیزه و صابون و سپس خشک کردن آن با حوله تمیز می تواند در جلوگیری از انتقال ویروس ابولا بسیار موثر و کارآمد باشد.

2- دوری از تماس با بیمار
چنانچه فردی را مشاهده کردید که به ابتلای به ویروس ابولا مشکوک است، حتی الامکان سعی کنید با وی تماس فیزیکی نداشته باشید، زیرا این ویروس می‌تواند از طریق تماس فیزیکی انتقال یابد.

بسیاری از موارد جدید ابتلا به ابولا در واقع افرادی هستند که با مبتلایان به این بیماری زندگی کرده یا از آنها مراقبت کرده‌اند.
تمام مراقبان بهداشتی باید تمام اقدامات احتیاطی جلوگیری از ابتلا را با پوشاندن صورت با ماسک، استفاده از دستکش و روپوش‌های آستین بلند رعایت کنند.

آنها همچنین باید در هنگام دفع زباله‌های بیمارستانی نظیر سوزن و سرنگ اقدامات احتیاطی جدی را رعایت کنند.

حتی این ویروس می‌تواند از طریق لمس لباس‌های فرد آلوده منتقل شود. بنابراین بهتر است لباس فرد مبتلا نیز در محل مخصوص سوزانده شود.
ویروس ابولا از راه تماس با ترشحات بدن فرد مبتلا قابل سرایت است. این ترشحات شامل بزاق دهان، منی، ترشحات مخاطی، عرق، استفراغ، مدفوع و خون می‌شود

3- دوری از اجساد مرده
اگر فکر می‌کنید فردی در اثر بیماری ابولا مرده است، جسد او را هنگام مراسم تدفین لمس نکنید، زیرا ویروس مهلک ابولا همچنین از راه تماس با بدن اجساد بیماران قابل انتقال است.

سازمان جهانی بهداشت هشدار می‌دهد که اجساد افراد مبتلا به ابولا باید فورا و تحت شرایط کاملا بهداشتی و مطمئن دفن شوند.

4- دوری از تماس با حیوانات آلوده
از آنجایی که گفته می‌شود نخستین بار این ویروس از طریق حیواناتی مانند میمون و شامپانزه و خفاش منتقل شده است، از شکار و تماس با این حیوانات جدا خودداری کنید.

5- جلوگیری از ایجاد ترس و شایعات
ایجاد ترس و وحشت و شایعه پراکنی ممکن است باعث شود فرد مبتلا از معرفی خود به مراکز پزشکی واهمه داشته باشد و خود را به این مراکز معرفی نکند. بنابراین سعی کنید اصول بهداشتی لازم را رعایت کنید و از شایعه پراکنی که باعث ایجاد موج وحشت می شود، خودداری کنید.

علایم ابتلا را بشناسید
علایم اصلی ابتلا به این بیماری شامل ضعف شدید،‌ درد عضلانی، تب ناگهانی، سردرد، استفراغ، اسهال، دل‌درد، کم‌اشتهایی، نارسایی کبدی و کلیوی و خونریزی داخلی می‌شود.

ویروس ابولا از راه تماس با ترشحات بدن فرد مبتلا قابل سرایت است. این ترشحات شامل بزاق دهان، منی، ترشحات مخاطی، عرق، استفراغ، مدفوع و خون می‌شود.

افراد بهبودیافته هنوز خطرناکند
از آنجا که این ویروس در 90 درصد موارد کشنده است، لذا افراد بهبودیافته باید حداقل به مدت دو ماه احتیاط کنند، زیرا ممکن است همچنان به این ویروس آلوده باشند و اطرافیان خود را مبتلا کنند. در مردان این ویروس حتی هفت هفته پس از بهبود از راه منی قابل انتقال است.

هرچه سریع تر به دنبال درمان باشید
افراد مبتلا به ابولا باید سریعا برای درمان خود اقدام کرده و قرنطینه شوند.

سایت رسمی سازمان بهداشت جهانی اعلام کرده که در حال حاضر واکسن مجوزداری برای این بیماری وجود ندارد.

تا کنون چند واکسن برای این بیماری آزمایش شده، اما هیچ کدام از آنها هنوز امکان استفاده بالینی ندارند.

افرادی که به نوع حاد این بیماری مبتلا می شوند، به مراقبت های تخصصی زیادی نیاز دارند. اغلب مبتلایان، آب بدن خود را از دست می دهند. لذا ضروری است از طریق دهان محلول های حاوی الکترولیت ها (مثل محلول او آر اس) به آنها خورانده شود و یا حتی از طریق سرم، مایعات لازم به بدن آنها تزریق شود.

متاسفانه هیچ درمان خاصی برای این بیماری وجود ندارد و روش های درمانی جدید با استفاده از داروهای جدید نیز هنوز در مراحل ارزیابی است.

بیماریهایی که از گربه می گیریم -همیشه درباره بیماری های مشترک بین انسان و حیوانات یعنی بیماری هایی که ما از حیوانات می گیریم، نگرانی های زیادی وجود دارد، مانند نگرانی در مورد آنفلوآنزای مرغی. اگرچه تعداد بیماری های مشترک بین انسان و گربه زیاد است، ولی تعداد واقعی بیماری هایی که گربه به انسان انتقال می دهد، کم است.

هیچ کدام از ویروس هایی که گربه می گیرد، به جز ویروس هاری، نمی توانند انسان ها را بیمار کنند، لذا از بسیاری از بیماری های عفونی که گربه در طول زندگی خودش دچار آنها می شود، در امان هستیم.
این بیماری های عفونی عبارتند از: ایدز گربه ای، لوسمی گربه ای، هرپس گربه ای، پاروویروس و بسیاری دیگر.

پنج تا از بیماری هایی که می توانیم از گربه بگیریم، شامل موارد زیر است:
1- توکسوپلاسما
2- ژیاردیا و کریپتواسپوریدیا
3- عفوت قارچی کرم حلقه ای
4- سالمونلا
5- گاز گرفتن و چنگ زدن گربه

توکسوپلاسما

شایع ترین بیماری مشترک بین انسان و گربه که باعث نگرانی به خصوص در زنان باردار می شود، بیماری انگلی توکسوپلاسموز است.

جزئیات این بیماری پیچیده است، اما واقعیت این است که توکسوپلاسما یک نوع انگل کوچک است که در گوشت گوسفند، خرگوش، موش صحرایی و کانگورو زندگی می کند.

اگر بچه گربه گوشت این حیوانات را بخورد، این انگل وارد بدن گربه شده و در روده او تکثیر پیدا می کند.

این انگل می تواند در اثر چریدن حیوانات گیاهخوار در زمین ها و مراتعی که آلوده به مدفوع گربه بیمار است، وارد بدن این حیوانات شود. معمولا فقط بچه گربه ها مدفوع آلوده را دفع می کنند. لذا وقتی گربه بزرگ تر شود، خیلی کم می تواند تخم های این انگل را که باعث آلودگی انسان می شود، دفع کند.

باغبانی کردن بدون دستکش در خاک آلوده به این انگل و یا خوردن گوشت نیم پز گوسفند، احتمال آلودگی به تخم های انگل توکسوپلاسما را افزایش می دهد.
بیشتر این بیماری ها توسط بچه گربه ها به انسان منتقل می شوند و در جمعیت انسانی نیز کودکان بیشتر به این ویروس ها و بیماری های عفونی مبتلا می گردند
آلودگی انسان به تخم توکسوپلاسما فقط در زنان باردار مشکل زاست و اثرات بدی روی جنین دارد. لذا مادران باردار بایستی از گربه و مخصوصا خاک آلوده به مدفوع گربه دوری کنند و گوشت را کاملا بپزند و بعد بخورند.

همچنین موقع باغبانی حتما دستکش بپوشند و بعد از آن حتما دست های خود را با آب و صابون بشویند.

عفونت قارچی کرم حلقه ای
عامل این بیماری یک کرم نیست، بلکه قارچی است که به شکل حلقه ای رشد می کند. این قارچ بیماری زا در خاک و نیز روی پوست زندگی می کند.

کودکان به راحتی این بیماری قارچی را از یکدیگر می گیرند، مانند کودکان مهدکودکی. همچنین می توانند از بچه گربه هم بگیرند.

این عفونت قارچی معمولا فقط افراد جوان، زنان باردار، افراد مسن و یا کسانی که سیستم ایمنی بدنشان به خوبی کار نمی کند را مبتلا می کند.

این بیماری به راحتی با استفاده از کرم در انسان و شامپو و قرص در بچه گربه درمان می شود.

گربه های بزرگ تر به ندرت این قارچ را دارند، مگر اینکه سیستم ایمنی بدنشان آسیب دیده باشد.

ژیاردیا و کریپتواسپوریدیا
این انگل ها باعث اسهال می شوند و اغلب در آب زندگی می کنند و شما می توانید این انگل ها را از جایی که گربه تان گرفته، بگیرید.

همچنین می توانید انگل های ژیاردیا و کریپتواسپوریدیا را به گربه تان منتقل کنید.

ولی معمولا تمیز نگه داشتن محل نگهداری گربه می تواند ابتلای به این انگل ها را کم کند.

سالمونلا
باکتری سالمونلا نیز در صورت عدم رعایت بهداشت، از گوشت آلوده به انسان منتقل می شود.

گاز گرفتن و چنگ زدن گربه
مهم ترین مشکلی که در رابطه با گربه وجود دارد، گاز گرفتن و چنگ زدن آن است.

اگرچه میزان گاز گرفتن گربه خیلی کمتر از گاز گرفتن سگ است، ولی گاز گربه خیلی آلوده است و نباید آن را سبک شمرد.
برخی افراد فقط با یک بار گاز گرفتن گربه، دچار عفونت خون می شوند.

باکتری موجود در دهان گربه به اندازه باکتری موجود در دهان سایر حیوانات و یا میمون سمی نیست، ولی به دلیل اینکه دندان گربه، حشراتی را به زیر پوست تزریق می کند، باکتری های موجود در دهانش محل مناسبی برای رشد و تکثیر پیدا می کنند.

چنگ گربه، یک باکتری به نام بارتونلا (Bartonella) را به انسان منتقل می کند که باعث ورم غدد لنفاوی می شود.

این باکتری معمولا در بچه گربه وجود دارد و بیشتر افراد بدون درمان خاصی، آن را پشت سر می گذارند و بهبود می یابند.

بنابراین به طور خلاصه باید گفت که بیماری های زیادی بین انسان و گربه وجود دارد، ولی تعداد بیماری هایی که گربه می تواند به انسان انتقال دهد، کم است.

بیشتر این بیماری ها توسط بچه گربه ها به انسان منتقل می شوند و در جمعیت انسانی نیز کودکان بیشتر به این ویروس ها و بیماری های عفونی مبتلا می گردند.

حتی با یک بار بیمار شدن، بیشتر افراد از بیماریی که گربه به آنها انتقال داده است، بهبود می یابند، بر خلاف بیماری های ویروسی که ما انسان ها به هم انتقال می دهیم، مانند ویروس اچ آی وی (بیماری ایدز)، ویروس هرپس (تبخال) و ویروس هپاتیت که به راحتی درمان نمی شوند.

بیماری مونونوکلئوز از جمله بیماری هایی است که با روبوسی منتقل می شود و حتی آن را به نام “بیماری بوسیدن” می شناسند.
همه ما می دانیم که روبوسی کردن (البته با محارم) باعث ایجاد محبت بیشتر بین دو فرد می شود و در دین اسلام هم به دست دادن و روبوسی کردن دو مومن سفارش شده است. ولی در مورد این کار هم باید مانند تمامی کارها، اعتدال و میانه روی را در پیش گرفت، زیرا روبوسی کردن گاهی اوقات باعث انتقال بیماری از یک فرد به فرد دیگر می شود.

بیماری مونونوکلئوز از جمله بیماری هایی است که با روبوسی منتقل می شود و حتی آن را به نام “بیماری بوسیدن” می شناسند.

بیماری های میکروبی (عفونی) موجود در بزاق دهان
بیماری های میکروبی واگیردار از راه های مختلفی پخش می شوند. انتقال دهانی شامل میکروب هایی است که از طریق بزاق دهان، غذاها و نوشیدنی ها پخش می شوند.

اگر شخصی به طور اتفاقی یک ماده آلوده به میکروب را ببلعد، مثل بزاق آلوده هنگام روبوسی کردن، زبان میکروب ها را به طرف عقب گلو هل می دهد و از این راه میکروب وارد بدن می شود.

بیماری های مسری عفونی ماند مونونوکلئوز (بیماری بوسیدن) توسط ویروس اپشتین بار ایجاد می شود و بیماری سیتومگالوویروس (CMV) از طریق بزاق آلوده به ویروس و از طریق دهان انتشار می یابد.
انتقال میکروب ها از طریق بزاق دهان زمانی اتفاق می افتد که دفاع طبیعی دهان در برابر میکروب ها کاهش پیدا کند
سایر میکرب هایی که از طریق بزاق دهان پخش می شوند، با چسبیدن به سطح داخلی گونه ها، زبان، دهان و دندان ها تاثیر خود را می گذارند.

یک نمونه از این میکروب ها، باکتری استرپتوکوک می باشد که باعث بروز چندین بیماری میکروبی واگیردار می شود، مانند بیماری های عفونی لثه و گلودرد چرکی.

نکته مهمی که بایستی به خاطر بسپارید این است که سطح مجاری تنفسی یعنی بینی، دهان و گلو به هم متصل هستند و از بافت های مشابهی ساخته شده اند.

در نتیجه، میکروب هایی که در بزاق دهان وجود دارند، می توانند در سایر قسمت های مجاری تنفسی نیز پیدا شوند. بنابراین حتی سرماخوردگی و آنفلوآنزا و سایر بیماری های عفونی تنفسی می توانند از طریق بزاق دهان بین افراد پخش شوند.

بیماری های عفونی ناشی از زخم های دهان
تبخال
تبخال توسط ویروس هرپس سیمپلکس-1 ایجاد می شود. بر خلاف بیماری های میکروبی ای که از طریق بزاق دهان انتشار می یابند، این ویروس از طریق زخم باز روی لب و نزدیک دهان منتقل می شود.

اگرچه تبخال در تمامی مراحل آن مسری است، اما وقتی زخم آن باز است و ترشح دارد، بیشتر سرایت می کند.

بیماری دست، پا و دهان
بیماری دست، پا و دهان توسط ویروس کوکس ساکی (کوکساکی) ایجاد می شود و یکی دیگر از بیماری های میکروبی است که از طریق زخم های باز در دهان پخش می شود.

این بیماری در کودکان، مخصوصا آنهایی که در مهدکودک ها و شیرخوارگاه ها نگهداری می شوند، شایع است. این بیماری از طریق آلوده شدن دست به مدفوع کودک موقع تعویض پوشک او، منتقل می شود.

وقتی دست آلوده به دهان زده شود، این بیماری وارد بدن می گردد.

ولی آفت دهان، عفونی و مسری نیست
بر خلاف زخم تبخال و زخم بیماری دست و پا و دهان، زخم های آفت واگیر ندارند و از طریق بزاق دهان و روبوسی کردن منتقل نمی شوند.

درباره ویروس اچ آی وی (HIV) و ویروس هپاتیت B چه می دانید؟
ویروس اچ آی وی (ایدز) و ویروس هپاتیت ب که از راه خون و رابطه جنسی منتقل می شوند، در بزاق دهان نیز وجود دارند.

ولی علی رغم وجود ویروس ایدز در بزاق دهان، این ویروس هرگز نمی تواند از این طریق منتقل شود.

در مقابل، انتقال ویروس هپاتیت B و نیز هپاتیت A و C از طریق بزاق دهان اثبات شده است.

مکانیسم دفاعی طبیعی دهان در برابر میکروب ها
بزاق دهان با عمل شستن دهان، به طور طبیعی آن را تمیز می کند. سایر دفاع های ضدمیکروبی بزاق شامل آنتی بادی ها و سایر پروتئین های ضدمیکروبی (مثل لیزوزیم) و فلور طبیعی دهان است. باکتری های خوب بدن که از رشد باکتری های بد جلوگیری می کنند را فلور طبیعی می گویند.

انتقال میکروب ها از طریق بزاق دهان زمانی اتفاق می افتد که دفاع طبیعی دهان در برابر میکروب ها کاهش پیدا کند.

به عنوان مثال بیماری های عفونی لثه در کسانی که دچار کمبود ویتامین ث هستند، دیده می شود و یا برفک دهان که توسط قارچی به نام کاندیدا ایجاد می شود، بیشتر در افرادی که آنتی بیوتیک مصرف می کنند، رخ می دهد.

در افرادی که دچار کم آبی بدن هستند، ترشح بزاق کاهش می یابد و میزان باکتری های دهانشان چهار برابر می گردد.