تشخیص سرطان ریه

تشخیص سرطان ریه -سرطان ریه ممکن است یکی از کشنده ترین سرطان ها باشد، اما در عین حال یکی از سرطان های قابل پیشگیری می باشد.

در بیشتر موارد، سرطان ریه تا وقتی علائمی مانند سرفه ممتد و خس خس سینه را نشان ندهد، قابل تشخیص نیست.

در این زمان، پزشک عکس قفسه سینه و یا آزمایشات تصویربرداری را از بیمار می خواهد.

همچنین خلط همراه سرفه را آزمایش می کند.

اگر این آزمایشات نشان داد که شما مبتلا به سرطان هستید، به احتمال زیاد نمونه برداری از ریه شما انجام خواهد گرفت.

تشخیص سرطان ریهبیوپسی ریه
اگر عکس قفسه سینه را گرفتید و مشکوک به سرطان ریه شدید و یا سلول های سرطانی در آزمایش خلط ظاهر شد، بیوپسی یا نمونه برداری برای تایید تشخیص به کار می رود.

نمونه کوچکی از توده مشکوک ریه با سوزن برداشته می شود تا زیر میکروسکوپ بررسی شود.

یک آسیب شناس با دیدن زیر میکروسکوپ می تواند بگوید که آیا سرطان وجود دارد یا نه؟ و از چه نوعی می باشد.

درمان سرطان ریه ابتدایی
هنگامی که سرطان سلول های بزرگ ریه قبل از پخش شدن در بدن تشخیص داده شود، با جراحی قابل درمان است.
جراح، آن قسمت ریه را که سرطانی شده است، برمی دارد.
برخی از بیماران بعد از جراحی، نیاز به پرتودرمانی و یا شیمی درمانی دارند تا اگر باقیمانده سرطان در بدن وجود دارد، از بین برود.
جراحی برای بیماران مبتلا به سلول های کوچک سرطانی مفید نمی باشد، زیرا در همان زمان تشخیص، به راحتی در بدن پخش می شود.

درمان سرطان ریه پیشرفته
هنگامی که سرطان ریه در بدن پخش شده باشد، درمان شامل کیفیت بهتر زندگی و طول عمر بیشتر بیماران است.
پرتودرمانی و شیمی درمانی می تواند سلول های سرطانی را کوچک و علائم را کنترل کند
شیمی درمانی یکی از مهم‌ترین درمان ها برای سلول های سرطانی کوچک ریه می باشد.

درمان هدفمند
درمان هدفمند، یک نوع جدید درمان سرطان است که اغلب با شیمی درمانی و درمان های دیگر استفاده می شود.

این نوع درمان، از رشد عروق خونی جدید که خوراک سلول های سرطانی است، جلوگیری می کند.

این نوع، برای بیماران مبتلا به سرطان ریه پیشرفته که از شیمی درمانی استفاده می کنند، مفید می باشد.

هدف از این نوع درمان، قطع پیام هایی است که موجب تکثیر سلول های سرطانی در بدن می شود.

جلوگیری از سرطان ریه
سرطان ریه ممکن است یکی از کشنده ترین سرطان ها باشد، اما در عین حال یکی از سرطان های قابل پیشگیری می باشد.
اگر به شما بگویند که مبتلا به سرطان ریه شده اید، ممکن است شوکه شوید و اگر سیگار بکشید، خود را متهم می کنید.
پس بهتر است تا دیر نشده، عادات غلط زندگی خود را تغییر دهید.

شواهدی وجود دارد که نشان می دهد بیماران مبتلا به سرطان ریه که کشیدن سیگار را قطع کرده اند، زندگی بهتری نسبت به آنها که سیگار را ترک نکرده اند، دارند.

سیگار نکشید و یا اگر عادت به سیگار کشیدن دارید، از کسی کمک بگیرید تا سیگار را ترک کنید.

در عرض 5 سال که سیگار کشیدن را ترک کنید، خطر مرگ در اثر سرطان ریه نصف می شود.

در عرض 10 سال که سیگار کشیدن را ترک کنید، خطر مرگ در اثر سرطان ریه مانند فردی است که تا به حال سیگار نکشیده است.

سرطان مغز چیست

سرطان مغز چیست -سرطان مغز یکی از بیماری های مربوط به مغز است که سلول های سرطانی در بافت مغز رشد می کنند. سلول های سرطانی به صورت توده ای رشد می کنند و با عملکرد مغز مانند: کنترل عضلات، کنترل احساسات، حافظه و سایر عملکردهای طبیعی بدن تداخل دارند.

سرطان مغز چیستانواع سرطان مغز

دو نوع سرطان مغز وجود دارد:
یکی سرطان اولیه مغز که از خود سلول های مغز شروع می شود.
دیگری، سرطان متاستاتیک مغز که در نقطه ای دیگری از بدن مثل ریه شروع شده و به مغز می رسد.
تومورهای مغزی می توانند خوش خیم و بدون سلول های سرطانی باشند و یا بدخیم و با سلول های سرطانی باشند.
اگر این تومورها (چه بدخیم و چه خوش خیم) زیاد بزرگ شوند، منجر به افزایش فشار داخل جمجمه و یا آسیب عروقی و یا مانع جریان مایع مغزی نخاعی می شوند.

سرطان متاستاتیک مغز
سلول های سرطانی در هر یک اندام های بدن مثل ریه، می توانند از طریق جریان خون و یا سیستم لنفاوی به دیگر اندام ها مثل مغز انتقال یابند.
سرطان متاستاتیک مغز شیوع بیشتری نسبت به سرطان اولیه مغز دارد.
این نوع سرطان معمولا با نام اندام و یا بافتی که سرطان از آنجا شروع شده، نامیده می شود؛ برای مثال سرطان متاستاتیک ریه و یا سینه در مغز، شایع ترین انواع سرطان های متاستاتیک مغز می باشند.
هیچ مدرکی دال بر مسری بودن سرطان مغز و ایجاد آن در اثر ضربه به سر و یا استفاده از موبایل ثابت نشده است

علائم سرطان مغز
– سردرد که غالبا در صبح ها بدتر می شود.
– تهوع و استفراغ
– تغییر در صحبت کردن، شنیدن و یا دیدن
– مشکلات در تعادل و راه رفتن
– مشکلات در تفکر و حافظه
– انقباض و حرکت شدید و کشش ماهیچه
– بی حسی و یا گزگز دست ها و پاها
– ضعف
– تشنج
– تاری دید
– تغییرات هوشیاری
– تغییر ظرفیت ذهنی، تکلم و شخصیت
– بی خوابی
– گیجی
– فشار مغز
– ورم مغز
هیچ کدام از این علائم و یا مجموعه ای از این علائم نشان‌دهنده سرطان مغز نمی باشد و ممکن است در فردی که سرطان مغز هم ندارد، دیده شوند.

علل سرطان مغز
هیچ کس علت دقیق سرطان مغز را نمی داند.
در برخی خانواده ها، سابقه ابتلا به سرطان مغز وجود دارد، اما هنوز وراثت به عنوان علت این سرطان شناخته نشده است.
برخی پزشکان، عفونت های ویروسی مثل ویروس ایدز را علت سرطان مغز می دانند، اما هنوز این مسئله هم ثابت نشده است.
برخی، آسپارتام (یک شیرین کننده مصنوعی) را علت این سرطان می دانند، اما FDA (ادره غذا و داروی آمریکا) با این نظر مخالف است.
در مورد این سرطان، هیچ مدرکی دال بر مسری بودن آن، ایجاد آن در اثر ضربه به سر و یا استفاده از موبایل ثابت نشده است.

افراد در معرض خطر
– کارکنان پالایشگاه نفت
– عرضه کنندگان سوخت ها از قبیل: بنزین
– شیمی‌دانان و داروسازان
– کارگران صنایع لاستیک سازی
– افراد سیگاری
– قرار گرفتن در معرض اشعه

تشخیص  سرطان مغز
– بررسی وضعیت سلامتی فرد و معاینه بدنی او بسیار مهم است.
– یکی از آزمایشاتی که نشان‌دهنده سرطان مغز است، سی تی اسکن است. این آزمایش شبیه اشعه ایکس می باشد و دردناک نیست. در برخی مواقع، این آزمایش نیاز به تزریق ماده ای در رگ دارد تا تصویر بهتری از ساختار مغز را نشان دهد.
– یکی دیگر از آزمایشات، ام آر آی (MRI) می باشد. مشاهده ساختار مغز در MRI بهتر از سی تی اسکن می باشد.
– بیوپسی (نمونه بردای از بافت مغز)
– شمارش تعداد گلبول های سفید خون
– بررسی مایع مغزی نخاعی
– بررسی فشار داخل جمجمه

درمان سرطان مغز
درمان این بیماری بستگی به نوع سرطان، منطقه درگیر سلول های سرطانی، اندازه سلول های سرطانی، سن بیمار و وضعیت سلامتی بیمار دارد.
– جراحی : تمام سلول های سرطانی را از سلول های سالم جدا کرده و برمی دارند.
– پرتودرمانی : با استفاده از اشعه با انرژی زیاد، سلول های سرطانی را تخریب می کنند.
– شیمی درمانی : با استفاده از مواد شیمیایی (داروها)، سلول های سرطانی تخریب می شوند.
در برخی مواقع نیز مجموعه ای از جراحی، پرتودرمانی و شیمی درمانی را به کار می برند.
– برخی دیگر از درمان ها شامل: گرمادرمانی، درمان با استفاده از سلول های ایمنی و یا استروئید برای کاهش التهاب و ورم مغز می باشد.

درمان های مکمل
– طب سوزنی
– هیپنوتیزم
– مدیتیشن
– درمان با موسیقی
– ورزش هایی برای شل کردن عضلات

پیشگیری
هیچ راهی برای پیشگیری از این سرطان وجود ندارد.
اما برخی تحقیقات نشان داده است افرادی که سیگار می کشند، یا در معرض گرما قرار دارند، یا عفونت ویروسی دارند و یا در معرض مواد سمی محیط زیست قرار دارند، بیشتر دچار سرطان مغز می شوند.

پیشگیری از سرطان روده بزرگ

پیشگیری از سرطان روده بزرگ -می توان با انجام تست های غربالگری مخصوص سرطان روده بزرگ (تست هایی نظیر کولونوسکوپی، تست خون نهفته در مدفوع، سیگموئیدوسکوپی)، سرطان را در مراحل اولیه تشخیص داد و جلوی پیشرفت آن را گرفت. غربالگری بهترین راه جلوگیری از مرگ و میر به دلیل سرطان روده بزرگ است.
 سرطان روده بزرگ
1- اگر سن شما 50 سال و بیشتر است، هر چند وقت یک بار تست غربالگری سرطان روده بزرگ را انجام دهید.
بیشتر از 90 درصد افرادی که سرطان روده بزرگ دارند، 50 ساله و بزرگ‌تر هستند و معمولا سن شایع برای ابتلا به سرطان روده بزرگ 64 سالگی می باشد. تحقیقات نشان می دهد که حدود یک نفر از هر 4 نفری که بالای سن 50 سالگی قرار دارند، پولیپ روده دارند (مراحل اولیه سرطان روده). درنتیجه انجام تست های غربالگری به طور منظم، نقش بسیار مهمی را در تشخیص اولیه سرطان روده بزرگ ایفا می کند.

2- سابقه خانواگی مهم است.
سابقه خانوادگی، نقش مهمی در ابتلا به انواع بیماری ها دارد. اگر در خانواده تان سابقه ابتلا به پولیپ و یا سرطان روده بزرگ وجود دارد، به پزشک بگویید و از او در مورد راه‌های پیشگیری از این سرطان سئوال کنید. انواع سرطان ها مانند سرطان معده، کبد و استخوان هم ممکن است با این بروز سرطان در ارتباط باشند.

3- مشاوره ژنتیک کنید.
افرادی که ژن های جهش یافته مربوط به سرطان روده را به طور ارثی دارند، بیشتر احتمال ابتلا به سرطان روده بزرگ را دارا می باشند. لذا باید مشاوره ژنتیک را در نظر بگیرید.

4- وزن خود را در حد متعادل نگه دارید.
تحقیقات نشان می دهد که مردان چاق بیشتر از زنان چاق در معرض ابتلا به سرطان روده بزرگ قرار دارند. همچنین تحقیقات نشان می دهد که افراد با چاقی شکمی (چاقی سیبی شکل)، بیشتر از افراد با چاقی باسن (چاقی گلابی شکل) در معرض ابتلا به سرطان روده بزرگ هستند.

5- رژیم غذایی متعادلی داشته باشید.
داشتن رژیم های غذایی با چربی بالا (مخصوصا چربی های حیوانی) در ارتباط مستقیم با بروز سرطان روده بزرگ قراردارد. همچنین پیروی از رژیم با فیبرغذایی بالا و استفاده فراوان از میوه و سبزیجات نقش موثری در پیشگیری سرطان روده بزرگ دارد.
سرطان روده قابل پیشگیری است و می توان با از بین بردن پولیپ های پیش سرطانی روده، جلوی بدخیم شدن آنها و بروز سرطان را گرفت
6- ورزش و فعالیت بدنی داشته باشید.
تحقیقات نشان می دهد که ورزش کردن شانس ابتلا به سرطان روده بزرگ را به طور قابل توجهی کاهش می دهد.

7- سیگار نکشید.
سیگار کشیدن یکی از عواملی است که شانس ابتلا به سرطان روده بزرگ را افزایش می دهد. مصرف تنباکو از طریق تنفس، عامل مهمی در بروز سرطان روده بزرگ می باشد. همچنین تنباکو عامل مهمی برای تحریک پولیپ روده و افزایش اندازه آن می باشد.

8- کمتر در معرض تابش اشعه قرار بگیرید.
طبق تحقیقات هرچه کمتر در معرض اشعه قرار بگیرید، کمتر احتمال دارد که به سرطان روده بزرگ مبتلا شوید.

9- اگر شاهد علایم سرطان روده در خودتان هستید، حتما به پزشک متخصص مراجعه کنید.
گاهی اوقات سرطان روده بزرگ علایمی ندارد، اگرچه در مراحل پیشرفته، علایمی مانند مدفوع خونی، دل‌درد و کاهش وزن بدون دلیل دیده می شود.

سرطان روده بزرگ قابل پیشگیری است
در کل باید به این نکته اشاره کرد که سرطان روده قابل پیشگیری است و می توان با از بین بردن پولیپ های پیش سرطانی روده، جلوی بدخیم شدن آنها و بروز سرطان را گرفت.
همانطور که گفته شد می توان با انجام تست های غربالگری مخصوص سرطان روده بزرگ (تست هایی نظیر کولونوسکوپی، تست خون نهفته در مدفوع، سیگموئیدوسکوپی)، سرطان را در مراحل اولیه تشخیص داد و جلوی پیشرفت آن را گرفت. غربالگری بهترین راه جلوگیری از مرگ و میر به دلیل سرطان روده بزرگ است.

علایم شایع سرطان روده بزرگ
متاسفانه بیمارانی که در مراحل اولیه سرطان روده بزرگ هستند، هیچگونه علامت نگران کننده و مشهودی را مبنی بر سرطانی بودن روده ندارند، به همین دلیل است که بر انجام تست غربالگری تاکید می شود.
هرچه پولیپ هایی که منجر به سرطان می شوند، بزرگتر شوند، علایم آشکارتر می شوند، علایمی مانند:
– مدفوع خونی
– خونریزی میکروسکوپی که می تواند منجر به کم خونی و پایین آمدن گلبول های قرمز خون شود
– درد شکم
– تغییر عادات دفع و اجابت مزاج
– کاهش وزن بدون دلیل
متاسفانه بیمارانی که در مراحل اولیه سرطان روده بزرگ هستند، هیچگونه علامت نگران کننده و مشهودی را مبنی بر سرطانی بودن روده ندارند، به همین دلیل است که بر انجام تست غربالگری تاکید می شود

آزمایش های غربالگری سرطان روده بزرگ
1- کولونوسکوپی: تست رایج در بزرگسالان است که برای بررسی پولیپ هایی که احتمالا سرطانی شدند، به کار می رود. این نوع پولیپ ها معمولا غیر سرطانی هستند، اما نیاز به آزمایش و بررسی دارند تا مطمئن شویم که بدخیم نشده اند.
در اغلب موارد هیچ نوع علایمی مبنی بر سرطانی بودن پولیپ ها به دست نمی آید. اگر سابقه سرطان روده بزرگ در خانواده شما وجود داشته باشد، پزشک توصیه می کند که این تست غربالگری را هر ساله انجام دهید.

2- تست نمونه مدفوع : اگر در مدفوع فردی خون وجود داشته باشد، پزشک حتما به فرد توصیه می کند تا تست نمونه مدفوع را انجام دهد. دلایل متعددی برای خونی شدن مدفوع وجود دارد. وجود خون در مدفوع می تواند نشان دهنده ابتلا به سرطان روده بزرگ باشد.

3- تست اشعه ایکس: برای تشخیص سرطان روده بزرگ ممکن است تست اشعهx انجام گیرد. ماده حاجب وارد بدن فرد می شود. اگر هر گونه ناهنجاری در این تست دیده شود، تست کولونوسکوپی داده می شود تا هرگونه پولیپ سرطانی را بررسی کند.

4- بیوپسی : اگر بافت روده بزرگ مشکوک به سرطان باشد، نمونه برداری یا بیوپسی انجام می گیرد. این نمونه برداری تعیین خواهد کرد که آیا سلول غیر طبیعی در روده وجود دارد یا نه.

روش انجام شیمی درمانی

روش انجام شیمی درمانی -اگرچه شیمی‌درمانی یکی از راهکارهای موثر در درمان سرطان‌های مختلف است،‌ اما به نظر می‌رسد خودش روی سلول‌های سالم بدن تاثیر می‌گذارد و باعث می‌شود که با تولید نوعی پروتئین، به رشد و مقاوم‌تر شدن سلول‌های سرطانی کمک شود.
شیمی درمانی
روش انجام شیمی درمانیبعضی افراد مبتلا به سرطان دوست دارند تمامی ریزه کاری های بیماری و درمان خود را بدانند و بعضی دیگر اطلاعات کلی را دوست دارند.
همیشه خودتان را هنگام پرسش از پزشکان پرستاران و داروخانه آزاد احساس کنید و هر مقدار که لازم است سئوال کنید. اگر متوجه جواب سئوال نشدید، مجدداً سئوال کنید تا متوجه شوید.
برای این که مطمئن شوید تمام جواب هایی که می خواهید را دریافت کرده اید، بهتر است یک لیست از سئوال های خود را قبل از مراجعه به پزشک تهیه کنید.

شیمی درمانی در کجا انجام می شود ؟
شیمی درمانی در محل های مختلفی می تواند انجام شود :
ـ منزل
ـ مطب پزشک
ـ کلینیک
ـ بیمارستان به صورت سرپایی و یا بستری

انتخاب محل شیمی درمانی بسته به نوع درمان، نوع داروها، نوع بیمه و نهایتا تمایل خود شما دارد. اکثر بیماران، شیمی درمانی را به طور سرپایی دریافت می کنند. گاها، ممکن است شیمی درمانی در بیمارستان شروع شود تا بیمار در شروع درمان به طور دقیق تحت نظر قرار گرفته شود و در صورت عدم بروز عارضه، سپس درمان به صورت سرپایی ادامه یابد.
بعضی از انواع شیمی درمانی نیاز به تزریق سرم به طور مداوم دارد. در این حالت بیمار باید در بیمارستان بستری گردد
برای چه مدتی باید شیمی درمانی شد؟
جواب این سئوال بستگی دارد به :
ـ نوع سرطان
ـ هدف درمانی
ـ نوع داروهایی که مصرف می شود
ـ پاسخ بدن به این داروها

شما ممکن است هرروز، هر هفته و یا هرماه طبق برنامه، شیمی درمانی دریافت کنید. شیمی درمانی معمولاً به صورت دوره ای تجویز می شود که در فواصل آن درمان قطع و به اصطلاح به بیمار استراحت داده می شود.
این دوره های استراحت به بدن شما این شانس را می دهد که سلول های جدید سالم ساخته و قدرت خود را به دست آورد. شما باید از تیم درمانی خود، فواصل درمانی و مدت آن را سئوال کنید.
مقید بودن شما به فواصل درمانی جهت عملکرد صحیح داروها بسیار مهم است. در این برنامه ی درمانی، گاها به عللی از جمله تعطیلات ممکن است تغییرات مختصری داده شود. اگر شما به علتی یک دوره درمانی را مراجعه نکرده اید، حتما سریعا به پزشک خود اطلاع دهید.
گاها پزشک مجبور است بر اساس نتایج آزمایشات خونی و عوارض دیگر، زمان درمان شما را به تعویق اندازد. پزشک شما خواهد گفت که در این دوره چه کار باید کنید و چه مدت درمان به تعویق می افتد.

شیمی درمانی چگونه تجویز می شود؟
شیمی درمانی به روش های مختلف از جمله از طریق ورید و یا از طریق خوراکی و یا از طریق تزریق عضلانی و گاها زیرجلدی تجویز می شود.

ـ تزریق وریدی: در اغلب موارد شیمی درمانی از طریق تزریق وریدی انجام می شود. غالباً یک سوزن باریک در عروق وریدی پشت دست و یا قدام ساعد در هر بار شیمی درمانی گذاشته شده و در پایان شیمی درمانی خارج می شود.
در صورت بروز هر کدام از عوارض زیر در ضمن شیمی درمانی، فورا باید به پرستار و یا پزشک اطلاع دهید:
* اگر شما سرمای شدید و یا گرگرفتگی و یا ناراحتی غیرطبیعی در اطراف محل ورود سوزن در هنگام شیمی درمانی احساس کردید.
* هم چنین هرگونه درد، سوزش، قرمزی پوست، ورم و یا احساس ناراحتی که در ضمن و بعد از اتمام شیمی درمانی حس کردید، گزارش کنید.
شیمی درمانی وریدی ممکن است از طریق کاتتر و یا پورت و یا به وسیله ی پمپ تجویز شود.
شیمی‌درمانی
کاتتر یک لوله نرم و باریک و ارتجاعی است که در یک رگ بزرگ وارد می شود و تا هنگامی که نیاز باشد جهت بیمارانی که نیاز به تزریقات وریدی مکرر دارند حفظ می شود.
از طریق این کاتتر، هم می توان تزریقات را انجام داد و هم نمونه گیری خون انجام داد. گاهاً این کاتترها را به یک پورت وصل می کنند. پورت یک وسیله پلاستیکی و یا فلزی است که در زیر پوست کار گذاشته می شود و می توان تا هنگامی که نیاز است از آن استفاده کرد. گاها جهت تنظیم سرعت تزریق، از پمپ استفاده می شود.
اکثرا پمپ ها متحرک و قابل جابه جایی هستند که به بیمار اجازه می دهد در هنگام درمان، تحرک داشته باشد.
کاتترها، پورت ها و پمپ ها هیچ کدام ایجاد درد نمی کنند، به شرطی که درست کار گذاشته شده باشند و خوب از آنها نگهداری و مراقبت شود.
کاتترها معمولاً در عروق بزرگ به خصوص درقدام قفسه صدری و وریدهای مرکزی کارگزاری می شود. می توان از کاتترهای محیطی در قدام ساعد هم استفاده کرد. گاهی کاتترها را در شریان ها کارمی گذارند. جهت تزریق درون نخاع و درون حفرات بدن مانند درون شکم و لگن و قفسه صدری هم از کاتترها استفاده می شود.

ـ درمان از طریق دهان یا خوراکی: گاهی داروهای شیمی درمانی را به صورت قرص و کپسول مصرف می کنند.

ـ درمان توسط تزریق: از سوزن و سرنگ جهت تزریق دارو به یکی از روش های زیر استفاده می شود:
ـ درون عضلانی
ـ زیرجلدی
ـ تزریق درون ضایعه از طریق پوست

شیمی‌درمانی و مقاوم شدن سلول‌های سرطانی
اگرچه شیمی‌درمانی یکی از راهکارهای موثر در درمان سرطان‌های مختلف است،‌ اما به نظر می‌رسد خودش روی سلول‌های سالم بدن تاثیر می‌گذارد و باعث می‌شود که با تولید نوعی پروتئین، به رشد و مقاوم‌تر شدن سلول‌های سرطانی کمک شود.
تصور کنید که خانه‌ شما دچار آتش‌سوزی شده و آتش‌نشان‌ها، مشغول رساندن آب برای خاموش کردن آتش باشند. در این حالت،‌ اگر ببینید ریختن آب در واقع باعث افزایش شعله‌های آتش می‌شود چه فکری می‌کنید؟
به نظر می‌رسد این همان اتفاقی است که در مورد شیمی‌درمانی و سرطان می‌‌افتد.
به گزارش دیسکاوری،‌ محققین در مطالعه جدید خود نشان داده‌اند که اگرچه ما فکر می‌کنیم شیمی‌درمانی،‌ درمانی موثر برای سرطان است، اما در واقع می‌تواند کاتالیزوری بسیار آسیب‌زننده باشد.

شیمی‌درمانی باعث رشد و مقاوم شدن سلول‌های سرطانی می‌شود
شیمی درمانی سلول‌های سرطانی را از بین می‌برد و به خاطر همین طبیعت تهاجمی، این روش درمانی همچنان یکی از روش‌های پرکاربرد در مبارزه با سرطان است. با این وجود، دانشمندان هشدار می‌دهند که شیمی‌درمانی در برخی موارد خودش می‌تواند به رشد تومور سرطانی کمک کند.
محققین، تاثیر شیمی‌درمانی را بر مردان مبتلا به سرطان پروستات مورد مطالعه قرار دادند. آن‌ها متوجه نوعی آسیب به دی.ان.ای سلول‌های سالم بدن این افراد شدند،‌ به نحوی که این سلول‌ها حاوی مقدار بالاتری از ماده‌ای موسوم به دبلیو.ان.تی.16.بی بودند،‌ نوعی پروتئین که در واقع به بقای سلول‌های سرطانی کمک می‌کند.
پیتر نلسون، از مرکز مطالعات سرطان فرد هوتچینسون واقع در سیاتل و از محققین این مطالعه در این‌باره می‌گوید: “افزایش دبلیو.ان.تی.16.بی چیزی بود که ما اصلا انتظارش را نداشتیم. این ماده وارد تعامل با سلول‌های تومور نزدیک می‌شود و باعث می‌شود که آن‌ها رشد کنند،‌ حمله کنند و مهم‌تر از همه این که، در برابر درمان‌ها مقاوم‌تر شوند.”
نلسون و همکارانش در مطالعات خود بر روی افراد مبتلا به سرطان سینه و سرطان تخمدان هم،‌ همین نتایج را تایید کرده‌اند.
البته این نتایج بدان معنا نیست که باید شیمی‌درمانی را به کلی کنار گذاشت. هنوز هم شیمی‌درمانی روش درمانی موثر برای نجات جان بسیاری از مبتلایان به سرطان در سراسر دنیا محسوب می‌شود. در واقع، این مطالعه مقدمه‌ای برای مطالعات بیشتر در آینده خواهد بود تا شاید بتوان به راهکار درمانی مناسب‌تری دست یافت.
فرآوری: معصومه آیت اللهی

سرطان کولورکتال چیست

سرطان کولورکتال چیست -سرطان کورکتال وقتی رخ می دهد که سلول هایی غیرطبیعی در دیواره روده بزرگ یا مقعد رشد کنند.

سرطان کولورکتال چیستاین سرطان اول به صورت پولیپ (غده های خوش خیم در سطح داخلی روده بزرگ) ظاهر می شود.
دو نوع شایع پولیپ ها عبارتند از: آدنوم و هیپرپلاستیک.

پولیپ ها در رشد سلول ها و ترمیم دیواره روده بزرگ اختلال ایجاد می کنند. بیشتر پولیپ ها خوش خیم می باشند، اما برخی از آنها سرطانی می شوند.
اگر این پولیپ ها را زود تشخیص داده و از روده بزرگ خارج کنیم، از سرطان کولورکتال جلوگیری می‌شود.

عوامل خطر سرطان کولورکتال که نمی توان آنها را تغییر داد
– سن : بیشتر مبتلایان به این نوع سرطان بیشتر از 50 سال سن دارند.
– ابتلا به بیماری های التهابی روده و یا پولیپ روده
– سابقه خانوادگی ابتلا به سرطان کولورکتال
– سابقه خانوادگی ابتلا به سرطان سینه و یا تخمدان

عوامل خطر سرطان کولورکتال که می توان آنها را کنترل کرد
– رژیم غذایی دارای مقدار زیادی گوشت قرمز و یا گوشت های فرآوری شده مثل سوسیس و کالباس
– چاقی
– چاقی شکم
– کمی تحرک بدنی
– سیگار کشیدن
– نوشیدن الکل
کولونوسکوپی نه تنها تومورها را مشخص می کند، بلکه پولیپ ها را نیز از بدن خارج می کند و به این وسیله از سرطان روده جلوگیری می شود
علائم هشداردهنده سرطان کولورکتال
معمولا هیچ علامتی برای این سرطان وجود ندارد. برای این منظور بهترین کار غربالگری (کولونوسکوپی) می باشد.
هرچه قدر زودتر سرطان را تشخیص دهیم، درمانش بهتر خواهد بود.
سرطان که پیشرفت کند، بیمار ممکن است متوجه خون در مدفوع خود شود، درد شکم داشته باشد، تغییر اجابت مزاج داشته باشد (گاهی یبوست و گاهی اسهال داشته باشد)، کاهش وزن بدون دلیل داشته باشد و احساس خستگی کند.
زمانی که این علائم ظاهر می شوند، تومور بزرگ شده است و درمان سخت تر است.

کولونوسکوپی واقعی
از آنجایی که نمی توان متوجه این سرطان شد (علامتی ندارد)، لذا غربالگری تنها راه تشخیص آن می باشد.
در آغاز سن 50 سالگی، بیشتر مردم باید کولونوسکوپی را هر 10 سال یک بار انجام دهند.
در روش کولونوسکوپی، برای بررسی روده بزرگ و راست روده، یک دوربین کوچک را وارد روده می کنند.
این آزمایش تنها تومورها را مشخص نمی کند، بلکه پولیپ ها را از بدن خارج می کند و به این وسیله از سرطان کولورکتال جلوگیری می شود.

کولونوسکوپی مجازی
در کولونوسکوپی مجازی، با استفاده از سی تی اسکن، تصاویر سه بعدی از کولون (روده بزرگ) گرفته می شود و از دوربین استفاده نمی شود.
با این روش می توان پولیپ و دیگر ناهنجاری ها را دید، ولی پولیپ ها را نمی توان از بین برد، در حالی با کولونوسکوپی واقعی می توان پولیپ ها را از بدن خارج کرد.

عکسبرداری با اشعه ایکس از روده بزرگ
در این روش، با استفاده از یک مایع گچی به نام باریوم می توان پولیپ ها، تومورها و تغییرات بافت داخل روده بزرگ و مقعد را دید.
همانند کولونوسکوپی مجازی، هر گونه ناهنجاری که با این روش دیده می شود نیاز به پیگیری با کولونوسکوپی واقعی دارد.

راه های تشخیص سرطان کولورکتال
اگر آزمایش نشان داد که توموری وجود دارد، قدم بعدی بیوپسی (نمونه برداری از بافت روده) می باشد.
با کولونوسکوپی، پزشک پولیپ ها و نمونه بافت های غیرعادی را از روده بزرگ برمی دارد.
سپس این بافت ها را در زیر میکروسکوپ نگاه می کند تا ببیند سرطانی شده اند یا نه.

مراحل سرطان کولورکتال
وجود سرطان در هر یک از مراحل زیر، نوع درمان را مشخص می کند.
– مرحله صفر : سرطان تنها در لایه داخلی روده بزرگ یا مقعد قرار دارد.
– مرحله 1 : سرطان دورتر از دیواره داخلی روده بزرگ یا مقعد منتشر نشده است.
– مرحله 2 : سرطان در لایه عضلانی روده بزرگ یا مقعد انتشار یافته است.
– مرحله 3 : سرطان در همان منطقه، در یک و یا چند گره لنفاوی انتشار یافته است.
– مرحله 4 : سرطان به دیگر مناطق بدن انتشار یافته است مانند: کبد، ریه و استخوان ها.
اگر تومور به قسمت های مختلف بدن پخش شده باشد، جراحی درمان کننده سرطان نیست، اما می تواند تومورهای اضافی را بردارد و علائم سرطان را کاهش دهد

در تمام مراحل سرطان، یکی از رایج ترین درمان ها، جراحی و بیرون آوردن تومور می باشد.
در مواردی که سرطان گسترش یافته است، ممکن است لازم باشد بخشی از روده بزرگ یا مقعد را برداریم. میزان بهبودی در جراحی بسیار زیاد است.
اگر تومور به قسمت های مختلف بدن پخش شده باشد، جراحی درمان کننده سرطان نیست، اما می تواند تومورهای اضافی را بردارد و علائم سرطان را کاهش دهد.

درمان سرطان کولورکتال
هنگامی که سرطان در مرحله 3 باشد، گاهی اوقات درمان می شود.
درمان شامل: جراحی، پرتودرمانی و شیمی درمانی می باشد.
پرتودرمانی و شیمی درمانی، علائم سرطان را کم می کنند و بیماران می توانند بیشتر زندگی کنند.

روش فرسایش بسامد رادیویی (RFA)
اگر به طریقه جراحی، تومورها از بین نروند، RFA لازم می شود.
فرسایش بسامد رادیویی، سوزاندن تومور با استفاده از گرمای شدید است.
توسط سی تی اسکن، پزشک یک دستگاه سوزن مانند را وارد بدن می کند تا تومور و مناطق اطراف آن را بسوزاند.

پیشگیری از سرطان کولورکتال
با رژیم غذایی درست و ورزش می توان از این سرطان جلوگیری کرد.
بهترین رژیم عبارت است از: رژیم غذایی کم چرب به همراه مقداری فیبر و میوه ها و سبزیجات.
بهترین میزان ورزش عبارت است از: 5 روز و یا بیشتر در هفته و هر بار به مدت 30 دقیقه.

سرطان های شایع در زنان

سرطان های شایع در زنان -سرطان سینه، سرطان دهانه رحم، سرطان پوست و سرطان کولورکتال از سرطان های شایع در زنان هستند.
بیماری های زنان
زنان بیشتر از مردان برای اطمینان از عدم ابتلا به بیماری، به پزشک مراجعه می کنند. اما همه زنان هم اینطور نیستند. بسیاری از زنان، علائم سرطان را نادیده می گیرند، چون فکر می کنند سرطان مخصوص افراد پیر است، در حالی که امروزه بسیاری از سرطان ها در بین افراد جوان دیده می شود.

سرطان دهانه رحمبعضی ها هم فکر می کنند سرطان درمانی ندارد، لذا به پزشک مراجعه نمی کنند. در حالی که اگر سرطان را زود تشخیص دهیم، در درمان نیز موفق تر خواهیم بود.

در این مطلب، 4 نوع سرطان شایع در زنان و آزمایش های لازم برای هر یک از آنها را بیان کرده ایم.

1- سرطان سینه
تشخیص زودهنگام سرطان سینه، شانس زنده بودن فرد را زیاد می کند. سرطان های کوچک سینه، به گره های لنفاوی و ریه ها و مغز کمتر پخش می شوند.
اگر شما 20 تا 30 سال دارید و عوامل خطر سرطان سینه را ندارید، بهتر است هر سه سال یک بار برای معاینه سینه به نزد پزشک بروید
تشخیص سرطان سینه
برای پیشگیری از سرطان سینه، زنان 50 تا 74 ساله، باید هر دو سال یک بار ماموگرافی سینه را انجام دهند.
روش ماموگرافی می تواند 3 سال قبل از بروز علائم سرطان، وجود توده را در سینه نشان دهد.
اما ماموگرافی به طور کامل جلوی ابتلا به سرطان سینه را نمی گیرد.

2- سرطان دهانه رحم
دهانه رحم قسمتی از رحم می باشد که تا واژن ادامه دارد.
آزمایش پاپ اسمیر می تواند سلول های پیش سرطانی را در گردن رحم پیدا کند و قبل از آنکه به سرطان تبدیل شوند، آنها را از بین برد.

تشخیص سرطان دهانه رحم
پزشک برای تشخیص سرطان دهانه رحم، از آزمایش پاپ اسمیر استفاده می کند.
در پاپ اسمیر، پزشک نمونه ای از سلول های دهانه رحم را برمی دارد. برای تشخیص سلول های پیش سرطانی و سلول های سرطانی، این نمونه به آزمایشگاه برده می شود.
این آزمایش در سن 21 سالگی شروع می شود.
برای جلوگیری از سرطان دهانه رحم، انجام این آزمایش مهم می باشد.

3- سرطان پوست
خطرناک ترین نوع سرطان پوست، ملانوم نام دارد. ملانوم بر سلول های تولیدکننده رنگ (رنگدانه) در پوست اثر دارد.
برخی افراد، به صورت ژنتیکی استعداد ابتلا به این سرطان را دارند.
تماس مستقیم با نور خورشید برای مدت زمان طولانی و سوختگی پوست، ابتلا به ملانوم را زیاد می کند.

تشخیص سرطان پوست
انجمن سرطان شناسی و انجمن پوست آمریکا توصیه می کند راه های تشخیص سرطان پوست مثل بررسی تغییرات خال های پوستی از نظر اندازه، رنگ و شکل، هر چند مدت یک بار توسط پزشک متخصص انجام شود.

4- سرطان کولورکتال
سرطان کولورکتال شامل سرطان روده بزرگ و مقعد است.
بیشترین علت سرطان روده بزرگ، پولیپ های روده بزرگ می باشند که در سطح داخلی روده بزرگ رشد می کنند.
بعد از آنکه سرطان رشد کرد، به سایر نقاط بدن انتشار می یابد.
راه جلوگیری از سرطان روده بزرگ عبارت است از برداشتن پولیپ های روده بزرگ قبل از آنکه سرطانی شوند.

تشخیص سرطان کولورکتال
آزمایش کولونوسکوپی برای تشخیص سرطان کولورکتال مفید است.
در کولونوسکوپی، پزشک تمام روده بزرگ را با یک لوله قابل انعطاف و دوربین آن می بیند.
اغلب پولیپ های روده با این آزمایش برداشته می شوند.
با روش سیگموئیدوسکوپی فقط قسمت پایین روده بزرگ را می توان بررسی کرد.
اگر شما در معرض خطر ابتلا به این بیماری هستید، در سن 50 سالگی باید آزمایش کولونوسکوپی را انجام دهید.

سرطان روده باریک چیست

عوامل خطر سرطان روده باریک
– جنس : سرطان روده باریک در مردان کمی بیشتر از زنان اتفاق می افتد.

– سن : هرچه سن فرد بیشتر شود، احتمال ابتلای فرد به سرطان روده باریک افزایش می یابد.

‌- عوامل ارثی : افرادی که در خانواده و یا اقوام نزدیک آنها سابقه ابتلا به سرطان روده باریک وجود دارد، باید بیشتر مراقب این سرطان باشند .

– کشیدن سیگار و مصرف الکل : برخی مطالعات حاکی از آن است که مصرف سیگار و الکل در ارتباط مستقیم با ابتلا به سرطان روده باریک می باشند.

– بیماری سلیاک : سلیاک، بیماری حساسیت به گلوتن می باشد. گلوتن پروتیئنی است که در بسیاری از دانه ها از جمله گندم و جو یافت می شود. کسانی که بر اثر مصرف مواد غذایی حاوی گلوتن بدنشان واکنش نشان می دهد، دچار این بیماری هستند. بدن این گونه افراد آنتی بادی هایی را در طی این واکنش تولید می کند که به دیواره روده باریک حمله می کنند و سبب می شوند که این دیواره سخت شده و کار هضم و جذب مواد غذایی دشوار شود. در نتیجه منجر به بروز اسهال و از دست دادن وزن بدن می شود و به مرور زمان شانس این افراد برای ابتلا به سرطان روده باریک افزایش می یابد. در این افراد با استفاده از رژیم غذایی بدون گلوتن و تحت نظر پزشک می توان شانس ابتلا به سرطان روده باریک را کم کرد.

– بیماری کرون : در بیماری کرون، دستگاه ایمنی بدن فرد به دستگاه گوارش حمله می کند و به آن آسیب می رساند. این بیماری می تواند به هر قسمتی از دستگاه گوارش آسیب برساند، اما بیشتر روده باریک را تحت تاثیر قرار می دهد.

– سرطان روده بزرگ : افرادی که مبتلا به سرطان روده بزرگ بوده اند و مشکلشان تا حدودی برطرف شده است، در معرض خطر ابتلا به سرطان روده باریک هستند.

– رژیم غذایی نامناسب : افرادی که به میزان کم از فیبر غذایی استفاده می کنند، بیشتر در معرض ابتلا به سرطان روده باریک قرار دارند. فیبر در سبزیجات و میوه ها به وفور یافت می شود .
مصرف موادغذایی شور مانند گوشت و ماهی شور و یا دودی، احتمال ابتلا به سرطان روده باریک را بیشتر می کند. مصرف بیش از حد قند و شکر نیز اثرات سوئی بر روده باریک دارد.
افرادی که سابقه خانوادگی ابتلا به این سرطان را دارند حتما تحت نظر پزشک باشند و هر چند وقت یک بار آزمایشات تشخیص سرطان روده باریک را انجام دهند
 سرطان روده باریکعلایم سرطان روده باریک
اغلب موارد درد شکم همراه با علائم زیر رخ می دهد:
– تهوع
– نفخ شکم
– کاهش اشتها

علایم زیر ممکن است نشاندهنده پیشرفت بیماری باشد و فرد مبتلا باید سریعا به پزشک متخصص مراجعه کند:
– خستگی
– کاهش وزن
– کم خونی ناشی از فقر آهن
– مشاهده خون در مدفوع یا استفراغ
– تهوع و استفراغ شدید به دلیل انسداد در روده کوچک رخ می دهد.
– زردی پوست : مجرای صفراوی مسدود می شود و سبب زرد شدن رنگ پوست می گردد.

نحوه تشخیص سرطان روده باریک چگونه است ؟
– در بیشتر موارد، پزشکان از باریوم برای تشخیص این سرطان استفاده می کنند.
– آندوسکوپی دستگاه گوارش در این موارد مفید می باشد .
– سی تی اسکن و یا سونوگرافی ناحیه شکم می تواند به تشخیص این سرطان کمک کند .
– کولونوسکوپی نیز به تشخیص توده های سرطانی مناطق پایین تر از روده باریک کمک می کند .
– در بسیاری از موارد، پزشکان آزمایش خون را پیشنهاد می دهند. در این آزمایش با بررسی تعداد گلبول های خونی، بروز کم خونی را بررسی می کنند.
– پزشکان با بررسی عوامل متعددی از جمله سابقه خانوادگی ابتلا به سرطان روده باریک سعی می کنند که عوامل وراثت را در انتقال این سرطان به فرد بررسی کنند .

پیشگیری از ابتلا به سرطان روده باریک
– افرادی که سابقه خانوادگی ابتلا به این سرطان را دارند حتما تحت نظر پزشک باشند و هر چند وقت یک بار آزمایشات تشخیص سرطان روده باریک را انجام دهند.
– افرادی که مبتلا به بیماری سلیاک هستند باید مراقب سلامت خود باشند و حتما از رژیم غذایی فاقد گلوتن استفاده کنند تا مشکلات بعدی آن پدید نیاید.
– افرادی که مبتلا به بیماری کرون هستند باید بسیار مراقب باشند و دستورالعمل هایی را که پزشک به آنها می دهد کاملا رعایت کنند .

روش تشخیص سرطان روده

راههای تشخیص سرطان روده -در اغلب موارد تشخیص این سرطان چندان مشكل به‌ نظر نمی‌ رسد. با کسب اطلاع درباره ی تغییر در اجابت مزاج، درد شكم و یا خونریزی می ‌توان به انجام اقدامات تشخیصی مبادرت ورزید. از طرف دیگر، مدت زمان زیاد مورد نیاز برای تبدیل یك پولیپ به تومور بدخیم، این فرصت را به تیم درمانی می ‌دهد تا بتوانند با برداشتن پولیپ‌ها تا حد زیادی از بروز سرطان جلوگیری كنند.
مهم ترین اقدامات تشخیصی و غربالگری كه تا كنون مورد بررسی و ارزیابی قرار گرفته اند، شامل اقدامات ذیل است:
معاینه؛ تست خون مخفی در مدفوع (FOBT)؛ سیگموئیدوسكوپی انعطاف پذیر؛ تنقیه باریم همراه با تزریق هوا؛ كولونوسكوپی اپتیكال و مجازی؛ آزمایش DNA مدفوع و اندازه گیری ماركرهای خونی.

روش تشخیص سرطان روده*سیگموئیدوسكوپی قابل انعطاف:
نمونه برداری ضایعات كوچك حین سیگموئیدوسكوپی امكان پذیر است، اما برداشتن پولیپ‌های بزرگ‌تر (بیش از سانتی‌متر) نیازمند اقدامات بیشتر با كولونوسكوپی است. سیگموئیدوسكوپ قابل انعطاف به طول 60 سانتی‌متر می ‌تواند تا خم طحالی روده (درصورت تمیز بودن روده) را مورد ارزیابی قرار دهد، بدین معنی كه تا حدود دو سوم ضایعات روده‌ای در مردان توسط این روش قابل‌دسترسی است.

*تنقیه باریم همراه با تزریق هوا:
روش DCBE که به ‌دنبال اقدامات آمادگی روده انجام می‌ شود، روش نسبتاً بی ‌خطری بوده و امكان انجام آن در اكثر مراكز درمانی وجود دارد. گرچه بیمار حین آزمایش دردهایی را تجربه می ‌كند، اما به تسكین شدید بیمار احتیاجی نیست و بعد از آزمایش می ‌تواند به كارهای معمول زندگی ادامه دهد. در این روش تمام روده تحت بررسی قرار می ‌گیرد و حساسیت آن در ردیابی تومور كولوركتال حدود 85 درصد است. باریوم انما تنها حدود 50 درصد ضایعات بزرگ تر از یك سانتی‌متر را ردیابی می ‌كند و در مورد پولیپ‌های كوچك تر این عدد پایین‌تر است.
علاوه بر این پاسخ‌های مثبت كاذب این تست در موارد باقی ماندن تكه مدفوع، هوا یا سایر نامنظمی‌های احتمالی مخاط روده مشاهده خواهد شد. تا كنون هیچ مطالعه مشخصی كه به تأثیر این روش بر كاهش مرگ و میر سرطان روده بزرگ دلالت كند در دسترس نیست، اما به‌ نظر می‌ رسد این تست با توجه به حساسیت بالای آن بتواند مقدار زیادی از مرگ و میرها را كاهش دهد. این روش هر 5 سال یك بار توصیه می ‌شود و برای كسانی پیشنهاد می ‌شود كه تمایل به انجام كولونوسكوپی ندارند و لازم است كه تمام روده مورد بررسی قرار گیرد.

*كولونوسكوپی:
كولونوسكوپی روش ارجح و پیشنهادی برای غربالگری است. كولونوسكوپی یعنی بررسی روده توسط کولونوسکوپ(لوله قابل انعطافی که به داخل بدن فرستاده می شود و پزشک توسط آن می تواند داخل روده را ببیند).حساسیت آن برای پولیپ‌های بزرگ تر از یك سانتی‌متر بالای 90 درصد است و تنها پولیپ‌هایی كه در بین چین‌ها یا در موقعیت آناتومیك خاصی قرار داشته باشند، ممكن است از دید پزشك در امان بمانند. در این روش علاوه برردیابی ضایعات امكان برداشتن ضایعه نیز میسر است و در واقع هم یك روش تشخیصی و هم درمانی است و بعد از سن 50 سالگی، هر 10سال یك بار در همه افراد توصیه می ‌شود.
كولونوسكوپی با امكان رؤیت تمام روده، مشاهده پولیپ و برداشتن آن توانسته در میزان مرگ و میر و ابتلای به سرطان روده تأثیر بارزی بگذارد. سیگموئیدوسكوپی، مهم ترین عارضه كولونوسكوپی سوراخ شدگی است، كه حدود 2/0درصد موارد را شامل می ‌شود (دو برابر موارد سیگموئیدوسكوپی). بیماری‌های همراه و سن بالای بیمار احتمال این عارضه را بالاتر می ‌برد. این روش نسبتاً گران بوده و به آمادگی كامل روده نیازمند است. از آنجا كه حین بررسی، تجویز داروهای مسكن و آرام بخش به بیمار ضروری است، بیمار بعد از كولونوسكوپی قادر به انجام فعالیت‌های روزانه نیست و باید استراحت كند.

*كولونوسكوپی مجازی:
كولونوسكوپی مجازی بعد از اقدامات آمادگی روده و تزریق هوا با دستگاه Spiral CT scan انجام شده و امكان مشاهده تمام مخاط روده را به ‌صورت دو بُعدی و سه بُعدی میسر می ‌كند. حساسیت آن در مطالعات مختلف بسیار متفاوت برآورد شده و در مجموع به ‌نظر می ‌رسد حساسیتی تقریباً نزدیك به كولونوسكوپی داشته باشد.
احساس ناراحتی بیماران در این روش نسبت به كولونوسكوپی اپتیكال كمتر بوده، احتیاج به داروهای مسكن ندارد و عوارض آن نیز كمتر است. همچنین انجام آن در زمان بسیار كمتری مقدور است. منتها كلیه بیمارانی كه در آنها ضایعه‌ای یافت شود، باید متعاقباً تحت بررسی بیشتر با كولونوسكوپی اپتیكال قرار بگیرند. با این حال این روش هنوز به عنوان یك روش غربالگری توصیه نمی‌ شود، چراكه احتیاج به اقدامات آمادگی دقیق روده دارد، بسیار گران است، در همه جا در دسترس نیست و همچنین اكثر پزشكان هنوز مهارت تفسیر نتایج آن را ندارند.

ماموگرافی چه ‌چیزی را نشان می‌ دهد

ماموگرافی چه ‌چیزی را نشان می‌ دهد -امروزه با رشد و توسعه ماموگرافی‌ های دیجیتال، سونوگرافی و ام ‌‌آر آی ممکن است این پرسش مطرح شود که آیا برای تشخیص زوردس سرطان پستان یا غربالگری این بیماری، می‌ توان از این روش‌ ها به جای ماموگرافی معمول استفاده کرد؟ به نظر می‌ رسد با این که تکنیک ‌های جدید، کیفیت تصویری بهتری در اختیارمان می ‌گذارند و تشخیص دقیق‌ تری را امکان‌ پذیر می ‌کنند، هنوز نتوانسته‌ اند جایگزین ماموگرافی سنتی شوند.
ماموگرافی مجموعه ‌ای از تصاویر رادیوگرافی اشعه ایکس به صورت دو بعدی و سیاه و سفید است. ماموگرافی می ‌تواند ناهنجاری‌ های کوچکی در بافت پستان در حد نیم‌‌ سانتی ‌متر را مشخص کند. شما یا پزشک تان توده پستانی را تا به اندازه‌ ی دو برابر این حد، یعنی به اندازه یک نخود بزرگ، نرسیده باشد، نمی ‌توانید لمس کنید. اولین ماموگرافی به عنوان یک تصویر حد پایه به متخصص رادیولوژی کمک خواهد کرد تا با مقایسه ماموگرافی بعدی با آن، هر تغییر ایجاد شده را تشخیص دهد. یکی از چیزهایی که متخصص رادیولوژی در ماموگرافی به دنبال آن می ‌گردد، ” میکروکلسیفیکاسیون ” یا همان ذرات ریز رسوب کلسیم است که به صورت نقاط سفید رنگ کوچک در عکس خود را نشان می‌ دهند. منشاء ایجاد این ذرات نامعلوم است. این رسوبات کلسیمی به کلسیمی که از راه خوردن، نوشیدن یا مکمل ‌های غذایی دریافت می‌ کنید، ربطی ندارد. 80 درصد این ذرات ریز کلسیمی بی‌ خطر هستند و در مواردی ممکن است نشانه سرطان پستان باشند. متخصص رادیولوژی بسته به نوع و الگوی این ذرات کلسیمی ممکن است تشخیص دهد که لازم است نمونه‌ برداری بافتی انجام شود، تصاویر رادیوگرافی با بزرگ نمایی بیشتر اضافی برداشته شود‌ یا ماموگرافی تکرار شود.
ماموگرافیماموگرافی چه ‌چیزی را نشان می‌ دهد؟
در ماموگرافی، چربی به رنگ خاکستری دیده می ‌شود،‌ بافت پستانی که متراکم‌ تر است،‌ سفید به نظر می ‌رسد. ذرات ریز کلسیمی و توده‌ های خوش‌ خیم یا غیرسرطانی و نیز توده ‌های بدخیم یا سرطانی نیز سفید دیده می ‌شوند. ناهنجاری ‌ها در ماموگرافی‌ های زنان مسن تر و بعد از سن یائسگی را آسان ‌تر می ‌توان تشخیص داد زیرا پستان‌ های آن ها عمدتا از چربی تشکیل شده است، در نتیجه یک توده خوش ‌خیم یا بدخیم که سفید رنگ است را در زمینه خاکستری مربوط به بافت چربی، به راحتی می ‌توان شناسایی کرد. برای داوری در این مورد که توده کشف شده بدخیم است یا نه، متخصص رادیولوژی ظاهر آن را بررسی می‌ کند. برای مثال اگر ذرات ریز کلسیمی در سراسر پستان مشاهده شوند،‌ احتمال بیشتری دارد که خوش‌ خیم باشند در حالی که ذرات کلسیمی که ریز و در یک جا متمرکز هستند، با احتمال بیشتری ممکن است سرطانی باشند. کیست ‌های خوش‌ خیم معمولا گرد و با دیواره‌ های صاف هستند، در حالی که تومورهای سرطانی لبه‌ های دندانه‌ دار دارند. متخصصان رادیولوژی اغلب از سونوگرافی برای تشخیص این که توده کشف‌ شده کیستی و بنابراین خوش خیم است یا نه، استفاده می‌ کنند. در مجموع اغلب ناهنجاری‌ هایی که در ماموگرافی‌ ها دیده می ‌شوند، نهایتا خوش‌ خیم از آب در می ‌آیند.
ماموگرافی دیجیتال
در ماموگرافی دیجیتال، تصویر به صورت یک فایل دیجیتال کامپیوتری ذخیره می ‌شود، نه روی فیلم رادیوگرافی. این تکنولوژی سودمندی‌ های عملی مهمی نسبت به ماموگرافی معمولی دارد. از آن جایی که تصویر اشعه ایکس به‌ صورت دیجیتال ذخیره می ‌شود، متخصص رادیولوژی می ‌تواند روی تصویر زوم کند تا آن را بزرگ کند یا می ‌تواند سایه‌ روشن تصویر را به نحوی تنظیم کند که ناهنجاری‌ هایی که به صورت معمول دیده نمی ‌شدند، آشکار شوند. تصاویر ماموگرافی دیجیتال را می ‌توان روی دیسک ثبت کرد. این امر ذخیره‌ کردن آن ها را آسان و دسترسی بعدی به آن ها را تسهیل می ‌کند. تصویر دیجیتال را می ‌توان در هر پایانه کامپیوتری در هر کجای مرکز درمانی دید و برای مشاوره گرفتن به مراکز درمانی دیگر هم فرستاد. تصاویر دیجیتال پستان در کمتر از 10 ثانیه آماده می ‌شوند، در حالی که ماموگرافی معمول با استفاده از فیلم اشعه ایکس 5 تا 10 دقیقه زمان می ‌برد.
ماموگرافی سه ‌بعدی
یک روش جدید برای تصویربرداری از پستان به نام ” توموسنتز دیجیتال ” در سال ‌های اخیر به وجود آمده و تحت بررسی بوده است، در این روش از چند زاویه مختلف از پستان تصویربرداری می ‌شود. در نتیجه به جای یک تصویر منفرد،‌ مجموعه تصاویری از سطح مقطع‌های پستان به دست می‌آید و در کامپیوتر می‌ توان این تصاویر را به صورت سه‌ بعدی شبیه ‌سازی کرد. این تکنیک با رفع کردن مشکل روی هم افتادن ساختارهای پستان که ممکن است سرطان را مخفی کنند،‌ امکان تشخیص ضایعات پستان را افزایش می ‌دهد. این شیوه در عین حال احتمال نتایج مثبت کاذب را کاهش می ‌دهد.
شناسایی با کمک کامپیوتر
متخصصان رادیولوژی از شناسایی به کمک کامپیوتر بعد از انجام ماموگرافی استفاده می‌ کنند تا مناطق دچار مشکل در پستان را دقیق ‌تر تشخیص دهند. این سیستم‌ ها معمولا از نرم‌افزارهای پیچیده کامپیوتری استفاده می ‌‌کنند که می ‌توانند الگوهایی که اغلب با سرطان همراه‌ هستند را تشخیص دهند و با هشدار دادن به متخصص رادیولوژی او را وادار کنند که نگاه دقیق ‌تری به آن قسمت بیندازد. استفاده از این کمک تشخیصی کامپیوتری نیاز به آن دارد که ابتدا تصویر ماموگرافی به صورت دیجیتال درآمده باشد. تشخیص به کمک کامپیوتر، پیدا کردن محل‌ های ذرات کلسیمی و مکان ‌یابی توده‌ها به همان‌ اندازه ی چشم انسان خوب عمل می‌ کند. پژوهش‌ ها نشان داده‌ اند سیستم‌ های تشخیص با کامپیوتر میزان تکرار ماموگرافی و نمونه ‌برداری بافتی را افزوده ‌اند و نهایتا احتمال شناسایی سرطان پستان را تا 20 درصد افزایش داده‌‌ اند.

بررسی با ام ‌آر آی
تصویربرداری با تشدید مغناطیسی ( ام‌ آر آی ) با ایجاد یک حوزه قوی مغناطیسی تصاویری از بدن ایجاد می ‌کند. در هنگام انجام ام‌ آر آی پستان،‌ بیمار باید به شکم روی میز اسکن بخوابد. ممکن است از تزریق ماده حاجب به جریان خون استفاده شود. ماده حاجب شبکه رگ ‌های پستان و به خصوص تشکیل رگ‌ های خونی غیرطبیعی را که مشخصه سرطان‌ ها است، نشان می‌ دهد. هر دو پستان را می‌ توان در یک بار، تصویربرداری کرد. ام ‌آر آی ترکیب بافت نرم و محتوای مایع آن را نشان می ‌دهد و بنابراین می ‌تواند تومورها را به خوبی شناسایی کند اما نمی ‌تواند محل‌ های رسوب‌ کلسیم را نشان دهد. بنابراین ام ‌آر آی در ترکیب با ماموگرافی و سونوگرافی می ‌تواند به شناسایی توده‌ های پستانی در زنانی که ایمپلنت سیلیکونی کار گذاشته‌ اند، شناسایی عود سرطان پس از شیمی ‌درمانی و بررسی پستان‌‌ های با بافت متراکم در ماموگرافی ‌هایی که نتیجه قطعی به دست نداده‌ اند،‌ مورد استفاده قرار گیرد. ام ‌آر آی همچنین ممکن است برای بررسی زنانی که در معرض خطر بالای سرطان پستان هستند، به کار رود. اما در زنانی که در گروه پُرخطر برای سرطان پستان قرار ندارند، ام‌ آر آی توصیه نمی ‌شود. ام‌ آر آی نیز مانند ماموگرافی به طور قطعی نمی ‌تواند میان یک توده سرطانی و یک کیست خوش ‌خیم فرق بگذارد، بنابراین ممکن است به اشتباه در محلی از پستان وجود سرطان را تشخیص دهد که اصطلاحا به آن نتیجه ” مثبت کاذب ” می ‌گویند.
ماموگرافی هنوز مفید است
با وجود مشکلاتی که ماموگرافی در تشخیص درست سرطان پستان دارد، هنوز بهترین ابزار برای تشخیص سرطان پستان در مراحل اولیه آن است. کیفیت ماموگرافی ‌هایی که امروزه گرفته می ‌شوند،‌ به طور قابل‌ توجهی بهبود پیدا کرده‌ اند و میزان اشعه ‌ای که برای گرفتن آن ها به کار می ‌رود کاهش یافته است. انجام ماموگرافی ‌های منظم از زنان توانسته‌‌ از مرگ ‌های ناشی از سرطان‌ های پستان در بسیاری از کشورها بکاهد.
ترجمه: علی نیکویی
منبع: Harvard Women”s Health Watch

اشتباهاتی درباره سرطان سینه

اشتباهاتی درباره سرطان سینه -اگرچه سرطان پستان یکی از شایع ‌ترین سرطان‌ ها در زنان است و باید مورد توجه بسیاری قرار گیرد اما همه توده ‌هایی که در پستان ایجاد و یا توسط خانم‌ ها احساس می‌ شوند لزوما سرطان نیستند و اگر این توده‌ ها سرطانی هم باشند، با تشخیص زودرس و اقدام سریع درمان‌ پذیر خواهند بود، اما بسیاری از خانم‌ ها با مشاهده توده در پستان بسیار نگران و مضطرب می ‌شوند و حتی از مراجعه به پزشک هراس دارند. در حدود 40 درصد از خانم‌ ها در دوره‌ ای از زندگی توده‌ هایی را در پستان خود لمس می‌ کنند.
در اینجا با 7 مورد از خطاهای رایج زنان درباره این سرطان آشنا می ‌شویم:

سرطان پستانباورغلط اول: توده‌های پستانی تقریبا همیشه سرطان هستند.
این عقیده نادرستی است که هر توده‌ ای در پستان به معنی وجود سرطان است. به گفته محققان انجمن سرطان آمریکا، اگر چه هر خانمی در پستان خود که احساس توده‌ داشت باید به فکر سرطان باشد تا عکس این موضوع ثابت شود، اما این نباید زنان را نگران کند. هر چه سن یک زن بیش تر باشد، احتمال بیش تری دارد تا یکی از 7 تا 8 نفری باشد که مبتلا به سرطان پستان می ‌شوند. همچنین احتمال بیش تری وجود دارد که توده ‌های پستانی در زنان سالمند و زنانی که به دوران یائسگی نزدیک می‌ شوند و یا یائسه شده‌ اند سرطانی شوند. وقتی یک توده پستانی سرطانی نباشد، به چه دلیل ممکن است ایجاد شده باشد؟ این توده‌ ها ممکن است کیست ‌هایی باشند که معمولا خطرناک نیستند، اما ممکن است رشد غیر سرطانی و غیر طبیعی سلول‌ ها باشد نظیر فیبروآدنوما که کمتر شایع است و یا لخته ‌های خونی که موجب ایجاد توده می‌ شوند. همچنین این توده ‌های کاذب ممکن است در اثر تغییرات هورمونی ایجاد شوند که در واقع اصلا آن ها توده نیستند.
به هر حال دلیل توده‌ های پستانی هر چه باشد، نباید مورد غفلت واقع شود و باید از سوی پزشک اطمینان حاصل شود که خطرناک نیستند. گاهی لازم است معاینه جسمی از سوی پزشک صورت گرفته و گاهی نیاز به ماموگرافی و در برخی اوقات نیاز به سونوگرافی است. با انجام این آزمون‌ ها علت توده ‌های پستانی دقیقا مشخص خواهد شد.

باور غلط دوم: سرطان پستان همیشه همراه با توده ‌ای قابل لمس است.
همیشه این ‌طور نیست. به گفته محققان دانشگاه لومباردی شهر جورج واشنگتن همیشه سرطان‌ های پستان با توده همراه نیستند. گاهی اوقات قبل از این که خانمی احساس توده در پستان خود داشته باشد، بعد از انجام ماموگرافی مشخص می ‌شود که او دچار سرطان پستان است. بسیاری از سرطان‌ ها هنگام آزمون‌ های غربالگری ماموگرافی تشخیص داده می‌ شوند.

باور غلط سوم: توده‌ های سرطانی با توده‌ های خوش ‌خیم تفاوت دارند.
اگر این ‌طور فکر می ‌کنید بدانید که همیشه توده‌ های سرطانی متفاوت از توده‌ های خوش‌ خیم نیستند. توده‌ های سرطانی و توده‌ های غیر سرطانی یا همان خوش ‌خیم، ممکن است با یکدیگر اشتباه گرفته شوند. زنان غالبا فکر می ‌کنند وقتی توده‌ ای سرطانی باشد، آن را به صورت توده ‌ای سفت احساس می ‌کنند که به اطراف حرکت نمی‌ کند. این در حالی است که توده ‌های پستانی همچنین ممکن است نرم و متحرک باشند. بنابراین همیشه نمی ‌توان گفت که توده‌ های سفت، سرطانی و توده‌ های نرم، بی ‌خطر هستند.
در حالی که 40 درصد زنان در زندگی خود با توده‌ های پستانی مواجه می ‌شوند، باورهای رایج درباره این توده‌ ها کم نیست.
کیست‌ ها در صورتی که عمقی باشند احساس سوزش ایجاد می‌ کنند. اما اگر این کیست‌ ها سطحی باشند غالبا نرم و گرد حس می ‌شوند. اگر توده‌ های پستانی عمقی باشند قادر هستند بافت پستان را به جلو برانند. گاهی توده‌ هایی که در لمس به نظر خوش‌ خیم و نرم و متحرک می ‌آیند می ‌توانند سرطان باشند. توده‌ هایی که با لمس آن ها زنان احساس خراش و سوزش داشته باشند معمولا خوش ‌خیم هستند و اما بهترین توصیه این است که اگر هنگام لمس هر احساسی داشتید باید مورد بررسی قرار بگیرید.

باور غلط چهارم: نباید نگران توده‌ های کوچک بود.
این باور غلط است که نباید با لمس توده‌ های کوچک در پستان احساس نگرانی کرد. توده‌ های سرطان ‌ها می ‌توانند در زمان شروع بسیار کوچک باشند. اندازه یا سایز توده ‌های پستانی راه خوبی برای تصمیم ‌گیری در مورد بی‌ خطری یا سرطانی بودن توده ‌ها نیست. در برخی از زنان توده‌ های پستانی به اندازه ی یک نخود و در برخی دیگر اندازه ی این توده‌ ها حتی به حد یک گریپ ‌فروت هم می ‌رسد. با انجام ماموگرافی حتی توده‌ های بسیار کوچک مشخص می ‌شوند. وقتی زنان واقعا در پستان خود توده ‌ای را حس می ‌کنند اندازه ی آن ها معمولا کمتر از 2/5 سانتی ‌متر قطر دارد یعنی چیزی به اندازه یک آلبالو.

باور غلط پنجم: مراجعه فوری ضروری نیست.
این باور غلط را از ذهن خود دور کنید که با لمس توده نباید سریع به پزشک مراجعه کرد. مخصوصا اگر شما خانمی هستید که سن‌ تان کمی بالا رفته است به تأخیر انداختن مراجعه و پیگیری توده پستانی کار درستی نیست. هر توده‌ ای در پستان باید توسط پزشک مورد ارزیابی کامل قرار گیرد. گاهی پزشک توصیه می‌ کند که بعد از دوران قاعدگی برای بررسی بیش تر مراجعه کنند. ممکن است این توده نوعی کیست باشد و با قاعدگی و تغییرات هورمونی تغییر کند. زنانی که به سن یائسگی نزدیک می ‌شوند احتمال کمتری وجود دارد تا دچار تغییرات توده ناشی از تاثیرات هورمونی شوند، بنابراین نباید ارزیابی‌ های پستانی به تاخیر انداخته شود.

اما این سوال مطرح می ‌شود که چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟
پزشکان توصیه می ‌کنند در هر سنی که هستید حتما حداکثر 2 تا 4 هفته بعد از لمس توده به پزشک مراجعه کنید. حتی بهتر است بلافاصله پس از لمس توده به پزشک مراجعه کنید. این پزشک است که زمان مراجعه بعدی را تعیین می ‌کند و زنان خود نباید در مورد آن تصمیم بگیرند. عده‌ای از زنان خود را با اطرافیان و آشنایان خود مقایسه می ‌کنند و به گمان این که توده پستانی آن ها هم ممکن است کیست باشد و برطرف می ‌شود به پزشک مراجعه نمی‌ کنند. در حالی که اگر توده‌ ای سرطانی باشد حتی یک هفته و یا یک ماه هم برای درمان ارزشمند است، مخصوصا اگر فرد جوان باشد.

باور غلط ششم: یک توده می ‌تواند سرطانی باشد، حتی در زنانی که تاریخچه خانوادگی سرطان ندارند.
این باور هم واقعیت مطلق ندارد. تنها 5 تا 10 درصد از سرطان‌ های پستان، ارثی است. اکثریت زنانی که دچار سرطان پستان می ‌شوند هیچ عامل خطری ندارند. پس این جمله هم واقعیت ندارد که اگر خانمی در خانواده‌ ای زندگی می‌ کرد که تاریخچه سرطان در آن وجود نداشت، توده‌ های پستانی هرگز سرطانی نخواهند شد.

باور غلط هفتم: در زنانی با داشتن تاریخچه کیست، توده‌ های پستانی سرطانی نیستند.
همیشه این ‌طور نیست. برخی از زنان که سالیان زیاد در پستان خود کیست داشته ‌اند نباید تصور کنند که این کیست‌ ها نگران‌ کننده نخواهند شد، چرا که ممکن است کیست‌ ها هم دچار تغییراتی شده و به توده‌ های سرطانی تبدیل شوند.
همه خانم‌ ها باید توجه کنند که هر زمانی که در پستان ‌های خود توده‌ ای جدید یافتند باید فورا به پزشک مراجعه کنند تا نگرانی‌ های شان برطرف شود، چرا که ممکن است این توده از همان کیست ‌های قدیمی نباشد.
ترجمه: هانیه حق ‌بین
منبع: WebMD