تشخیص گودی کف پا –

کف پا در حالت راه رفتن و ایستادن از نمای جلو مشاهده می شود. از نمای پشت نیز چرخش پاشنۀ آزمودنی به هنگام ایستادن و نیز نحوه گام برداری وی مطالعه می گردد. هرگونه تغییر ظاهری انگشتان پا بویژه چنگالی شدن آنها پینه های روی مفاصل انگشتان بررسی ورنگ طبیعی کف پا و نرمی پوست آن معاینه می شود.

در کف پای گود وسعت نرمی مناطق زیر ناحیه قوس به دلیل عدم تحمل فشار، بیشتر از پای طبیعی است. مشاهده این وضعیت از طریق ایستادن آزمودنی به روی جعبه آیینه آسانتر و دقیقتر صورت می گیرد.

برای شناسلیی دقیقتر عارضه می توان از روش ترسیم نقش پا استفاده کرد. با توجه به میزان افزایش قوس در ترسیم نقش پا ، هر گاه نقش داخلی کف پا از خط فرضی که از مرکز تاندون آشیل و در امتداد کف به طرف انگشت دوم میرود ، فاصله زیادی داشته باشد ، افزایش قوس وجود دارد. در درجات شدید ، پیوستگی نقش پا از بین رفته و هریک از اثرهای مربوط به انگشتان پا ، سینه پا و پاشنه پا به طور گسسته دیده می شود و گاه نقش لبه خارجی پا نیز محو می گردد.

اصلاح و درمان گودی کف پا

کشش عضلات کف پایی و تاندون آشیل
کشش لیگامنتها و نیام کف پایی
باز کردن و کشش دادن عضلات خم کننده انگشتان
دور کردن و ارائه حرکات بادبزنی به انگشتان
تقویت عضلات باز کننده دراز شست ، درشت نی قدامی ، عضلات دودی وبین استخوانی
رعایت بهداشت کفش و جوراب
جلوگیری از عفونت پینه ها ومداوای آنها و در صورت لزوم ، گذاشتن یک بالشتک فوم مانند نرم به شکل واشر بر روی آنها
ماساژ در داخل آب گرم به منظور کاهش درد و خستگی
پرهیز از ایستادنهای طولانی و نشستنهای دو زانو که کف پا در معرض فشردگی و انقباض قرار دارد
استفاده از کفی های طبی گودی کف پا که در شرکت تولید تجهیزات ارتوپدی R&R تولید و عرضه می شود.
منبع: متخصصان ایران

 آرتروز مفصل هیپ چیست –

آرتروز مفصل هیپ ( محل قرار گیری استخوان ران در لگن) چه خصوصیاتی دارد؟ چه سیری را طی می کند؟ و باعث بوجود آمدن چه علائمی در فرد می شود؟

همانند آنچه که برای مفصل زانو عنوان شد، مفصل هیپ نیز در سه ناحیه می تواند دچار آرتروز شود. از آنجایی که نامگذاری علمی این سه ناحیه می تواند باعث مشکل تر شدن فهم مبحث آرتروز هیپ شود، آن ها را تنها بر اساس شماره نامگذاری می کنیم. خاطر نشان می شود که سطح شماره ی 1 بیشترین نوع آرتروز هیپ را شامل شده (حدود 60 درصد موارد) و در مردان بیشتر از زنان دیده می شود. سطح شماره ی 2 کمتر شیوع داشته (حدود 25 درصد افراد) و در زنان بیشتر از مردان دیده می شود. آرتروز سطح شماره ی 3، حدود 15 درصد بیماران را درگیر کرده و زنان بیشتر از مردان مبتلا می شوند.

عوامل متعددی می توانند زمینه را برای ایجاد آرتروز مفصل هیپ فراهم کنند که بعضی از آنها عبارتند از

جابجایی مادرزادی آرتروز مفصل هیپ
بیماری پرتز (یک بیماری دوران کودکی درآرتروز مفصل هیپ)
اختلال در اندازه و طول استخوان ران (وقتی یک استخوان به هر دلیلی نسبت به استخوان روبرو کوتاهتر یا بلندتر باشد، فشار وارد آمده بر دو مفصل، به یک اندازه تقسیم نشده و باعث ایجاد فشار بیشتر در یک مفصل نسبت به مفصل دیگر می شود.)
اختلال در ساختمان حفره ای که سر استخوان ران در آن فرو می رود.
عده ای از پزشکان معتقدند، معمولاً ردپای یکی از عوامل چهارگانه ذکر شده، در ایجاد آرتروز مفصل هیپ وجود دارد. در حالی که، عده ای دیگر معتقدند، تنها در یک چهارم موارد، می توان گناه ایجاد آرتروز مفصل هیپ را به گردن یکی از عوامل ذکر شده انداخت.

جالب است که بدانید، چاقی بر خلاف نقشی که در ایجاد آرتروز زانو دارد، در ایجاد آرتروز مفصل هیپ، نقش چندانی را بازی نمی کند. درد به هنگام راه رفتن، علامت اصلی آرتروز هیپ می باشد. این درد می تواند خود را در نقاطی مثل کشاله ران، بر روی باسن طرف مربوطه، در قسمت جلویی ران و یا در زانو نشان دهد. به دردی که از مفصل هیپ آغاز شده اما در زانو احساس می شود، درد راجعه می گویند.

این نوع از درد باعث می شود که گاهی در تشخیص علت درد زانو دچار مشکل شویم. یعنی نفهمیم که درد زانو به علت آرتروز زانو است یا درد راجعه از آرتروز مفصل هیپ است. خشکی ناشی از بی حرکتی و کاهش دامنه ی حرکت، از علائم شایع دیگر در آرتروز هیپ می باشند. محدودیت حرکت باعث می شود که بیمار مبتلا نتواند به خوبی کفش ها و جوراب هایش را بپوشد.

وقتی پزشک، بیمار را معاینه می کند، متوجه کاهش دامنه ی حرکت، همراه با ایجاد درد در مفصل مربوطه می شود. اختلال در گردش ران به سمت داخل یکی از شایعترین علائم مربوط به کاهش دامنه ی حرکت مفصل می باشد. اگر آرتروز شدید باشد، پزشک به هنگام معاینه و حرکت دادن مفصل متوجه صدا دادن (خرت خرت کردن) می شود، اما به خاطر محل مفصل قادر به لمس این صداها نیست. کاری که در مورد مفصل زانو به راحتی امکانپذیر است.

لمس عمقی کشاله ی ران باعث ایجاد درد در مفصل شده و می تواند نشانه ای از بورسیت ثانویه به آرتروز باشد. وقتی بیماری پیشرفت کند، می تواند منجر به کوتاهی پا شده که علت آن مهاجرت سر مفصل استخوان ران به قسمت بالای حفره می باشد.

عضلات اطراف مفصل دچار ضعف شده و باعث می شود، بیمار راه رفتنی شبیه اردک پیدا کند. پیشرفت آرتروز مفصل ران (هیپ) از الگوهای متعددی پیروی می کند. بسیاری از کسانی که به علت تشدید علائم بالینی و مقاوم بودن به درمان کاندید جراحی تعویض مفصل می شوند، معمولاً تشدید بیماری خود را به یک دوره 3 ماه تا 3 ساله گذشته نسبت می دهند.

این دوره برای مفصل زانو معمولاً چندین سال طول می کشد. نوعی از آرتروز مفصل ران که به آن بیماری «سریعاً پیشرونده» می گویند، معمولاً در عرض چند ماه، بیمار را به جایی می رساند که چاره ای جزء تعویض مفصل نداشته باشد.

بهبود خودبخودی آرتروز هیپ خیلی به ندرت و تنها در 5 درصد بیماران مشاهده می شود. مطالعات متعدد نشان داده اند که پیشرفت بیماری و سرعت سیر آن به سمت مرحله ی نهایی، در آرتروز با سطوح متفاوت درگیر با هم فرق می کنند. به عنوان مثال وقتی آرتروز از نوع مرکزی باشد، پیشرفت بیماری کند و آهسته است.

خوابیدن استخوان بر روی هم، یک عارضه بزرگ در آرتروز مفصل هیپ می باشد. نکروز و روی هم خوابیدن سر استخوان ران از عوارض دیگر آرتروز مفصل هیپ می باشد.

علائم آرتروز انگشتان دست – آرتروز انگشتان و مچ دست ها، چه خصوصیاتی دارد، چه سیری را طی می کند و باعث بوجود آمدن چه نشانه هایی در فرد می شود؟

بیشترین محل درگیر آرتروز انگشتان و مچ دست عبارتند از:آخرین مفصل از مفصلی که بین دو استخوان آخری قرار دارد و مفصل ابتدایی یا پایه ی انگشت. سایر مفاصل با درصد متفاوت درگیر می شوند. این نوع درگیری مفاصل دست در جریان آرتروز، درست بر عکس درگیری مفاصل طی بیماری آرتریت روماتوئید می باشد. به این معنی که در آرتریت روماتوئید بند انتهایی و همچنین بندی که در ابتدای انگشت شست قرار دارد، کمترین درگیری را پیدا می کنند.

آرتروز انگشتان و مچ دست به طور تقریبی در زنان چهاربرابر مردان دیده می شود. بسیاری از دانشمندان شروع آن را تقریباً از میانسالی و همزمان با یائسگی عنوان می کنند. این مطلب یعنی رابطه ی بین آغاز آرتروز انگشتان و مچ دست و شروع یائسگی هنوز به طور قطع ثابت نشده است. اگر به خاطر داشته باشید، مکانیزم های مختلفی در ایجاد درد ناشی از آرتروز زانو دخالت داشتند. گفته می شود، عامل اصلی درد درآرتروز انگشتان و مچ دست، سینوویت (التهاب غشاء پوشاننده ی غضروف مفصلی) می باشد.

آرتروز انگشتان و مچ دست باعث ایجاد درد، تورم، قرمزی در محل مفاصل می شود. این پدیده گاهی منجر به ایجاد ندول ها و غده هایی در کنار انگشتان می شود که اگر در خانواده مادربزرگ مبتلا به آرتروز انگشتان و مچ دست داشته باشید، به راحتی می توانید این ندول ها را مشاهده کنید.

ندول هایی که در کناره ی بندهایی انتهایی انگشتان مشاهده می شود «ندول هبردن» و آنها که در بند ابتدایی مشاهده می شوند، «ندول بوخارت» نامیده می شوند. این ندول ها معمولاً قرمز و دردناک می باشند.

تشخیص آرتروز انگشتان و مچ دست با رادیوگرافی ساده به عمل می آوریم، یافته های زیر به طور مشخص مشاهده می شوند .

1- کاهش فضای مفصلی و آرتروز انگشتان و مچ دست

2- ایجاد شدن استخوان اضافی در کناره ی مفصل و آرتروز انگشتان و مچ دست(استئوفیت)

3- رسوب بیشتر کلسیم در استخوان های زیر غضروف و آرتروز انگشتان و مچ دست (اسکلروز)

4- ایجاد کیست های استخوانی و آرتروز انگشتان و مچ دست

آرتروز انگشتان و مچ دست معمولاً خود را با احساس ناخوشایند، سوزش، خارش و درد در فضاهای مفصلی نشان می دهد. در ماه های ابتدایی شروع بیماری آرتروز انگشتان و مچ دست، معمولاً خاصیتی بالا، پایین رونده دارد. یعنی برای مدتی بهتر شده و مجدداً دردناک می گردد.

در این دوران تورم مفصلی آغاز شده و کیست های اطراف مفصلی خود را نشان می دهند. بعد از دوره ای که در افراد متفاوت با هم فرق می کند، تورم مفصل انگشتان ابتدا نرم و قرمز بود، سفت شده و باعث فیکس شدن مفصل می گردد. بر اساس آنچه که گفته شد می توان به این نتیجه رسید که آرتروز انگشتان و مچ دست در سنین میانسالی زنان آغاز شده و در عرض چند سالی به فرم نهایی خود تبدیل شده، به همان صورت باقی می ماند. آرتروز انگشتان و مچ دست دست ها معمولاً با عوارض کمی همراه است.

درگیری مچ دست ها می تواند یک بیمای ایجاد کند که از آن با عنوان سندرم کانال کارپ (بیماری کانال مچ دست) نام برده می شود. سندرم کانال کارپ شایع بوده و علاوه بر آرتروز، علل متعدد دیگری در سندرم کانال کارپ نیز دارد که عبارتند از چاقی، دیابت، آرتریت روماتوئید، کم کاری تیروئید و… البته گاهی علت خاصی نمی توان برای آن پیدا کرد.

بیماران مبتلا به سندرم کانال کارپ معمولاً از بی حس شدن، کرختی و گزگز و مورمور انگشتان دست و به خصوص انگشتان شست، اشاره و میانی و قسمتی از انگشت حلقه شکایت می کنند. بیماری سندرم کانال کارپ گاهی نیمه های شب به خاطر ایجاد علائم ذکر شده از خواب بر می خیزد مقداری انگشتان و مچ دست خود را تکان داده و حتی گاه آن را با پشت دست به زمین می زند.

علت سندرم کانال کارپ گیر افتادن عصب مدیان در کانالی است که در قسمت قدامی مچ دست قرار دارد و در اثر عوامل ذکر شده (چاقی و…) دچار تنگی شده است. علاوه بر سندرم کانال کارپ، ناپایداری سایر مفاصل و یا فیوز شدن و کاهش دامنه حرکت مفصل از عوارض دیگر آرتروز انگشتان و مچ دست ها می باشد.

آرتروز ستون فقرات -آرتروز ستون فقرات، چه خصوصیاتی دارد و باعث بوجود آمدن چه علائم یا عوارضی برای بیمار می شود؟

وقتی صحبت از آرتروز ستون فقرات می شود، منظور دو بیماری است.. یکی التهاب و تخریب مفصلی در محل هایی که مفاصل آپوفیزیال نامیده شده، دو مهره را در قسمت های مختلف به هم وصل می کنند و دیگری تخریب و دژنراسیون دیسک بین مهره ای.

پس، تخریب دیسک های بین مهره ای در گروه بیماری های دژنراتیو مفصلی قرار می گیرند. مدارک معتبری وجود دارد که این دو بیماری در مفاصل ستون فقرات می توانند به یکدیگر منجر شوند. یعنی آرتروز مفاصل آپوفیزیال منجر به تخریب دیسک های بین مهره ای شود و بر عکس.

یافته های رادیوگرافیک در آرتروز ستون فقرات یک پدیده ی وابسته به سن است و معمولاً از سنین 40 سالگی به بالا خود را نشان می دهد. مدارک کمی وجود دارد که نشان دهدآرتروز ستون فقرات و اختلالات ساختمانی، همانند آنچه در مورد زانو دیدیم، زمینه را برای ایجاد آرتروز ستون فقرات آماده کند. مهمترین علامت و نشانه ای که در آرتروز ستون فقرات دیده می شود کمر درد مکانیکال است یعنی کمیدری که به هنگام نشستن یا ایستادن درازمدت بدتر شده و با حرکت کردن نیز بدتر می شود.

درد ناشی ازآرتروز ستون فقرات به سمت پایین و بر روی باسن طرف مربوطه انتشار می یابد. البته درد آرتروز ستون فقرات می تواند از روی باسن حرکت کرده و به سمت پا انتشار یابد. اگر کمردرد در یک بیمار با خم شدن به جلو بدتر شد، بیشتر نشان دهنده آرتروز دیسک است، اما اگر این درد در هنگام خم شدن به عقب تشدید پیدا کرد، نشان دهنده ی آرتروز مفاصل آپوفیزیال به عنوان علت اصلی درد می باشد.

لازم است مجدداً یادآوری کنم که آرتروز مفاصل آپوفیزیال و دیسک های بین مهره ای، معمولاً همراه با هم وجود داشته و بوجود آمدن یکی، منجر به ایجاد دیگری می شود. اما امکان دارد که گاهی آرتروز مفاصل آپوفیزیال علت اصلی یا جزء اصلی علت درد باشد و گاه دیسک های بین مهره ای.

مطالعات نشان داده اند که رابطه ی مستقیمی بین یافته های بالینی و رادیولوژیک وجود ندارد. امکان دارد یک بیمار از درد شدید ناله کند اما علائم چندانی از آسیب مفاصل ذکر شده وجود نداشته باشد یا برعکس، بیمار شکایت چندانی نداشته باشد، اما رادیوگرافی نشان دهنده ی تخریب شدید مفاصل باشد.

بر این اساس، رادیوگرافی ساده، کمک چندانی به تشخیص آرتروز ستون فقرات به عنوان علت درد نمی کند. اگر پزشک شما، برایتان رادیوگرافی ساده می نویسد، بیشتر از آنکه بخواهد وجود یا عدم وجود آرتروز ستون فقرات را ثابت کند، قصد دارد متوجه شود که عارضه ی جدی مثل روی هم خوابیدن مهره ها یا تخریب دیسک ها و مهره ها در اثر بیماری های مختلف و متعدد وجود نداشته باشد. مهمترین عارضه ای که به دنبال آرتروز ستون فقرات بوجود می آید، مشکلات عصبی می باشد.

فشار آمدن بر روی ریشه ی عصبی هنگامی که از سوراخ های بین مهره ای خارج می شود، همچنین تنگی کانال نخاعی در اثر لغزیدن مهره ها بر روی هم، از عوارض اصلی آرتروز ستون فقرات می باشد. تخریب شدید استخوانی و خوابیدن یک مهره بر روی خود، از عوارض جدی دیگر می باشد.

یکی از شکایات شدید آرتروز ستون فقرات، لنگش متناوب می باشد. بیمار مبتلا به آرتروز ستون فقرات شرح می دهد که در ابتدای راه رفتن مقدار کمی درد را حس می کند. وقتی مقداری راه رفت (بسته به شدت آرتروز ستون فقرات و شدت تنگی کانال نخاعی) پاهای او شروع به بی حس شدن و کرخت شدن می کند.

بیمار مبتلا به آرتروز ستون فقرات حس می کند که پاهایش مال او نیست و توانایی فرمانبرداری از او را ندارند، بنابراین مجبور می شود، بایستد، بنشیند، مقداری به جلو خم شود و پس از برگشتن قدرت یا حس به پاهایش مجدداً راه رفتن را ادامه دهد.. چون این کار چند بار تکرا می شود و بیمار چند بار مجبور به قطع راه پیمایی می شود، به آن لنگش متناوب می گویند.

لازم به ذکر است که نوعی دیگر از لنگش متناوب را در بیماری های عروق محیطی داریم. بیمارانی که در اثر فشار خون طولانی مدت و یا دیابت خوب کنترل نشده یا اختلالات چربی شدید، دچار تنگی عروق در عروق قلبی یا سایر عروق محیطی شده اند، مدتی پس از راه رفتن همان احساس کرختی و گزگز یا مورمور را در پاهای خود حس می کنند.

در این مواقع بیمار آرتروز ستون فقرات یاد می گیرد که برای لحظاتی بایستد تا خون کافی به پاهایش برسد و مجدداً حرکت خود را آغاز کند. برخلاف لنگش متناوب به علت تنگی کانال نخاعی، بیمار مبتلا به لنگش متناوب با منشاء عروقی، نیاز به نشستن و خم شدن به جلو ندارد. تنها ایستادن برای دقایقی مشکل او را حل می کند.

لنگش متناوب اول را لنگش متناوب عصبی و دومی را لنگش متناوب عروقی می نامیم. افتراق این دو علت با استفاده از معاینات بالینی، انجام ام آر آی و یا در نهایت انجام آنژیوگرافی (عکس برداری از رگ ها) امکان پذیر است.

آرتروز لگن چیست -عللی که موجب بروز آرتروز مفصل لگن یا ران میشوند در ابتدا تنها تغییراتی در غضروف مفصلی ایجاد میکنند. مهمترین این تغییرات نازک شدن لایه غضروفی و تغییر جنس غضروف است. غضروف دیگر آن شادابی و خاصیت ارتجاعی و کلفتی کافی برای محافظت از مفصل را ندارد.

بدنبال تغییر در غضروف استخوان زیر آن سخت و محکم و کلفت میشود و گاهی در درون آن کیست های کوچکی بوجود میاید. بتدریج در لبه مفصل استخوان های اضافه ای رشد میکنند که به آنها استئوفیت Osteophyte میگویند. کپسول مفصلی هم بتدریج ضخیم و کلفت شده و خاصیت ارتجاعی خود را از دست میدهد.

تشخیص آرتروز مفصل لگن یا ران

پزشک شما ابتدا با شما در مورد علائمی که احساس میکنید صحبت کرده و در باره شدت و زمان شروع و دیگر خصوصیات آن اطلاعاتی از شما کسب میکند و سپس اقدام به معاینه مفصل ران شما بصورت خم و راست کردن و چرخاندن آن کرده تا مقدار حرکت مفصل و شدت درد را متوجه شود. او راه رفتن شما را میبیند تا متوجه شود آیا شما لنگش دارید یا خیر

در نهایت، روش های تصویر برداری مثل رادیوگرافی به تشخیص بیماری آرتروز مفصل لگن یا ران کمک میکند. در تصویر رادیوگرافی از مفصل، چون غضروف نازک شده است فاصله مفصلی یا فاصله بین دو استخوانی که مفصل را تشکیل داده اند و در حد چند میلیمتر است کاهش پیدا میکند و در کناره های استخوان های تشکیل دهنده مفصل استخوان اضافی دیده میشود.

علت آرتروز مفصل لگن یا ران

دیسپلازی مفصل ران : در این بیماری مادرزادی که بیشتر در زتان دیده میشود حفره استابولوم گودی کافی را نداشته و نمیتواند بطور کامل در بالای سر استخوان ران قرار گرفته و آنرا بپوشاند. نتیجه اینست که انتقال و توزیع نیروی وزن در مفصل ران به درستی صورت نمیگیرد. به بعضی از قسمت های غضروف استابولوم فشار بیش از حد وارد میشود . در نتیجه مفصل دچار تخریب و آرتروز مفصل لگن یا ران میشود.
ایمپینجمنت : در این بیماری مادرزادی به علت تغییر شکل هایی که در شکل استخوان مفصل ران ایجاد شده است، سر و گردن استخوان ران در موقع حرکت کردن در داخل حفره استابولوم، به لبه آن گیر میکند و این روند در دراز مدت موجب وارد آمدن فشارهای زیاد به مفصل میشود. نتیجه آن بروز آرتروز مفصل لگن یا ران است.
نکروز یا سیاه شدن سر استخوان ران : سر استخوان ران بدنبال نکروز و سیاه شدن بتدریج نرم شده و قدرت و سفتی خود را از دست میدهد. این استخوان نرم شده زیر فشار وزن تنه که در هنگام راه رفتن به آن وارد میشود بتدریج تغییر شکل میدهد. بدنبال این تغییر شکل، هماهنگی و یکنواختی که بین سر استخوان ران و حفره استابولوم وجود دارد از بین رفته و بر اثر سایش این دو استخوان بر روی هم، آرتروز مفصل لگن یا ران بوجود میاید.
بد جوش خوردن شکستگی های استابولوم یا سر استخوان ران : شکستگی های استابولوم و شکستگی های سر استخوان ران جزء دسته کلی به نام شکستگی های لگن هستند. بد جوش خوردن شکستگی های استابولوم و یا سر استخوان ران موجب میشود سطح صاف و یکنواخت بین حفره استابولوم و سر استخوان ران از بین برود و سایش این دو سطح ناهموار در بلند مدت موجب آرتروز مفصل لگن یا ران میگردد.
آسیب به غضروف مفصل ران بدنبال ضربه : بدنبال ضربات شدیدی ( مانند سقوط از ارتفاع یا تصادف وسایل نقلیه) که به مفصل ران وارد میشود ممکن است حتی بدون اینکه شکستگی در مفصل ایجاد شده باشد غضروف سر استخوان ران یا غضروف حفره استابولوم آسیب ببیند. آسیب این غضروف سطح صاف و لغزند بین دو استخوان را از بین برده و بر اثر سایش مکرر سطوح مفصلی، در بلند مدت آرتروز مفصل لگن یا ران ایجاد میشود.
عفونت مفصل ران : عفونت های مفصل ران میتواند موجب از بین رفتن غضروف سر استخوان ران یا غضروف حفره استابولوم شود. با از بین رفتن غضروف مفصلی آرتروز مفصل لگن یا ران ایجاد میشود.

علت

باکتری های استافیلوکوک، استرپتوکوک یا پنوموکوک معمولاً مسئول ایجاد آرتریت عفونی هستند (گاهی گنوکوک یا سایر ارگانیسم ها).

آسیب شناسی: ارگانیسم ها ممکن است از سه راه به مفصل راه یابند:

1) از طریق جریان خون (عفونت خونزاد)

2) از راه زخم های نافذ

3) گسترش عفونت از یک کانون استئومیلیت مجاور- به ویژه هنگامی که متافیز عفونی به صورت کامل یا ناکامل در حفره ی مفصلی باشد ( مثلاً متافیز فوقانی استخوان بازو، تمام متافیزهای آرنج و متافیزهای فوقانی و تحتانی استخوان ران (شکل 2-7) یعنی تقریباً تمام متافیزها به استثنای آنهایی که در مفصل زانو و مچ پا قرار دارند.

عفونت باعث ایجاد واکنش التهابی حاد یا تحت حاد در بافت مفصل می شود. تجمع مایع اگزودا درون مفصل وجود دارد: بسته به شدت آرتریت عفونی ، این مایع کدر یا به طور واضح چرکی است. نتیجه ی این عفونت از بهبود کامل با وضعیت عملکرد طبیعی، تا تخریب کامل مفصل به همراه فیبروز و آنکیلوز استخوانی متغیر می باشد (شکل 12-7).

علائم

شروع علائم آرتریت عفونی به صورت حاد یا تحت حاد با درد و تورم مفصل می باشد، علایم عمومی عفونت و تب وجود دارد. در معاینه، مفصل به علت تجمع مایع و ضخیم شدن غشای سینوویال متورم می باشد، هنگامی که مفصل دچار عفونت، سطحی است، پوست روی مفصل گرمتر از حالت طبیعی بوده، قرمز شده است. تمام حرکت مفصل محدود شده است و در موارد شدید آرتریت عفونی ، به علت گرفتگی عضلات محافظ مفصل، تقریباً هیچ حرکتی امکان پذیر نمی باشد. تلاش برای حرکت دادن مفصل، درد را افزایش می دهد. در موارد عفونت مفصلی خونزاد، یک جوش چرکی پوستی یا سایر کانون های اولیه عفونت در مناطق دیگر بدن وجود دارند. در سایر موارد آرتریت عفونی ، سابقه آسیب نافذ مفصل یا عفونت استخوان مجاور مفصل ممکن است وجود داشته باشد.

تصویربرداری

در عکس های رادیوگرافی در مراحل اولیه بیماری آرتریت عفونی ، هیچ تغییری مشاهده نمی شود . اگرچه در سونوگرافی ممکن است وجود مایع در مفصل مبتلا کشف گردد که با آسپیراسیون این مایع می توان به تشخیص بیماری کمک نمود . اگر عفونت ادامه یابد، در مراحل بعدی بیماری آرتریت عفونی ، کاهش منتشر تراکم استخوان در نزدیکی مفصل، از میان رفتن فضای غضروفی و احتمالاً تخریب استخوان مشاهده می شوند. در اسکن رادیوایزوتوپ استخوان، افزایش بازجذب ایزوتوپ در ناحیه مفصل وجود دارد.

تشخیص

افزایش تعداد گویچه های سفید با هسته چند شکلی (PMN) در خون محیطی وجود دارد. میزان پروتئین واکنش کننده ی C و سرعت رسوب گویچه های قرمز خون افزایش می یابد. در بررسی باکتری شناسی مایع آسپیره شده از مفصل معمولاً می توان ارگانیسم عامل آرتریت عفونی را شناسایی نمود.

آرتریت عفونی را از سایر انواع آرتریت (به ویژه آرتریت سلی، آرتریت نقرس، و آرتریت هموفیلیک) و از عفونت های نزدیک مفصل ( به ویژه استئومیلیت حاد) باید افتراق داد.

پیش آگهی این عفونت بسته به شدت عفونت، ارگانیسم مسئول بیماری و سرعت آغاز درمان آرتریت عفونی مؤثر به شدت متغیر است. بسیاری از مفاصل را می توان نجات داد اما بسیاری نیز به صورت کامل یا ناکامل با آنکیلوزفیبروزی یا استخوانی تخریب می شوند.

درمان آرتریت عفونی

جهت حفظ عملکرد طبیعی مفصل، آغاز بسیار سریع درمان ضروری است.

درمانهای عمومی

اگر یکی از مفاصل بزرگ اندام تحتانی دچار آرتریت عفونی شده است، استراحت در بستر گاهی ضروری است. داروهای آنتی بیوتیک مناسب تا زمان فروکش کردن علائم حاد عفونت از طریق داخل وریدی باید تجویز گردد. در صورت امکان ارگانیسم عامل عفونت از طریق کشت خون و مایع مفصلی آسپیره شده باید شناسایی گردد و حساسیت آن نسبت به آنتی بیوتیک ها تعیین شود تا مؤثرترین دارو تجویز شود. تا زمانی که این اطلاعات فراهم شود، باید درمان آرتریت عفونی را با تجویز آنتی بیوتیک های وسیع الطیف آغاز نمود (مانند سفالوسپورین های نسل سوم که فعالیت خوبی ضد استافیلوکوک دارند).

درمانهای موضعی

استراحت مفصل مبتلا به آرتریت عفونی معمولاً با گرفتن آتل گچی تأمین می شود. در عفونت های مفصل زانو و هیپ، استفاده از کشش مداوم در کاهش درد و اسپاسم عضلانی مفید است. مایع اگزوداتیو که غالباً چرکی است، با آسپیراسیون یا در صورت لزوم با برش مفصل تخلیه می شود. تا زمانی که اگزودا تولید می شود، آسپیراسیون مفصل روزانه تکرار می شود. بر استراحت مفصل تا زمان غلبه بر عفونت تأکید می شود (غلبه بر عفونت با بهبود تب و پسرفت نشانه های موضعی مشهود است). پس از کاهش علایم آرتریت عفونی ، جهت برقراری بیشترین عملکرد ممکن مفصل، انجام حرکات فعال مفصل توصیه می گردد.

آرتریت سلی

آرتریت سلی در بریتانیا قبلاً شایع بود، اما در سال های پس از جنگ جهانی دوم، احتمالاً به علت بهبود عمومی استانداردهای زندگی و کشف استرپتومایسین و سایر داروهای ضد سل به طور قابل توجهی کاهش یافته است. پاستوریزه کردن شیر و نابودن کردن دام های آلوده، عفونت گاوی با این میکروب را تقریباً ریشه کن ساخته است. در برخی کشورهای آسیایی و آفریقایی، سل هنوز شایع است و اکنون موارد این بیماری در مهاجرین از این کشورها به بریتانیا به طور معمول دیده می شود. در حالی که در گذشته آرتریت سلی تقریباً همیشه به تخریب مفصل منجر می گردید، اکنون با استفاده از درمان های پیشرفته در بسیاری از موارد اگر درمان زود آغاز شود، انتظار می رود عملکرد مفصل تا حد زیادی حفظ گردد.

علت

آرتریت سلی به علت عفونت یک مفصل با باسیل سل بوجود می آید (سل انسانی یا به ندرت سل گاوی). این عفونت به طور شایع از بیمار دیگری که مبتلا به سل ریوی باز است، سرایت می نماید.

هیچ مفصلی در برابر این عفونت ایمن نیست، اما شایع ترین مفاصل درگیر آرتریت سلی به ترتیب عبارتند از: مفاصل بین مهره ای ستون فقرات در ناحیه توراسیک و کمری، مفصل هیپ و زانو. ارگانیسم ها از یک کانون عفونی در نقطه ای دیگر از بدن از طریق جریان خون به مفصل می رسند. غشای سینوویال با ایجاد واکنش التهابی سل ضخیم می شود (شکل 14-7).

این واکنش التهابی ویژه بوده، حاوی ارتشاح سلول های گرد و سلول های غول آسا می باشد. غضروف مفصلی به سرعت تخریب شده، استخوان زیر آن نیز دچار خوردگی می شود، مگر این که روند بیماری آرتریت سلی متوقف گردد. گاهی این عفونت از استخوان مجاور مفصل به آن گسترش می یابد. تشکیل آهسته یک آبسه ویژگی شایع این بیماری است (یک آبسه سرد یا مزمن تشکیل می شود برخلاف آبسه حاد که در اثر عفونت چرکزای حاد به وجود می آید). آبسه غالباً مسیری به سطح پوست باز می کند و در نهایت، تخلیه می شود و یک سینوس مزمن سلی به وجود می آورد. این مجرا ممکن است مسیری برای ورود سایر ارگانیسم های عامل عفونت ثانویه فراهم نماید. اگر قبل از آسیب مفصلی و استخوان، بهبودی عفونت رخ دهد، عملکرد مفصل تقریباً در حد طبیعی حفظ خواهد شد. اما اگر قبل از درمان آرتریت سلی آسیب غضروف یا استخوان روی دهد، آسیب دائمی مفصل (شکل 15-7) اجتناب ناپذیر خواهد بود (غالباً از دست رفتن کامل عملکرد مفصل).

علائم

کودکان و بالغین جوان بیشتر به آرتریت سلی مبتلا می شوند، سابقه تماس با یک بیمار مبتلا به سل ریوی فعال غالباً وجود دارد. به طور کلی، علائم عمده ی این عفونت عبارتند از: درد، تورم و اختلال عملکرد مفصل مبتلا. معمولاً تا حدودی اختلال وضعیت سلامت عمومی فرد نیز وجود دارد. یافته های ویژه آرتریت سلی در معاینه بیمار عبارتند از: افزایش گرمای پوست روی مفصل، تورم مفصل به علت ضخیم شدن غشای سینوویال، و محدودیت دردناک حرکات مفصل در همه ی جهات. حرکت دادن مفصل باعث ایجاد تیز و اسپاسم عضلات محافظ مفصل می شود. عضلات کنترل کننده مفصل معمولاً دچار آتروفی می شوند. آبسه یا مجرای تخلیه ی آن غالباً مشهود است. یک ضایعه دیگر ناشی از سل در جای دیگری از بدن ممکن است یافت شود.

تصویربرداری

زودرس ترین تغییر در آرتریت سلی، کاهش تراکم استخوان در ناحیه ای نسبتاً وسیع در مجاورت مفصل مبتلا است. اگر بیماری به سرعت متوقف شود، ممکن است تغییرات بعدی روی ندهد اما اگر عفونت ادامه یابد، فضای غضروف مفصل کاهش یافته، استخوان زیرین آن دچار خوردگی می شود. پس از بهبود بیماری، تراکم استخوان به حد طبیعی باز می گردد- به تدریج تراکم استخوان به حد طبیعی باز می گردد. در اسکن رادیوایزوتوپ استخوان، افزایش بازجذب ایزوتوپ در مفصل مبتلا به آرتریت سلی دیده می شود.

تشخیص

در فاز حاد بیماری آرتریت سلی ، سرعت رسوب گویچه های قرمز خون افزایش می یابد. کاهش تدریجی ESR نشان دهنده ی بهبودی عفونت است. آزمون مانتو مثبت می باشد. در آسپیراسیون مفصل ممکن است مقدا کمی مایع کمی کدر به دست آید که بندرت می توان ارگانیسم ها را رد آن مشاهده نمود اما کشت باکتری، وجود باسیل سل را در آن مسجل می سازد. در بررسی چرک تخلیه شده از یک آبسه غالباً باسیل سل مشاهده می شود. در بیوپسی سینوویال ضخیم شده، ویژگی های تیپیک بافت شناسی سل وجود دارد (گرانولاسیون پنیری و باسیل های اسید فَست)

عوارض

عوارض آرتریت سلی عبارتند از: 1) ایجاد سینوس تخلیه 2) ایجاد عفونت ثانویه از محل سینوس تخلیه. 3)انتشار عفونت به نقاط دیگر بدن. سایر عوارض این عفونت در محل های خاصی رخ می دهند، مثلاً فشار آوردن بر طناب نخاعی به وسیله یک آبسه در سل ستون فقرات.

سیر بیماری عمدتاً به شرایط زندگی بیمار، سرعت آغاز درمان و کارایی درمان بستگی دارد. در شرایط مطلوب، درمان زودرس معمولاً به بهود تدریجی بیماری آرتریت سلی با حفظ وضعیت طبیعی مفصل منجر می گردد اما در شرایط نامطلوب با پیشرفت بیماری، مفصل به طور گسترده یا کامل تخریب خواهد شد.

درمان آرتریت سلی

اصول درمان این عفونت برای همه مفاصل مشابه بوده، داروهای ضد باکتریایی اساس این درمان را تشکیل می دهند.

داروهای ضد باکتریایی

امروزه چندین داروی ضد آرتریت سلی انتخابی در دسترس می باشد، شامل ریفامپین، ایزونیازید، پیرازین آمید، استرپتومایسین و اتامبوتول. رژیم های درمانی متنوعی هستند اما یک ترکیب دارویی رایج، مصرف ریفامپین، ایزونیازید و پیرازین آمید به طور همزمان و در موارد مناسب، اضافه نمودن استرپتومایسین یا اتامبوتول (بسته به مقاومت ارگانیسم) می باشد. داروها باید به مدت 6 تا 9 ماه مصرف شوند (مصر استرپتومایسین یا اتامبوتول پس از 2 ماه قطع می شود). مراقبت دقیق از نظر بروز عوارض جانبی داروها ضروری می باشد به ویژه در مورد اتامبوتول که آتروفی عصب بینایی ایجاد می کند و استرپتومایسین که باعث اختلال شنوایی می شود. وضعیت عملکرد کبدی در طول درمان آرتریت سلی باید تحت نظر قرار گیرد زیرا ریفامپین، ایزونیازید و پیرازین آمید ممکن است باعث آسب سلول های کبدی شوند. یکی دیگر از معایب استرپتومایسین این است که باید به صورت داخل عضلانی تجویز گردد.

درمان های موضعی

درمان های موضعی بسته به مفصل مبتلا به آرتریت سلی هستند. در موارد سل مفاصل بزرگ مانند مفصل ران یا زانو ممکن است در اوایل سیر بیماری، یک دوره استراحت در بستر ضروری باشد اما در عفونت مفاصل کوچکتر به ویژه در اندام فوقانی بیمار ممکن است در تمام طول دوره ی فعالیت طبیعی داشته باشد. بی حرکت ساختن مفصل مبتلا در گچ، معمولاً در اوایل سیر بیماری، جهت تخفیف درد و ایجاد وضعیت مطلوب برای بهبود مفصل توصیه می شود. بی حرکت ساختن مفصل در آتل را باید به مدت 2 تا 4 ماه، بسته به شدت بیماری آرتریت سلی ، ادامه داد. در طی این مدت، آبسه ها باید به وسیله آسپیراسیون یا اطریق انجام جراحی تخلیه شوند. مراحل بعدی درمان به سیر بیماری وابسته است. اگر غضروف و استخوان سالم مانده باشد، علائم موضعی التهاب فروکش کند و میزان ESR به حد طبیعی باز گردد، پیش آگهی بیماری مطلوب بوده، فعالیت را می توان به طور پیشرونده و تدریجی افزایش داد. اما اگر بیماری آرتریت سلی به حدی پیشرفت کند که غضروف مفصلی و استخوان زیر آن تخریب شود، یک دوره ی اضافی بی حرکتی مفصل ممکن است ضروری باشد و جمود مفصل – معمولاً با عمل جراحی- پیامد نهایی این وضعیت خواهد بود. در برخی بیماران، انتخاب شده، انجام جراحی تعویض مفاصل بزرگ پس از درمان موفقیت آمیز ضدمیکروبی ممکن است عاقلانه باشد. این عمل جراحی تنها باید زمانی مطرح شود که بیماری آرتریت سلی از لحاظ بالینی به مدت حداقل یک سال بدون علامت بوده، میزان ESR طبیعی باشد.

ساییدگی مفاصل چیست -ساییدگی مفاصل شایع ترین علت درد و ناتوانی در افراد مسن وشایع ترین بیماری مفصلی است. در خانم ها ساییدگی مفاصل زانو و دست و در مردان ساییدگی مفصل لگن شایع تر است.

علایم ساییدگی مفاصل در خانم ها شایع تر است.

دیابت ، فشار خون بالا و افزایش اسیداوریك خون نیز باعث افزایش احتمال ساییدگی مفاصل می‌گردند. ساییدگی مفصلی معمولاً خود را با درد نشان می‌دهد كه با افزایش میزان ساییدگی، مقدار درد بیشتر می‌شود. سپس درد مفاصل باعث ضعف عضلانی و درد در عضلات مربوط به آن مفصل می‌شود. در صورت تقویت عضلات، این درد كاهش می‌یابد. برخی از بیماران از خشك بودن بدن و مفاصل بعد از بیدار شدن از خواب شكایت می‌كنند، اما معمولاً خشكی بدن كمتر از نیم ساعت طول می‌كشد.

درمان

1- وزن بدن باید كم شود این امر درد ناشی از ساییدگی مفاصل شما را کاهش می دهد .

2- استفاده از گرما باعث كاهش درد می‌شود. برای این كار می‌توان از كیسه آب گرم استفاده كرد. اگر استفاده از گرما ممنوعیت خاصی نداشته باشد، می توان از روش های زیر استفاده کرد:

الف) قرار دادن مفصل مبتلا به ساییدگی در آب گرم 40- 38 درجه سانتیگراد و ماساژ آرام آن .

ب) استفاده از دوش آب گرم.

ج) قرار دادن كیسه آب گرم درون یک حوله و استفاده از آن بر روی اندام مبتلا به ساییدگی مفاصل.

باید توجه كرد كه در برخی از بیماری ها استفاده از كیسه ی آب گرم بسیار مضر است و قبل از استفاده از آن حتما باید با پزشك مشورت كرد. همچنین کیسه آب گرم نباید بر روی اندام مبتلا به ساییدگی مفاصل قرار داده شود. از گذاشتن آن در زیر اندام یا خوابیدن بر روی آن نیز باید خودداری شود.

ورزش درمانی

7- انجام برنامه ورزشی و تقویت عضلات می‌تواند به اندازه داروهای ضد درد در درمان ساییدگی مفاصل مؤثر باشند. بی‌حركتی می‌تواند باعث بدتر بیماری گردد. انجام اشتباه حركات ورزشی باعث بدتر شدن علائم و درد می‌گردد. اگر انجام ورزش های درمانی باعث تشدید درد شد، به این معنی است كه باید مقدار فعالیت كمتر گردد و بطور تدریجی میزان فعالیت افزایش داده شود.

برخی ورزش های مفید در ساییدگی مفاصل :

الف) قدم زدن روزانه به مدت 30 دقیقه كه می‌توان آن را به( 3 برنامه ی10 دقیقه ای تبدیل كرد) یا قدم زدن به مدت 45 دقیقه، سه بار در هفته.

ب) شنا

ج) تقویت عضلات اندام پائینی بخصوص عضله چهار سر ران .

به عنوان مثال می توان دو دست را به یک صندلی تکیه داد و دو زانو را تا زاویه 30 درجه به آرامی خم کرد.سپس مجدداً به حالت اول برگشت و زانوها را صاف کرد. هرچه این حرکت آرام تر انجام شود نتیجه بهتری در درمان ساییدگی مفاصل احساس خواهید کرد .

ه) كشش عضلات منتهی مفصل

در صورتی كه درد ناشی از ساییدگی مفاصل زیاد است، استفاده از عصا یا واكر توصیه می‌شود. طول عصا باید مناسب باشد.

فیزیوتراپی

استفاده از تحریك الكتریكی در كاهش درد و تقویت عضلات :

معمولاً در كلینیك های فیزیوتراپی برای كاهش درد ناشی از ساییدگی مفاصل از دستگاه خاصی جهت تحریك الكتریكی استفاده می‌شود. در حال حاضر وسایل تحریك الكتریكی جهت استفاده در منزل ساخته شده كه به راحتی قابل استفاده بوده و باعث كمتر شدن درد ساییدگی مفاصل و كاهش نیاز به دارو می‌شود.

استفاده از باند كشی یا زانوبند می‌تواند تا حدودی در كاهش درد ساییدگی مفاصل مؤثر باشد.

پیشگیری

3- جهت پیشگیری از ساییدگی مفاصل ،از كفش مناسب استفاده شود.

4- از دو زانو و چهار زانو زدن و ایستادن طولانی مدت خودداری گردد زیرا باعث تشدید ساییدگی مفاصل می گردد.

5- از بالا و پائین رفتن از پله‌ها تا حد ممكن اجتناب شود.

6- به جای نشستن روی زمین، از صندلی استفاده شود.

درمان آرتروز با ورزش -ورزش هایی برای درمان آرتروز

1. برای درمان آرتروز انگشتان خود را به هم برسانید. انگشتان خون را در محدوده ی وسیعی پخش کنید. دایره ایجاد شده را به عقب و جلو ببرید. شست خود را دور از کف دست تان بکشید. سپس شست خود را برگردانید تا بتواند نوک انگشتان دیگر را لمس کند.

2. ساعد خود را بر روی دسته صندلی آرام بگذارید. ساعد خود را برگردانید تا کف دست ها رو به سقف باشند. بعد دوباره ساعد را برگردانید تا کف دستان رو به کف زمین باشد. توجه کنید که در این نوع ورزش آرنج باید ثابت باشد .

3. ساعد خود را بر روی دسته صندلی آرام بگذارید. باید آرنج ثابت باشد. سپس برای درمان آرتروز ، مچ دست را به طرف بالا و پایین ببرید .

** تـــذکــــــر

– اگر انگشتانتان کمی سفت شده است، بعد از یک دوش آب گرم، این ورزش ها را در یک سطل پر از آب گرم انجام دهید.

– اگر صبح قبل از بلند شدن از رختخواب، دچار سفتی و سختی عضلات می شوید، این ورزش ها را انجام دهید.

– شما این ورزش ها را می توانید سر کار یا در هر جای دیگر انجام دهید.

ورزش هایی برای آرتروز پشت

1. برای درمان آرتروز پشت روی زمین و یا یک جای صاف دراز بکشید. زانوها را خم کنید. پاهایتان بر روی زمین باشد. زانوها را به چپ و راست بچرخانید.

2. بر زمین و یا یک جای صاف دراز بکشید. زانوها را خم کنید. پاهایتان بر روی زمین باشد. پشت خود را به زمین فشار دهید. استخوان ران را بچرخانید.

3. در حالی که ایستاده اید و یا نشسته اید به آرامی خود را به راست و چپ بچرخانید. در این حالت ران ها باید ثابت باشند.

تـذکر

* هر تمرینی را از 5 مرتبه شروع کرده و به 15-20 مرتبه در روز رسانید (در صورت عدم ایجاد درد)

* این ورزش را باید بر روی زمین و یا جای مسطح و سفت انجام داد.

ورزش های کششی

کشش سینه و دست برای بهبود ایستادن

بایستید، در حالی که دستانتان در دو طرف بدنتان قرار دارد. پشتتان را صاف قرار دهید و دستانتان را در پشت تان قلاب کنید و شانه را فشار دهید. شانه را به سمت جلو، و عقب بچرخانید. این کشش را چندین مرتبه تکرار کنید و بعد استراحت کنید .

کشش قسمت پایینی پشت، مفصل ران و باسن

برای درمان آرتروز بر روی زمین (به پشت )دراز بکشید. زانوهایتان را خم کنید. یک زانو را با دستانتان بگیرید و زانو را به طرف سینه خود بکشانید. برای مدتی نگه دارید، سپس زانو را دوباره به حالت اولیه خود برگردانید. با زانوی دیگر نیز همین کشش را انجام دهید .

کشش مفصل ران، زانو و عضلات اطراف ران

جلوی دیوار یا پشت صندلی بایستید. با یکی از دستانتان پای مخالف را خم کنید و قوزک پا را بگیرید و به باسن فشار آورید. سپس استراحت کنید و با دست و پای دیگر این کشش را انجام دهید.

کشش پروانه ای نشسته برای کشش داخل ران، کشاله ران، مفصل ران و زانو

برای درمان آرتروزصاف بنشینید. زانوها را خم کنید. پاشنه های پا را به هم بچسانید. زانوها به سمت بیرون باز می شوند. قوزک پاها را بگیرید. پشتتان باید صاف باشد. آرنج خود را بالای ران قرار دهید و به طرف پایین فشار بیاورید تا احساس کشیدگی کنید. برای کشش بیشتر، به کمک آرنج به ران فشار بیاورید تا زانوها به کف زمین برسند.

کشش عضلات پشت ران، مفصل ران، زانو و پشت زانو

صاف بنشینید. یکی از زانوهای خود را خم کنید. سپس خود را به سمت جلو خم کنید. دقت کنید که باید روبرو را نگاه کنید. انگشتان پا به سمت بالا باشند و سعی کنید که آنها را با دستانتان بگیرید. مدتی نگه دارید و سپس با پای دیگر این کشش را انجام دهید .

آرتروز مچ پا –

آرتروز مچ پا ، آرتروز نادری نسبت به سایر آرتروزهای مفاصل اندام تحتانی به شمار می رود و بیشتر به علت شکستگی های قدیمی مچ پا، عفونت چرکی مچ پا، هموفیلی و… اتفاق می افتد.

علائم و نشانه های آرتروز مچ پا

علائم و نشانه های آن شامل درد و محدودیت حرکات مفصلی است با توجه به اینکه در موقع راه رفتن معمولی مچ پا زیاد حرکت نمی کند، بیمارمبتلا به آرتروز مچ پا ممکن است علی رغم آسیب های نسبتاً پیشرفته، ناراحتی چندانی نداشته باشد. تشخیص نیز بعد شرح حال و معاینه و تصاویر رادیولوژی داده می شود.

درمان آرتروز مچ پا

مصرف دارو

استفاده از مسکن هایی مثل ایبوپروفن، ناپروکسن، دیکلوفناک بسته برای درمان آرتروز مچ پا و با توجه به نظر پزشک معالج .
گرمای موضعی و آب درمانی
استفاده از کفش چکمه ایدر
در صورت عدم بهبودی تزریق کورتون داخل مفصل
اگر هیچ یک از اقدامات فوق مؤثر واقع نشد از اقداماتی مثل جوش دادن مفصل استفاده می شود. تعویض کامل مفصل مچ پا با مفصل مصنوعی هنوز نتایج چندان مشخصی ندارد.
تمرین های فیزیوتراپی

1. برای درمان آرتروز مچ پا درجایی بنشینید که پاهایتان به زمین نرسد. پاهایتان را بالا و پایین ببرید.

2. همان جا بنشینید، این بار پاهایتان را به گردش در آورید، مانند حرکت عقربه های ساعت و برعکس .

3. انگشت شست پایتان را بالا و پایین ببرید.

4. بنشینید و لبه خارجی پایتان را برروی زمین نگه دارید. لبه درونی پاهایتان را بالا ببرید (در اینجا می توانید کف پایتان را ببینید). کمر در این حالت باید ثابت باشد.

5. بنشینید و لبه داخلی پایتان را بر روی زمین بگذارید. زانوها باید ثابت باشند.

با انجام فیزیوتراپی صحیح، تقویت عضلات اطراف مفصل مبتلا صورت می گیرد. استفاده از وسایل کمکی مانند عصا در مبتلایان به آرتروز مفصل زانو و یا مفصل ران نقش مهمی در کاهش درد دارد.

آموزش بیمار

مهمترین قسمت درمان در آرتروز مچ پا می باشد. بیمار باید روش های محافظت از مفصل مبتلا، چگونگی اصلاح شیوه ی زندگی برای کاهش صدمه به مفصل مورد نظر، ورزش های مناسب برای بیمار و نیز لزوم کاهش وزن برای کاهش فشار بر روی مفصل مبتلا در آرتروز مفصل اندام تحتانی را آموزش ببیند.

جراحی 

در صورت عدم موفقیت درمان های غیر جراحی از درمان های جراحی شامل تعویض مفصل، خشک کردن مفصل، برداشتن بخشی از استخوان شرکت کننده در مفصل و… در صورت لزوم برای درمان آرتروز مچ پا استفاده می شود.

اینها یکسری اصول کلی درمان آرتروز مچ پا در مفاصل مختلف بودند که به طور مختصر شرح داده شدند. درمان اختصاصی هر یک نیز به طور مختصر در قسمت مربوطه بیان شده است.

اصول کلی درمان

آرتروز مچ پا کاملاً متغیر بوده و از هر فردی به فرد دیگر متغیر است. بیمار می تواند دوره های تشدید و تخفیف بیماری را تجربه نماید و یا حتی در بعضی مواقع احساس بهبودی کامل کند. بنابراین درمان هر فرد باید متناسب با نیازهای او صورت گیرد. درمان آرتروز مچ پا دارای 2 نوع طبی و جراحی است.

آرتروز مچ دست به مراتب کمتر از آرتروز در اندام های تحتانی است چون تحمل وزن در این مفصل نداریم. آرتروز مچ دست غالباً متعاقب ضربه های وارد بر مچ و شکستگی های مختلف استخوان های مچ دست ایجاد می شوند.

علائم و نشانه های  آرتروز مچ دست

علائم و نشانه های این نوع آرتروزغالباً چندین سال بعد از شروع آن بروز می کند. درد، سفتی و محدودیت حرکات مفصل و کم شدن قدرت مچ دست از علایئم برجسته آرتروز مچ دست است. تشخیص بر اساس شرح حال، و علائم بالینی بیمار در معاینه و همچنین نشانه ها در عکس رادیولوژی است. درمان نیز مانند سایر آرتروز هاست.

آرتروز مفصل بین اولین استخوان کف دست با مچ دست به مراتب شایع تر از آرتروز مچ دست و به طور کلی شایع ترین مفصلی است که در دست و مچ دست دچار آرتروز می شود. علت آن تحرک بیش از حد مفصل است که در خانم های خانه دار بیشتر دیده می شود. درد، سفتی و محدودیت حرکات مفصل از علایم برجسته بیماری است. تشخیص نیز بر اساس شرح حال و معاینه بالینی بیمار و نشانه های رادیوگرافی است.

درمان  آرتروز مچ دست

درمان آرتروز مفصل بین اولین استخوان کف دست با مچ دست شامل درمان طبی و درمان های جراحی است. در درمان طبی شامل گرم نگه داشتن محل دردناک، داروهای ضدتورم و ضد درد مثل سالسیلات ها و تزریق درون مفصلی کورتون و داروهای مسکن است.

استفاده از مچ بندهای طبی بی حرکت کننده مفصل به طور متناوب در کاهش علائم مؤثر است. در صورت عدم کفایت درمان های طبی درمان های جراحی سودمند هستند.

فیزیوتراپی  آرتروز مچ دست

ورزش های زیر برای کاستن از دردهای آرتروز مچ دست طراحی شده اند. اگر این ورزش ها هر روز و ترجیحاً چند مرتبه در روز انجام شوند، می توانند تأثیر فراوانی در کم کردن درد ناشی از آرتروز داشته باشند. انجام دادن این حرکات در حالتی که دست خود را در آب گرم غوطه ور کرده باشید بسیار ساده تر خواهد بود. با این حال مراقب باشید و در محدوده ی توانایی خود عمل کنید. ورزش آرتروز مچ دست نباید طوری انجام شود که در حین اجرا موجب درد شود.

1. خم کردن انگشتان

ورزش های دست را با شل کردن عضلات دست آغاز کنید. سپس انگشتان را به صورت صاف و نزدیک به یکدیگر نگه دارید. حالا بند اول و وسط انگشتان خود را خم کنید. مچ و مفاصل دست را صاف و مستقیم نگه دارید. نرم و آهسته دست خود را به حالت اول برگردانید. همین حرکت را با دست دیگر تکرار کنید. اگر می توانید حرکت را چند بار برای هر دست تکرار کنید .

2. مشت کردن دست

حرکت را با نگه داشتن انگشتان در حالت کشیده و دور از هم آغاز کنید. سپس انگشتان را به شکل مشتی نرم و آزاد مشت کرده و شست خود را برروی باقی انگشتان قرار دهید. مراقب باشید که انگشتان را محکم به یکدیگر فشار ندهید. نرم و آهسته به حالت اولیه بازگردید. این تمرین را برای درمان آرتروز مچ هر دو دست انجام دهید.

3. باز و بسته کردن انگشتان

انگشتان خود را تاجای ممکن (بدون درد گرفتن) از یکدیگر دور کرده و چند ثانیه به همین حالت نگه دارید. به نرمی انگشتان را شل کرده و به یکدیگر نزدیک کنید. دوباره به حالت باز برگردید. این حرکت را با هر دو دست انجام داده و به تدریج تعداد دفعات آن را افزایش دهید .

4. لمس نوک انگشتان

* قسمت اول

انگشتان خود را صاف نگه دارید. شت خود را در عرض کف دست خم کرده و با نوک آن برآمدگی پایین انگشت کوچک را لمس کنید. اگر نمی توانید شست را تاجایی که این محل را لمس کند بکشید، تنها آن را تا جای ممکن خم کنید. سپس شست را به حالت اولیه برگردانید.

* قسمت دوم

سپس یک یک انگشتان را به نوک شست رسانده و شکلی مانند حرف O انگلیسی بسازید. این حرکات را نرم و آرام انجام دهید و پس از انجام حرکت با تمام انگشتان، کل تمرین را با دست دیگر تکرار کنید .

5. راه بردن انگشتان

کف دست خود را بر روی صافی مانند میز قرار دهید به طوری که انگشتان اندکی با هم فاصله داشته باشند. انگشتان را یک به یک به سمت شست حرکت دهید. حرکت را با بلند کردن و حرکت دادن انگشت اشاره آغاز کرده و به ترتیب با دیگر انگشتان ادامه دهید. در طی انجام این تمرین مچ دست و شست خود را ثابت نگهدارید. حرکت را با دست دیگر خود برای درمان آرتروز مچ دست انجام دهید.