آرتروز مفصل شانه در مقایسه با سایر مفاصل کمتر دیده می شود. در معاینه ی بیماران اکثراً سابقه ی ضربه های قدیمی شانه و پارگی کلاهک چرخاننده وجود دارد. بیماران را اکثراً افراد 50 سال به بالا تشکیل داده اند. بیماران مبتلا به این نوع آرتروز از درد و محدودیت حرکات مفصلی شکایت دارند در معاینه فیزیکی حرکات چرخشی محدود و دردناک است.

در نوع دیگری از آرتروز مفصل شانه که در مفصل آکرومیولاریکولر شانه اتفاق می افتد، حرکات شانه به خصوص دور و نزدیک کردن بازو در جلوی سینه باعث درد شانه می شوند و گاه بیمار از درد شانه در موقع خوابیدن شکایت دارد به خصوص در حالت نزدیک کردن بازو وقرار گرفتن آن در جلوی سینه و زیر بدن.

آرتروز شانه بیشتر در مردان و سنین بالا به خصوص ورزشکاران و یا افرادی که بنا به موقعیت شغلی در معرض ضربه های مکرر به مفصل هستند دیده می شود. تشخیص این نوع آرتروز ، علاوه بر شرح حال و معاینه بالینی با توجه به تغییرات عکس های رادیولوژی می باشد.

روش های درمان  آرتروز شانه

درمان آرتروز شانه شامل همان درمان های آرتروز شامل داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی، فیزیوتراپی، و تزریق داخل مفصل کورتون هاست و اگر درمانهای طبی مفید واقع نشوند و درد ناراحتی بیمار شدید باشد اقدام به تعویض مفصل می نماییم.

درمان با تمرین های فیزیوتراپی 

درصورتی که هر تمرین باعث افزایش درد شد، ترجیحاً آن تمرین را انجام ندهید. هر کدام از تمرین ها را 3 بار در روز و هر نوبت 10 دفعه انجام شود.

برای درمان آرتروز مفصل شانه به آرامی شنه ها را بالا و پایین بیندازید .
شانه ها را در هر دو جهت بچرخانید .
دستان خود را به طرف بالا بکشید .
هر دو دست خود را پشت سر بگذارید. دو آرنج خود را به هم نزدیک کنید و ازهم دور کنید. سر باید ثابت باشد .
دستان خود را بر شانه ها بگذارید (دست راست بر شانه راست و دست چپ بر شانه چپ) آرنج را در جهت عقربه های ساعت و خلاف عقربه های ساعت بچرخانید .
یک چوب بلند و یا دسته چارو را پشت سر خود قرار دهید. سپس چوب را به سمت بالا ببرید.
* تــــــذکـــــــــــر

تمامی این ورزش ها را در حال ایستاده و یا نشسته انجام دهید. اگر این ورزش ها باعث سرگیجه می شود، از ادامه آنها خودداری کنید.

علائم و نشانه های  آرتروز شانه

مهم‌ترین علائم و نشانه هایدرد شانه و احساس خشکی در مفصل است. درد شانه با حرکت کردن مفصل یا بلند کردن اجسام با دست بیشتر می‌شود. گاهی اوقات ممکن است حرکت مفصل همراه با ایجاد صدا یا احساس مالیده شدن دو سطح زبر بر روی یکدیگر باشد.آرتروز مفصل شانه دامنه حرکات مفصل کاهش پیدا می‌کند.

شدت علائم در این بیماری ممکن است کم و زیاد شود به طور مثال چند ماه شدید باشد و سپس چند ماه کم شود. همچنین ممکن است شدت درد با تغییر فصول سال کم و زیاد شود.

تشخیص آرتروز شانه

تشخیص آرتروز شانه با استفاده از رادیوگرافی از مفصل داده می‌شود. در رادیوگرافی ساده فضای مفصلی یعنی فاصله بین سر استخوان بازو و حفره گلنوئید( که در واقع چون از جنس غضروف است دیده نمی‌شود) کاهش میابد. در اطراف سر استخوان بازو جایی که غضروف تمام می‌شود استخوان اضافه درست می‌شود که به آن استئوفیت Osteophyte میگویند. این استخوان‌های اضافه ممکن است در لبه حفره گلنویید هم درست شوند.

آرتروز شایع ترین بیماری مفصلی است. به ندرت زیر 40 سال اتفاق می افتد ولی 80% از افراد بالای 50 سال در عکس ساده رادیولوژی تغییرات آرتروز را دارند. آرتروز یک بیماری پیچیده است که با چند فاکتور خطر همراه است. این فاکتورهای خطر شامل عوامل مکانیکی مثل ضربه های مکرر و یا ضربه منفرد به مفصل، عوامل التهابی، وزن بالا، سن بالا، جنس مؤنی (2 تا 3 برابر شایع تر از مردان) و عوامل ژنتیک هستند. آرتروز در بعضی فامیل ها شایع تر است و بالاخره تمام موارد بالا با تخریب غضروف مفصلی باعث ایجاد این بیماری می شود.

از نظر علائم درد مهمترین وجه مشخصه ی آرتروز گردن است که در اغلب موارد به صورت عمقی حس می شود. این درد به تدریج آغاز می شود، در ابتدا درد با فعالیت تشدید شده و با استراحت بهبود می یابد و در ابتدا در مفصل مبتلا متمرکز است.

با پیشرفت این بیماری و از بین رفتن کامل غضروف مفصلی، درد در حال استراحت نیز به تابلوی بیماری ممکن است اضافه شود.خشکی مفصل به خصوص بعد از مدتی بی حرکتی در آرتروز شایع است (زمانی کوتاه و در حدود 30 – 20 دقیقه)، تشدید علائم با تغییرات آب و هوایی یکی از شکایات شایع در بیماران است که در مناطق سرد و بارانی، و در روزهای بارانی، درد و ناتوانی بیمار افزایش می یابد.

همچنین در معاینه حساسیت در خط مفصلی وجود داشته و حرکات مفصلی با درد و کریپتاسیون (هنگام لمس مفصل مبتلا حس راه رفتن روی برف ایجاد می شود) همراه است، ممکن است در مفصل مایع وجود داشته باشد.این بیماری در هر جایی می تواند اتفاق بیفتد، ولی در زانو، دست، ران، و ستون مهره ها شایع تر است. آرتروز مربوط به هر یک از مفاصل در قسمت مربوطه مورد بحث قرار گرفته است.

آرتروز گردن عارضه ای منتشر و پیشرفته است که جسم مهره ها، صفحه ی بین مهره ای، رباط ها و مفصل های بین مهره ای را در چند ناحیه مبتلا می کند. این آرتروز یکی از شایع ترین علت های گردن درد است و در افراد بالای 45 سال بیشتر دیده می شود که شکایت عمده ی این افراد شامل درد، سفتی و محدودیت حرکات گردن است.

درد آرتروز گردن بیشتر بعد از مدتی بی حرکتی به وجود می آید. مثلاً ثابت نگه داشتن سر در یک وضعیت به خصوص به مدت طولانی در موقع مطالعه و استفاده از کامپیوتر. درد معمولاً از پشت گردن شروع می شود و به فاصله دو شانه و گاه شانه ها انتشار می یابد .

در این اختلال بر حسب وجود فشار روی ریشه های اعصاب ممکن علائم آزردگی اعصاب هم وجود داشته باشد. علت بیماری آرتروز گردن به خوبی معلوم نیست علاوه بر افزایش سن، ضربه نیز در پیدایش این بیماری نقش مهمی دارد.

درمان

دارو درمانی

درمان غیر دارویی آرتروز گردن مانند گرم نگه داشتن محل دردناک، گردنبند طبی، داروهای ضد درد (داروهای ضدالتهابی غیر استروئیدی مثل دیکلوفناک، ناپروکسن و ایبوپروفن و…) و ماساژ عضلات جنب مهره ای، درد و ناراحتی بیمار را تسکین می دهد و پس از آن تقویت عضلات گردن تا اندازه ای از عود این بیماری پیشگیری میکند

فیزیوتراپی

نکته مهم: در صورتی که هر کدام از تمرین ها باعث تشدید درد شما شدند، از انجام زیاده از حد آن خودداری کنید.

1. در درمان آرتروز گردن چانه خود را چین دهید (غبغب ایجاد کنید). احساس کشیدگی در پشت گردن خواهد داشت.

* تـــــذکـــــر

اگر شما دچار آرتریت روماتوئید هستید، این ورزش را انجام ندهید

2. چانه خود را در همان وضعیت قرار دهید. سپس سر خود را به سمت راست و چپ بچرخانید .

3. چانه خود را در همان وضعیت قرار دهید. سپس گوش راست خود را به شانه راست و گوش چپ را به شانه چپ نزدیک کنید

4. در حالیکه عضلات کتف تان شل و ریلکس می باشد، سرتان را به یک طرف بچرخانید تا احساس کشش در گردن کنید، به طوری که نگاهتان به روی کتف و شانه باشد. 6 ثانیه مکث کنید و این حرکت را برای هر طرف 3 بار انجام دهید.

5. سر خود را به جلو خم کنید، به طوری که چانه تان به قفسه سینه برسد. برای ایجاد کشش بیشتر می توانید با کمک انگشت به آرامی از پشت سر فشار اندکی وارد کنید تا بیشتر به سمت قفسه سینه خم شود. زمانی که احساس کردید به مدت 6 ثانیه برای درمان آرتروز گردن مکث کنید و سپس به حالت اولیه برگردید. این حرکت را می توانید 3 بار تکرار کنید

6. کف دست را روی پیشانی تان قرار دهید (مانند حالت قبل) اما این بار رو به جلو فشار وارد کنید و در اینجا نیز سعی کنید سر و دست حرکت نکند. 10 ثانیه مکث کنید و 3 بار تکرار کنید

7. در درمان آرتروز گردن دست خود را دوباره بر کنار سرتان بگذارید، اما این بار سر خود را به سمت شانه بچرخانید، به طوری که می خواهید بالای کتف و شانه را ببینید اما حرکتی نداشته باشید. 10 ثانیه مکث کنید و برای هر طرف 3 بار تکرار کنید.

8. خود را به آرامی به بغل خم کنید و با دست نیز فشار اندکی برای ایجاد کشش بهتر وارد کنید؛ 6 ثانیه مکث کنید و به حالت اولیه برگردید. این حرکت را برای هر سمت 3 بار انجام دهید

9. یک دست خود را یک طرف سرتان بگذارید و سر را به سمت دست فشار دهید، اما سعی نکنید آن را فشار دهید. روی این حالت 10 ثانیه تمرکز کنید. این حرکت را برای هر طر ف 3 بار انجام دهید.

10. استفاده از بالش مناسب برای درمان آرتروز گردن. در صورتی که بیش از یک بالش زیر سرتان می گذارید، از بالش های طبی استفاده کنید. بالش در صورتی که به درستی انتخاب شود، با حفظ فقرات گردنی در وضعیت صحیح از درد شما می کاهد .

توجه

تمام این ورزش ها را در حالت نشسته یا ایستاده انجام دهید.

ازچرخاندن دورانی گردن دوری کنید.

پیشگیری از آرتروز زانو –

آرتروز زانو چیست ؟

آرتروز زانو بیماری شایعی است که افراد در سنین بالا و میان سالی در معرض ابتلا به آن قرار دارند. افرادی که به بیماری ارتروز زانو مبتلا می شوند همواره از درد زانو شکایت دارند و در انجام کارهای روزمره خود دچار ناتوانی می شوند.بیماری ارتروز زانو در نتیجه ی به کار بردن شیوه های اشتباه در فعالیت های روزمره در سنین جوانی به وجود می آید و در سنین بالاتر که بدن دچار ضعف و ناتوانی بیشتری می شود امادگی برای ابتلا به ارتروز زانو بیشتر می شود.

مفاصل زانو ظرفیت محدودی دارند و کار کشیدن زیاد از آنها نتیجه‌ای جز تخریب ندارد. مهم‌ترین عامل بروز آرتروز، سبک نادرست زندگی و عادت‌‌های حرکتی غلط است.البته بروز آرتروز زانو در میانسالی قطعی است و در تصویربرداری از زانوی همه سالمندان درجه‌هایی از آن دیده می‌شود، اما ممکن است هیچ علامتی نداشته باشد.

پیشگیری

با به کار بردن این روش ها تا حدود زیادی می توان دردهای ناشی از ارتروز زانو را کاهش داد و از وقوع این بیماری جلوگیری کرد.

کم کردن وزن

چاقی یکی از عوامل مستعدکننده ابتلا به آرتروز زانو است. وزن بالا، فشار مکانیکال وارده به مفاصل را بالا می‌برد و باعث می‌شود بیماری زودتر از معمول، سراغ فرد دچار اضافه وزن بیاید. هر یک کیلوگرم اضافه‌وزن بدن، فشاری معادل 6 کیلوگرم به زانو وارد می‌کند.مفصل وقتی سالم می‌ماند که حداقل فشار به سطوح غضروفی وارد شود. آمار نشان می‌دهد حدود 9 درصد از مردان و 18 درصد از زنان در سن 60 سالگی و بالاتر به آرتروز زانو مبتلا می‌شوند، اما علایم ساییدگی و آرتروز زانو در افراد دچار اضافه وزن، خیلی‌زودتر از این سن دیده می‌شود.

نشستن صحیح

نشستن روی زانوها در میان ایرانیان عادت‌ مرسومی است. این حالت فشار زیادی به مفاصل تحمیل می‌کند، چون زانوها در نهایت خمیدگی یعنی آخرین دامنه حرکتی‌‌شان قرار می‌گیرد و فشار داخل مفصل بالا می‌رود. همچنین قرار گرفتن استخوان ران و ساق‌پا در یک راستا باعث کشیدگی لیگامان‌ها، رباط‌ها و منیسک‌ها نیز می‌شود که خود عاملی برای درد و آسیب به مفاصل محسوب می‌شود.

بلندکردن جسم سنگین مانند یک ضربه به زانو عمل می‌کند و با تکرار این کار، ضربه‌ها مکرر می‌شود و به تدریج غضروف لایه‌لایه خواهد شد و این آسیب هر بار ضخامت غضروف را کمتر و کمتر می‌کند تا اینکه بیماری آرتروز شروع می‌شود

مفصل زانو نباید بیش از 100 درجه خم شود. پس بهتر است همه افراد روی مبل یا صندلی بنشینند. (البته کف‌پا باید کاملا روی زمین قرار گیرد و ارتفاع مبل و صندلی با جثه افراد متناسب باشد (صندلی زیاد بلند یا زیاد کوتاه نباشد.

پرهیز از نشستن زیاد

افرادی که زیاد روی صندلی می‌نشینند، مانند کسانی که مجبورند در سفر مدتی طولانی‌ روی صندلی بنشینند یا کارمندان و کاربران رایانه، دچار حالتی می‌شوند که در آن، بعد از برخاستن از روی صندلی احساس می‌کنند زانویشان قفل شده و کمی هم درد دارد. بنابراین به این افراد توصیه می‌شود حتما هر ساعت به مدت 2 تا 3 دقیقه از جای خود برخیزند و کمی قدم بزنند یا زانوهای خود را ماساژ دهند.

ماساژ غضروفی کمک می‌کند مایع مفصلی روی سطوح مفصل پراکنده ‌شود (مفصل عروق خونی ندارد و با مایع مفصلی تغذیه می‌شود). نشستن به مدت طولانی روی صندلی، بروز آرتروز را تسریع می‌کند.

خودداری از بلند کردن اجسام سنگین

بلند کردن اجسام سنگین مکانیسمی مانند افزایش وزن دارد. همه افراد جوان یا مسن باید هنگام حمل‌و‌نقل بار دقت کنند. توصیه می‌شود موقع خرید از کیف‌های چرخ‌دار استفاده کنید.بلندکردن جسم سنگین مانند یک ضربه به زانو عمل می‌کند و با تکرار این کار، ضربه‌ها مکرر می‌شود و به تدریج غضروف لایه‌لایه خواهد شد و این آسیب هر بار ضخامت غضروف را کمتر و کمتر می‌کند تا اینکه بیماری آرتروز شروع می‌شود.افرادی که مشاغل سنگین دارند، قطعا دچار آرتروز زودرس خواهند شد، بنابراین باید سعی کنند عضلات پاهایشان را قوی‌تر کنند.

افزایش تحرک

ورزش، عضلات پا را تقویت می‌کند. عضلات اطراف، نقش حمایتی روی غضروف‌ها دارند. عضلات حمایتی فقط به عضلات اطراف مفاصل زانو محدود نمی‌شوند، بلکه عضلات مفصل لگن نیز باید تقویت شوند، زیرا مفاصل لگن نقش کنترلی روی زانو دارند.عضلاتی که باید تقویت شوند شامل عضلات چهارسر ران، همسترینگ، دورکننده و نزدیک‌ کننده ران هستند و همه افراد، به‌خصوص کسانی که پاهای ضعیفی دارند یا مسن هستند، با ورزش مرتب می‌توانند این عضلات را تقویت کنند.

البته گاهی ورزشکاران با بی‌احتیاطی به زانوی خود آسیب می‌زنند و این آسیب می‌تواند پارگی منیسک باشد. گاهی در افراد مسن نیز بدون حرکت‌های ورزشی پارگی اتفاق می‌افتد. هر گونه آسیب به منیسک باید ترمیم شود. نبود فقدان منیسک باعث خردشدگی و کنده شدن غضروف مفصل می‌شود و به مرور ساییدگی و آرتروز پدیدار خواهدشد.در ‌آسیب‌های زانو می‌توان به مدت کوتاه و تا بهبود وضعیت از زانوبند استفاده کرد، ولی بستن زانوبند به مدت طولانی توصیه نمی‌شود

استفاده از زانو بند

زانوبند وسیله حفاظتی در برابر فشارها و ضربه‌هاست. ورزشکاران موقع ورزش حتما باید به زانوبند مجهز باشند تا از جابجایی ناگهانی زانو جلوگیری شود، به‌خصوص ورزشکارانی که قبلا دچار آسیب شده و زانویشان را ترمیم کرده‌اند. البته هر ورزشکاری باید شیوه درست ورزش‌کردن را از مربی آموزشی خود بیاموزد.

استفاده از زانوبند باید محدود باشد، زیرا این وسیله، حرکت پا را محدود می‌کند و استفاده از آن برای مدت طولانی ممکن است باعث کم‌شدن حجم عضلات و ضعف‌پاها ‌شود. البته در ‌آسیب‌های زانو می‌توان به مدت کوتاه و تا بهبود وضعیت از آن استفاده کرد، ولی بستن زانوبند به مدت طولانی توصیه نمی‌شود.

درمان پاهای پرانتزی

یکی از مشکلات زانو که در درازمدت آرتروز زانوایجاد می‌کند، داشتن پاهای پرانتزی یا پا های ضربدری است. البته آرتروز زانو بیشتر در بیماران مبتلا به پا پرانتزی مشاهده می شود. این پدیده وقتی شایع است که انحراف پا توام با چرخش کشکک زانو باشد.

بنابراین مبتلایان به مشکل داشتن پاهای پرانتزی باید به پزشک مراجعه کنند تا وضعیتشان اصلاح شود.در صورتی که برای درمان پاهای پرانتزی عمل جراحی نیاز باشد، باید هرچه زودتر انجام شود تا از مبتلا شدن به ارتروز زانو جلوگیری شود. برای این کار محدودیت سنی وجود ندارد و می‌توان با اصلاح زانو، از آسیب بیشتر مفاصل جلوگیری کرد.

خودداری از پوشیدن کفش های پاشنه بلند

کفش‌های پاشنه‌بلند باعث می‌شوند پا در راستای مناسبی قرار نگیرد و زانوها چند درجه خمیدگی داشته باشند. همچنین کفش نامناسب قدم برداشتن را دشوار و فشار روی زانو و مفاصل را بیشتر می‌کند.

کفش مناسب کفشی است که سه سانتی‌متر پاشنه داشته باشد. از پوشیدن کفش‌هایی که کف لغزنده دارند یا خیلی خشک و سفت هستند، باید خودداری نمود. به منظور حفظ سلامت پا و جلوگیری از ایجاد ارتروز زانو هنگام انتخاب کفش دقت بیشتری کرده و از کفش های طبی و استاندارد استفاده کرد.

شکستگی های استرسی Stress fracture به شکستگی هایی میگویند که یا بر اثر ضعیف شدن استخوان و سپس شکسته شدن آن بر اثر وارد شدن یک نیروی نه چندان زیاد ایجاد میشود که به آن شکستگی ناشی از بی کفایتی استخوان Insufficiency fracture هم می گویند و یا بر اثر وارد شدن ضربات مکرر و مداوم بر روی یک استخوان سالم ایجاد می شود که به آن شکستگی ناشی از خستگی استخوان Fatigue fracture میگویند.در ناحیه ی لگن هم در برخی مواقع شکستگی های استرسی به وجود می آید. شکستگی های استرسی لگن بیشتر از نوع شکستگی های ناشی از خستگی استخوان هستند.
لگن خاصره یک ساختمان حلقوی است که از به هم چسبیدن سه استخوان تشکیل شده است. دو استخوان بزرگ پهن به نام استخوان بی نام که در دو طرف قرار داشته و قرینه یکدیگرند در جلو به هم متصل می شوند و در عقب در بین آنها استخوان ساکروم یا خاجی قرار می گیرد. جلویی ترین قسمت هر استخوان بی نام به صورت دو شاخه به هم پیوسته است که به آنها راموس های پوبیس می گویند.مفصل ران تشکیل شده از سر استخوان ران (که قسمتی از استخوان ران است) که در درون حفره استابولوم (که قسمتی از لگن خاصره است) قرار گرفته است. سر استخوان ران به توسط قسمت نازکتری که گردن استخوان ران نامیده میشود به تنه استخوان ران متصل می شود.

نقاط شکستگی استرسی لگن

شکستگی های استرسی لگن در سه نقطه ایجاد می شوند:
1-گردن استخوان ران
2-راموس فوقانی و تحتانی پوبیس
3- استخوان ساکروم

علل شکستگی استرسی لگن

اگر یک سیم فلزی نازک را چند ده بار با دستان خود خم و راست کنید بالاخره میشکند. این نوع شکستگی را شکستگی فلز ناشی از خستگی Fatigue fracture می گویند. واکنش استخوان لگن در مقابل نیروهای مکرر وارده به آن هم مانند همین سیم فلزی است.بر اثر نیروهای مکرری که به ناحیه ی لگن و مفصل ران وارد می شود ضعیف ترین مکان هایی که دچار آسیب می شوند گردن استخوان ران و راموس های پویس و استخوان ساکروم است. بر اثر این ضربات مکرر به تدریج ترک های ریزی در استخوان ایجاد می شود. این ترک به تدریج بزرگتر شده و ممکن است به قدری بزرگ شود که موجب شکستگی کامل استخوان شود.گردن استخوان ران در طول فعالیت های روزانه تحت فشارهای زیادی قرار دارد به طوری که در حین راه رفتن و دویدن چند برابر نیروی وزن فرد به این ناحیه نیرو وارد میشود. بر اثر فعالیت های بدنی شدید و مکرر مانند دویدن در مسافت های طولانی این نیروها میتوانند در نهایت موجب ترک برداشتن گردن استخوان ران و ایجاد شکستگی استرسی شوند.
وقتی نیروی زیادی به استخوان وارد می شود اگر این نیرو به تدریج و در طول چند ماه زیاد شود استخوان این فرصت را خواهد داشت تا خود را با شرایط جدید تطبیق دهد. در این موارد تراکم استخوان به تدریج بیشتر شده و استخوان قویتر می شود تا بتواند نیروهای بیشتری را تحمل کند. استخوان ورزشکاران به همین ترتیب به تدریج قوی و محکم می شود ولی اگر یک فعالیت ورزشی یا فعالیت بدنی کاری در مدت زمان کوتاهی زیاد شود استخوان فرصت ندارد تا خود را قوی کند و در نتیجه ترک برداشته و دچار شکستگی استرسی می شود.
شکستگی های استرسی لگن بیشتر در ورزش کاران و دوندگان استقامت ایجاد می شود. وقتی این افراد مسافت دو یا زمان آن و یا شدت آن را به ناگهان زیاد می کنند بدن خود را در معرض ابتلا به این شکستگی ها قرار می دهند. تغییر دویدن از زمین صاف به سر بالایی و یا همراه بردن یک کوله پشتی سنگین مثال هایی از زیاد کردن شدت دویدن است.
گاهی شکستگی استرسی لگن می تواند با چند هفته دویدن شدید هم ایجاد شود. این وضعیت بیشتر در پرسنل نظامی که تحت آموزش های سخت مانند رژه طولانی قرار می گیرند دیده می شود. پرسنل نظامی که تازه تحت آموزش قرار می گیرند در صورتی که جثه ضعیفی داشته باشند یا زیادی چاق باشند و یا اگر خانم باشند بیشتر در معرض خطر شکستگی استرسی لگن هستند.
دیگر عللی که میتواند زمینه ساز ابتلا به شکستگی استرسی لگن بعد از دویدن های شدید و طولانی باشد عبارتند از:
1-اختلاف در طول اندام های تحتانی
2-کوکسا وارا
شکستگی استرسی لگن در زنان بیشتر دیده می شود.گاهی اوقات شکستگی های استرسی راموس های پوبیس در افراد مسن و مبتلا به پوکی استخوان دیده می شوند. در این افراد فعالیت های بدنی نه چندان شدید ولی مکرر هم میتواند موجب این شکستگی بشود. گاهی اوقات هم این شکستگی ها در اواخر دوران بارداری به وجود می اید. در این مواقع بر اثر افزایش وزن شکم، فشار بیشتری به استخوان های لگن وارد می شود.

تشخیص شکستگی استرسی لگن

تشخیص شکستگی استرسی لگن با توجه به سابقه و فعالیت های بدنی بیمار و معاینه وی صورت می گیرد. در مراحل شدید بیماری رادیوگرافی ساده می تواند به تشخیص این بیماری کمک کند. در رادیوگرافی ساده این بیماران ممکن است خط شکستگی در استخوان مربوطه دیده شود. در مراحل ابتدایی بیمار ممکن است خط شکستگی در رادیوگرافی ساده دیده نشود. در این بیماران روش های دیگر تصویر برداری مانند اسکن رادیوایزوتوپ و یا ام آر آی میتواند به تشخیص بیماری کمک کند.

درمان شکستگی استرسی لگن

به محض تشخیص شکستگی استرسی لگن بیمار باید تمام فعالیت های ورزشی خود را قطع کند. فرد مبتلا به شکستگی استرسی لگن از دو عصای زیر بغل استفاده می کند تا در حین راه رفتن بر روی پای طرف آسیب دیده وزن نگذارد. استفاده از گرمای موضعی می تواند شدت درد این بیماران را کاهش دهد. همچنین درد ناشی از شکستگی استرسی را می توان با استفاده از داروهای ضد درد و یا داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی کاهش داد. پزشک هر چند هفته یک بار از لگن رادیوگرافی به عمل میاورد تا مطمئن شود شکستگی در حال بهبود است. درد بیمار معمولا بعد از 12-3 ماه خوب شده و بیمار میتواند بتدریج به فعالیت ورزش قبلی بازگردد.
در بعضی موارد، شکستگی های استرسی گردن استخوان ران ممکن است ناپایدار بوده و خطر جابجا شدن شکستگی وجود دارد. در این حالات پزشک بیمار را جراحی کرده و با کار گذاشتن چند پیچ در محل شکستگی مانع از جابجایی آن می شود. شکستگی هایی که در بالای گردن استخوان ران هستند ناپایدار تر از آنهایی هستند که در زیر گردن قرار گرفته اند. بسیاری از پزشکان ارتوپد تمام بیمارانی را که دچار شکستگی استرسی در بالای گردن استخوان ران هستند تحت عمل جراحی قرار میدهند.در صورتی که بیماری به موقع تشخیص داده نشود ممکن است موجب جابجا شدن کامل شکستگی و ایجاد عارضه نکروز یا سیاه شدن سر استخوان ران شود.

شکستگی استرسی استخوان – این نوع شکستگی که با عناوین دیگری از قبیل March Fracture ( شکستگی ناشی از رژه در ارتش) و Fatigue Fracture (وارد شدن نیروی غیر طبیعی روی استخوان طبیعی) و insufficiency Fracture (وارد شدن نیروی طبیعی روی استخوان ضعیف) هم از آن نام برده می شود هنگامی بروز می کند که نیروی بیش از حدّ ظرفیّت استخوان به طور مکرر در طی هفته ها روی استخوان نرمال و یا نیروی کمتری روی استخوان ضعیف وارد شود. هر یک از این نیروها به تنهایی باعث شکستگی نمی شوند، ولی جمع آن ها در طی زمان باعث تسلیم شدن استخوان و در نتیجه شکستگی آن می گردد.

این ضایعه در زنان ورزشکار بیش از مردان ورزشکار دیده شده، با افزایش سن ورزشکاران نیز احتمال بروز آن بالا می رود و در نژاد سفید بیش از نژادهای دیگر مشاهده میشود.

علائم شکستگی استرسی استخوان

از نظر علائم کلینیکی معمولاً شروع آن با دردی مبهم پس از تمرینات ورزشی و یا رژه رفتن در حین تمرینات نظامی است که شدت آن روز به روز بیشتر می شود تا این که فعالیّت ورزشی ورزشکار را متوقف می کند. در معاینه، درد، قرمزی و تورّم موضعی به چشم میخورد.

تشخیص شکستگی استرسی

در رادیوگرافی (عکس برداری ) تصویر جوش خوردگی نسبی را به صورت Periosteal new bone formation with sclerosis (استخوان سازی جدید مجاور غلاف روی استخوان) می بینیم. این علامت در صورت بروز، در حدود هفته سوم بعد از تروما دیده میشود ولی در حدود 67% موارد رادیوگرافی های اولیّه منفی بوده و نکته مثبتی را نشان نمی دهند.
مهّم ترین یافته ی تکمیلی، Bone Scan (اسکن استخوان) است که در 72-48 ساعت اوّل می تواند مثبت شود و از شش ماه تا دو سال مثبت باقی می ماند.

باید توجّه داشت که در Bone Scan حدود 50% از ورزشکاران، نواحی متعدد جذب بدون علائم کلینیکی دیده می شود. این نواحی مربوط به شکستگی های قبلی هستند که علائم کلینیکی و درد آنها از بین رفته ولی اسکن آن ها همچنان مثبت باقی مانده است.
MRI در تشخیص نقش مهمی را ایفا می کند.

درمان شکستگی استرسی

در اکثر موارد درمان غیر جراحی است و معمولا ضایعه به خوبی بهبود می یابد. البته موارد استثنایی مانند شکستگی گردن استخوان ران و یا شکستگی های جابجا شده ممکن است نیاز به عمل جرّاحی داشته باشند.

نکاتی در  شکستگی باز استخوان -اگر استخوان و یا خونریزی مربوط به شکستگی به علّت پارگی پوست و نسوج نرم به فضای بیرون از بدن راه یافته باشد شکستگی ایجاد شده، باز نامیده می شود، چه استخوان دیده شود و چه دیده نشود. در این نوع شکستگی ها تا رساندن بیمار به بیمارستان باید زخم را با گاز استریل پانسمان کرد و تا حد امکان جلوی خونریزی را گرفت. سپس جهت کاهش درد و پیش گیری از صدمه بیشتر، اندام شکسته دیده را با آتل می بندیم.

درمان شکستگی باز استخوان

اهداف درمان عبارت اند از:
1- حفظ جان بیمار
2- حفظ اندام صدمه دیده
3- پیشگیری از عفونت
4- به دست آوردن هر چه زودتر کارایی عضو با فیکس کردن مناسب شکستگی

مراحل مختلف درمان شکستگی باز استخوان عبارتست از :

الف) اقداماتی که باید در محل حادثه انجام گیرد:
1- گرفتن رگ مناسب برای دادن سرم
2- تزریق مسکن مناسب
3- مرافبت از راه های هوا یی، فشار خون و سیستم قلبی عروقی
4- پانسمان کردن استریل زخم و پیشگیری از خونریزی
5- آتل گیری اندام های شکسته شده

ب) اقداماتی که باید در اورژانس بیمارستان انجام گیرد:
اقدامات کلی:
1- اولین قدم در درمان وضعیت عمومی بیمار است ( راه های هوایی و سیستم قلبی عروقی و پیشگیری از شوک)
2- جلوگیری از خونریزی
3- تجویز مسکن
4- تجویز واکسن یا سرم ضد کزاز

اقدامات مربوط به شکستگی و زخم:
1- تهیه کشت میکربی از زخم
2- شروع آنتی بیوتیک تزریقی
3- شستشوی زخم
4- پانسمان زخم
5- بستن آتل مناسب
6- تهیه رادیوگرافی های مناسب

ج) اقداماتی که باید در اطاق عمل انجام گیرد:

1- تهیه کشت میکروبی از زخم
2- اصلاح موهای اطراف زخم و پرپ کردن اطراف زخم
3- شستشوی زخم با سرم فیزیولوژی فراوان
4- برداشت نسوج نکروزه و له شده با عمل جراحی
5- شستشوی مجدد زخم و خارج کردن اجسام خارجی از زخم
6- فیکس کردن شکستگی
7- زخم طوری بسته می شود تا محلی جهت خروج ترشحات از زخم باشد و یا اینکه باز گذاشته شود.
بسته به نوع و درجه بندی زخم که پزشکان ارتوپد از آن آگاهی دارند، شکستگی با وسایل ارتوپدی یا از داخل و یا از خارج ثابت می شود.

د) اقداماتی که باید در بخش ارتوپدی انجام گیرد:

1- ادامه درمان آنتی بیوتیک بر اساس گزارش کشت میکروبی انجام شده
2- پانسمان روزانه زخم
3- در صورت نیاز کشش مناسب اندام آسیب دیده
4- بدست آوردن دوباره کار آیی اندام صدمه دیده

ه) اعمال جراحی مراحل بعدی:
1- در صورت نیاز به عمل مجدد 48 ساعت بعد این امر انجام می گیرد.
2- بستن ثانویه زخم یا گذاشتن فلاپهای عضلانی 7-3 روز بعد انجام می گیرد.
3- پیوند استخوان در صورت نیاز شش هفته پس از فلاپ عضلانی انجام می گیرد.
البته انجام مراحل فوق بر حسب زخم و نظر جراح و وجود عفونت متفاوت است.

درمان آنتی بیوتیکی در این شکستگی ها بر حسب درجه زخم و نظر جراح متفاوت است. در بعضی از موارد پزشک معالج برای درمان از آنتی بیوتیک موضعی کمک میگیرد. در این مورد توافق کلی وجود ندارد و همه با آن موافق نمی باشند. ولی کسانی که از این روش استفاده می کنند پس از شستشوی زخم با 8 لیتر سرم، دو لیتر آخر را با آنتی بیوتیکی مانند باسیتراسین یا پلی میکسین مخلوط کرده و زخم را با آن شستشو می دهند. روش دیگر استفاده از آنتی بیوتیک موضعی که در زخم های وسیع استفاده میشود، استفاده از توبرامایسین حین عمل جراحی است.

شکستگی باز و شکستگی بسته استخوان –

شکستگی باز به دسته ای از شکستگی ها میگویند که در آنها بر اثر زخمی که ایجاد شده، محل شکستگی به فضای بیرون راه پیدا کرده است. این فضای بیرون لزوما بیرون از بدن نیست. بطور مثال اگر شکستگی استخوان لگن طوری باشد که استخوان شکسته شده دیواره روده را پاره کند و به داخل فضای روده برود آنرا شکستگی باز مینامند و یا هنگامی که یک دنده شکسته شده بافت ریه را سوراخ کرده و به داخل کیسه های هوایی ریه برود در واقع با فضای بیرون ارتباط پیدا کرده و نام شکستگی باز را به خود میگیرد.
مثال ساده این شکستگی ها وقتی است که لبه تیز قطعه شکسته شده پوست را سوراخ کرده و از آن بیرون میزند. در این حال زخمی ایجاد شده و این زخم استخوان را به فضای بیرون ارتباط میدهد. توجه به این نکته مهم است که وجود یک زخم پوستی هر چند وسیع و بزرگ بر روی محل شکستگی اندام لزوما به معنای باز بودن شکستگی نیست. در این موارد اگر زخم پوستی به محل شکستگی راه نداشته باشد آنرا شکستگی باز نمیدانند. برعکس، ممکن است پوست روی یک استخوان شکسته شده فقط یک سوراخ کوچک داشته باشد ولی این سوراخ به محل شکستگی راه داشته باشد در این حال شکستگی را باز میدانند.

اهمیت این دسته از شکستگیها اتفافا همین ارتباط فضای بیرون و داخل است چون از همین راه است که میکروبها میتوانند به محل شکستگی وارد شده و موجب عوارض متعددی مثل عفونت در آن ناحیه شوند. احتمال عفونت در شکستگی های بسته بسیار کم است مگر اینکه عمل جراحی در محل شکسته شده انجام شده باشد.

خطر دیگری که در این دسته از شکستگیها وجود دارد و اهمیت آنها را بیشتر میکند، احتمال خونریزی از محل زخم است. به بیان دیگر این احتمال وجود دارد که مقدار زیادی از خون بدن از طریق همین زخم از دست برود.
شکستگی های باز را بر طبق تقسیم بندی گاستیلو و آندرسون Gustilo- Anderson به سه گروه تقسیم میکنند

گروه یک : در این گروه طول زخم ایجاد شده کمتر از یک سانتیمتر است. زخم تمیز بوده و آسیب عضلات مختصر است. شکستگی ها ساده هستند
گروه دو : در این گروه طول زخم بین یک تا ده سانتیمتر است. آسیب عضلات و دیگر بافت های نرم وجود دارد ولی شدید نیست. شکستگی ممکن است چند تکه ای باشد.
گروه سه : در این گروه طول زخم بیش از ده سانتیمتر است. زخم آلوده بوده و آسیب بافت های نرم مانند عضلات و عروق و اعصاب زیاد است. شکستگی ها غالبا چند تکه ای هستند. این گروه خود به سه دسته تقسیم میشود. A : موقعی است که جراح میتواند عضلات و پوست اندام را بر روی استخوان شکسته شده قرار داده و زخم را بخیه کند. B : موقعی است که عضلات و پوست اندام چنان از بین رفته اند که نمیتوان زخم را بخیه کرد و برای پوشاندن روی استخوان نیاز به جراحی ترمیمی و پیوند پوست و عضله وجود دارد. C : موقعی است که آسیب عروقی بوجود آمده در اندام چنان شدید است که برای زنده ماندن اندام نیاز به جراحی عروق وجود دارد.

شکستگی های بسته استخوان

 در این شکستگیها، پوست روی محل شکستگی سالم است. ممکن است در حین حادثه این پوست کمی خراشیده شود و یا زخمی در پوست ایجاد شده باشد ولی در شکستگی بسته، زخم به محل شکستگی راه ندارد و به بیان دیگر محل شکستگی به فضای بیرون راه پیدا نکرده است. احتمال عفونت در این شکستگیها کم است و اگر هم خونریزی در محل شکستگی ایجاد شود در محل میماند و از بدن خارج نمیشود.

شکستگی استخوان – شکستگی استخوان از جمله مهمترین آسیب های بدن است که بدنبال ضربه ایجاد میشود.
هر گونه تغییر شکل استخوان بدنبال ضربه، شکستگی نامیده میشود. به زبان دیگر اگر نیرویی که به استخوان وارد میشود بیش از حد تحمل آن بوده و بتواند شکل استخوان را تغییر دهد میگوییم شکستگی ایجاد شده است. این تغییر شکل ممکن است به اشکال متفاوت ظاهر شده و با شدت و ضعف همراه باشد. گاهی شکستگی بسیار واضح است. در این حال ضربه موجب میشود استخوان به دو و یا حتی چند تکه کاملا جدا از هم تبدیل شود. گاهی شدت ضربه وارده به حدی است که موجب خرد شدن استخوان میشود.

گاهی هم ممکن است شدت ضربه کمتر بوده و فقط یک ترک مویی در استخوان ایجاد کند. پس با اینکه نام شکستگی طیف وسیعی از حالات را در بر میگیرد با این حال مشخصه مشترک تمامی آنها در این نکته است که بر اثر نیرویی که به استخوان وارد شده، تداوم ماده استخوانی در طول آن به هم خورده و شکل استخوان تغییر میکند.

قدرت و سختی استخوان های بدن با هم متفاوت بوده و رفتار آنها در برابر نیروهای وارده فرق میکند. استخوان های ران و ساق (که در دسته استخوان های کورتیکال قرار میگیرند) چون تحت فشار وزن بدن هستند بسیار قوی و محکم بوده و تحمل زیادی نسبت به فشار هایی دارند که در طول محور به آنها وارد میشود ولی در مقابل نیروهایی که موجب خم شدن یا پیچش استخوان میشوند تحمل کمتری دارند. استخوان های اسفنجی مانند استخوان های مهره تحمل کمتری نسبت به فشار دارند. استخوان بچه ها قدرت ارتجاعی بیشتری نسبت به بالغین داشته و کمتر شکسته میشود و در صورت شکسته شدن هم شکل آن متفاوت است.

همراه با شکسته شدن استخوان آسیب های دیگری هم به بافت های دیگر اندام (مانند عضله، عصب، عروق، عضله، پوست و …) وارد میشود که گاهی اوقات شدت آن کم و گاهی زیاد است و در مواردی اهمیت این آسیب ها از خود شکستگی بیشتر است.

تاندون چیست –

تاندون Tendon بافتی محکم و قابل انعطاف به رنگ سفید متمایل به زرد و به شکل طناب یا نوار است. این بافت میتواند تحت کشش بسیار شدیدی قرار گرفته و بخوبی مقاومت کند. به آن زردپی هم میگویند. تاندون مانند رباط (لیگامان) Ligament و فاسیا (فاشیا) Fascia از پروتئین خاصی به نام کلاژن ساخته شده است. با این حال کارکرد این سه بافت متفاوت است.

تاندون رابط بین عضله و استخوان است یعنی  این دو بافت را به هم متصل میکند. رباط دو استخوان را که در دو طرف یک مفصل قرار گرفته اند را به هم متصل میکند. فاشیا در بین دو عضله قرار گرفته است.

                 ساختمان تاندون بصورت دسته دسته است

آناتومی

اندون بافتی است که عضله را به استخوان متصل میکند. قسمت عمده این بافت از پروتئین خاصی به نام کلاژن Collagen درست شده است. این پروتئین رشته های ظریفی را به نام فیبریل Fibril میسازد. فیبریل ها در کنار هم قرار گرفته و فیبر Fiber را میسارند. با کنار هم قرار گرفتن چند فیبر یک ساب فاسیکل Subfascicle درست میشود. چند ساب فاسیکل یک فاسیکل Fascicle را درست کرده و چند فاسیکل یک دسته Bundle و چند دسته یک تاندون را درست میکنند. بنابراین تاندون ها مانند کابل های تلفن هستند که در آنها واحد های اصلی رشته های ظریفی هستند که مرتبا با ایجاد دسته ها و چند بار تکرار این کار تاندون اصلی را میسازند.

کلاژن و مواد تشکیل دهنده تاندون به توسط سلول های آن ساخته میشوند. سلول های تاندون را تنوسیت Tenocyte میگویند. تاندون حاوی عروق خونی است و در اطراف آن اعصابی وجود دارد.

در اطراف تاندون ها یک لوله بافتی نازک وجود دارد که به آن غلاف تاندون Tendon sheath میگویند. تاندون به راحتی در درون این غلاف به جلو و عقب حرکت میکند. در واقع غلاف بین تاندون و بافت های اطراف آن قرار گرفته و موجب تسهیل حرکت تاندون در کنار بافت های اطراف میشود. سطح درونی این غلاف از سلول های خاصی به نام سلول های سینوویال پوشیده شده که مایعی به نام مایع سینوویال Synovial fluid را ترشح میکنند. این مایع شبیه مایع مفصلی بوده و موجب لزج شدن دور تاندون و کاهش اصطکاک در اطراف آن میشود.

وظیفه اصلی تاندون انتقال نیروی عضله به استخوان و حرکت دادن آن است. تاندون بجز این وظیفه مانند یک فنر هم عمل میکند و در حین حرکت مفصل در بعضی لحظات نیرو را مانند فنر در خود ذخیره کرده و در لحظه دیگر آن نیرو را آزاد میکند. این پدیده بیشتر در تاندون آشیل دیده میشود.