درمان واریس مری چگونه است

واریس مری چیست –

راه های تشخیص واریس مری

1- آندوسکوپی مری برای مشاهده سیاهرگ های متسع مری و تعیین اندازه آن ها و بررسی نقاط قرمز رنگ روی آن ها.

2- سی تی اسکن و ام آر آی برای بررسی کبد و جریان خون در سیاهرگ باب.

3- آندوسکوپی با کپسول: افرادی که نمی توانند آندوسکوپی معمولی را انجام دهند، یک کپسول حاوی دوربینی کوچک را قورت می دهند. دوربین این کپسول حین عبور از مری، تصاویری از آن می گیرد. البته برای تأیید این روش، آزمایشات بیشتری باید انجام شود.

درمان واریس مری چگونه است درمان واریس مری

اولین هدف از درمان واریس مری، جلوگیری از خونریزی است. خونریزی واریس مری، خطر مرگ را در پی دارد. اگر خونریزی اتفاق بیفتد، راه هایی برای توقف آن وجود دارد.

1- راه های جلوگیری از خونریزی واریس مری

کاهش فشار خون در سیاهرگ (ورید) باب، خطر خونریزی واریس مری را کم می کند. این درمان ها عبارتند از:

– داروهای کاهش دهنده فشار خون در سیاهرگ باب

– استفاده از نوار لاستیکی برای بستن سیاهرگ های دچار خونریزی

تجمع چربی اضافی در بدن باعث آسیب کبد می شود. چاقی باعث افزایش خطر ابتلا به عوارض سیروز کبدی می شود. لذا اگر چاق هستید، سعی کنید وزن خود را کم کنید

2- راه های توقف خونریزی واریس مری

 – استفاده از نوارهای لاستیکی برای بستن سیاهرگ های خونریزی کننده

– داروهای کند کننده جریان خون به سیاهرگ باب

 – منحرف کردن جریان خون از ورید باب به سمت دیگر: پزشک با قرار دادن لوله ای کوچک به نام شانت بین وریدباب و سیاهرگ کبدی، این عمل را انجام می دهد. با این کار فشار خون سیاهرگ باب کم می شود و خونریزی واریس مری متوقف می گردد.

البته این روش درمانی عوارض مانند نارسایی کبد و آشفتگی ذهنی را به همراه دارد. لذا از این روش زمانی استفاده می شود که سایر روش های درمانی موثر نباشند، و یا در افرادی که منتظر پیوند کبد هستند، به عنوان درمان موقتی به کار می رود.

 – پیوند کبد: افرادی که بیماری شدید کبدی دارند و یا کسانی که مکررا دچار خونریزی واریس مری می شوند، می توانند کبد بیمار خود را با یک کبد سالم (از یک فرد دیگر) جایگزین کنند، یعنی پیوند کبد شوند.

 – خونریزی مجدد: بیشتر افرادی که یک بار دچار خونریزی واریس مری می شوند، مجدداً دچار آن خواهند شد. لذا استفاده از داروهای جلوگیری کننده از خونریزی مثل بتابلوکرها و بستن رگ خونریزی کننده برای جلوگیری از خونریزی های بعدی مفید است.

 جلوگیری از واریس مری

در حال حاضر، روشی برای جلوگیری از ابتلا به واریس مری در بیماران مبتلا بهسیروز کبدی وجود ندارد.

هرچند داروهایی برای جلوگیری از خونریزی واریس مری وجود دارند، ولی نمی توانند مانع از بروز واریس مری می شوند.

اگر دچار بیماری کبدی هستید، از پزشک خود راه های جلوگیری از ایجاد عوارض آن مثل واریس مری را سئوال کنید.

توصیه های زیر به حفظ کبد در بیماری کبدی مثل سیروز کمک می کنند:

1- الکل ننوشید. بیماران مبتلا به ناراحتی کبد نباید الکل بنوشند، زیرا الکل در کبد فرآیند می شود. نوشیدن الکل فشار زیادی به کبد وارد می کند.

2- رژیم غذایی سالمی داشته باشید. سبزی و میوه فراوانی بخورید. مصرف غذاهای چرب و سرخ شده را کاهش دهید. نان و غلات سبوس دار بخورید و مواد غذایی پروتئینی بخورید.

3- وزن سالم خود را حفظ کنید. تجمع چربی اضافی در بدن باعث آسیب کبد می شود. چاقی باعث افزایش خطر ابتلا به عوارض سیروز کبدی می شود. لذا اگر چاق هستید، سعی کنید وزن خود را کم کنید.

4- از محصولات شیمیایی به میزان کم و با دقت استفاده کنید.

دستورالعمل نوشته شده روی محصولات شیمیایی مثل مواد تمیز کننده و اسپری های حشره کش را به دقت بخوانید و به آن ها عمل کنید. اگر با مواد شیمیایی سر و کار دارید، موارد ایمنی را به دقت اجرا کنید.

کبد، سموم را از بدن دور می کند و آن ها را فرآیند می کند. لذا با کاهش مقدار این سموم در بدن، به کبدتان استراحت بدهید.

5- خطر ابتلا به بیماری هپاتیت را کاهش دهید. استفاده از سوزن (سرنگ) های مشترک برای تزریق (مثل معتادان تزریقی) و روابط جنسی غیرمشروع و غیرقانونی باعث افزایش خطر ابتلا به هپاتیت های B و C می شود. از پزشک در باره تزریق واکسن های هپاتیت B و هپاتیت A سئوال کنید.

گاز روده و درمان گاز روده

گاز روده و درمان گاز روده – گاز بیش از حد روده ای در معده و قسمت بالای روده می تواند به صورت آروغ دیده شود.

گاز بیش از حد روده ای در قسمت پایین روده می تواند به شکل گازی که از مقعد دفع می شود، بروز کند.

گاز بیش از حد در دیگر قسمت های مجرای گوارشی می تواند باعث درد و گرفتگی عضلات گردد.

برخی مواقع، افزایش گاز روده ای می تواند نشان‌دهنده نوعی اختلالات گوارشی باشد.

گاز روده و درمان گاز رودهعلل گاز روده ای

گاز بیش از حد روده ممکن است در اثر بلع هوای زیاد در حین غذا خوردن، نوشیدن مایعات و یا جویدن آدامس ایجاد شود.

گاز پایین روده در اثر عمل باکتری ها روی مواد غذایی ایجاد می شود. اگر مواد غذایی که به روده بزرگ می رسند، تجزیه نشده باشند، گاز روده ای رخ می دهد.

اگر باکتری ها باعث گاز روده ای شوند، این گاز از هیدروژن، دی اکسید کربن و گاهی اوقات متان ساخته شده است.

غذاهایی که باعث تولید گاز می شوند
برخی موادغذایی به طور کامل هضم نمی شوند و توسط باکتری های روده، تجزیه شده و به قطعات کوچک تر و گاز تبدیل می شوند.

مواد خوراکی که مولد گاز روده ای هستند، شامل موارد زیر است:
– حبوبات مثل لوبیا و عدس
– شیرو لبنیات
– فروکتوز و سوربیتول که در برخی میوه ها یافت می شوند و همچنین به عنوان شیرین کننده مصنوعی مورد استفاده می باشند.
اگر گاز روده ای همراه با تهوع، اسهال، یبوست، کاهش وزن بی دلیل، وجود خون در مدفوع و یا سوزش سر دل باشد، نیز بهتر است به پزشک مراجعه کنید
بیماری های گوارشی که باعث تولید گاز می شوند
1- سندرم دامپینگ: اگر شما قسمتی از معده خود را با عمل جراحی براشته باشید و یا عمل بای‌پس معده را برای لاغری انجام داده باشید، به احتمال زیاد دچار این سندرم خواهید شد. در این بیماری، محتویات هضم نشده معده خیلی سریع به داخل روده کوچک منتقل می شوند و باعث درد شکم، تهوع و اسهال می گردد.

2- آلرژی غذایی: اگر دچار آلرژی یا حساسیت غذایی باشید، با خوردن مقدار کمی از غذای آلرژی زا، سیستم ایمنی بدن واکنش نشان می دهد. تهوع، استفراغ، درد شکم، اسهال، ورم لب ها، صورت، زبان و حلق و سوزش دهان، کهیر و مشکلات تنفسی و افت شدید فشار خون از جمله علائم آلرژی غذایی هستند. بنابراین اگر دارای آلرژی غذایی هستید، از مصرف غذاهای آلرژی زا باید جدا خودداری کنید، زیرا می تواند باعث شوک آنافیلاکسی شود که کشنده است.

3- عدم تحمل غذایی مانند عدم تحمل لاکتوز: مربوط به سیستم گوارشی می باشد و دارای علائم نفخ، درد قسمت پایینی شکم و یا صدای قسمت پایینی شکم، اسهال و تهوع است.

4- ریفلاکس معده: در این بیماری اسید و محتویات معده به سمت مری بر می گردد و باعث احساس سوزش سر دل یا ترش کردن غذا می شود.

5- فلج معده یا گاستروپارز: در بیماری فلج معده، عضلات معده کار خود را درست انجام نمی دهند و معده به طور کامل تخلیه نمی شود و باعث مشکلات گوارشی و مشکلاتی در سطح قند خون و تغذیه می گردد.

6- سندرم روده تحریک پذیر (IBS): بیماری سندروم روده تحریک پذیر بر روده بزرگ اثر دارد و موجب گرفتگی و دردهای شکمی، نفخ، اسهال و یبوست می گردد.

7- زخم پپتیک: موجب ایجاد زخم در معده و قسمت ابتدایی روده کوچک (دوازدهه) می گردد. از شایع ترین علامت های این زخم، درد شکمی می باشد.

8- بیماری سلیاک: سلیاک واکنش ایمنی بدن نسبت به پروتئین موجود در گندم، جو و چاودار (گلوتن) است. در این بیماری روده آسیب می بیند که باعث از دست دادن وزن، سوء جذب، نفخ و گاهی اوقات اسهال می شود و در نهایت مغز، سیستم عصبی، استخوان ها، کبد و سایر اندام ها از تغذیه لازم برخوردار نخواهند شد.

چه موقع باید نزد پزشک رفت؟
گاز روده ای به ندرت نشاندهنده مشکلی جدی و خطرناک است.

گاز روده ای می تواند باعث ناراحتی و خجالت فرد شود.

اگر این گاز شما را اذیت می کند، رژیم غذایی خود را تغییر دهید.

اگر گاز روده ای شما با تغییر رژیم غذایی وجود داشت و یا بدتر شد، نزد پزشک متخصص گوارش بروید.

اگر گاز روده ای همراه با تهوع، اسهال، یبوست، کاهش وزن بی دلیل، وجود خون در مدفوع و یا سوزش سر دل باشد، نیز بهتر است به پزشک مراجعه کنید.

پرولاپس رکتوم یا بیرون زدگی روده از مقعد

پرولاپس رکتوم یا بیرون زدگی روده از مقعد -پرولاپس کامل رکتوم بیشتر در افراد پیر که از داروهای اعصاب یبوست زا استفاده می کنند، دیده میشود. همچنین در بیماران قطع نخاعی که داروهای ملین مصرف می کنند دیده می شود.

پرولاپس رکتوم در برخی از خانواده‌ها شیوع بیشتری دارد و زمینه خانوادگی در ابتلا به آن موثر است.

این بیماری معمولا در کودکان شایع‌تر است، به طوری که از نه ماهگی تا زیر سه سالگی سن شیوع آن در کودکان محسوب می شود.
ابتلای پرولاپس در کودکان بالای شش سال، کمتر اتفاق می افتد و در صورت وقوع حتما باید مورد توجه قرار گیرد.

پرولاپس رکتوم یا بیرون زدگی روده از مقعدانواع پرولاپس رکتوم
پرولاپس رکتوم از لحاظ میزان شدت خروج مخاط به سه درجه تقسیم بندی می‌شود.
در پرولاپس درجه اول که شدیدترین حالت آن به شمار می رود، مخاط روده نزدیک به 5 سانتی‌متر از مقعد بیرون می زند، اما در نوع دوم این بیرون زدگی بین دو تا پنج سانتی متر است.

درجه سوم این بیماری مدلی است که پنهان و غیرقابل دید بوده و در اصطلاح پرولاپس مخفی نامیده می شود، بطوری که مخاط روده هنگام عمل دفع به بیرون کشیده می شود، اما قابل مشاهده نیست این درجه در بزرگسالان بیشتر دیده می‌شود.
هر اتفاقی که موجب افزایش فشار داخلی شکم شود، مانند یبوست شدید، زور زدن هنگام دفع یا عق زدن می تواند باعث ایجاد پرولاپس رکتوم شود

علائم  پرولاپس رکتوم 
مخاط قرمز رنگ تیره، بیرون زده از مقعد، خونریزی یا دفع خون هنگام زور زدن از جمله علائم پرولاپس رکتوم است.
ایجاد زخم یا پولیپ و همچنین تغییر رنگ در انتهای رکتوم از مهم ترین علائم پرولاپس رکتوم است.

افرادی که شاهد درد و زخم در ناحیه مقعد هستند باید توجه داشته باشند، در صورتی که دفع خون در مدفوع، زخم منفرد رکتوم، احساس دفع ناکامل یا خروج توده دارند، ممکن است به پرولاپس رکتوم مبتلا شده باشند لذا لازم است در اولین فرصت به پزشک متخصص گوارش مراجعه کنند.

علل  پرولاپس رکتوم
هر اتفاقی که موجب افزایش فشار داخلی شکم شود، مانند یبوست شدید، زور زدن هنگام دفع یا عق زدن می تواند باعث ایجاد پرولاپس رکتوم شود.
کودکان مبتلا به اورتریت که برای ادرار کردن مجبور به زور زدن هستند، یا بچه‌هایی که به تکرر دفع ناشی از ابتلا به اسهال‌های ویروسی، عفونی یا انگلی دچارند نیز ممکن است گرفتار پرولاپس رکتوم شوند.

همچنین لازم به ذکر است عفونت‌های انگلی کودکان در موارد شدید به ویژه کرمک به علت تحریک و خارش ایجاد کننده در ناحیه مقعد نیز می‌تواند کودک را به پرولاپس رکتوم مبتلا کند.

کودکانی که در اثر ابتلا به سندروم سیستیک فیبروز و نقص آنزیم‌های پانکراس، اسهال شدید، حجیم و چرب پیدا می‌کنند، ممکن است دچار پرولاپس رکتوم شوند که با تنظیم پانکراس از طریق مصرف صحیح داروهای مربوطه، پرولاپس نیز به دلیل کاهش دفعات دفع در این افراد بهبود می‌یابد.

همچنین باید توجه داشت کودکانی که رژیم غذایی نامناسب داشته و پروتئین به میزان لازم در غذاهای مصرفی آنها وجود ندارد، مستعد ابتلا به پرولاپس هستند.

ضعف در عضلات کف لگن یا اختلالات نورولوژیک در عصب این ناحیه یکی از دلایل ابتلا به پرولاپس رکتوم است. این عامل در افراد بزرگسال و بچه‌های بالای شش سال بیشتر دخیل است. درمان طبی در این موارد چندان پاسخگو نبوده و انجام عمل جراحی کمک کننده‌تر است.

هر علتی که موجب تحریک مخاط روده شود، همچون پولیپ رکتوم یا کولیت زخمی می تواند زمینه ساز ابتلای فرد به پرولاپس باشد.
کم کاری تیروئید مادرزادی نیز از جمله علل ایجاد کننده این بیماری محسوب می شود.
در موارد پرولاپس مخاطی (پرولاپس ناکامل) لازم است اسهال و یا یبوست در این بیماران از بین برود و از نشستن زیاد در توالت پرهیز شود
در خانم هایی که هیسترکتومی (عمل جراحی برای برداشتن رحم) داشته اند، احتمال پرولاپس رکتوم بیش از زنانی است که این عمل را نداشته اند.
افزایش تعداد زایمان های طبیعی تاثیری در ایجاد پرولاپس در خانم ها ندارد.

تشخیص  پرولاپس رکتوم
ارائه شرح حال دقیق توسط بیمار به پزشک در تشخیص این بیماری بسیار اهمیت دارد. اما گاهی انجام کولونوسکوپی یا عکسبرداری هنگام دفع در فرم مخفی پرولاپس، برای دیدن شواهد و نشانه های این بیماری ضرورت پیدا می‌کند.

عوارض  پرولاپس رکتوم
درد، خونریزی و زخم منفرد ناحیه رکتوم از عوارض ابتلا به این بیماری است.

مخاط و قسمت‌های روده در کودکانی که به نوع اول این بیماری مبتلا هستند، ممکن است پس از بیرون زدن بطور خودبخود جا برود در غیر این صورت می بایست توسط پزشک یا والدین آموزش دیده بوسیله دست به جای خود بازگردانده شود؛ به طوری که حتی در برخی مواقع انجام جراحی برای رفع قسمت خارج شده ضرورت می یابد، چرا که خروج طولانی مدت این مخاط از مقعد ورم، خونریزی و در نهایت بی اختیاری مدفوع در بزرگسالی را برای این کودکان به دنبال دارد.

درمان  پرولاپس رکتوم 
در موارد پرولاپس مخاطی (پرولاپس ناکامل) لازم است اسهال و یا یبوست در این بیماران از بین برود و از نشستن زیاد روی سنگ توالت پرهیز شود.
این نوع پرولاپس در کودکان به تدریج از بین خواهد رفت و معمولا نیاز به درمان جراحی پیدا نمی کند.

بین 20 تا 50 درصد موارد ابتلا به پرولاپس رکتوم به یبوست شدید افراد مرتبط است. لذا رفع یبوست از طریق ملین‌های تغذیه‌ای یا حتی دارویی، درمان عفونت‌های انگلی، بررسی علت اسهال و رفع آن و حذف دیگر علل زمینه‌ای مهم ترین اقدام به منظور درمان پرولاپس رکتوم به ویژه در کودکان شمار می رود.

پرولاپس کامل رکتوم فقط درمان جراحی دارد و نوع جراحی بستگی به وجود یا عدم وجود بی اختیاری مدفوع دارد.
در صورتی که بی اختیاری مدفوع وجود نداشته باشد، مقداری از انتهای روده با عمل جراحی برداشته می شود.

هر چند که دیده شده با درمان پرولاپس، بی اختیاری مدفوع نیز بهبود خواهد یافت، ولی در صورتی که درجاتی از بی اختیاری مدفوع وجود داشته باشد لازم است بطور همزمان با درمان پرولاپس، ترمیم اولیه برای تقویت اسفنکترها نیز انجام شود.

در بیماران بسیار پیر و زمین گیر، با رد کردن یک حلقه سیمی دور سوراخ مقعد آن را تنگ می کنند.

مسمومیت با قارچ سمی

مسمومیت با قارچ سمی – ممکن است هنگام گشت و گذار در مناطق جنگلی و طبیعت، با یک سری گیاهان وحشی و خودرو از جمله قارچ ها روبرو شوید. ولی باید بدانید تمام این قارچ ها خوردنی نیستند و تعدادی از آنها سمی می باشند و مصرف آنها برای سلامتی بدن مضر است.

مسمومیت با قارچ سمیاگر شما آشنایی زیادی با قارچ های وحشی ندارید، باید به نکات زیر توجه کنید:

– اگر به مصرف قارچ های وحشی خیلی علاقمند هستید، باید اطلاعات کافی درباره آنها کسب کنید و مشخصات قارچ های سمی را بشناسید تا از مصرف آنها خودداری کنید.

– اگر اطلاعات کافی در این زمینه ندارید، حتی المقدور با یک فرد کارشناس و آگاه در این زمینه مشورت کنید و سپس به مصرف این قارچ ها اقدام کنید.

– قارچ های سمی معروف و رایج را بشناسید.

– برای تشخیص قارچ سمی از قارچ خوراکی، به هیچ وجه نباید آن را با گذاشتن در دهان امتحان کنید.

– اگر با کودکان به دامان طبیعت می روید، به آنها درباه قارچ های سمی بگویید و از مصرف هر نوع قارچ وحشی منع کنید. برخی قارچ های وحشی عوارض شدیدی در کودکان ایجاد می کنند و حتی منجر به مرگشان می شوند.

– باید توجه داشته باشید که قارچ های سمی بسیار شبیه قارچ های خوراکی هستند و اشتباه در تشخیص آنها از هم، به قیمت مسموم شدن و حتی مرگ افراد تمام می شود. بنابراین هنگام چیدن و مصرف قارچ های وحشی خیلی باید دقت کرد.
اگر قارچ های وحشی را نمی شناسید، هرگز به آنها دست نزنید و آنها را نخورید
– از مصرف قارچ های قهوه ای رنگ و کوچک و قارچ هایی که قسمت زیر چتر آنها سفید رنگ است، خودداری کنید.

– قبل از مصرف قارچ ها، مراقب باشید که به آنها آلرژی (حساسیت) نداشته باشید. ممکن است شما به قارچی حساسیت داشته باشید، ولی دیگران این آلرژی را نداشته باشند.

– قبل از سنجش آلرژی نسبت به مصرف یک قارچ وحشی، باید از سمی نبودن آن مطمئن شوید. سپس برای تشخیص آلرژی، تکه کوچکی از آن را بخورید و در صورت عدم بروز علایم آلرژی طی 24 ساعت، آن را بخورید، زیرا گاهی دیده شده که قارچ های غیر سمی، واکنش های آلرژی شدیدی را ایجاد می کنند. بنابراین از مصرف زیاد قارچ های غیر سمی هم باید خودداری کرد.

– مطالعه کتاب هایی درباره انواع قارچ و گیاهان خودرو، شما را با گستره وسیعی از انواع قارچ ها آشنا خواهد کرد.

– از معروف ترین انواع قارچ های سمی، می توان به « آمانیتا » اشاره کرد. شکل این قارچ را به خاطر بسپارید و از آن اجتناب کنید.

– در صورتی که مطمئن نیستید قارچی سمی است یا نه، هرگز آن را نخورید.

– اگر سلامتی خود را دوست دارید، نه تنها باید از خوردن قارچ های وحشی ناآشنا خودداری کنید، بلکه به آنها دست هم نزنید، زیرا خطر مسمومیت از طریق پوست نیز در برخی گونه قارچ ها وجود دارد.

– اگر به قارچ وحشی ناآشنایی دست زدید، دست خود را به چشم و دهان و پوست خود نزنید.

– در کل باید گفت اگر قارچ های وحشی را نمی شناسید، هرگز به آنها دست نزنید و آنها را نخورید. قارچ های خوراکی در بسته بندی های مطمئن، در مغازه ها و سوپرمارکت ها به فروش می رسند. پس چه کاری است که قارچ های وحشی را بخوریم و خدای نکرده مسموم شویم.

آشنایی با 10 قارچ سمی و عوارض مصرف آنها
1- Alpha-amanitin (آلفا آمانیتین): کشنده می باشد. مشکلات کبدی 1 تا 3 روز پس از مصرف آن شروع می شود.

2-Phallotoxin (فالوتوکسین): باعث ناراحتی معده و روده می باشد.

3- Orellanine (اورلانین): نارسایی کلیه در طی سه هفته پس از مصرف آن ایجاد می شود.

4- Muscarine (موسکارین): می تواند باعث نارسایی تنفسی شود و حتی گاهی مرگبار می باشد.

5- Gyromitrin (ژیرومیترین): کشنده می باشد و مشکلات عصبی، اختلالات دستگاه گوارش و تخریب گلبول های خونی را به دنبال دارد.

6- Coprine (کوپرین): اگر با الکل مصرف شود، بیماری زا می شود.

7- Ibotenic acid (ایبوتنیک اسید): عوارض عصبی و توهم زا ایجاد می کند.

8- psilocybin و psilocin (پسی لوسین و پسی لوسیبین): توهم زا می باشد.

9- Arabitol (آرابیتول): در برخی افراد باعث ناراحتی گوارشی می شود.

10- Ergotamine(ارگوتامین): بر سیستم عروقی اثر می کند و می تواند منجر به از دست دادن اندام ها و حتی مرگ شود.
از بدترین علایم مسمومیت با قارچ های سمی، آسیب کبد و کلیه می باشد
راه های تشخیص قارچ سمی
1- باز کردن ساقه قارچ یکی از این راه هاست. اگر ساقه قارچی را باز کردید و دیدید که ساقه آن توخالی می باشد، از مصرف آن خودداری کنید، زیرا به احتمال زیاد سمی است.

2- اگر ساقه قارچی دارای حلقه بود، از مصرف آن اجتناب کنید، زیرا به احتمال زیاد سمی است.

3- اگر قارچ در آب جوشانده شود، بخارات حاصل از قارچ سمی، قاشق نقره ای را سیاه می کند.

4- اگر قارچ سمی را در شیر بیندازیم، شیر را دلمه می کند.

5- قارچ هایی که پایه آنها در کیسه ای قرار دارند، سمی هستند.

6- نوعی قارچ که کلاهک آن قرمز با دانه های سیاه می باشد، بسیار سمی است.

علائم مسمومیت با قارچ سمی

درد معده، تعریق، گر گرفتگی، استفراغ، اسهال، تب بالا، نبض تند، ضربان نامنظم قلب، کاهش فشار خون، سردرد، ضعف، سرگیجه، غش، تاری دید، مشکلات قفسه سینه و تنفس، سستی و بی حالی، تشنگی بیش از حد، از دست دادن هماهنگی بدن، توهم، سرگیجه، گیجی، هذیان، تشنج، کما و حتی مرگ از علائم مسمویت با قارچ های سمی می باشند.

اکثر قارچ سمی محرک دستگاه گوارش هستند که باعث اسهال و استفراغ می شوند، اما معمولا هیچ آسیب طولانی مدتی را ایجاد نمی کنند.

از بدترین علایم مسمومیت با قارچ های سمی، آسیب کبد و کلیه می باشد که می تواند در ابتدا به صورت یرقان یا زردی بروز پیدا کند.

در مواردی حتی مرگ هم در اثر مسمومیت با قارچ ها گزارش شده است.

علل استفراغ خونی چیست

علل استفراغ خونی چیست – گاهی اوقات فرق گذاشتن بین استفراغ خونی و سرفه خونی (از ریه ها) و خون دماغ مشکل است.

اختلالاتی که باعث بروز استفرغ خونی می شوند، می توانند باعث ایجاد مدفوع خونی هم بشوند.

خونریزی مجرای گوارشی فوقانی (مثل دهان، مری، معده و بخش ابتدایی روده باریک) در اثر زخم های گوارشی و یا پارگی رگ های خونی، علت شایع استفراغ خونی است.

اگر بعد از استفراغ خونی دچار سرگیجه (هنگام ایستادن) و تنفس تند و ضعیف و سایر علائم شوک گشتید، فوراً به اورژانس زنگ بزنید.
اگر دچار استفراغ خونی شدید، از کسی بخواهید تا شما را به پزشک برساند. بایستی علت ایجاد کننده استفراغ خونی سریعاً تشخیص داده شود تا از کاهش شدید خون بدن و سایر عوارض آن جلوگیری گردد

استفراغ خونیعلل استفراغ خونی

1- نارسایی حاد کبدی

2- هپاتیت الکلی

3- داروی آسپیرین

4- تومورهای خوش خیم معده و یا مری

5- سیروز کبدی

6- نقایص رگ های خونی مجرای گوارشی

7- التهاب و ورم قسمت ابتدای روده باریک

8- برآمدگی یک سرخرگ از دیواره معده

9- سرطان مری

10- واریس مری (بزرگ شدن و برآمدگی سیاهرگ های مری)

11- التهاب و ورم مری (ازوفاژیت)

12- فرسایش معده (خرابی بافت دیواره معده)

13- واریس معده (بزرگ شدن و برآمدگی سیاهرگ های معده)

14- گاستریت (التهاب و ورم معده)

15- پارگی مری در اثر فشار استفراغ یا سرفه

16- سرطان لوزالمعده

17- التهاب و ورم لوزالمعده (پانکرانیت)

18- زخم پپتیک (زخم معده و اثنی عشر)

19- داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی

20- افزایش فشار خون در سیاهرگ باب کبد

21- استفراغ طولانی مدت و یا شدید

22- سرطان معده

در نوزادان و کودکان، استفراغ خونی در اثر علل زیر نیز اتفاق می افتد
– نقایص مادرزادی

– اختلالات انعقاد خون

– حساسیت به شیر

– خون بلعیده شده مثلا از بینی

– قورت دادن یک جسم

چه موقع نزد پزشک برویم؟
اگر استفراغ خونی باعث بروز علائم شوک مثل علائم زیر در شما شد، به اورژانس زنگ بزنید:
– نفس کشیدن تند و ضعیف
– سرگیجه و احساس سبکی سر بعد از ایستادن
– تاری دید
– غش کردن
– پریشانی و آشفتگی
– حالت تهوع
– پوست سرد، مرطوب و رنگ پریده
– کاهش دفع ادرار

اگر دچار استفراغ خونی شدید، از کسی بخواهید تا شما را به پزشک برساند. بایستی علت ایجاد کننده استفراغ خونی سریعاً تشخیص داده شود تا از کاهش شدید خون بدن و سایر عوارض آن جلوگیری گردد.

مسمومیت غذایی در بارداری چیست

مسمومیت غذایی در بارداری چیست – احتمال اینکه زنان باردار با خوردن مواد غذایی دچار مسمومیت شوند، بسیار بیشتر از سایر افراد است؛ بنابراین بسیار مهم است که در تهیه و آماده کردن مواد غذایی دقت بیشتری کنند.

زنان باردار باید در مصرف تخم مرغ، گوشت، مرغ، ماهی، میگو، شیر و محصولات لبنی بیشتر دقت کنند.

اگر مسمومیت غذایی در اوایل حاملگی که خود شخص دچار حالت‌های تهوع و یا استفراغ است رخ دهد، ممکن است علایم گمراه‌کننده‌ای داشته باشد و در بعضی شرایط تهوع، استفراغ و بی‌اشتهایی خانم باردار را تشدید کند.

البته این علایم به اینکه مسمومیت غذایی با چه نوع میکروبی ایجاد شده است، بستگی دارد.
گاهی مسمومیت با ویروس، باکتری یا باکتری‌های بی‌هوازی ایجاد می‌شود که همه اینها عوارض بسیار بدی را برای خانم باردار در پی دارند.

ممکن است خانم باردار در اثر تهوع و استفراغ ناشی از مسمومیت، اختلالات آب و الکترولیت پیدا ‌کند و یا به دلیل مسمومیت، سیستم ایمنی بدنش ضعیف شود و باکتری‌ها بتوانند عفونت جدی و سیستمیک ایجاد کنند. این عفونت‌ها می‌توانند هم برای خود او و هم برای جنین خطرناک باشند.

اگر مسمومیت غذایی در اواخر بارداری ایجاد شود، عوارض خیلی شدیدتر خواهد بود و حتی ممکن است به یک زایمان زودرس هم منجر شود.
مسمومیت غذایی ممکن است علایمی مانند سرگیجه، دل درد، تب، دل‌پیچه و اسهال ایجاد کند که با مشاهده آنها باید فورا به پزشک مراجعه کرد
به طور کلی اختلالات آب و الکترولیت یا ایجاد عفونت سیستمیک در بدن که در اثر مسمومیت غذایی ایجاد می‌شود، می‌تواند برای خانم باردار در مقایسه با یک فرد عادی شدیدتر باشد، بنابراین خیلی مهم است که در مصرف موادغذایی دقت و موادغذایی سالم انتخاب کند.

بهتر است خانم‌ها در دوران بارداری غذاهای کنسروی نخورند یا کنسرو را حتما پیش از مصرف بجوشانند. مخصوصا کنسرو تن ماهی خیلی می‌تواند خطرناک باشد.

اگر بیرون از خانه غذا نخورند هم مطمئن‌تر خواهد بود، چون در غذاهایی مانند ساندویچ یا فست‌‌فودها ممکن است از سس‌های چرب و سس مایونز استفاده شده باشد که احتمال مسمومیت را افزایش می‌دهد.

اگر در دوران بارداری مسمومیت غذایی اتفاق بیفتد، باید درمان به سرعت آغاز شود.

مسمومیت غذایی ممکن است علایمی مانند سرگیجه، دل درد، تب، دل‌پیچه و اسهال ایجاد کند که با مشاهده آنها باید فورا به پزشک مراجعه کرد.

مسمومیت غذایی در بارداری چیست
پیشگیری از مسمومیت غذایی در دوران بارداری اهمیت زیادی دارد.
سازمان غذا و داروی آمریکا برای پیشگیری از مسمومیت غذایی به زنان باردار توصیه می کند:

– از ایمنی و سلامت مکانی که از آن خرید می کنید، مطمئن شوید. گوشت خام، مرغ و ماهی را جدا از سایر مواد غذایی نگهداری کنید. پس از خرید کردن بلافاصله این مواد را به خانه برده و در یخچال و یا فریز قرار دهید.

– مواد غذایی را به طور صحیح آماده کنید. قبل و بعد از حمل مواد غذایی، دست های خود را خوب بشویید.

– تخته گوشت، همچنین چاقو و سینک ظرفشویی را در پایان کار به خوبی بشویید.

– در ذخیره کردن مواد غذایی، دقت کنید. در پختن و فریزکردن گوشت، مرغ، تخم مرغ، ماهی و همچنین در مصرف غذاهای آماده دقت کنید.

– در پخت غذاها دقت کنید. هیچ گاه گوشت نپخته را نخورید. از خوردن گوشت هایی که کمتر از اندازه هم پخته شده اند، مانند کالباس و همبرگر اجتناب کنید.

– برچسب روی مواد غذایی را به دقت بخوانید؛ زیرا اطلاعاتی درباره زمان استفاده و شیوه ذخیره آنها به شما می دهد.
برای کمک به تشخیص سریع نوع مسمومیت فهرستی از مواد غذایی را که اخیرا مصرف کرده‌اید تهیه کنید و به پزشک‌تان تحویل دهید
در صورت بروز مسمومیت غذایی مراجعه سریع به پزشک به خصوص برای زنان باردار ضروری است.

کارشناسان سازمان غذا و داروی آمریکا تاکید دارند که در صورت مسمومیت غذایی توجه به نکات زیر ضروری است:

– مسمومیت ناشی از مصرف مواد خوراکی آلوده ممکن است با علائم شبه آنفلوآنزا همچون حالت تهوع، اسهال و استفراغ و تب بروز کند. بنابراین توصیه می‌شود که در صورت مشاهده این علائم هر چه زودتر به پزشک مراجعه کنید.

– ماده خوراکی مشکوک به آلودگی را پس از بسته‌بندی کردن،‌ فریز کنید و همراه خود به درمانگاه ببرید تا برای تشخیص نوع مسمومیت توسط پزشک آزمایش شود.

– برای کمک به تشخیص سریع نوع مسمومیت فهرستی از مواد غذایی را که اخیرا مصرف کرده‌اید تهیه کنید و به پزشک‌تان تحویل دهید.

همچنین کارشناسان تاکید دارند که اگر معتقد هستید به دلیل خوردن غذایی آلوده در یک رستوران دچار مسمومیت شده‌اید، حتما موضوع را هرچه سریع‌تر به مقامات بهداشتی نزدیک محل زندگی خود اطلاع دهید.

پولیپ روده بزرگ

پولیپ روده بزرگ – بیشتر پولیپ های روده سرطانی نیستند، اما بعضی از آن ها می توانند به سرطان روده بزرگ تبدیل شوند.
البته سال های زیادی طول می کشد تا پولیپ به سرطان تبدیل شود.

افراد بالای 50 سال بیشتر در معرض ابتلا به پولیپ روده هستند.

متخصصان توصیه می کنند انجام آزمایشات غربالگری سرطان روده برای هر فرد 50 ساله و بیشتر که در معرض خطر ابتلا به این نوع سرطان می باشد، لازم است.
از پزشک بپرسید که چه موقع باید این آزمایشات را انجام دهید.

پیدا کردن و خارج کردن پولیپ ها از بدن، از ابتلا به سرطان روده بزرگ جلوگیری می کند.

پولیپ روده بزرگعلائم پولیپ روده بزرگ
ممکن است شما دچار پولیپ روده باشید، ولی این مسئله را ندانید، زیرا معمولا علامتی ایجاد نمی کند.

معمولا در طی انجام آزمایشات غربالگری سرطان روده، پولیپ ها معلوم می شوند.

اگر یک بیماری علامتی نداشته باشد، آزمایش غربالگری برای تشخیص آن لازم است.
پزشکان اغلب روش کولونوسکوپی را برای تشخیص پولیپ روده توصیه می کنند، زیرا با این روش می توانند کل روده را ببینند و اگر پولیپی مشاهده کردند، آن را از بدن خارج نمایند
اگر پولیپ های روده بزرگ شوند، می توانند علائمی ایجاد کنند. ممکن است دچار خونریزی از مقعد (مدفوع خونی) و یا تغییر عادات اجابت مزاج شوید.
این تغییر اجابت مزاج شامل اسهال، یبوست، کمتر و یا بیشتر از حد معمول به دستشویی رفتن و یا تغییر ظاهر مدفوع باشد.

تشخیص پولیپ روده بزرگ
بیشتر پولیپ ها در طی آزمایش غربالگری سرطان روده، مشخص می شوند.

متخصصان توصیه می کنند انجام آزمایشات غربالگری سرطان روده برای هر فرد 50 ساله و بیشتر که در معرض خطر ابتلا به این نوع سرطان می باشد، لازم است.

افرادی که بیشتر در معرض خطر هستند، بایستی زودتر از 50 سال این آزمایشات را انجام دهند.

آزمایشات تشخیص سرطان روده عبارتند از:

1- آزمایش مدفوع: نمونه مدفوع برای یافتن علائم سرطان، در آزمایشگاه بررسی می شود.

2- کولونوسکوپی: با فرستادن یک لوله باریک و دوربین‌دار از طریق مقعد به داخل روده بزرگ، پولیپ های روده دیده می شوند. کولونوسکوپی در حقیقت آندوسکوپی روده بزرگ است. پزشک همچنین می تواند از طریق کولونوسکوپی، پولیپ ها را از روده خارج کند.

3- سیگموئیدوسکوپی: این روش همان کولونوسکوپی است، با این تفاوت که لوله دوربین دار آن کوتاه تر است و پزشک فقط می تواند قسمت انتهایی روده بزرگ را ببیند. با این روش هم می توان پولیپ ها را از بدن درآورد.

پزشکان اغلب روش کولونوسکوپی را برای تشخیص پولیپ روده توصیه می کنند، زیرا با این روش می توانند کل روده را ببینند و اگر پولیپی مشاهده کردند، آن را از بدن خارج نمایند.

عوامل خطر پولیپ روده بزرگ
عواملی که خطر ابتلا به پولیپ روده بزرگ را افزایش می دهند، عبارتند از:
– سن بالای 50 سال

– سابقه ابتلابه پولیپ روده یا سرطان روده در افراد خانواده و فامیل

– به ارث بردن یک ژن خاص که خطر ابتلا به پولیپ روده را افزایش می دهد. افرادی که دارای این ژن هستند، بیشتر از بقیه دچار پولیپ هایی می شوند که به سرطان روده تبدیل می گردند.

درمان پولیپ روده بزرگ
پزشکان معمولا پولیپ های روده را از بدن خارج می کنند، زیرا برخی از آن ها می توانند به سرطان روده تبدیل شوند. بیشتر پولیپ ها با روش کولونوسکوپی برداشته می شوند.

اگر پولیپ بزرگ باشد، شاید نیاز به عمل جراحی داشته باشد.

اگر یک بار دچار پولیپ روده شوید، به احتمال زیاد مجددا دچار آن خواهید شد. اگر پولیپ های خود را درآورده باشید، بایستی به طور منظم تحت نظر پزشک بررسی و آزمایش شوید تا اگر پولیپ دیگری دارید، معلوم شود. از پزشک بپرسید چند مدت یک بار نیاز به آزمایش دارید؟

مشکلات مری چیست

مشکلات مری چیست – یک قاشق غذا می‌خوریم و اصلا حواس‌مان نیست بعد از بلعیدن غذا چه اتفاقی می‌افتد. لقمه‌های کوچک و بزرگی برمی‌داریم و همین که آنها را می‌جویم، فراموش می‌کنیم این لقمه‌ها قرار است چه مسیری را طی کند تا روزی که دیگر این لقمه‌ها و غذاها به راحتی پایین نرود.

آن وقت است که تازه متوجه می شویم پس از بلع غذا چه اتفاقاتی رخ می دهد. قبل از این که چنین وضعی پیش بیاید و مشکلی سر راهمان قرار بگیرد، تصور می کنیم لقمه ای که بلعیده می شود و پایین می رود، سر می خورد و مستقیم وارد معده می شود، در حالی که چنین نیست.

در حقیقت، مری با حرکات دودی شکلی که دارد، غذا را پیش می برد و وارد معده می کند. بنابراین در صورتی که عضلات مری دچار مشکلی شود و این حرکت پیشرونده را مختل کند، ممکن است فرد با مشکلاتی در بلع غذا روبرو شود.

مشکلات مری چیستاز طرف دیگر، مری در معرض بیماری ها و اختلالات دیگری هم قرار دارد که گاه به کلی نادیده گرفته می شود و می تواند بلع فرد را دچار مشکل کند.

نشانه های اختلالات مری

با توجه به این که معمولا توجهی به مری و وظایفش نداریم، بیماری ها و اختلالاتی که ممکن است در این قسمت پیش بیاید نیز کمتر می شناسیم و در نتیجه با علائم آنها خیلی آشنا نیستیم.
زمانی که فرد هنگام غذا خوردن با سوزش پشت جناغ یا احساس ترشی و تلخی مواجه می شود یا احساس می کند غذا سر دلش باقی مانده است، اغلب به ریفلاکس معده شک می کنیم
دکتر ستار جعفری، فوق تخصص بیماری های گوارش و کبد درباره این موضوع یادآور می شود:
اغلب بیماری های مری به صورت بروز مشکل در بلع نمایان می شود. به عبارت دیگر، ممکن است فردی که دچار مشکلی در این ناحیه شده، احساس کند بلع غذا برایش مانند گذشته نیست.

در این مواقع ممکن است غذا به سختی پایین برود یا همراه با درد باشد و فرد احساس کند غذا در گلویش گیر کرده است یا دچار تهوع و استفراغ شود.

علاوه بر این ها، کاهش وزن، بی اشتهایی، ترش کردن، برگشت غذا به دهان و ترس از غذا خوردن نیز از دیگر نشانه ها و علائم بیماری های مری است.

ریفلاکس؛ شایع ولی مهم
یکی از شایع ترین بیماری هایی که در این زمینه وجود دارد، ریفلاکس معده است که به گفته دکتر جعفری، به معنای برگشت اسید معده به سمت مری است. البته ریفلاکس گاهی چنان شدید است که بیمار حتی اسید معده را داخل دهانش حس می کند و گاهی هم خفیف است و فقط در قسمت های انتهایی مری رخ می دهد که در این شرایط بیمار فقط با سوزش سردل یا پشت جناغ سینه مواجه می شود.

برای تشخیص این بیماری در مراحل اولیه به اقدامات خاصی نیاز نیست و به کمک شرح حال می توان آن را تشخیص داد.

زمانی که فرد هنگام غذا خوردن با سوزش پشت جناغ یا احساس ترشی و تلخی مواجه می شود یا احساس می کند غذا سر دلش باقی مانده است، در صورتی که مشکل دیگری مانند کاهش وزن، بی اشتهایی و احساس گیر کردن غذا در گلو نداشته باشد، اغلب به ریفلاکس معده شک می کنیم.

تغییر سبک زندگی و وضع تغذیه در این دوران عامل اصلی ایجادکننده این بیماری به حساب می آید.

بی تحرکی، افزایش وزن و بخصوص افزایش اندازه دور کمر و چاقی های شکمی از جمله عواملی است که موجب بروز ریفلاکس معده می شود. علاوه بر این ، بلافاصله خوابیدن پس از صرف غذا و بویژه زمانی که فرد روی شکم یا به پهلوی راست می خوابد نیز باعث می شود ترشحات معده راحت تر به سمت بالا حرکت کند و در نتیجه این مشکل را در پی دارد.

خوردن بعضی موادغذایی مانند سرخ کردنی ها به مقدار زیاد، میوه های ترش مانند کیوی و حتی مصرف غذاهای ترش و تند، فست فودها، پیاز، سیر، سرکه و آبلیمو هم فرد را مستعد ریفلاکس می کند.

نوشیدن آب زیاد هنگام غذا خوردن، نوشیدن نوشابه ها و دوغ گازدار یا چای پررنگ و چای مانده هم می تواند باعث ریفلاکس شود.

البته مصرف غذاهای حجیم و به مقدار زیاد هم به این مشکل منجر خواهد شد.

خیلی ها تصور می کنند آبلیمو یا عرق نعنا می تواند برای برطرف کردن چنین مشکلاتی موثر باشد، اما خوردن آبلیمو و عرق نعناع بر خلاف تصور مردم فقط ریفلاکس را تشدید می کند.

با تغییر شیوه زندگی معمولا می توان این وضع را بهبود بخشید، اما در صورتی که این اتفاق نیفتد با استفاده از دارو ناچار هستیم ریفلاکس را کنترل کنیم، زیرا در صورت درمان نشدن، اسید معده وارد مری می شود و به تدریج می تواند موجب التهاب و زخم شود. بنابراین باید به فکر درمان ریفلاکس باشیم و به موقع آن را برطرف کنیم.
نوشیدن کمی آب با قرص باعث می شود قرص در قسمت هایی از مری که به طور طبیعی تنگ تر است، گیر بیفتد. در این مواقع، اگر قرص نتواند وارد معده شود، ممکن است مری را زخم یا حتی سوراخ کند

گاهی مری دچار التهاب می شود
دکتر جعفری با اشاره به التهاباتی که به علل متفاوتی غیر از اسید معده ممکن است در مری ایجاد شود، توضیح می دهد:
قارچ ها، میکروب ها و ویروس ها نیز می توانند مری را دچار التهاب کنند و به بروز علائمی منجر شوند. در این مواقع، معمولا بیمار احساس می کند هنگام بلع، غذا به سختی یا همراه با درد پایین می رود یا گیرمی کند.

علاوه بر این، ممکن است فردی از مصرف غذاهای جامد شکایت داشته باشد، ولی احساس کند، مایعات راحت تر پایین می رود.

میکروب هایی که در حالت عادی موجب بیماری نمی شوند، در بدن افرادی که به دلایل مختلف، سیستم ایمنی بدنشان ضعیف شده است، می تواند مری را دچار مشکل کنند.

در این مواقع به کمک آندوسکوپی باید مشکل را تشخیص دهیم و از روش های درمانی کمک بگیریم.

همراه دارو به اندازه کافی آب بخورید
بعضی افراد تصور می کنند همین که قرص از دهان پایین برود، کافی است، برای همین با مقدار کمی آب، قرصشان را می خورند و خیالشان هم راحت است که هیچ مشکلی پیش نمی آید.

دکتر جعفری این شیوه را به هیچ عنوان صحیح نمی داند و در این باره یادآور می شود: در چنین شرایطی ممکن است قرص پایین برود و در قسمت هایی از مری که به طور طبیعی تنگ تر است، گیر بیفتد. در این مواقع، اگر قرص نتواند وارد معده شود، ممکن است مری را زخم یا حتی سوراخ کند.

این فوق تخصص گوارش می افزاید: بر همین اساس توصیه می شود داروهای خوراکی را با مقدار کافی آب مصرف کنید. همچنین برای استفاده از بعضی قرص ها، پزشکان و داروسازان تاکید می کنند دارو با مقدار فراوانی آب مصرف شود که حتما باید مورد توجه قرار بگیرد.

مصرف غذاهای خیلی سرد و خیلی داغ به نفع تان نیست
خیلی ها دوست دارند چای یا قهوه را داغ داغ بنوشند و زمانی که بخار از روی آن بلند نشود، دیگر تمایلی به نوشیدن آن ندارند. آنها معمولا می گویند عادت دارند و سال هاست همین طور چای نوشیده اند در حالی که به گفته دکتر جعفری، خوردن مواد غذایی خیلی سرد و خیلی داغ به هیچ عنوان برای مری مناسب نیست.

در حقیقت، مصرف غذاهای خیلی سرد موجب اسپاسم مری و در نتیجه فرو دادن غذا همراه با مشکل می شود و غذاهای خیلی داغ هم همان طور که دهان را می سوزاند، مری را هم خواهد سوزاند.

تنها تفاوت در این است که سوزش مری را حس نمی کنیم، اما اگر این عادت برای مدتی طولانی تکرار شود، سوختگی و التهاب و آزردگی مخاط مری از کنترل خارج شده و به زخم منجر خواهد شد. زخم های مری در حالت عادی می تواند خوش خیم باشد، اما وقتی تکرار می شود، مری را تنگ خواهد کرد که اولین نشانه آن، احساس گیر کردن غذاست. در صورت بی توجهی و تکرار این شیوه طی سال های طولانی هم ممکن است به سرطان مری تبدیل شود.

به گفته دکتر جعفری، احساس گیر کردن غذا به طور مزمن، کاهش وزن، بی اشتهایی و گاهی تهوع و استفراغ ازجمله علائم این سرطان است.

وی درباره علل ایجاد سرطان مری می گوید: چاقی، کمبود برخی از مواد غذایی و ویتامین ها، بخصوص برای کسانی که دچار سوءتغذیه های طولانی مدت هستند، خوردن و نوشیدن مایعات و غذاهای سوزاننده مانند چای داغ، مصرف مواد مخدر به صورت خوراکی و بویژه در صورتی که سوخته باشد، از جمله عوامل خطری است که می تواند احتمال بروز این سرطان را افزایش دهد.

منبع : جام جم – نیلوفر اسعدی بیگی

دلایل خونریزی از مقعد

دلایل خونریزی از مقعد – درون مقعد مجموعه‌ای از رگ‌های خونی قرار دارند که مانند یک بالشتک محکم از خروج دائمی مدفوع، گاز و ترشحات مخاطی راست روده جلوگیری می‌کند.

اما اگر یکی از این رگ‌ها ورم کند یا از محل طبیعی خود در دیواره راست روده خارج شود که غالبا در اثر زود زدن زیاد در هنگام یبوست رخ می‌دهد، تبدیل به یک بواسیر می‌گردد. بواسیر علاوه بر خارش یا درد، ممکن است خونریزی هم داشته باشد.

خونریزی مقعد می‌تواند علامت شقاق (ترک‌هایی در اطراف پوست مقعد)، التهاب زخمی کولون یا پولیپ روده نیز باشد. خون ممکن است از نقاط بالاتری از دستگاه گوارش آمده باشد. به‌همین دلیل، باید علت خونریزی مقعد برای پزشک مشخص شود.

حدود 99 درصد موارد خونریزی مقعد، به دلیل بواسیر است، ولی گاهی موضوع جدی‌تری در کار است.

خونریزی مقعدی به صورت خون موجود در مدفوع، بر روی دستمال توالت و یا کاسه توالت ظاهر می شود. رنگ خون ناشی از خونریزی مقعدی از قرمز روشن تا قهوه ای تیره متغیر می باشد.

علل خونریزی مقعد

– سرطان مقعد
– شکاف مقعد (پارگی پوست مقعد)
– آنژیودیسپلازی (ناهنجاری رگ های خونی نزدیک روده ها)
– سرطان روده
– پولیپ روده
– یبوست
– بیماری کرون
اسهال
– دیورتیکولوز (برآمدگی های کوچکی که روی دیواره روده ها تشکیل می شود)
– مسمومیت غذایی
– هموروئید (بواسیر)
– در هم رفتگی روده (وارد شدن بخشی از روده در بخش دیگر)
– کولیت ناشی از کم خونی (التهاب روده بزرگ به علت کاهش جریان خون)
– التهاب مقعد
– کولیت کاذب (التهاب روده بزرگ بواسطه عفونت)
– پرتو درمانی (رادیوتراپی یا اشعه درمانی)
– پرولاپس مقعد (بیرون زدن مقعد از جای طبیعی آن)
– سندرم زخم مقعدی منفرد (ایجاد زخم بر روی دیواره مقعد)
– کولیت اولسراتیو (کولیت زخمی)
اگر خون دارای رنگ قرمز روشن است و بلافاصله بعد از دفع مدفوع دیده می شود و قبلا سابقه ابتلا به بواسیر را داشته‌اید، راه‌های مختلفی برای کنترل آن دارید. ولی اگر این خونریزی به‌سادگی بند نمی آید، حتما آن را به پزشک بگویید تا علت آن را مشخص کند

دلایل خونریزی از مقعدمراجعه به پزشک
1- به اورژانس زنگ بزنید.
در صورت همراه بودن خونریزی مقعد با هر یک از علائم زیر، با اورژانس تماس بگیرید:
– تنفس تند و سطحی
– سرگیجه یا چرخیدن سر پس از ایستادن
– تاری دید

– غش کردن
– گیجی
– تهوع
– سردی، رطوبت و رنگ پریدگی پوست
– کاهش ادرار

2- فورا به پزشک مراجعه کنید.
اگر خونریزی مقعد دارای مشخصات زیر بود، از اطرافیان خود بخواهید شما را به پزشک برسانند:
– مداوم یا شدید
– همراه با درد یا انقباضات شدید شکمی
– همراه با درد مقعد

3- وقت ملاقات با پزشک بگیرید.
اگر خونریزی مقعد بیش از یک یا دو روز طول بکشد و یا کم اما آزاردهنده باشد، به پزشک مراجعه کنید.
اگر زیر چهل سال سن دارید و علت خونریزی مقعدتان مشخص است مانند مدفوع سفت، شکاف مقعد یا موارد مشخص دیگر، می توانید با تهیه پماد آنتی هموروئید آن را درمان کنید.

درمان خونریزی مقعد در خانه
اگر خون دارای رنگ قرمز روشن است و بلافاصله بعد از دفع مدفوع دیده می شود و قبلا سابقه ابتلا به بواسیر را داشته‌اید، راه‌های مختلفی برای کنترل آن دارید. ولی اگر این خونریزی به‌سادگی بند نمی آید، حتما آن را به پزشک بگویید تا علت آن را مشخص کند.

1- از کاغذ توالت مرغوب استفاده کنید. توصیه می‌شود از کاغذ توالت نرم دو لایه استفاده کنید، حتی اگر ناچار شوید با خودتان به محل کار ببرید. بعضی بیماران از انواع زبر و ارزان قیمت کاغذ توالت استفاده می کنند. همیشه با کاغذ توالت نرم خود را به آرامی خشک کنید.

2- ناخن‌ها را کوتاه کنید. ناخن‌های بلند شاید مد روز باشند، ولی می‌توانند خطرناک هم باشند. یک بار خانمی را که دچار خونریزی شدید مقعد شده بود به بخش اورژانس آوردند. معلوم شد که هنگام پاک کردن خود بعد از اجابت مزاج، به‌طور اتفاقی با ناخن‌ بلند یک رگ بواسیری را پاره کرده بود.

3- مقعد را چرب کنید. چرب کردن مقعد پیش از اجابت مزاج، به دفع راحت مدفوع کمک می‌کند.

4- به آنچه می‌خورید توجه کنید. غذای خود را به‌دقت بجوید و بدانید آنچه را که می‌خورید باید از مقعد شما خارج شود، حتی اگر نتوانید آن را هضم کنید. کمتر اتفاق می‌افتد، ولی اگر قطعه‌ای استخوان کوچک خورده شود، ممکن است هنگام عبور از مقعد باعث بریدگی، پارگی و خونریزی مقعد گردد.

5- همیشه آب بخورید. روزانه شش تا هشت لیوان آب بخورید. آب باعث نرم شدن مدفوع و خروج آسان آن با حداقل زور زدن می‌شود. هرچه بیشتر زور بزنید، امکان خونریزی از مقعد بیشتر می‌شود.

6- غذاهای فیبردار بخورید. غذاهای فیبردار مثل میوه‌ها، سبزیجات، حبوبات و غلات باعث افزایش حجم مدفوع شده و مثل آب، زور زدن برای دفع مدفوع را کم می‌کند و در نتیجه، فشار بر روی رگ‌های خونی کم شده و از خونریزی جلوگیری می‌شود.

مقاله درباره ریفلاکس صفرا

مقاله درباره ریفلاکس صفرا * ریفلاکس صفرا می تواند با برگشت اسید معده به طرف مری همراه باشد.

زمانی که افراد به داروهای ضد اسید معده پاسخ ندهند و یا به طور ناقص پاسخ دهند، اغلب ریفلاکس یا برگشت صفرا مطرح می شود.

اما شواهد کمی در مورد تاثیر برگشت صفرا روی افراد موجود است.

بررسی حیوانات آزمایشگاهی نشان داده است برگشت صفرا در طولانی مدت، خطر ابتلا به برخی بیماری ها و مشکلات را در پی دارد، مانند افزایش خطر ابتلا به سرطان مری.

بر خلاف ریفلاکس اسید معده، معمولا ریفلاکس صفرا با تغییر برنامه غذایی و یا شیوه زندگی به طور کامل قابل کنترل نیست.

در عوض ریفلاکس صفرا بیشتر اوقات با مصرف دارو و در موارد شدید با انجام عمل جراحی قابل کنترل است.

مقاله درباره ریفلاکس صفراعلائم بر گشت صفرا
تشخیص ریفلاکس صفرا از ریفلاکس اسید معده سخت است، زیرا علائم هر دو یکسان است و ممکن است به طور همزمان رخ دهند.
هنوز معلوم نیست صفرا چه نقش در مشکلات ریفلاکسی دارد.

علائم ریفلاکس صفرا عبارتند از:
– درد بالای شکم که می تواند شدید باشد.
– سوزش سر دل مکرر: احساس سوزش در ناحیه قفسه سینه که گاهی به طرف گلو پیش می رود و با احساس مزه اسیدی (ترشی) در دهان همراه است.
– حالت تهوع
– استفراغ مایع زرد مایل به سبز (صفرا)
– گاهی اوقات سرفه یا گرفتگی صدا
– کاهش وزن غیرارادی
افرادی که کیسه صفرای خود را با عمل جراحی در آورده اند، بیشتر از بقیه دچار ریفلاکس صفرا می شوند
زمان مراجعه به پزشک
اگر به طور مکرر دچار علائم ریفلاکس می شوید و یا بدون دلیل و بی اختیار وزن کم می کنید، به پزشک مراجعه کنید.

اگر پزشک تشخیص داد که شما به بیماری ریفلاکس اسید معده مبتلا هستید، ولی با مصرف دارو کاملا بهبود نیافتید، مجددا نزد پزشک بروید تا بررسی بیشتری روی شما انجام شود.

شاید به ریفلاکس صفرا هم مبتلا باشید. در این صورت این بیماری را هم باید درمان کنید.

علل ریفلاکس صفرا
صفرا یک مایع زرد مایل به سبز است که برای هضم چربی های غذا و حذف گلبول های قرمز فرسوده و برخی سموم از بدن لازم است.
صفرا در کبد تولید می شود و در کیسه صفرا ذخیره می گردد.

مصرف غذایی که حتی مقادیر کمی چربی داشته باشد، به کیسه صفرا خبر می دهد که صفرا را آزاد کند. این صفرا از طریق دو مجرای کوچک به نام مجرای سیستیک و مجرای صفراوی مشترک به قسمت ابتدایی روده باریک به نام دئودنوم می ریزد.

همزمان با جریان صفرا به روده باریک، غذا از طریق دریچه پیلور (دریچه بین معده و روده باریک) از معده وارد روده باریک می شود.

معمولا دریچه پیلور خیلی کم باز می شود و اجازه نمی دهد شیره های گوارشی از روده باریک به سمت معده برگردند.

در تعداد زیادی از مبتلایان به ریفلاکس صفرا، این دریچه به خوبی بسته نمی شود، در نتیجه صفرا از روده به سمت معده بر می گردد.

زمانی دریچه عضلانی (اسفنکتر) پایین مری به درستی کار نکند، صفرا و اسید معده می توانند به سمت مری برگردند.

این دریچه بین مری و معده قرار دارد. در حالت عادی این دریچه فقط هنگام ورود غذا از مری به معده باز می شود و در سایر مواقع بسته است. اما اگر این دریچه به خوبی کار نکند و باز بماند، صفرا می تواند از معده به مری برگردد.

چه چیزی باعث برگشت یا ریفلاکس صفرا می شود؟
1- مشکلات ناشی از عمل جراحی
در بیشتر مواقع، دریچه پیلور در اثر عمل جراحی معده آسیب می بیند، مثل برداشتن کامل معده با جراحی (گاستروکتومی) و یا جراحی بای پس معده برای لاغر شدن در افراد چاق. در نتیجه صفرا از روده باریک وارد معده می شود.

2- زخم های پتپیک
زخم پتپیک (زخم معده و دوازدهه) دریچه پیلور را می بندد. در نتیجه این دریچه نمی تواند به مقدار کافی باز شود تا محتویات معده با سرعت لازم وارد روده باریک شوند. لذا غذای باقیمانده و راکد در معده باعث افزایش فشار داخل معده و در نتیجه برگشت صفرا و اسید معده به سمت مری می شوند.

3- عمل جراحی کیسه صفرا (کوله سیستکتومی)
افرادی که کیسه صفرای خود را با عمل جراحی در آورده اند، بیشتر از بقیه دچار ریفلاکس صفرا می شوند.

ریفلاکس یا برگشت صفرا زمانی اتفاق می افتد که صفرا از کبد به طرف معده و مری (لوله بین دهان و معده) برگردد.

صفرا یک مایع گوارشی است که توسط کبد تولید می شود و در کیسه صفرا ذخیره می گردد.

ریفلاکس صفرا می تواند با برگشت اسید معده به طرف مری همراه باشد.

عوارض ریفلاکس یا برگشت صفرا
مخاط چسبنده ای دیواره داخلی معده را پوشانده است و از آن در برابر اثرات مخرب اسید معده محافظت می کند. ولی مری چنین مخاط محافظی را ندارد، لذا برگشت اسید معده و صفرا به داخل آن، آسیب های جدی به بافت مری وارد می کند.

برگشت صفرا و برگشت اسید معده با هم، خطر بروز عوارض زیر را افزایش می دهد:

1- بیماری ریفلاکس مری معدی: بروز گهگاهی سوزش سردل معمولا نگران کننده نیست. اما بروز مکرر یا مداوم سوزش سردل، شایع ترین علامت ابتلا به بیماری ریفلاکس معدی مری است. این بیماری باعث آزار و التهاب بافت مری می شود. ریفلاکس مری معدی اغلب در اثر زیادی اسید معده رخ می دهد.

اگر چه برگشت صفرا هم مشکل ز است، ولی اهمیت آن در ریفلاکس هنوز جای بحث دارد.
احتمال وجود ارتباط بین برگشت صفرا و اسید معده و بروز سرطان مری هنوز جای بحث دارد، اما بسیاری از محققان معتقدند یک ارتباط مستقیم بین آن ها وجود دارد
2- مری بارت: تماس طولانی مدت مری با اسید معده و یا اسید معده و صفرا باعث آسیب بافت دیواره پایین مری و بروز بیماری مری بارت می شود. در این صورت خطر سرطانی شدن سلول های آسیب دیده مری زیاد است.

تحقیق روی حیوانات آزمایشگاهی نشان داده است بین برگشت صفرا به مری و بروز مری بارت ارتباط وجود دارد.

3- سرطان مری: متاسفانه سرطان مری تا مرحله پیشرفته آن معلوم نمی شود. احتمال وجود ارتباط بین برگشت صفرا و اسید معده و بروز سرطان مری هنوز جای بحث دارد، اما بسیاری از محققان معتقدند یک ارتباط مستقیم بین آن ها وجود دارد.
در بررسی های حیوانی معلوم شده است که ریفلاکس صفرا باعث سرطان مری می شود.

راه های تشخیص ریفلاکس صفرا
توضیح و بیان علائم به پزشک، اغلب برای تشخیص مشکل ریفلاکس کافی است. اما تشخیص ریفلاکس اسید معده از ریفلاکس صفرا سخت است و به آزمایشات بیشتری نیاز دارد.

همچنین برای بررسی آسیب مری و معده و تغییرات پیش سرطانی آن ها نیاز به آزمایشات دیگری است.
آندوسکوپی معده
روش های تشخیص ریفلاکس صفرا عبارتند از:
1- آندوسکوپی مری و معده: یک لوله نازک و قابل انعطاف که یک سر آن دوربین دارد (آندوسکوپ)، از ناحیه گلو به طرف مری و معده فرستاده می شود. این وسیله می تواند زخم ها و التهاب معده و مری را نشان دهد.

همچنین پزشک می تواند به وسیله آندوسکوپ، نمونه ای از بافت مری را برای بررسی مشکل مری بارت و سرطان مری بردارد و آزمایش کند.

2- آزمایشات اسید در حال گردش

3- امپدانس مری

اگر بخواهید هر کدام از روش های تشخیصی بالا، توسط پزشک برای شما توضیح داده می شود.

ریفلاکس یا برگشت صفرا زمانی اتفاق می افتد که صفرا از کبد به طرف معده و مری (لوله بین دهان و معده) برگردد.

صفرا یک مایع گوارشی است که توسط کبد تولید می شود و در کیسه صفرا ذخیره می گردد. ریفلاکس صفرا می تواند با برگشت اسید معده به طرف مری همراه باشد.

در قسمت اول و دوم این مطلب درباره علل، علائم، عوارض و راه های تشخیص بیماری ریفلاکس صفرا برایتان صحبت کردیم. حالا راه های درمان آن را می گوییم.

درمان پزشکی ریفلاکس صفرا
برای درمان این مشکل، پزشک متخصص از یک سری دارو و روش هایی جراحی استفاده می کند.

اگر داروهای تجویز شده توسط پزشک نتوانند علائم شدید بیماری را کم کنند و یا پزشک بر اساس آزمایشات، تغییرات پیش سرطانی را در مری مشاهده کند، از روش جراحی برای درمان بیماری استفاده می کند.

برخی از روش های جراحی موثرتر از بقیه هستند، لذا قبل از عمل جراحی در مورد فواید و مضرات جراحی با پزشک خود صحبت کنید.
زمانی که وزن اضافی بدن، فشار زیادی روی معده وارد می کند، امکان بروز سوزش سردل و برگشت اسید معده بیشتر می شود
این عمل های جراحی عبارتند از:

1- عمل جراحی مسیر انحرافی
این روش جراحی ممکن است برای افرادی که قبلا طی عمل جراحی معده، دریچه پیلور (دریچه بین معده و روده باریک) خود را برداشته اند، توصیه شود.
در این روش، پزشک جراح یک راه جدید برای ریختن صفرا در روده باریک در فاصله خیلی پایین آن ایجاد می کند تا صفرا از معده دور شود.

2- جراحی ضد ریفلاکس (تا زدن بالا معده)
قسمت بالای معده به دور قسمت پایین مری پیچیده می شود تا برگشت اسید معده را کم کند. البته شواهد کمی در مورد تأثیر این روش جراحی در کاهش ریفلاکس صفرا موجود است.

درمان خانگی ریفلاکس صفرا
بر خلاف ریفلاکس اسید معده، ریفلاکس صفرا ارتباط کمی با شیوه زندگی دارد. اما بسیاری از افراد هر دوی این مشکل را با هم دارند، لذا علائم بیماری شما با تغییرات زیر ممکن است کاهش یابد:

1- سیگار نکشید.
سیگار تولید اسید معده را افزایش می دهد و میزان بزاق دهان را که از مری محافظت می کند، کاهش می دهد.

2- وعده های غذایی کوچک تری بخورید.
خوردن وعده های غذایی کوچک تر، ولی با دفعات بیشتر (یعنی به جای سه وعده غذایی پر حجم، شش وعده غذایی کم حجم بخورید)، فشار روی دریچه پایینی مری را کم می کند، لذا این دریچه به اشتباه باز نمی شود.

3- بعد از غذا خوردن دراز نکشید.
حداقل دو تا سه ساعت بعد از خوردن غذا دراز نکشید تا معده شما خالی شود.

4- غذاهای چرب را کم مصرف کنید.
مصرف غذاهای پر چرب و چیلی، دریچه پایینی مری را شل می کند. همچنین سرعت خالی شدن غذا از معده را آهسته می کند.

5- از خوراکی ها و نوشیدنی های مشکل زا پرهیز کنید.
مواد غذایی ای که تولید اسید معده را افزایش می دهند و دریچه پایینی مری را شل می کنند عبارتند از: نوشیدنی های کافئین دار (مثل قهوه ) و گازدار (مثل نوشابه)، کاکائو، مرکبات و آب آنها، سرکه، پیاز، سس گوجه فرنگی، ادویه ها و چاشنی ها و نعناع.

6- نوشیدنی های الکل دار ننوشید.
نوشیدن الکل، دریچه پایینی مری را شل می کند و باعث آزار مری می شود.

7- وزن اضافی خود را کم کنید.
زمانی که وزن اضافی بدن، فشار زیادی روی معده وارد می کند، امکان بروز سوزش سردل و برگشت اسید معده بیشتر می شود.

8- سر خود را موقع خوابیدن بالا ببرید.
بالا بردن سر به اندازه 10 تا 15 سانتی متر بالاتر از تنه موقع خوابیدن، از بروز علائم ریفلاکس جلوگیری می کند. به جای قرار دادن چند تا بالش زیر سر برای بالا بردن آن می توانید از بالش مخصوص خواب در این بیماری استفاده کنید.

9- آرام باشید.
موقع استرس و فشار روحی، عمل هضم غذا کند می شود، لذا علائم ریفلاکس را بدتر می کند. استفاده از روش های آرامش بخش مثل تنفس عمیق می تواند در این مواقع به شما کمک کند.