پورفیریا چیست

پورفیریا چیست –

پورفیریاها Porphyrias گروهی از اختلالات هستند که در آن تولید هِم  haem داخل بدن با مشکل مواجه است. هِم برای ساختن هموگلوبین در گلوبول های قرمز خون استفاده می شود. هفت نوع متفاوت از porphyria وجود دارد.

و در بسیاری از موارد از نوع موروثی هستند (اجرا در خانواده).در هر نوع پورفیریا کمبود یکی از آنزیم ها (پروتئین های ویژه) که کنترل یکی از مراحل سنتز هم (ساخت هم) را برعهده دارند، وجود دارد.این به این معنی است که موادی که در طی فرآیند سنتز هم (از جمله پورفیرین) ساخته می شوند ،بیش از حد تولید شده و می توانند  داخل بدن تجمع یافته و منجر به بروزعلائم شوند. این مهم است که نوع پورفیریایی که شما به آن مبتلا شده اید باید شناسایی شود. این به این دلیل است که آنها می توانند نشانه ها و اثرات مختلفی بر روی بدن داشته باشند.علائم بسیار متفاوت است و می تواند شامل درد شکم، مشکلات سیستم عصبی، مشکلات روانی و مشکلات پوستی شود. ممکن است نیاز باشد شما از چیزهای خاصی مانند داروهای خاص یا الکل که ممکن است باعث حمله پورفیریا شوند ، اجتناب کنید .

پورفیریاپورفیریا چیست؟

پورفیریا گروهی از بیماریهای متابولیک است. اختلال متابولیک اصطلاحی است که زمانی استفاده می شود که مشکلی در یکی از فرایندهای شیمیایی داخل بدن وجود دارد. در پورفیریا، فرآیند شیمیایی که تحت تاثیر است تولید ماده ای به نام هِم می کند.

هِم  عمدتا در کبد و در سلول های قرمز خون ساخته شده و برای ساختن هموگلوبین در گلوبول قرمز خون استفاده می شود که به  منظور حمل و نقل اکسیژن در سراسر بدن کاربرد دارد. هِم  به منظور ساخت تعدادی پروتئین در بدن نیز استفاده می شود که برای فعالیت های مهم و متنوعی به کار گرفته می شوند.

فرایند پیچیده ای در کبد و سلول های قرمز خون برای ساخت هِم وجود دارد.این فرایند مراحل مختلفی دارد وهر مرحله توسط یک پروتئین خاص به نام آنزیم کنترل می شود.در هر مرحله، موادی ساخته می شوند که به عنوان پیش سازهای هِم (موادی که در طی فرآیند منجر به ساخت هِم ساخته می شوند) شناخته شده است. آنها موادی به نام پورفیرین ها را شامل می شوند.

هفت نوع متفاوت از پورفیریا وجود دارد. در هر نوع نبود (یا نبود نسبی) یکی از آنزیم هایی است که کنترل یکی از مراحل ساخت هِم را بر عهده دارد. از آنجا که این آنزیم وجود ندارد، تولید بیش از حد  پیش سازهای هم از جمله پورفیرین وجود دارد.پورفیرین ها و پیش سازهای دیگر پس از آن ممکن است در بدن انباشته شده و باعث مشکلات مختلف در ارتباط با پورفیریا شوند. هنگامی که پورفیرین ها در پوست انباشته شوند ،پوست به نور خورشید بسیار حساس شده و این منجر به علائم پوستی پورفیریا می شود. تجمع سایر پیش سازهای هِم در کبد و بقیه نقاط بدن ، منجر به علائمی میشود که در حملات حاد پورفیریا رخ می دهد

انواع مختلف پورفیریا

پورفیریاز گروهی از بیماری ها هستند و هر کدام بسته به نوع آنزیمی که وجود ندارد، نامگذاری می شوند. با این حال، معمولا با توجه به اثراتی که در بدن دارند و علائم و نشانه هایی که تولید می کنند،  طبقه بندی می شوند.

پورفیریاز می تواند موارد زیر باشد:

1.      پورفیریاهای حاد          Acute porphyrias

علائم ria حاد می تواند متفاوت باشد.شایع ترین علامت، درد شدید در ناحیه شکم (معده) است .سیستم عصبی مبتلا نیز معمولا منجر به ایجاد علائمی مانند ضعف عضلانی و بی حسی در بخش هایی از بدن می شود. ria حاد نیز می تواند باعث مشکلات سلامت روان (روانپزشکی) از جمله اضطراب، شیدایی، افسردگی و توهم شود.علائم به طور کاملتر بعدا توضیح داده خواهند شد. اگر مشکلات سیستم عصبی و روانی با هم وجود داشته باشند، گاهی این دو را با هم قرار داده و مشکلات عصبی-روانی نامیده می شوند.

پورفیریاهای حاد عبارتند از:

·        پورفیریای متناوب حاد. Acute intermittent porphyria.

·        پورفیریای آمینولوولینیک دهیدراتاز Aminolaevulinic acid dehydratase porphyria(همچنین به به عنوان plumboporphyria شناخته شده).

2.      پورفیریاهای پوستی    Cutaneous porphyrias

این نوع از ria به طور عمده بر پوست تاثیر می گذارد. porphyrias پوستی عبارتند از:

·        پورفیریای پوستی تاردا Porphyria cutanea tarda.

·        پروتوپورفیریای اریتروپوئیتیک. protoporphyria Erythropoietic

·        پورفیریای اریتروپوئتیک مادرزادی. Congenital erythropoietic porphyria (همچنین به عنوان بیماری گونتر شناخته می شود).

3.      پورفیریاهای مختلط    Mixed porphyrias

این نوع از ria می تواند به علائم هر دو ria حاد و ria پوستی منجر شود.بنابراین آنها می توانند باعث درد شکم شود و بر پوست و سیستم عصبی تاثیر بگذارد، و همچنین ممکن است باعث مشکلات روانی شود. پورفیریاز مختلط عبارتند از:

·        پورفیریای خال خال. Variegate porphyria.

·        کوپروپورفیریا ارثی . Hereditary coproporphyria.

چه چیزی باعث  پورفیریا می شود؟

اکثر انواع پورفیریا از نوع ارثی است بدان معنا که در خانواده ها از طریق ژن ها منتقل می شود. اگر شما یک ژن معیوب به ارث برده باشید ، ممکن است به پورفیریا منجر شود. یک استثناء برای این مورد ، پورفیریای پوستی تاردا است. این نوع پورفیریا گاهی ممکن است به طور ژنتیکی در خانواده ها به ارث برسد. با این حال، در بسیاری از مردم ممکن است هیچ پیشینه ی خانوادگی نباشد. در این موارد می توان با قرار دادن افراد حساس در معرض داروهای خاص یا مواد شیمیایی از جمله قرص های ضد بارداریهای خوراکی و الکل، این حالت را ایجاد کرد.

اکثر انواع پورفیریا توارثی، از طریق آنچه توارث آتوزومی غالب نامیده می شود، بین خانواده ها منتقل می گردد. به طور خلاصه، این بدان معناست که اگر شما پورفیریا (و بنابراین ژنی که معیوب است) داشته باشید، هر کودک شما دارای شانس 50:50 به ارث بردن این ژن معیوب و در نتیجه توسعه این بیماری را دارد.

پورفیریاها چقدر رایج هستند؟

در کل، پورفیریاها نادر هستند. تشخیص ممکن است صورت نگیرد زیرا علائم انها به راحتی با سایر بیماری ها اشتباه گرفته می شود.

پورفیریای پوستی تاردا رایج ترین نوع پورفیریا در سراسر جهان است. از  هر 25000 نفر در انگلستان، حدودا یک نفر تحت تاثیر این بیماری است و تقریبا از هر  75000نفر، یکی  دچار حملات حاد پورفیریا می شود. آنها ممکن است یکی از انواع پورفیریاهای حاد و یا پورفیریای مخلوط داشته باشند.

1.     پورفیریاهای حاد Acute porphyrias  

شایع ترین نوع آن، porphyria حاد متناوب است. با این حال، porphyrias مخلوط (coproporphyriaارثی و porphyria خال خال) نیز می تواند علائم مشابه را نشان دهد.پورفیریای اسید امینولوولینیک دهیدراتاز (همچنین به عنوان plumboporphyria شناخته شده)، بسیار نادر است.

در این نوع پورفیریا علائم مایلند به صورت موجی (و یا به صورت حمله) ظاهر شوند. در بین حملات شخص سالم است. فرکانس و شدت حملات نیز به طور گسترده ای  بین افراد متفاوت است. تخمین زده می شود که حداقل سه چهارم افرادی که ژن porphyria حاد را به ارث می برند، هرگز حمله حاد پورفیریا را تجربه نخواهند کرد.

یک حمله ممکن است تحت تاثیر مواردی از جمله برخی داروها، مصرف سیگار، الکل، استفاده از مواد مخدر، ناراحتی عاطفی، حاملگی، قاعدگی، جراحت، عمل جراحی و گاهی در اثر عفونت بخشی از بدن ایجاد شود.

داروهای خاصی وجود دارد که  اگر شما دارای این نوع از  پورفیریا باشید، باید از آنها اجتناب کنید. لیست هایی توصیه شده از این داروها که بایستی از انها اجتناب شود، در دسترس است. به یاد داشته باشید که داروهای گیاهی و داروهای بدون نسخه نیز ممکن است در لیست داروهای توصیه شده که باید از انها اجتناب شود ، گنجانده شود.. همیشه از پزشک و یا داروساز خود بپرسید.

در طی حمله حاد چه اتفاقی می افتد؟

شایع ترین سن برای اولین حمله حاد از اواخر نوجوانی تا چهل سالگی شماست.این حمله می تواند برای یک تا دو هفته ادامه یابد. حملات اغلب می تواند با اضطراب، بی قراری و بی خوابی (مشکل خواب) شروع شود. شما نیز ممکن است دچار درد شکم شوید که می تواند شدید باشد. تهوع، استفراغ و یبوست می تواند رخ دهد. اثرات سیستم عصبی می تواند منجر به بالا بردن سرعت ضربان قلب و افزایش فشار خون شما گردد. شما ممکن است متوجه گردید که ادرار تیره و یا مایل به قرمز است چون کلیه ها در حال تلاش برای دفع پیش سازهای اضافی هِم هستند.

بعضی از مردم ممکن است طی حمله حاد دچار ضعف عضلانی شوند. این می تواند بر بازوها و پاها وگاهی حتی عضلات دیواره قفسه سینه تاثیر گذاشته ومنجر به مشکل تنفسی شود. احساس شما ممکن است تحت تاثیر قرار گیرد. به ندرت، گیجی و تشنج می تواند رخ دهد.

شما ممکن است دچار تغییرات خلق و خو از جمله تحریک و / یا سرخوشی و گاهی اوقات افسردگی و یا تجربه توهم شوید. در برخی افراد، این مشکلات روانی می تواند در بین حملات باقی بماند. به ندرت، مرگ ناگهانی می تواند در طی حمله حاد رخ دهد. تصور می شود این به دلیل یک اختلال در فعالیت الکتریکی  قلب است (آریتمی قلبی).

این نوع از پورفیریا چگونه تشخیص داده می شود؟

یک آزمایش برروی نمونه ادرار شما به منظور بررسی وجود پورفیرین ها و مواد شیمیایی مرتبط انجام می شود تا مشخص شود شما مبتلا به پورفیریا هستید یا خیر. علاوه بر این، آزمایشات دقیق تر برای تشخیص نوع خاص پورفیریایی که شما دارید بعدا صورت می گیرد.این شامل آزمایش های بیشتر از ادرار و گاهی مدفوع وخون است.

توجه داشته باشید که در بین حملات، سطح پورفیرین در ادرار ممکن است طبیعی باشد. اگر شما مبتلا به پورفیریا باشید، دیگر اعضای خانواده شما نیز باید مورد آزمایش قرار گیرند تا مشخص شود که آیا آنها تحت تاثیر قرار گرفته اند یا خیر.

درمان این نوع از پورفیریا چیست؟

اغلب، اگر شما دچار حمله حاد پورفیریا مثل این باشید ، باید در بیمارستان بستری شوید. مراحل مختلفی در درمان حمله وجود دارد.

مرحله 1: شناسایی هر نوع محرک ممکن

در حالت ایده آل، شما باید سعی کنید از هر گونه تحریک کننده های احتمالی (مثال ها در بالا گفته شد) اجتناب کنید تا احتمال بروز حمله کاهش یابد. با این حال، اگر حمله همچنان رخ می دهد،مهم آن است که  سعی کنید هرآنچه ابنبار باعث بروز حمله شده شناسایی کرده و در صورت امکان آن را از بین ببرید. به عنوان مثال، ممکن است این به معنای توقف دارویی باشد که شما مصرف می کنید.

مرحله 2: درمان برای تسکین علائم

سپس درمان در برخورد با هر نوع علائمی که ممکن است منجر به حمله شده باشد صورت می گیرد.به عنوان مثال، مسکن را می توان برای درد شکم  تجویز کرد و از دارودرمانی برای مقابله  با تهوع و استفراغ استفاده نمود. دارودرمانی نیز به منظور کاهش هرگونه ضربان قلب و فشار خون بالا و یا برای درمان هر گونه تشنج در حال گسترش استفاده می شود.

مرحله 3:  نظارت شدید دررابطه با گسترش هرگونه علائم جدید

این مهم است که کسی که این نوع پورفیریا را دارد از نزدیک برای بررسی هر گونه علائم جدید از قبیل ضعف عضلانی که ممکن است گسترش یابد کنترل شود.لازم است که به هر نوع نشانه ای از ضعبف شدن قفسه سینه توجه خاص شود.این به این خاطر است که تنفس شما بعدا ممکن است تحت تاثیر قرار گیرد. اگر این اتفاق  افتد، شما ممکن است برای تنفس به استفاده از دستگاه تنفس مصنوعی نیاز پیدا کنید.

مرحله 4: درمان به منظور کاهش ساخت پورفیرین

 معمولا توصیه می شود که دارویی به نام هم آرژینات در ابتدای یک حمله استفاده شود. این دارو به صورت داخل وریدی (به طور مستقیم به داخل ورید) داده می شود و به کاهش تولید بیش از حد پورفیرین کمک می کند.درمان با هم آرژینات معمولا مشکلی ایجاد نمی کند اما گاهی اوقات ممکن است باعث التهاب وریدهای اطراف محل تزریق شود. به ندرت، ممکن است با لخته شدن خون تداخل داشته باشد. واکنش آلرژیک به همی نیز امکان پذیر است اما تکرار آن نادر است. در بعضی افراد برای کمک به جلوگیری از حملات بازگشت کننده ، درمان داخل وریدی با هم آرژینات یک یا دو بار در هفته استفاده می شود.اگر هم آرژینات در دسترس نبود، گلوکزی (قند) که  یا از طریق دهان یا داخل وریدی داده می شود (به داخل وریدها)، ممکن است به کاهش تولید بیش از حد پورفیرین ها و پیش سازهای دیگر کمک کند.این ممکن است به متوقف ساختن حمله کمک کند. افرادی که به شدت تحت تاثیر حملات مکرر هستند و زمانی که درمانهای دیگر فایده ای نداشته باشد، پیوند کبد با موفقیت صورت می گیرد.

چشم انداز این نوع  پورفیریا چیست؟
تنها اقلیتی از مردم مبتلا به پورفیریا به تکرار حملات حاد پورفیریا دچار می شوند. همانطور که در بالا گفته شد، بعضی افراد ممکن است هرگز حمله ای  نداشته و برخی ممکن است یک یا چند حمله داشته باشند. حملات حاد می تواند بسیار شدید باشد اما به ندرت کشنده هستند. بسیاری از افرادی که دارای یک یا چند حمله پورفیریای حاد هستند به طور کامل خوب می شوند. آنها قادر به اداره یک زندگی عادی هستند به جز ان که  باید مراقب باشند که خطر وقوع یک حمله دیگر را با اجتناب از تحریک کننده های احتمالی که در بالا گفته شد ، کاهش دهند.

به ندرت، یک حمله حاد می تواند منجر به مرگ شود. اگر مرگ رخ می دهد،  معمولا به این خاطر است که ضربان قلب بدلبل آریتمی قلبی متوقف می شود ضرب و شتم به علت آریتمی قلبی (همانطور که در بالا ذکر شده) و یا عضلات تنفسی دچار مشکل شده است، به این معنی که به فرد مبتلا بایستی تنفس داده شود. اگر  کسی برای مدت طولانی تنفس دریافت کند بعدا خطر گسترش ذات الریه در او وجود دارد.

در اقلیت کوچکی از مردم  بدلیل حملات حاد مکرر، احتمال بروز فشار خون بالای مزمن(طولانی مدت) و یا ازکارافتادگی مزمن کلیوی وجود دارد.آسیب مزمن کبدی نیز به ندرت می تواند رخ دهد.

2.     پورفیریاهای پوستی     Cutaneous porphyrias 
این نوع از پورفیریا به طور عمده بر پوست تاثیر گذاشته و باعث راش های  پوستی و سایر مشکلات می شود.پورفیرین های اضافی که ساخته می شود، می تواند در تعامل با نور، پوست را حساس به نور سازد. انواع مختلفی وجود دارد که علائم شان تفاوت اندکی باهم دارد.

·  پورفیریای پوستی تاردا Porphyria cutanea tarda       
این از رایج ترین پورفیریای پوستی است.

علائم و نشانه ها چه هستند؟

علائم این نوع پورفیریا معمولا برای اولین بار در چهل سالگی بارز می شوند. پوستتان در معرض نور آفتاب دچار قرمزی و تاول می شود. پوست شما ممکن است بسیار حساس شود و التیام آن به طول بکشد . پوست شما ممکن است خارش داشته باشد و مناطق پررنگ تر (تیره تر) و یا بیش از حد پرمو وجود داشته باشد. پوست روی پیشانی، گونه ها، گوش ها و پشت دست ها بیشتر از همه تحت تاثیر قرار می گیرند اما تمام پوستی که در معرض آفتاب است، تحت تاثیر قرار دارد. برخی از افراد مبتلا به پورفیریای پوستی تاردا ممکن است دچار آسیب کلیوی شوند.

چه کسی مبتلا می شود؟

پورفیریای پوستی تاردا به صورت ژنتیکی می تواند در خانواده ها به ارث برسد. با این حال، در بسیاری از افراد ممکن است هیچ سابقه خانوادگی وجود نداشته باشد. در این افراد مستعد، می توان با قرار گرفتن در معرض برخی داروها و یا مواد شیمیایی، از جمله ضد بارداریهای خوراکی و الکل، آن را القا کرد.گاهی اوقات نیز در صورتی که بیماری دیگری از قبیل

هپاتیت C، HIV،هموکروماتوسیس، اریتماتوسوس لوپوس سیستمیک، بیماری کبد الکلی و هپاتیت مزمن فعال داشته باشید، پورفیریای پوستی تاردا رخ می دهد. باز هم تصور می شود این شرایط به نحوی باعث تحریک این نوع پورفیریا می شود.پورفیریای پوستی تاردا در مردان شایع تر از زنان است.

چگونه تشخیص داده می شود؟

همانند پورفیریای حاد، تشخیص از طریق اندازه گیری پورفیرین های اضافی و سایر پیش سازهای مربوطه هِم در نمونه ادرار، خون و مدفوع صورت می گیرد

درمان به چه صورت است؟

از آنجا که مشکلات پوستی می توانند با نور خورشید تحریک شوند، یکی از درمان های اصلی، جلوگیری از قرار گرفتن در معرض نور آفتاب با پوشش و استفاده از کرم های ضد آفتاب است. اجتناب از الکل و داروهایی از قبیل قرص های پیشگیری از بارداری، نیز ممکن است مفید باشد. دارویی به نام کلروکین chloroquine نیز ممکن است به درمان این نوع پورفیریا در برخی افراد کمک کند.این دارو باعث می شود پورفیرین های اضافی ،بیشتر حل شده به طوری که مقادیر بیشتری از طریق ادرار دفع می شود.

در برخی از افراد مبتلا به پورفیریای پوستی تاردا ، تجمع آهن در بدن ممکن است وجود داشته باشد. اگر این حالت باشد، آهن اضافی را می توان از طریق حذف منظم خون با استفاده از روشی به نام فصد(= باز کردن ورید/ خون گیری) دفع کرد. این روش همان روشی است که برای اهداکنندگان خون است. هر پیمانه خون (وزن مایع معادل نیم کوارت )که گرفته می شود ،حاوی یک چهارم گرم آهن است. بدن پس از آن از مقداری از آهن اضافی ذخیره شده برای ساخت سلول های جدید قرمز خون استفاده می کند.

·  پورفیریای اریتروپوئتیک مادرزادی   Congenital erythropoietic porphyria

این  شکل بسیار نادری از پورفیریا است. همچنین گاهی اوقات به عنوان بیماری گونتر شناخته شده است. علائم معمولا ابتدا در دوران کودکی رویت شد. شما ممکن است متوجه شوید که ادرار کودکتان در پوشک به رنگ قرمز است. پوست آنها نیز به نور خورشید بسار حساس است. پوست می تواند قرمز شود و تاول بزند. تاول ها ممکن است ترکیده و زخم هایی ایجاد شود که به راحتی می توانند آلوده شوند. وقتی زخم های پوست التیام یابد، زخم شدن پوست ممکن است پبش اید که گاهی شدید است.

کودکان مبتلا به این نوع پورفیریا ممکن است دچار کم خونی شده و طحال شان بزرگ شود.درمان های احتمالی عبارت از دارویی به نام کلروکین ،اسپلنکتومی (برداشتن طحال) و گاهی پیوند مغز استخوان است.

·  پروتوپورفیریای اریتروپوئتیک Erythropoietic protoporphyria

باز هم، علائم معمولا ابتدا در دوران کودکی معلومم می شود اما آنها می توانند برای اولین بار در هر سنی رخ  دهد. معرض نور خورشید سوزش، خارش و قرمزی پوست اتفاق می افتد. در این شکل از پورفیریا ، تاول ایجاد نمی شود و حداقل زخم پوست وجود دارد. پورفیرین ها و پیش سازهای دیگر می توانند در کبد تجمع کرده و منجر به نارسایی کبد شوند. سنگ های صفراوی نیز می تواند رخ دهد.

این نوع پورفیریا با اندازه گیری سطح پیش سازهای هِم در سلول های قرمز خون تشخیص داده می شود. درمان با کاروتن ممکن است مفید واقع شود چراکه  تحمل را به نور خورشید افزایش می دهد. پیوند کبد و مغز استخوان نیز به عنوان درمان های دیگر با موفقیت انجام می شود.

·  پورفیریای مختلط     Mixed porphyrias

علائم پوستی در حدود نیمی از افراد مبتلا به پورفیریای خال خال و یک سوم از افراد مبتلا به کوپرو پورفیریای توارثی رخ می دهد. راش های پوستی ، مشابه همان در پورفیریای پوستی تاردا است (به بالا رجوع کنید).

گاهی اوقات تنها علامت این پورفیریاز مخلوط ، راش پوستی است. با این حال، مهم است که نوع دقیق پورفیریا مشخص شود زیرا کسانی که پورفیریاز مخلوط دارند ، در معرض خطر حملات حاد عصبی نیز هستند.

کولیک یا قولنج معده در کودکان

کولیک –

قولنج معده در کودکان:

کولیک (قولنج معده ) یکی از عللی است که کودک به طور مداوم گریه می کند و مشکل خاص دیگری ندارد . تعریف پزشکان از کولیک این گونه بیان شده است : کودکی که بیش از سه ساعت در روز و بیشتر از سه روز در هفته و حداقل سه بار در هفته به شدت گریه می کند کودکی با درد کولیک گزارش می گردد. کولیک دارای شیوع و آزار دهنده می باشد. معمولا در سه تا چهار ماهگی کاهش یافته و به تدریج از بین می رود. راه حل هایی که می تواند درد کولیک را آرام کند و با آن مقابله نماید در زیر بیان می گردد.

کولیک یا قولنج معده در کودکانکودک با درد قولنج (کولیک):

 کولیک امری شایع بوده و می تواند از هر 10کودک یک کودک به کولیک مبتلا باشد. یک کودک سالم ممکن است چندین بار به طور متوالی گریه کند. حتی کودک بدون دلیلی واضح گویی احساس درد دارد گریه می کند. روشهای مختلف آرام سازی ممکن است چندان موثر واقع نشود. کودک گرسنه نیست و زانوهایش را به درون شکم جمع می کند. در برخی مواقع شکم کودک صدا می کند. گریه ممکن است متفاوت بوده و با شدت بیشتری باشد. گاهی گریه به نظر می رسدمتوقف شده باشد که ناگهان موج بعدی گریه شروع می شود. این گریه ممکن است به مدت چندین ساعت ادامه یابد تا زمانی که کودک آرام گیرد و یا به خواب رود.

در بقیه زمانها کودک خوب است. با این وجود به طور مداوم گریه کودک مشاهده می گردد و اغلب در بعد از ظهر شیوع دارد. کم کم گریه ها کم تر می شود، و در اغلب کودکان تا سن 3 الی 4 ماهگی متوقف می گردد.در برخی کودکان ، بی قراری مداوم در بعد ازظهر ها شما را متوجه کودکان میسازد. در برخی کودکان که دارای کولیک شدید می باشند گریه ممکن است در بسیاری از اوقات شبانه روز وجود داشته باشد.با وجود این کودکان دارای کولیک در اوقات دیگر روز که دچار کولیک نیستند حال عمومی خوبی دارند. آنها به خوبی غذا می خورند و علائم دیگری از بیماری ندارند.

چه چیز موجب ایجاد کولیک می شود؟

با وجود تحقیقات بسیار در زمینه کولیک علت اصلی این بیماری هنوز به طور مشخص آشکار نشده است. واژه کولیک به حالتی اطلاق می شود  که کودک در ناحیه شکم احساس درد دارد. تحقیقات نشان داده است که این  بیماری به علت تغییرات در سطح هورمونهایی است که در کنترل حرکات ماهیچه های شکم کاربرد دارد به وجود می آید. تئوری دیگری بیان می دارد که کودکان دارای کولیک ممکن است همراه با تعداد نامتوازنی از باکتری در ناحیه شکمی باشندکه به تدریج پس از گذشت هفته ها اصلاح میشود. برخی از کودکان مبتلا به کولیک ممکن است به شیر گاو حساسیت داشته باشند.

سیگار کشیدن در طی بارداری و یا استفاده  از نیکوتین در حین بارداری ریسک  ابتلا به کودک دارای کولیک را افزایش می دهد. همچنین قرار گرفتن در محیط های دارای دود سیگار احتمال ریسک را بیشتر می کند. برخی  والدین فکر می کنند در قسمتی دچار ایراد بوده اند. اما مسئله این نیست.

بیماری کولیک چگونه تشخیص داده می شود؟

 در شرایطی که گریه مداوم کودک علت دیگری نداشته باشد  می گوییم کودک دچار بیماری کولیک می باشد.  کودکان دارای کولیک در حالات دیگر خوب هستند و وزن گیری مناسبی دارند. در اکثر کودکانی که به شدت گریه می کنند، بیماری دیگری پیدا نمی شود و کولیک اغلب تنها دلیل گریه می باشد. به خاطر داشته باشید کودک دارای کولیک  ادای کلمات را به خوبی در هنگامی که گریه مداوم ندارد انجام می دهد. شرایطی که ممکن است کودک را به اشتباه بیمار کولیک در نظر بگیریم:در صورت داشتن رفلاکس مری، عدم تحمل لاکتوز، بثورات (قرمزی و تاول در محل بستن پوشک)  شدید ، کودکانی که به علت ناخن های بلند خود باعث خراش چشم خود می شوند، پیچ خوردگی روده ها، درهم روی روده (انواژیناسیون)، فتق نافی، پیچ خوردگی بیضه، کودک آزاری .اگر شما  علت دقیق گریه کودک را نمی دانید به پزشک مراجعه کنید.

کمک به  کودکان و والدین دارای کودکان مبتلا به کولیک:

درمانی قطعی برای کولیک وجود ندارد. هر یک از والدین راه های انتخابی خود را برای مقابله با بیماری امتحان می کنند. تلاش کنید و مایوس نشوید. به خاطر داشته باشید که کاری که انجام می دهید باعث کولیک نمی شود. و کولیک در 3 الی 4 ماهگی و حتی زودتر از بین می رود.اغلب یک یا دو روش موثر واقع می شود.

دلایل ناراحتی را بیابید؟

مطمئن شوید کودک سردش نیست، گرسنه نیست و به موقع تعویض پوشک صورت گرفته باشد.

اضطراب را کاهش دهید؟

حتی کودکان تازه متولد شده ممکن است دچار اضطراب شوند. این امر کار را بدتر خواهد کرد. جو آرامی را فراهم نمایید. در صورت ممکن کمی استراحت کنید و قبل از این که کولیک شروع شود به کودک غذا بدهید (خصوصا در بعد از ظهر).هر چه آرام تر باشید و استراحت بیشتری داشته باشید بهتر می توانید با کولیک مقابله نمایید. کولیک اغلب در مواردی که مادران دچار افسردگی پس از زایمان می شوند اتفاق می افتد. اگر اینگونه بود با پزشک خود مشورت نمایید.

آرام بخشی :

طبیعی است که برای آرام سازی کودک تلاش نمایید. نگه داشتن کودک در بغل می تواند به آرام نمودن او کمک نماید. با وجود این، برخی کودکان دارای کولیک ممکن است به سادگی آرام نگیرند. در این مواقع توصیه می شود اگر می دانید کودک گرسنه نیست و دمای محیط برای او خیلی گرم و یا سرد نیست و نم نزده است و یا در هر حال شرایط مطلوب دارد او را برای مدتی کوتاه ترک نمایید. دقت کنید هیچ گاه کودک را تکان ندهید.  اگر شما می خواهید مدتی از گریه کودک رهایی یابید، و یا حد تحمل شما به آخر خط رسیده است کودک را به آرامی در رختخوابش قرار داده و اتاق را به مدت 10 دقیقه ترک نمایید. شما می توانید کاری کنید که به آرام سازی شما کمک کند مثلا قهوه و یا چای بنوشید یا میان وعده بخورید و یا به دوست خود تلفن نمایید.

 ساعاتي را براي فراغت خود بگذاريد در صورتی که کودک به طور مداوم گریه می کند:

دوستان و یا دیگر اعضای فامیل ممکن است تمایل داشته باشند به شما کمک نمایند. با این حال، از این که تعداد کثیری از افراد را به دور خود جمع نمایید خودداری کنید که جمع کثیر باعث اضطراب شما نشود. معقول است که با یک نفر دیگر برای آرام سازی کودک همکاری نمایید. به طور نوبتی در صورت نیاز به کمک، از آن شخص کمک بخواهید. در صورت امکان، خوب است ساعت فراغت داشته باشید و بگذارید شخص دیگری به مدت چندین ساعت از کودک شما مراقبت کند. اگرشریک مناسبی دارید، بهتر است زمان نگهداری از کودک را بین خود تقسیم نمایید مثلا شیفت شب و روز تعیین نمایید. خیلی از مادران با وجود حضور همسرانشان آرام سازی شب هنگام کودکشان را خودشان متقبل می شوند. این می تواند طاقت فرسا باشد. برای این که خواب خوبی در شب داشته باشید معقول است که شیفت شب را نیز تقسیم بندی نمایید. اگر کودک با شیر مادر تغذیه می شود، مادر باید مقدار شیر مورد نیاز برای شب کودک را اعلام کرده تا همسرش در شب هنگام بتواند او را تغذیه نماید.

عدم تحمل لاکتوز:

برخی محقیقین اظهار می کنند که برخی کودکان دارای کولیک ممکن است عدم تحمل لاکتوز شیر که قند درون شیر می باشد را دارا باشند. در این صورت باید تغذیه باشیر را در این کودکان به گونه ای تغییر داد که شیر با لاکتوز کم به آنها خورانده شود. با این حال باید با پزشک و یا مشاور سلامت مشورت نمایید.  روش دیگر ی که پزشکان توصیه می کنند اضافه نمودن لاکتاز به شیر است که موجب شکسته شدن لاکتوز شیر به گلوکز و گلاکتوز می شوند.

رژیم مادران شیرده:

اگر کودک خود را باشیر خود تغذیه می کنید، اگر خودتان شیر گاو نمی خورید از محصولات لبنی دیگر ، تخم مرغ، گندم، غلات، حبوبات و کافئین ( موجود در قرص های ضد درد ) استفاده نمایید. برخی از زنانی که مصرف ادویه جات و سیر را ترک می کنند نتیجه موثر واقع می شود، اگرچه تعداد اندکی از دانشمندان بر این عقیده استوارند. اگر تغییر چندانی پس از یک هفته رژیم حاصل نشد به رژیم سابق خود برگردید.

 چه داروهایی موثر هستند؟

اگر کارهای ساده موثر واقع نشدند میتوانید از دارو استفاده نمایید ( مانند infacol) . با این حال هیچ مدرک علمی مبنی بر حمایت از استفاده این داروها وجود ندارد.  استفاده از Dicycloverine که پیش از این توصیه می شد اکنون توصیه نمی شود.

 درمان های رایج اما ثابت نشده:

درمان های زیر اغلب رایج می باشد. با این وجود این توصیه ها بر اساس تجربیات افراد مختلف ارائه می گردد و پایه علمی اثبات شده ای ندارند. بنابراین می توانند موثر یا غیر مفید باشند.

سروصدا:

برخی مردم می گویند که سروصدا  های به اصطلاح سفید می تواند در آرام سازی کودکان موثر باشد. سروصدای سفید پس زمینه ای است. صداهایی که خیلی مشخص نیستند مانند صدای جاروبرقی ، ماشین ظرفشویی از این دسته می باشند. همچنین شما می توانید یک سی دی حاوی صداهای سفید تهیه نمایید. این صداها می توانند گریه کودک را آرام سازند. مطالعات کمی مبنی بر تاثیر این صداها بر روی بیش تر کودکان به انجام رسیده است با این حال شما می توانید امتحان نمایید.

بغل کردن و راه بردن کودک:

گریه کودکان ممکن است در طی سفری با ماشین آرام شود. ممکن است صداهای سفید موتور ماشین و حرکات آرام ماشین موجب آرام شدن کودک شود. کالسکه بچه می تواند در آرام سازی کودک مفید واقع گردد. حرکات کالسکه می تواند به آرام نمودن کودک کمک کند. یا قدم زدن آهسته به همراه کودک در گهواره یا درون carrier می تواند او را آرام کند.

درمان های مختلف و تکمیلی:

درمان های مختلف برای بیماری کولیک ارائه گردیده است. هیچ دلیل محکمی بر سودمندی این درمانها بیان نشده است.

نکته: هیچ یک از درمانهای مختلف بدون ریسک نمی باشند. به عنوان مثال، برخی از گیاهان مانند بادیان رومی star anise موجب عکس العمل شدیدی در برخی کودکان می شوند، و به منظور درمان توصیه نمی گردند.

احساسات شما:

برخی والدین که دارای فرزندی با بیماری کولیک هستند عصبانی، گریان و یا رنجیده خاطر می شوند. این امری طبیعی محسوب می شود. این گریه می تواند آزاردهنده، غیر قابل تحمل و ناامید کننده باشد.

اگر شما نمی توانید با این بیماری کودکتان مقابله کنید از پزشک و یا پرستار کودک کمک بخواهید.

مترجم : هدی ذاکری

تنگی پيلور چیست

تنگی پيلور – تنگی‌ پیلور چيست؟علائم تنگی‌ پیلور چيست؟چه عواملي سبب تنگی‌ پیلور ميشوند؟درمان تنگی‌ پیلور چيست؟

2 تا 4 كودك از هر 1000 كودك تازه متولد شده مبتلا به تنگی‌ مادرزادی‌ پیلور هستند. اين بيماري سبب انسداد مسير غذا در خروجي معده (پيلور) ميشود. علامت اصلي آن حالت تهوع (استفراغ) مداوم است. براي رفع مشكل نياز به يك جراحي كوچك است.

تنگی پيلور چیستتنگی‌ پیلور چيست؟

خروجي معده به سمت روده كوچك، پيلور ناميده ميشود. تنگي يعني كم عرض شدن. تنگي پيلور يعني كم عرض شدن خروجي معده. اين اتفاق در برخي از نوزادان تازه متولد شده مي افتد.
غذا و مايعات از مري (ازوفاگوس) به معده مي رود. در معده با اسيد تركيب شده و تا حدودي هضم ميشود. سپس معده به صورت معمول غذا و مايعات را به روده كوچك انتقال داده تا كاملا هضم و جذب بدن شود..
تنگي يا انسداد خروجي معده (تنگي پيلور) مي تواند اگر درمان نشود منجر به بيماري جدي شود.

علائم تنگی‌ پیلور چيست؟
علائم عموما 2 تا 4 هفته بعد از تولد ظاهر مي شوند و كودك در بقيه موارد مشكلي ندارد. در برخي موارد، ممكن است علائم تا دو ماه بعد از تولد شروع شوند.
حالت تهوع (استفراغ) بعد از غذا علامت اصلي آن است. استفراغ معمولا مثل يك بالا آوردن “معمولي” شروع مي شود و شير صرفا جلوي نوزاد چكيده ميشود. گاهي ممكن است استفراغ با فشار بوده و مثل فواره بيرون بپاشد كه به آن استفراغ جهنده مي گويند.
كودك گرسنه باقي مي ماند و خوب شير مي خورد- فقط خيلي زود بعد از شير خوردن بالا مي آورد. در طي چند روز تهوع بدتر و بدتر ميشود. شير در معده قبل از بالا آوردن اغلب پنيري ميشود.
مقدار كمي غذا يا مايعات از پيلور تنگ شده مي گذرد كه در طول زمان سبب تنگ تر شدن آن مي گردد. اين بدان معنا است كه غذايي به روده ها نمي رسد يا خيلي كم مي رسد، بنابراين كودك خيلي كم مدفوغ مي كند. كودكان مبتلا وزن نمي گيرند و اگر درمان نشوند شديدا بيمار خواهند شد.
توجه: بالا آوردن براي نوزادان تازه به دنيا آمده بسيار طبيعي است. اكثريت نوزاداني كه بالا مي آورند تنگي پيلور ندارند.

چه عواملي سبب تنگی‌ پیلور ميشوند؟
ماهيچه جداره خروجي معده به روده كوچك (پيلور) به صورت غيرطبيعي ضخيم است. اين باعث مي شود خروجي معده تنگ شود. معلوم نيست چرا اين اتفاق مي افتد.
از هر 1000 نوزاد حدود 2 تا 4 نوزاد مبتلا به تنگي پيلور هستند. پسرها بيش از دخترها مبتلا ميشوند. گاهي در خانواده ها به صورت ارثي ديده ميشود.
آيا آزمايشي مورد نياز است؟
ممكن پزشك در زمان شير خوردن نوزاد شكمش را معاينه كند. برآمدگي بعد از معده را اغلب ميتوان احساس كرد چون ماهيچه ها در معده و خروجي معده (پيلور) منقبض ميشوند.
اگر در تشخيص شك داشته باشند ميشود از يك اسكن مافوق صوت استفاده كرد. اين آزمايش بدون درد در تشخيص ضخامت پيلور بسيار معتبر است.

درمان تنگی‌ پیلور چيست؟
يك جراحي ساده كه تحت يك بيهوشي عمومي انجام ميشود معمولا مشكل را حل مي كند. بر روي پوست بالاي خروجي معده (پيلور) برش كوچكي زده ميشود. اين عمل، برش ماهيچه پيلور (pyloromyotomy) ناميده ميشود.
سپس پيلور پيدا شده و ماهيچه پيلور برش زده ميشود. اين باعث ميشود پيلور به اندازه طبيعي باز شود. يعني غذا و شير مي توانند به راحتي از معده به روده بروند.
اين جراحي به وسيله جراحی لاپاراسکوپی که به جراحی سوراخ کلید (keyhole surgery) نیز معروف است انجام ميشود. از يك برش كوچك براي ورود ابزارهاي ظريف به شكم براي برش دادن ماهيچه پيلور استفاده ميشود.
معمولا جراحي موفقيت آميز است. تغذيه معمول دوباره زمان كوتاهي بعد از عمل شروع ميشود. اغلب كودكان سريعا بهبود يافته و ديگر مشكلي نخواهند داشت.

نمونه برداری از كبد چيست

نمونه برداری از كبد چيست؟ نمونه برداری از كبد چگونه انجام ميشود؟ قبل از نمونه گيري كبد چه آماده سازي هايي لازم است؟ خطرات نمونه برداری كبد چيست؟
نمونه برداري از كبد شامل برداشتن نمونه كوچكي از كبد است. سپس مي توان سلولهاي كبد را بهتر بررسي كرد. از آن براي تشخيص و كنترل  بيماريهاي خاص استفاده ميشود.
توجه: اطلاعات ارائه شده در زير صرفا جهت راهنمايي بوده و تمهيدات و شيوه انجام آزمايشها ممكن از در هر بيمارستاني متفاوت باشد. هميشه از دستورالعمل پزشك يا بيمارستان محل سكونت خود پيروي كنيد.

نمونه برداری از كبد چيست
نمونه برداری از كبد چيست؟

نمونه برداري به معناي برداشتن نمونه كوچكي از بافت قسمتي از بدن است. سپس نمونه در زير ميكروسكوپ مشاهده يا به روش هاي ديگري آزمايش ميشود. نمونه برداري كبد كاري رايج است كه در طي آن نمونه كوچكي از بافت كبد برداشته ميشود. نمونه برداري كبد براي تشخيص يا كنترل شرايط خاص كبد استفاده ميشود. براي مثال براي سيروز، برخي از اختلالات متابوليسمي كبد، يا تورم كبد (هپاتيت) كه به دلايل مختلفي ممكن است ايجاد شده باشد.

نمونه برداری از كبد چگونه انجام ميشود؟
از شما مي خواهند كه بر روي تختي به پشت يا به بغل چپ بخوابيد. پوست روي كبد با يك ماده ضدعفوني كننده تميز ميشود. (كبد زير دنده ها و ديافراگم، در بالا سمت راست شكم قرار دارد.)
سپس يك ماده بي حسي موضعي به بخش كوچكي از پوست و بافت بالاي كبد (معمولا بين دنده هاي تحتاني در سمت راست) تزريق مي شود. ممكن است در ابتدا حالت گزش داشته باشد اما بعدا بي حس ميشود.
سپس يك سوزن ميان تهي مخصوص از پوست وارد كبد ميشود. به خاطر بي حسي موضعي، نبايد دردي حس كنيد. با اين وجود، در زماني كه دكتر سوراخ را وارد مي كند ممكن است كمي احساس فشار نمائيد.
وقتي سوزن سريعا داخل و خارج ميشود (دقيقا به شما گفته ميشود چه موقع) بايد نفس خود را براي 5 تا 10 ثانيه نگه داريد. چون وقتي نفس مي كشيد كبد كمي جا به جا ميشود. وقتي سوزن بيرون مي آيد با آن نمونه كوچكي از بافت كبد نيز بيرون مي آيد.

پزشكي كه نمونه برداري انجام مي دهد ممكن است براي راهنمايي از اسكن مافوق صوت استفاده نمايد. اسكن مافوق صوت مكان دقيق كبد را نشان ميدهد و بنابراين سوزن نمونه برداري دقيقا در مكان مناسب وارد ميشود. اسكن درد ندارد.
در برخي از افراد نمي توان به شيوه اي كه در بالا گفته شد اين كار را انجام داد. برخي از بيماريها بر توانايي كبد براي ايجاد ماده اي كه به لخته شدن خون كمك مي كند تاثير مي گذارد. اگر يكي از اين بيماري ها را داشته باشيد احتمال خون ريزي بعد از نمونه برداري بيشتر است. استفاده از شيوه ديگر براي نمونه برداري مي تواند خطر خونريزي را در اين افراد كاهش دهد. معمولا اين شيوه شامل وارد كردن يك كاتتر (كه يك لوله بسيار نازك و ميان تهي است) به سياهرگ گردن يا كشاله ران ميشود (پوست قبل از اقدام با بي حسي موضعي بي حس ميشود). سپس كاتتر به آرامي به وريدهاي داخل كبد رانده ميشود. يك سوزن كوچك در بالاي كاتتر، يك سوراخ كوچك در جداره سياهرگ ايجاد مي كند. با سوزن نمونه اي از بافت كبد برداشته ميشود و تا بيرون آورده شدن از بدن در داخل كاتتر نگه داشته ميشود.
اگر مشكلي در لخته شدن خون داريد اين شيوه دوم احتمال خونريز كمتري دارد. در كساني كه مشكل لخته خون ندارند، معمولا از شيوه اول استفاده ميشود. بيمارستان شما تصميم مي گيرد كه از كدام شيوه نمونه برداري استفاده نمايد.

قبل از نمونه گيري كبد چه آماده سازي هايي لازم است؟
كمي قبل از نمونه برداري معمولا آزمايش خون گرفته ميشود تا مشخص شود خون شما خوب لخته ميشود يا نه. تا اطمينان حاصل شود كه بعد از نمونه برداري خون ريزي نخواهيد داشت. به شما توصيه خواهد شد كه دارويي كه بر لخته شدن خون تاثير بگذارد مثل آسپرين يا وارفارين تا يك هفته قبل از نمونه برداري مصرف نكنيد. (معمولا پيشنهاد ميشود ديگر داروهاي خود را به صورت معمول قبل از نمونه برداري مصرف نمائيد. با اين وجود، باز هم بايد با پزشك خود در اين باره مشورت نمائيد).
بايد قبل از اقدام فرم رضايت نامه را پر كنيد كه نشان مي دهد روند كار را مي دانيد و ريسك كم آن را پذيرفته ايد.

خطرات نمونه برداری كبد چيست؟
معمولا عوارضي ندارد. در تعداد كمي ممكن است در محل نمونه برداري خونريزي به وجود آيد. معمولا اين خونريزي جزئي است و زود متوقف ميشود. گاها، خونريزي شديتر بوده و به ندرت نياز به انتقال خون يا جراحي براي مواجهه با آن به وجود مي آيد. براي همين است كه گفته ميشود تا چند ساعت بعد از نمونه برداري چك كنيد كه خونريزي نداشته باشيد. يك عارضه نادر هم نشت صفرا از كبد به صورت داخلي است. احتمال كمي هم وجود دارد كه زخم در محل نمونه برداري عفونت كند.
بعد از نمونه برداري كبد
بايد در تخت تا چند ساعت به بغل بخوابيد و تحت نظر باشيد تا كنترل كنند كه خونريزي نداشته باشيد. بنابراين، شايد بخواهيد با خود كتاب يا موزيك پلير ببريد. اگر فقط براي همين آزمايش به بيمارستان رفته ايد ممكن است لازم باشد يك شب در آنجا بمانيد. با اين وجود، اگر نمونه برداري در اول صبح انجام شود مي توانيد در انتهاي روز به خانه بازگرديد. ممكن است كمي احساس ناراحتي داشته باشيد كه با دادن مسكن ها برطرف ميشود. دادن جواب نمونه برداري يك هفته يا بيشتر طول مي كشد.
ممكن است پزشكتان توصيه كند كه در ورزشهاي تماسي مثل راگبي براي مدت زمان خاصي بعد از نمونه برداري شركت نكنيد. اين براي اطمينان از بهبود كامل است.

اگر مشكلات زير را داشتيد بايد به پزشك مراجعه نمائيد:
•    خونريزي از محل نمونه برداري.
•    قرمز شدن، تورم يا خارش محل نمونه برداري.
•    داشتن تب و بالا رفتن دماي بدن
•    بعد از سه روز هنوز احساس درد وجود داشته و مسكن ها كمكي نكرد.

بيماری حركت چيست

بيماري حركت چيست؟
بيماري حركت (مسافرت) بسيار رايج است مخصوصا در كودكان. علت آن حركات غيرمعمول در طول مسافرت است. اين حركتهاي تكرار شونده مثل رد شدن از روي دست اندازها يا جادههايي كه پر پيچ هستند، پيامهاي زيادي به مغز مي فرستند. مكانيسم تعادلي شما گوش داخلي تان است كه سيگنالهاي متفاوت با آنچه كه چشمتان مي بيند مي فرستد و به مغز پيامهاي تركيبي و گيج كننده اي فرستاده ميشود. اين سبب حالت تهوع (دل آشوبي) ميشود. علائم ديگري كه ممكن است تجربه كنيد عبارتند از عرق كردن، تراوش آب دهان، سردرد، احساس سرما و رنگ پريدگي.
بيماري حركت ممكن است با اضطراب يا بوهاي قوي مثل غذاها يا بوي بنزين تحريك شود. گاهي تلاش براي خواندن كتاب يا نقشه مي تواند سبب تحريك بيماري حركت شود.
بيماري حركت در كودكان و زنان رايج تر است. خوشبختانه بسياري از كودكان بيماري حركت ندارند. مشخص نيست چرا در برخي بيماري حركت بيش از ديگران اتفاق مي افتد. علائم ممكن است در ماشين؛ قطار، هواپيما يا كشتي يا دستگاههايي در شهربازي ها كه در ارتفاع مي چرخند ايجاد شوند. علائم معمولا با پايان سفر از بين مي روند اما هميشه هم اين گونه نيست. در برخي افراد، چند ساعت يا حتي يك روز بعد از پايان سفر نيز طول مي كشد تا علائم از بين بروند.

بيماری حركت چيستچگونه مي توان جلوي بيماري حركت را گرفت؟

برخي نكته هاي عمومي براي بيماري حركت عبارتند از:
• حركت را به حداقل برسانيد. براي مثال، در صندلي جلوي ماشين، بر روي بال هواپيما، بر روي عرشه در وسط كشتي بنشينيد.
• اگر ممكن است هواي تازه تنفس كنيد. براي مثال، پنجره ماشين را باز كنيد.
• چشمهاي خود را ببنديد و سعي كنيد بخوابيد.
• مطالعه نكنيد و فيلم نبينيد.
• پيشنهاد ميشود به اشياء در حال حركت مثل موجها يا ماشينهاي ديگر خيره نشويد. در عوض، به دوردست، كمي بالاتر از افق به مكاني ثابت نگاه كنيد.
• از خوردن غذاهاي سنگين يا نوشيدن الكل قبل و در طول سفر خودداري كنيد. از خوردن غذاهاي چرب و پر ادويه نيز پرهيز كنيد.

درمان بيماري حركت چيست؟
داروهاي بسياري براي كاهش يا پيشگيري از علائم بيماري حركت وجود دارند. مي توانيد آنها را از داروخانه يا با تجويز پزشك دريافت كنيد. آنها با مداخله در سيگنالهاي عصبي كه در بالا توضيح داده شد عمل مي كنند. اگرچه بهتر است اين داروها قبل از آغاز سفر مصرف شوند اما حتي اگر بعد از ظهور علائم نيز مصرف شوند مي توانند كمك كننده باشند.برخي از داروهايي كه براي بيماري حركت استفاده ميشوند ممكن است سبب خواب آلودگي شوند. پيشنهاد ميشود اگر اين داروها را مصرف كرديد رانندگي نكرده و با ماشين آلات سنگين كار نكنيد. به علاوه، برخي داروها ممكن است با الكل يا داروهاي ديگر تداخل داشته باشند كه پزشك يا داروساز به شما در اين باره توصيه هاي لازم را خواهند كرد.
هيوسين
هيوسين موثرترين دارو براي درمان بيماري حركت است. با ممانعت از ارسال پيامهاي گيج كننده عصبي به مغز عمل مي كند. با ماركهاي مختلف در بازار موجود است كه حاوي هيوسين بوده و براي كودكان به صورت محلول وجود دارد. بايد يك دوز از آن را 30 تا 60 دقيقه قبل از حركت مصرف كنيد و اين دارو تا 72 ساعت مي تواند تاثيرگذار باشد. يك نوع از اين محصول (كه فقط با تجويز پزشك در دسترس است) به صورت چسب براي افراد بالاي 10 سال است. اين چسب را بر روي پوست خود پشت گوش 5 تا 6 ساعت قبل از سفر مي چسبانيد و در پايان سفر آن را مي كنيد. اين چسب هيوسين را به جريان خون آزاد مي كند. هيوسين معمولا عوارضي ندارد اما ممكن است سبب خشكي دهان، خواب آلودگي و تاري ديد شود.
آنتي هيستامين ها
اين داروها نيز مي توانند مفيد باشند اگرچه به اندازه هيوسين تاثيرگذار نيستند. با اين وجود، عوارض جانبي كمتري دارند. آنتي هيستامين انواع مختلفي دارد. برخي ممكن است سبب خواب آلودگي شوند- براي مثال، پرومتازين كه مي توان براي كودكان كم سن در سفرهاي بلند مدت استفاده كرد. كودكان بزرگتر يا بزرگسالان ممكن است دارويي را ترجيح دهند كه كمتر سبب خواب آلودگي شود براي مثال، سينارزين (cinnarizine) يا سيليزين (cyclizine).

درمانهاي جايگزين
اين اقدامات به همراه داروها مي توانند استفاده شده و كمك كننده باشند:
• در سفرهاي بلند بهتر است كه هر از گاهي توقف كرده و هواي تازه تنفس كنيد، كمي آب خنك بنوشيد و اگر ممكن است كمي پياده راه برويد.
• يك تكنيك كه در آزمايشات بالين نشان داده شده كه موثر است كشيدن نفس عميق و آرام در حين تمركز بر روي تنفس و گوش دادن به موسيقي است.
• در برخي افراد زنجفيل مي تواند بيماري حركت را بهبود بخشد. مي توان آن را در بيسكويت يا زنجفيل كريستال شده ، در چاي يا به صورت قرص قبل از سفر مصرف كرد.

سالمونلا چيست

سالمونلا چيست ؟ چگونه سالمونلا مي گيريد؟سالمونلا تا چه حد رايج است و چه كساني به آن مبتلا مي شوند؟علائم سالمونلا چيست؟ سالمونلا تا چه حد رايج است و چه كساني به آن مبتلا مي شوند؟درمان سالمونلا در كودكان چيست؟

سالمونلا گروهي از باكتري ها هستند كه مي توانند سبب مسموميت غذايي شوند. عموما، مسموميت غذايي سببگاسترو آنتریت‌ ميشود كه عفونت روده ها (لوله گوارش) است كه به اسهال و به هم خوردن وضعيت گوارش (استفراغ) منجر ميشود. باكتري سالمونلا ممكن است در روده بسياري از حيوانات از جمله حيوانات مزرعه و حيوانات خانگي يافت شود.ماكيان (مرغ، بوقلمون و غيره) خيلي احتمال دارد كه حامل اين باكتري باشند. بنابراين سالمونلا مي تواند گوشت (از جمله گوشت ماكيان)، تخم مرغ، شير و ديگر محصولات لبني را كه مي خوريم آلوده سازد. عفونت معمولا منجر به علائم خفيفي ميشود اما عوارضي از جمله از دست دادن آب بدن (كم آبي) ممكن است در برخي از موارد ايجاد شود. درمان معمول نوشيدن مقادير زيادي مايعات براي اجتناب از كم آبي است. ممكن است در برخي موارد به آنتي بوتيكها نياز باشد. آژانس استانداردهاي غذايي در انگلستان براي جلوگيري از مسموميت غذايي چهار موردي را كه با “C” شروع ميشوند را تعيين كرده است كه مسموميت غذايي حاصل از سالمونلا نيز در ميان آنها است(اين چهار مورد عبارتند ازCleaning: تميز كردن،Cooking:پختن،Chilling: منجمد كردن وcross-contamination: آلودگي محيطي).

سالمونلا سالمونلا چيست؟

سالمونلا گروهي از باكتري ها هستند كه مي توانند منجر به مسموميت غذايي شوند. مسموميت غذايي زماني اتفاق مي افتد كه آب يا غذاي آلوده به ميكروب، سموم يا مواد شيمميايي خورده يا نوشيده شود. ميكروبها عبارتند از باكتري ها، ويروسها و انگلها. انگلها موجودات زنده اي (ارگانيسمهايي) هستند كه در داخل يا بر روي ارگانيسم ديگري زندگي مي كنند. عموما مسموميت غذايي سببعفونت روده ها (لوله گوارش) ميشود كه گاسترو آنتریت‌ ناميده ميشود. اين عفونت منجر به اسهال و بيماري (استفراغ) ميشود.بيش از 2500 نژاد (نوع) مختلف از سالمونلا وجود دارد.يك نوع از سالمونلا با نام سالمونلا تیفی (S. typhi) مي تواند منجر به تب حصبه شود. اين يك بيماري جدي است كه اگر به سرعت با داروهاي آنتي بيوتيك درمان نشود مي تواند خطرناك باشد. در ابتدا سبب اسهال وسپس بالا رفتن دماي بدن (تب)، سردرد، انقباضهاي شكم، كهير، حالت تهوع و بي اشتهايي شود.نوع ديگر سالمونلا، سالمونلا پاراتیفی (S. paratyphi)، مي تواند منجر به تب شبه حصبه شود. اين بيماري مشابه تب حصبه است اما علائم عموما خفيف تر هستند . حصبه و شبه حصبه  منحصرا در كشورهاي فقز ديده ميشود. اين باكتري مي تواند از طريق ادرار يا مدفوع فرد مبتلا انتقال يابد.ابتلا به عفونت S. typhi  و S. paratyphi  كه منجر به تب حصبه و شبه حصبه ميشوند در انگلستان رايج نيست ولي ابتلا به انواع ديگر اين باكتري كاملا رايج است.ادامه مقاله فقط در مورد مسموميت غذايي حاصل از ديگر نژادهاي سالمونلا به غير از S. typhi  و S. paratyphi  است.

چگونه سالمونلا مي گيريد؟

ميكروبهاي (باكتري) سالمونلا در روده بسياري از حيوانات از جمله حيوانات وحشي، حيوانات اهلي و خانگي يافت ميشوند. احتمال اينكه ماكيان (مرغ، بوقلمون و غيره) حامل سالمونلا باشند بسيار زياد است. بنابراين سالمونلا مي تواند گوشت (از جمله گوشت ماكيان)، تخم مرغ، شير و ديگر فرآروده هاي لبني را كه مي خوريد آلوده سازد.معمولا با پخت كافي گوشت (از جمله گوشت ماكيان) باكتري سالمونلا كشته ميشود. اگر گوشت به خوبي پخته نشود ممكن است انسانها را مبتلا به سالمونلا سازند. خوردن تخم مرغ خام يا عسلي يا مصرف شير يا محصولات لبني ديگر آلوده به سالمونلا مي تواند عفونت را به انسان منتقل نمايد. گاهي غذاهاي ديگري مثل ميوه ها و سبزيجات ممكن است به خاطر استفاده از كود براي رشد بهتر آنها به سالمونلا آلوده شده باشند. صدف خوراكي نيز اگر با فاضلابهاي آلوده در تماس باشند ممكن است آلوده شده باشند.سگها، گربه ها و جوندگان گاهي ممكن است آلوده به سالمونلا شده باشند و لاك پشتها نيز از حاملان اصلي سالمونلا هستند. تماس با حيوانات مبتلا يا مدفوع آنها نيز سبب انتقال آلودگي به انسان ميشود. باكتري مي تواند از دستان شما به دهانتان و سپس به روده (لوله گوارش) انتقال يابد و در آنجا تكثير شده و علائم را به وجود آورد.اگر مبتلا به سالمونلا بوده و براي جلوگيري از انتشار آن به ديگران تمهيدات جدي بهداشتي را رعايت نكنيد آلودگي به كساني كه با شما در ارتباط نزديك هستند منتقل ميشود (به ادامه مطلب مراجعه نمائيد).

سالمونلا تا چه حد رايج است و چه كساني به آن مبتلا مي شوند؟

مسموميت غذايي با سالمونلا بسيار رايج است. مي تواند هر كسي در هر سني را تحت تاثير قرار دهد. در اغلب موارد علائم جدي ندارد. با اين وجود، در گروههاي خاصي از افراد ممكن است اين علائم جدي تر باشد كه عبارتند از:

كودكان
افراد پير
كساني كه سيستم ايمني آنها خوب كار نمي كند (براي مثال كساني كه درمان سرطان را تحمل مي كنند، كساني كه تحت درمان بلند مدت با استروئيد هستند، كساني كه ايدز دارند و غيره)
از آنجايي كه امكان انتقال سالمونلا از فردي به فرد ديگر وجود دارد، مخصوصا در مكانهايي مثل خانه هاي سالمندان فراگير شدن آن ممكن است.

علائم سالمونلا چيست؟

علائم عمومي عبارتند از اسهال و انقباضات شكمي. اسهال مي تواند گاهي خوني باشد. ممكن است تهوع يا استفراغ يا تب داشته باشيد. علائم 12 تا 72 ساعت بعد از خوردن غذاي آلوده يا بعد از تماس با حيوان مبتلا ظاهر ميشوند. اين زمان قبل از ظهور علائم با نام “دوره نهفتگي” شناخته ميشود.در اغلب افراد علائم خفيف بوده و در عرض 4 تا 7 روز بدون هيچ گونه درمان خاصي بهبود مي يابد. با اين وجود، گاهي علائم ممكن است شديدتر بوده و عوارضي به وجود آورد. اگر علائم شديد باشد، ممكن است نبود مايع كافي (كمبود آب) در بدن اتفاق افتد و اگر به كمبود آب در خودتان يا كودكتان مظنون شديد حتما با پزشك مشورت كنيد. كم آبي خفيف رايج بوده و معمولا با نوشيدن مقادير زيادي مايعات جبران ميشود. كم آبي شديد مي تواند كشنده باشد مگر اينكه سريعا درمان شود چون اندامهاي بدن براي ادامه كار خود به مقادير مشخصي آب نياز دارند.

علائم كم آبي در كودكان

علائم كم آبي در كودكان عبارتند از كم شدن ادرار، خشكي دهان و زبان و لبها، اشك كمتر در زمان گريه، چشمهاي گودافتاده و پرخاشگر شدن يا بي انرژي بودن (بي حالي).
علائم كم آبي شديد در كودكان عبارتند از خواب آلودگي، رنگ پريدگي يا كهير، سردي دستها يا پاها، كم خيس شدن پوشكها و تنفس تند (اما اغلب كم عمق). اين حالت يك فوريت پزشكي بوده و نيازمند توجه فوري است.
احتمال وقوع كم آبي در كودكان زير بيشتر است:

كودكان زير يك سال ( و مخصوصا زير شش ماه). چون در نوزادان با از دست دادن حتي مقدار كمي از مايعات، بخش عمده اي از مجموع مايعات كل بدنشان از دست مي رود.
كودكان بالاي يك سال كه با وزن كم متولد شده و به وزن مناسب سن خود نرسيده اند.
كودكي كه در زمان بيماري از شير گرفته شده است.
در هر كودك مبتلا به سالمونلا كه زياد آب نمي نوشد.
هر كودكي كه اسهال و استفراغ شديد داشته باشد (مخصوصا اگر در روز شش بار يا بيشتر دفع و 3 بار يا بيشتر در عرض 24 ساعت استفراغ داشته باشد).
علائم كم آبي در بزرگسالان

علائم كم آبي در بزرگسالان عبارت است از: خستگي، خواب آلودگي يا حواس پرتي، سردرد، انقباضهاي عضلاني، چشمهاي فرورفته، دفع كم ادرار، خشكي دهان و زبان، ضعف و پرخاشگر شدن.
علائم كم آبي شديد در بزرگسالان عبارت است از: از دست دادن زياد شوق و اشتياق (بي احساسي)، ضعف، گيجي، بالا رفتن ضربان فلب، كما، و ادارار كم. اين يك فوريت پزشكي است.
احتمال وقوع كم آبي در بزرگسالان زير بيشتر است:

افراد پير و نحيف
زنان باردار
افرادي كه اسهال و استفراغ شديد دارند. مخصوصا، اگر فرد نتواند با نوشيدن كافي مايعات از دست رفته را جبران نمايد.

چگونه مي توان سالمونلا را شناسايي كرد؟

بسياري از افراد خود از علائم عمومي متوجه مسموميت غذايي ميشوند و اگر اين علائم خفيف باشند، معمولا نيازي به تجويز پزشك يا دريافت درمان خاص نيست. بنابراين، ممكن است مبتلا به سالمونلا باشيد كه “تاييد ” نشده باشد.با اين وجود، در برخي شرايط، اگر مسموميت غذايي داشتيد ممكن است نياز به تجويز پزشك داشته باشيد ( براي اينكه ببينيد چه موقع نياز به مراجعه به پزشك است به زير مراجعه كنيد). ممكن است پزشك يا پرستار از شما در مورد مسافرتهايي كه اخيرا به خارج از كشور داشته ايد يا هر راهي كه ممكن است غذا يا آب آلوده خورده باشيد سوالاتي بپرسد. آنها علائم كمبود مايعات (كم آبي) را در بدن شما بررسي مي كنند. ممكن است دماي بدن، فشار خون و نبض شما را كنترل كنند. ممكن است براي يافتن هر گونه مشكل، شكم شما را بررسي نمايند.ممكن است دكتر يا پرستار از شما بخواهند كه نمونه اي از مدفوع خود بگيريد. سالمونلا بعد از فرستاده شدن نمونه به آزمايشگاه شناسايي ميشود. در زمان شيوع سالمونلا ممكن است غذا ها نيز آزمايش شوند.

چه موقعي نياز به مراجعه به پزشك است؟

كودكاناگر كودك شمابه هر دليلي (از جمله مسموميت غذايي حاصل از سالمونلا) گاسترو آنتریت دارد- عفونت روده (لوله گوارش) كه به اسهال و استفراغ منجر ميشود- بايد در موارد زير ( يا موارد ديگري كه باعث نگراني شما شود) به دنبال مراجعه به پزشك باشيد:

اگر كودك زير 6 ماه است.
اگر شرايط پزشكي خاص دارد (مثل مشكلات قلبي و كليوي، ديابت، سابقه تولد زودرس).
اگر دماي بدن بالا است (تب).
اگر به كم شدن مايعات (كم آبي) بدن مشكوك شديد (به مطالب پيشتر مراجعه كنيد)
اگر گيج يا خواب آلود به نظر مي رسد.
اگر استفراغ دارد يا نمي تواند مايعات را در بدنش نگه دارد.
اگر در اسهال يا استفراغ خون وجود دارد.
اگر دل درد شديد دارد.
عفونت را از خارج از كشور گرفته است.
اگر علائم شديد دارد يا احساس كرديد كه شرايطش دارد بدتر ميشود.
اگر علائم بر طرف نشدند. مثلا استفراغ براي بيش از يك يا دو روز يا اسهال كه بعد از 5 تا 7 روز بهبود نيابد.
اگر شك داشتيد كه كودك شما با خوردن غذاي رستوران يا غذاهاي آماده مسموم شده است ( به زير مراجعه كنيد).
بزرگسالاناگر به هر دليلي (از جمله مسموميت غذايي در نتيجه سالمونلا)گاسترو آنتریت داريد بايد در موارد زير ( يا موارد ديگري كه باعث نگراني شما شود) به دنبال مراجعه به پزشك باشيد: اگر مظنون به كم آبي بدنتان هستيد.

اگر در اسهال يا استفراغ خون ديديد.
اگر دل درد شديد داشتيد.
اگر علائم شديد داشتيد يا احساس كرديد كه حالتان در حال بدتر شدن است.
اگر تب شما مداوما بالا بود.
اگر غش (تشنج) داشتيد.
اگر علائمتان بهوبد نيافت براي مثال بيش از يك يا دو روز استفراغ داشتيد يا بعد از 3 تا 4 روز اسهال شما بهتر نشد.
اگر عفونت را در خارج از كشور گرفته ايد.
اگر سن شما بالا است يا مشكلات اساسي در سلامت خود داريد مثل ديابت، صرع، بيماريهاي التهابي روده، بيماري كليوي.
اگر به خاطر مثلا شيمي درماني، درمان بلند مدت با استروئيد و ابتلا به HIV، سيستم ايمني شما ضعيف شده باشد.
اگر حامله هستيد.
اگر شك داشتيد كه  با خوردن غذاي رستوران يا غذاهاي آماده مسموم شده ايد ( به زير مراجعه كنيد).
گزارش حادثه مسموميت غذايي

اگر مظنون شديد كه خود يا كودكتان با خوردن غذاهاي آماده يا رستوران سالمونلا يا مسمويت غذايي گرفته ايد، بايد به اداره بهداشت محيطي محل زندگي خود اطلاع دهيد تا مسئولين بهداشت محيطي بتوانند آن محل را بررسي كرده و اگر در غذاهاي آنان مشكل بهداشتي بود اقدامات بيشتر صورت گيرد. اين كار خوشبختانه شانس اينكه افراد ديگر نيز مسمويت غذايي بگيرند را كاهش مي دهد.اگر پزشك شما شك كرد كه مسمويت غذايي داريد يا از طريق نمونه مدفوع ثابت شد كه عفونت سالمونلا داريد بر اساس قانون بايد اين موضوع گزارش داده شود.

درمان سالمونلا در كودكان چيست؟

اغلب كودكان مبتلا به سالمونلا نياز به درمان ندارند. معمولا علائم بعد از چند روز بهبود مي يابند چون سيستم ايمني آنها براي دفع عفونت نياز به زمان دارد. هدف حصول اطمينان از اين است كه كودك براي اجتناب از كم آبي، به ميزان لازم مايعات مصرف مي نمايد. معمولا از كودكان مبتلا به سالمونلا در خانه مراقبت ميشود. گاها، اگر علائم جدي باشد، يا اگر عوارض پيشرفت داشتند پذيرش در بيمارستان نياز است سپس ممكن است براي كمك به دفع عفونت آنتي بيوتيكها تجويز شوند. در برخي موارد ديگر نيز ممكن است آنتي بيوتيك داده شود (به ادامه مطلب مراجعه كنيد).اقدامات زير تا بهبود علائم توصيه مي شوند:مصرف مايعات براي جلوگيري از كم آبي بدنبايد كودك خود را تشويق كنيد حجم زيادي مايعات بنوشد. هدف جلوگيري از كم آبي است. آبي كه در زمان استفراغ يا اسهال از دست مي رود بايد جبران شود. كودك شما مي تواند رژيم غذايي و نوشيدني هاي معمول خود را داشته باشد. به علاوه، بايد تشويق به نوشيدن مايعات اضافه شوند. با اين وجود، از خوردن آب ميوه ها يا نوشيدني هاي گازدار اجتناب كنند چون اينها مي توانند اسهال را بدتر كنند.كودكان زير 6 ماه بيشتر در معرض از دست دادن آب بدن هستند. اگر آنها مبتلا به عفونت روده (لوله گوارش) كه گاسترو آنتريت ناميده ميشود، كه منجر به اسهال و استفراغ ميشود گرديدند حتما به پزشك مراجعه كنيد. بايد شيردهي از سينه يا شيشه همانند قبل صورت گيرد.

ممكن است كودك خواستار تغذيه بيشتر باشد. ممكن است توصيه شود كه به آنها بين غذاها مايعات اضافه (آب يا او آر اس) بدهيد.ممكن است متخصص كودك براي كودكي كه در خطر بيشتر كم آبي بدن است او آر اس تجويز نمايد (براي آگاهي از كودكاني كه بيشتر در خطر كم آبي هستند به بالا مراجعه كنيد). آنها داخل بسته هايي هستند كه در داروخانه ها بر طبق تجويز پزشك موجود هستند. براي ميزان مصرف نياز به تجويز پزشك داريد.او آر اس بين آب، نمكها و قند تعادل ايجاد مي كند. ميزان كمي قند و نمك كمك مي كند آب بهتر در روده (لوله گوارش) جذب بدن شود. از نوشيدني هاي آب نمك يا شربت هاي ساخته شده در خانه استفاده نكنيد چون مقدار نمك و شكر بايد دقيق باشد.اگر كودك شما استفراغ مي كند، 5 تا 10 دقيقه صبر كنيد و سپس دوباره مايعات بدهيد اما آرام تر (براي مثال، هر 2 تا 3 دقيقه يك قاشق بدهيد). براي بچه هاي كم سن تر كه نمي توانند با ليوان بنوشند استفاده از سرنگ مي تواند كمك كننده باشد.

توجه: اگر فكر مي كنيد كه كودكتان آب بدن خود را از دست داده بايد به پزشك مراجعه كنيد.مصرف مايعات براي درمان كم آبياگر كودكتان دچار كم آبي خفيف شده است، با دادن او آر اس درمان ميشود. پزشك يا پرستار شما خواهد گفت كه نوشيدني ها را چگونه تركيب كرده و چه مقداري به كودك بدهيد كه به سن و وزن كودك بستگي دارد. اگر به كودكتان شير خودتان را مي دهيد در اين دوران نيز به شيردهي ادامه دهيد. در غير اين صورت، مگر با تاييد پزشك يا پرستار نوشيدني اي به كودك ندهيد. مهم است كه قبل از خوردن غذاهاي جامد كودك دوباره آب بدن خود را به دست آورده باشد.گاهي ممكن است اگر كودك دچار كم آبي شده باشد نياز به پذيرش در بيمارستان باشد. درمان در بيمارستان معمولا شامل دادن محلول او آر اس از طريق لوله هاي خاصي كه “لويه بيني معده اي” ناميده ميشود است. اين لوله از بيني كودك شما به سمت گلو ومستقيما به معده انتقال داده ميشود. يك شيوه جايگزين انتقال مستقيم مايعات از طريق وريد (مايعات داخل وريدي) است.بعد از درمان كم آبي تا حد ممكن غذاي معمول را بدهيدالويت اول درمان كم آبي است. با اين وجود، اگر كودكتان دچار كم آبي نيست (در اغلب موارد) يا اگر كم آبي برطرف شده است، كودك را به داشتن رژيم غذايي روزمره اش تشويق كنيد. نگذاريد كودك مبتلا به سالمونلا گرسنه بماند. سابقا اين كار توصيه مي شد اما حالا مي دانيم كه اين كار اشتباه است. بنابراين:

كودكاني كه با شير مادر تغذيه ميشوند اگر شير را قبول مي كنند بايد همچنان شيردهي آنان ادامه يابد. علاوه بر ميزان شير معمول بايد مايعات او آر اس (كه در بالا توضح داده شد) نيز اضافه گردد.
كودكاني كه شير خشك مي خورند اگر شيشه قبول مي كنند بايد همان شير معمول خود را داشته باشند. مجددا علاوه بر ميزان شير معمول بايد مايعات او آر اس (كه در بالا توضح داده شد) نيز اضافه گردد.
در مورد كودكان بزرگتر، هراز گاهي به آنها غذا پيشنهاد دهيد. با اين وجود، اگر تمايلي به خوردن نداشتند مشكلي نيست. مايعات مهم تر هستند و براي غذا مي توان منتظر بود تا اشتها بازگردد.
معمولا نيازي به درمان دارويي نيستنبايد براي توقف اسهال به كودكان زير 12 سال دارو بدهيد. آنها به نظر جبران كننده هاي خوبي مي آيند اما براي دادن به كودكان بي خطر نيستند چون ممكن است عوارض جدي داشته باشند. با اين وجود، مي توانيد براي كم كردن دما (پايين آوردن تب) يا دل درد به آنها ايبوپروفن يا پاراستامول بدهيد.همان طور كه در بالا گفته شد، اگر عفونت جدي باشد گاهي ممكن است به آنتي بيوتيك نياز باشد. آنتي بيوتيكها نيز معمولا به كودكاني داده ميشوند كه زير 6 ماه بوده و سالمونلا گرفته اند يا به هر كودك ديگري كه دچار سوء تغذيه شده يا سيستم ايمني اش دچار مشكل باشد ( براي مثال اگر كودك تحت درمان بلند مدت با استروئيد قرار دارد يا درمان سرطان را تحمل مي كند و غيره).پروبيوتيكها معمولا براي كودكان گاسترو آنتريت يا مبتلا به مسموميت غذايي به هر دليلي تجويز نميشود. اگر تحقيقات بيشتر نشان دهد كه مي توانند مفيد باشند ممكن است اين مسئله تغيير يابد.

درمان سالمونلا در بزرگسالان چيست؟

علائم اغلب بعد از چند روز يا بيشتر از بين مي روند چون سيستم ايمني شما عفونت را دفع مي كند. گاها، اگر علائم جدي باشد يا عوارضي داشته باشد ممكن است پذيرش در بيمارستان نياز باشد (به ادامه مطلب مراجعه كنيد). اقدامات زير تا بهبود علائم توصيه مي شوند.نوشيدن زياد مايعاتهدف جلوگيري از كم آبي يا اگر كم آبي به وجود آمد درمان آن است. (توجه: اگر فكر كرديد كه دچار كم آبي شده ايد به پزشك مراجعه كنيد.)

به عنوان يك راهنماي حدودي، بعد از هر بار اسهال (هر بار مدفوع آبكي) حداقل 200 ميلي ليتر مايعات بنوشيد.
اين مايعات اضافه بر حجم معمول نوشيدني هايتان است. براي مثال هر فرد بزرگسالي به صورت معمول حدود 2 ليتر مايعات در روز مصرف مي كند كه البته  در كشورهاي گرمسير بيتشر از اين مقدار است. 200 ميلي ليتري كه در بالا بعد از هر بار اسهال گفته شد بايد به ميزان معمولي كه هميشه مايعات مي نوشيديد اضافه شود.
اگر استفراغ كرديد، 5 تا 10 دقيقه صبر كنيد و سپس شروع به نوشيدن دوباره مايعات بكنيد اما آرامتر. براي مثال، هر 2 تا 3 دقيقه يك جرعه بخوريد اما اطمينان حاصل كنيد كه كل حجم مايعات دريافتي همان قدري باشد كه در بالا گفته شد.
اگر دچاركم آبي شده باشيد حتي بايد بيش از اين مقدار آب مصرف كنيد. پزشك مي تواند به شما بگويد كه اگر دچار كم آبي شده ايد چه ميزان آبي بايد بنوشيد.
براي اغلب بزرگسالان، مايعات براي حفظ آب بدن عبارت است از آب، آب ميوه و سوپها. بهتر است از مايعاتي استفاده شود كه مثل كوكا يا پاپ زياد قند نداشته باشد چون اينها گاهي اسهال را بدتر مي كنند.در افراد مسن يا بالاتر از 60 سال يا كساني كه مشكلات پايه در سلامت خود دارند، او آر اس پيشنهاد ميشود. آنها داخل كيسه هايي هستند كه از داروخانه مي توانيد آنها را خريداري نمائيد (اين بسته ها بر اساس تجويز پزشك نيز موجود هستند). محتواي بسته ها را بايد به آب اضافه كنيد. او آر اس ها تعادل خوبي بين آب، نمكها و قند ايجاد مي كنند.  مقدار كمي قند و نمك به جذب بهتر آب از روده در بدن كمك مي كند. آنها سبب كاهش يا توقف اسهال نميشوند. از آب نمكها يا شربت هاي تهيه شده در خانه استفاده نكنيد چون مقدار نمك و شكر بايد دقيق باشد.تا حد ممكن غذاي معمول خود را بخوريدسابقا گفته ميشد اگر مسمويت غذايي داريد، مدتي غذا نخوريد. با اين وجود، در حال حاضر پيشنهاد ميشود اگر مي توانيد غذايي سبك ميل كنيد. ببينيد اشتهايتان چگونه است. ممكن است تا چند روز ميلي به غذا نداشته باشيد و اغلب بزرگسالان با چند روز بي غذايي نيز به مشكلي بر نمي خورند. هر وقت كه ميلتان كشيد غذا بخوريد اما نوشيدن مايعات را متوقف نكنيد. اگر ميل به غذا داشتيد از خوردن غذاهاي چرب و سنگين يا پر ادويه پرهيز كنيد. غذاهاي ساده مثل نان كامل و برنج غذاهاي خوبي براي خوردن هستند.درمان داروييمعمولا نيازي به داروهاي ضد اسهال نيست.

با اين وجود، ممكن است بخواهيد دفعات رفتن به دستشويي را كاهش دهيد. مي توانيد داروهاي ضد اسهال را از داروخانه ها خريداري نمائيد. بي خطرترين و موثر ترين آنهالوپرامید است. دوز مصرف اين دارو براي بزرگسالان دو كپسول در زمان شروع مصرف است. بعد از كم شدن اسهال به يك كپسول كاهش مي يابد. حداكثر دوز آن 8 كپسول در طول 24 ساعت است. عملكرد لوپرامید اين گونه است كه فعالت روده (لوله گوارش) شما را كم مي كند. نبايد بيشتر از 5 روز لوپرامید مصرف كنيد.توجه: اگر در اسهال خون يا مخاط ديديد و يا اگر تب داشتيد از داروهاي ضد اسهال استفاده نكنيد. افرادي هم كه شرايط خاص دارند نبايد از داروهاي ضداسهال استفاده كنند. بنابراين، براي ايمني حتما بروشور همراه دارو را مطالعه نمائيد. براي مثال، زنان باردار نبايد ازلوپرامید استفاده نمايند.استفاده از ايبوپروفن يا پاراستمول براي كم كردن سردرد يا پايين آوردن تب معمول هستند. آنتي بيوتيكها نيز گاهي ممكن است براي درمان سالمونلا اگر عفونت شديد باشد لازم شود. ممكن است پزشكان تصميم بگيرند براي گروههاي ديگري از افراد از جمله كساني كه بالاي 50 سال سن دارند، كساني كه سيستم ايمني در آنها ضعيف شده است و كساني كه مشكل دريچه قلب دارند نيز آنتي بيوتيك تجويز نمايند. آنتي بيوتيكهايي كه عموما در اين رابطه استفاده ميشوند عبارتند از آزيترومايسين وسيپروفلوکساسين. يك گزينه ديگر هم سفوتاگزيم است.

جلوگيري از انتقال سالمونلا به ديگران

اگر شما (يا كودكتان) سالمونلا داريد، براي جلوگيري از انتقال عفونت به ديگران اقدامات زير پيشنهاد ميشود:

بعد از رفتن به دستشويي دستهاي خود را به دقت بشوييد. بهتر است از آب گرم جاري و صابون مايع استفاده كنيد .ولي اگر صابون مايع هم نبود استفاده از هر گونه صابون ديگر هم بهتر از هيچي است. بعد از شستن، دستهاي خود را به دقت خشك كنيد. اگر كودكتان از پوشك استفاده مي كند، مخصوصا دقت كنيد بعد از تعويض پوشك و قبل از آماده سازي، سرو و خوردن غذا دستهايتان را بشوييد.
اگر براي كودك از لگن استفاده مي كنيد وقتي آن را بر مي داريد دستكش دستتان كنيد، محتواي آن را در توالت تخليه كرده و سپس لگن را با آب گرم و پودر بشوييد و بگذاريد تا خشك شود.
از حوله هاي يكديگر استفاده نكنيد.
براي ديگران غذا آماده يا سرو نكنيد.
اگر رختخواب يا لباستان كثيف شد اول مدفوع ها را در توالت خالي كنيد. سپس به صورت جداگانه با بالاترين دما آن را بشوييد.
توالتي را كه استفاده مي كنيد مرتبا با مواد ضدعفوني كننده بشوييد. حداقل يك بار در روز دستگيره سيفون، سنگ توالت، شيرهاي آب، سطوح و دستگيره هاي در را با آب گرم و شوينده بشوييد. دستمالي صرفا براي تميز كردن دستشويي داشته باشيد يا هر دفعه از دستمال كاغذي استفاده كنيد.
سركار، مدرسه، دانشگاه و غيره حداقل تا 48 ساعت بعد از آخرين اسهال يا استفراغ خود نرويد. در طول اين مدت تا حد ممكن از تماس با ديگران خود داري كنيد.
تهيه كنندگان غذا: اگر در رابطه با ارائه غذا كار مي كنيد و اسهال و استفراغ داريد، بايد به كارفرماي خود خبر دهيد و سريعا محل تهيه غذا را ترك كنيد. اگر سالمونلا تاييد شد بايد به كارفرماي خود اطلاع داده و تا 45 ساعت پس از آخرين اسهال يا استفراغ خود  سر كار نرويد. گاهي براي دفع عونت آنتي بيوتيك تجويز ميشود.
اگر عفونت سالمونلا داريد و با گروههاي مستعد دريافت آن مثل پيرها، كودكان يا افراد بيمار در تماس هستيد، بايد به كارفرماي خود اطلاع دهيد.

عوارضي وجود دارد كه رشد يابند؟

در انگلستان عوارض رايج نيستند و اغلب در زنان باردار، كودكان يا افراد مسن ديده ميشوند. ممكن است اگر شرايط مزمن مثل ديابت داريد يا سيستم ايمني شما به هر طريق آسيب ديده باشد مثلا اگر از درمان بلند مدت استروئيد استفاده مي كنيد يا براي سرطان شيمي درماني مي كنيد اين عوارض به وجود آيند.عوارض احتمالي عبارتند از:

از دست دادن تعادل مايعات و نمك در بدن.  اين رايج ترين عارضه است و زماني اتفاق مي افتد كه آب و نمك با مدفوع دفع شود يا استفراغ داشته باشيد و با نوشيدن مايعات كافي جبران نشود. اگر بتوانيد مايعات بسيار بنوشيد احتمالا كم آبي به وجود نمي آيد يا بسيار خفيف خواهد بود و خيلي سريع با نوشيدن مايعات بهبود خواهد يافت. از دست دادن شديد آب سبب افت فشار خون ميشود و منجر به كاهش خون رساني به اندامهاي حياتي مي گردد. اگر كم آبي درمان نشود، ممكن است در عملكرد كليه نيز اختلال ايجاد شود. برخي از افراد كه شديدا دچار كم آبي ميشوند بايد مايعات مستقيما به داخل وريد آنها چكانده شود كه لازمه آن پذيرش در بيمارستان است.
عوارض واكنشي. به ندرت اتفاق مي افتد كه بقيه قسمتهاي بدن نتوانند به عفونتي كه در روده (لوله هاي گوارش) ايجاد شده واكنش نشان دهند كه سبب علائمي نظير التهاب مفاصل (آرتوروز)، التهاب پوست و چشم (چه به صورت ورم ملتهمه يا التهاب زبان كوچك) ظاهر ميشود.
گسترش عفونت به ديگر قسمتهاي بدن مثل جريان خون، استخوانها، مفاصل، پرده هايي كه مغز و نخاع شما را احاطه كرده اند و  كيسه صفرا. با اين وجود، اين اتفاق نادر است.
سندروم اسهال پايدار به ندرت ممكن است اتفاق افتد.
سندروم روده تحريك پذير گاهي در نتيجه عفونت سالمونلا ايجاد ميشود.
عدم تحمل لاكتوز گاهي ممكن است براي مدتي بعد از عفونت ايجاد شود كه با عنوان عدم تحمل گلوكز “اكتسابي” يا “ثانويه” شناخته ميشود. جداره روده شما ممكن است به خاطر گاسترو آنتريت آسيب ديده باشد كه منجر به فقدان مواد شيمايي (آنزيم) كه لاكتاز ناميده ميشود و براي تجزيه قند شير كه لاكتوز ناميده ميشود مورد نياز است ميشود. عدم تحمل لاكتوز منجر به نفخ و دل درد، مدفوع آبكي همراه با باد شكم بعد از نوشيدن شير ميشود. وقتي عفونت برطرف شد و جداره روده بهبود يافت، اين شرايط بهتر ميشود. بيشتر اين مورد در كودكان رايج است.
كاهش تاثير برخي از داروها. در طول هر دوره وقوع مسمويت غذايي، ممكن است داروهايي كه براي دلايل و بيماريهاي ديگر خود استفاده مي كنيد مثل قبل تاثيرگذار نباشند. اين به اين دليل است كه اسهال و استفراغ به معناي كاهش جذب داروهاي مصرفي در بدن است. مثالهايي از اين داروها عبارتند از داروهاي صرع، ديابت و ضدبارداري. اگر از داروهاي ديگر استفاده مي كنيد و مبتلا به مسموميت غذايي شده و نمي دانيد كه چكار بايد انجام دهيد با پرستار يا پزشك خود مشورت كنيد.
حامل سالمونلا شدنحامل فردي است كه ظاهرا خوب است و علائمي ندارد اما آلوده به ميكروب (باكتري) است. حاملان اگر بهداشت را به خوبي رعايت نكنند مي توانند عفونت را به ديگران انتقال دهند. در اكثريت افراد عفونت خيلي زود بعد از بهبود علائم از بدن دفع ميشود. به ندرت در زمان بهبود از بيماري حاصل از سالمونلا، برخي از افراد حامل شده و براي چند هفته يا چند ماه باكتري سالمونلا را از طريق مدفوع به ديگران انتقال مي دهند. اين اتفاق بيشتر در كودكان مي افتد. تعداد كمي از كودكان زير 5 سال ممكن است تا يك سال سالمونلا را انتقال دهند. حاملان سالمونلا بالاتر از 5 سال نادر بوده و به نظر ميرسد حداكثر زمان انتشار تا 12 هفته باشد. (توجه: اين مسئله در افراد مبتلا به حصبه و شبه حصبه متفاوت است. تعداد كمي از كساني كه از اين بيماري ها رهايي مي يابند تا آخر عمر حامل بيماري باقي مي مانند.)

مي توان از سالمونلا پيشگيري كرد؟

آژانس استانداردهاي غذايي در انگلستان براي جلوگيري از مسموميت غذايي چهار موردي را كه با “C” شروع ميشوند را تعيين كرده است كه مسموميت غذايي حاصل از سالمونلا نيز در ميان آنها است كه عباتند از

تميزي

سطوح و لوازم اشپزخانه را تميز نگه داريد.
مرتبا و مخوصا بعد از رفتن به توالت، قبل از آماده كردن غذا، بعد از آماده سازي مواد خام و قبل از دست زدن به غذاي آماده خوردن دستهاي خود را شسته و خشك كنيد.
اگر اسهال يا استفراغ داريد براي ديگران غذا درست نكنيد.
زخم ها يا بريدگي هاي روي دستهايتان را با چسبهاي ضد آب قبل از دست زدن به غذا بپوشانيد.
دستمالهاي آشپزخانه و حوله ها را مرتبا عوض كنيد.
همچنين بايد بعد از دست زدن به حيوانات خانگي يا ديگر حيوانات، بعد از رفتن به زمينهاي كشاورزي و باغباني براي جلوگيري از ابتلا به سالمونلا دستهاي خود را بشوييد.پختن

مطمئن شويد كه غذا و مخصوصا گوشت كاملا پخته شده باشد. اين كار باكتري ها را مي كشد. بايد داخل غذا كاملا پخته شده و كاملا داغ باشد.
اگر غذا را مجددا گرم مي كنيد، بايد داخلش كاملا پخته شده و داغ باشد.
غذا را بيش از يك بار گرم نكنيد.
بايد همچنين ميوه ها و سبزي ها را قبل از مصرف بشوييد. آبي را كه به سالم بودنش اطمينان نداريد مصرف نكنيد (از مصرف نوشيدني هايي كه از سالم بودن آب يخ هاي داخل آن نيز اطمينان نداريد اجتناب كنيد). اين شامل آب تصفيه نشده رودخانه ها، درياچه ها و نهرها نيز ميشود. شير جوشيده  يا پاستوريزه بنوشيد و از خوردن تخم مرغ خام پرهيز كنيد.منجمد كردن

غذاها بايد سريعا خنك شده يا در يخچال قرا داده شود. اگر غذا خارج از يخچال بماند تعداد باكتري ها چند برابر شده و مي تواند منجر به مسمويت غذايي شود.
دماي يخچال بايد بين 0 تا 5 درجه سانتيگراد باشد. همچنين تا جاي ممكن در يخچال را باز نگذاريد.
غذاهاي باقي مانده را اول خنك و بعد در يخچال قرار دهيد. آن را از قابلمه خارج كرده در ظرفي با لايه نازك پخش كنيد تا سريعتر خنك شود.
آلودگي محيطيزماني است كه باكتري ها از غذاها (معمولا غذاهاي خام) به غذاهاي ديگر انتقال يابد. اين انفاق معمولا زماني مي افتد كه غذاها مستقما لمس شوند، اگر غذايي روي غذاي ديگر ريخته شود يا اگر دستان، يا وسايل آشپزخانه مثل چاقوها يا تخته ها اول براي يك غذا و سپس براي غذايي ديگر استفاده شوند.

بعد از تماس با غذاهاي خام دستهاي خود را بشوييد.
غذاهاي خام را از غذاهاي پخته يا آماده مصرف جدا كنيد.
گوشت خام را در ظرف در بسته در قفسه پايين فريزر نگه داريد.
از سطح يا تخته اي كه براي آماده سازي غذاهاي خام استفاده مي كنيد از همان براي غذاهاي آماده مصرف استفاده نكنيد.
اطمينان حاصل كنيد كه بعد از آماده سازي غذاهاي خام چاقوها و لوازم آشپزخانه تميز شده باشند.
علاوه بر تمهيدات بالا، چون حيوانات خزنده و دوزيستان از جمله لاك پشتها معممولا حامل باكتري سالمونلا هستند، نبايد در خانه در جايي كه كودكان زير يك سال يا كساني كه سيستم ايمني ضعيفي دارند نگه داشت

مقاله درباره خود کشی

آيا تاكنون درباره خودكشي فكر كرده ايد؟ عجيب است اما آمارها مي گويند كه تقريبا همه انسان ها در طول عمر خود حداقل يك بار به خودكشي فكر مي كنند. اما آيا واقعا اين راه مناسب است؟ خواندن اين مقاله به همه كساني كه به اين مساله فكر مي كنند مي آموزد كه چگونه بدون خودكشي به آرامش دست يابند.

بسياري از افرادي كه به خودكشي فكر مي كنند در واقع از مدت ها قبل به بيمار افسردگي مبتلا شده اند و به دليل ابتلا به اين بيماري است كه به خودكشي فكر مي كنند. دقت نماييد در واقع افرادي كه به خودكشي فكر ميكنند دچار يك بيماري شده اند كه خودكشي عارضه اين بيماري است. توجيه وجود مشكلات و مصيبت ها و غيره به نظر دلايل منطقي براي توجيه عقلاني تفكر خودكشي است در حاليكه علت اصلي وجود بيماري است. چه بسا افرادي كه مشكلات بسيار بسيار بيشتري دارند و هرگز به اين مساله فكر نمي كنند. پس هشدار مهمي كه افراد داراي اين فكر و همراهيان و اعضاي  خانواده اين افراد بايد به آنان بدهند، اين است كه قانع شوند كه اين تفكرات خود ناشي از يك حالت بيمارگونه هستند نه نتيجه قهر طبيعت و شرايطي كه بايد تصميمي مانند بسياري از تصميمات زندگي براي آن گرفت.

خود کشیهميشه بايد اميد داشت

اگر فردي به دنبال افسردگي شديد به خودكشي فكر كند، چه علايمي خواهد داشت. پرسشنامه زير كمك كننده است:

پرسشنامه ارزيابي افسردگي و خطر خودكشي

 آيا احساس بي ارزشي، گناه، بي فايده بودن و نااميدي شديد وجود دارد؟
آيا بيشتر روزها احساس افسردگي، بي انگيزگي و ياس شديد وجود دارد؟
آيا به انجام شغل هميشگي و بودن با دوستان صميمي ديگر تمايلي نيست؟
آيا مقدار خواب خيلي زياد شده است يا مشكل در به خواب رفتن رخ داده است؟
آيا اشتها به غذا نسبت به قبل خيلي بيشتر يا كمتر شده است؟
آيا احساس كمي انرژي، خستگي دايمي و ضعف همه روز وجود دارد؟
آيا بيمار احساس بي قراري مي كند و نمي تواند يك جا ثابت بنشيند؟
آيا احساس عدم توان انديشيدن و تصميم گيري در فرد وجود دارد؟
آيا بيمار بيش از معمول گريه مي كند؟
آيا فرد احساس پوچ بودن و بي ارزش بودن زندگي را دارد؟
اگر به دو مورد يا بيشتر از سوالات بالا پاسخ مثبت داده شود، و اگر علايم بيان شده براي بيش از 2 هفته يا بيشتر به طول انجاميده اند، بيمار احتمالا به افسردگي باليني مبتلا شده است. نكته خوب اين است كه غالبا با درمان افسردگي، افكار خودكشي نيز از ياد مي روند.

 نكته مهم
اگر احساس تمايل به خودكشي را در خود احساس مي كنيد و نمره مثبت از پرسشنامه بالا دريافت كرده ايد، آن را جدي بگيريد. اين علايم مانند يك حمله قلبي ناشي از بيماري بوده و به همان اندازه خطرناك هستند، بيمار نبايد تصور كند كه اين يك مساله روحي و يا مشكلات زندگي است كه فرد را منطقا به اين افكار سوق داده است. بهتر است بلافاصله با اولين مركز مشاوره اجتماعي-رواني در محل رنندگي خود تماس بگيريد، به بخش پشتيباني زنده اين وبسايت مراجعه كنيد و يا به يكي از اعضاي خانواده يا دوستي كه حامي شما است، اطلاع دهيد.
علايم هشدار دهنده

مانند بسياري از بيماري هاي جسمي، بيماري هاي رواني نيز علايم هشداردهنده اي دارند كه زنگ خطري براي جلوگيري از عوارض شديد بيماري هستند و بايد دقت شود. در همين راستا، افكار و احساسات زير برخي از اين علايم هستند:

درگيري ذهني به خاتمه دادن زندگي
فكر كردن به اينكه چطور مي شود خودكشي كرد
صحبت كردن يا نوشتن مطلب يا درباره قصد خودكشي
فكر كردن به مرگ به عنوان تنها راه باقيمانده براي حل مشكلات
يك احساس آزاردهنده براي عملي كردن فكر و يا انديشيدن به تشييع جنازه خود
تمايل شديد به بخشيدن داشته هاي خود به ديگران
تمايل شديد به انجام اعمال خطرناك مانند رانندگي با سرعت خيلي زياد
اشتباه از جانب كيست؟

غالب افراد دچار افكار خودكشي چنين استلال ميكنند كه شكست در زندگي و ناتواني در مقابله با بحران هاي آن يا بداقبالي و بدشانسي روزگار موجب شده است كه فرد دچار نااميدي مفرط و ميل به خاتمه حيات شود. در حاليكه همانطور كه گفته شد اين افكار صرف علايم افسردگي شديد بعنوان يك بيماري رواني هستند نه هيچ چيز ديگر.

از عهده اين بيماري نمي توان به تنهايي برآمد

مانند بسياري از بيماري هاي جسمي و روحي، در اين بيماري نيز بيمار نمي تواند به تنهايي از پس علايم برآيد و نياز به درمان توسط يك فرد متخصص و آموزش ديده وجود دارد. كه مراجعه به روانپزشك، درمانگاه روانپزشكي، مراكز آسيب هاي اجتماعي بهزيستي و پزشك خانواده بسيار ضروري و موثر است. كلا بيماري هاي رواني و همچنين افكار خودكشي اصطلاحا انگ ناميده مي شوند و بيماران از بيان اين دسته از مشكلات سلامتي احساس شرم، ترس و حتي خجالت مي كنند. اين مساله كه در بسياري از مواقع توسط اطرافيان و والدين اين افراد نيز تقويت مي شود يكي از مهم ترين دلايل مزمن شدن، درمان هاي غلط و عارضه دار شدن اين بيماري ها است كه در راس اين عوارض نيز خودكشي قرار دارد.

درمان ميسر است اما گاهي با روان درماني و جلسات مشاوره و گاها درمان دارويي و حتي در موارد بسيار شديد بستري در مراكز درمان بيماري هاي رواني.  اما نكته مهم اينجاست كه اين بيماري ها و اين افكار قابل درمان هستند و بيماران مي توانند پس از مدتي به دوباره به زندگي بازگردند. اين به معني خاتمه مشكلات و يا حل همه آنها نيست زيرا انجام چنين امري در توان هيچ كسي نيست اما با تغيير نگرش بيمار به زندگي و جهان اطراف و درمان بيماري افسردگي ، بيمار به تلاش و كوشش براي ساختن فردايي بهتر براي خود بازخواهد گشت.

علت افكار خودكشي چيست؟

همانطور كه گقته شد در اغلب افراد ابتلا به بيماري افسردگي است كه منجر به ايجاد افكار خودكشي در فرد مي شود.  اما بيماري افسردگي خود دلايل بسيار زيادي دارد كه در ادامه ذكر خواهد شد. از طرف ديگر احساس تنهايي و نبود حمايت و پشتيباني و محبت از سوي ديگران نيز دليل مهمي براي بروز اين افكار است.

مرگ يكي از عزيزان

احساس غم و ياس طولاني مدت پس از مرگ يكي از عزيزان يكي از شايع ترين دلايل غم طول كشيده اي است كه در اصطلاح علمي به آن سوگ گفته مي شود. كه البته در همه انسان ها بروز آن طبيعي است اما اگر بيش از شش ماه بدون كاهش ادامه پيدا كند بايد مورد ارزيابي قرار گيرد.

تغيير عمده در زندگي

از دست دادن شغل، نقل مكان به يك محل جديد براي زندگي، رخ دادن يك شكست بزرگ در زندگي مانند كارهاي اقتصادي، تحصيل و امثال آن.

اعتياد

سوء مصرف داروها و مواد مخدر و الكل كه  منجر به اعتياد شود يكي از علل شايع افسردگي و بروز افكار خودكشي مي باشند.

سابقه خانوادگي

مانند بسياري از بيماري هاي جسمي، وجود سابقه خانوادگي افكار خودكشي و بيماري افسردگي به خصوص در اقوام درجه يك باعث افزايش احتمال در فرد مي شود.

 بيماري هاي جسمي

درد و رنج ناشي از بيماري هاي شديد جسمي مانند سرطان و همچنين ناراحتي و احساس ياس از درمان پذير بودن آن بيماري باعث بروز افسردگ در افراد مي شود.

داروها

اگرچه داروها غالبا با هدف درمان بيماري ها تجويز مي شوند اما بروز افسردگي مي تواند به عنوان عارضه جانبي يك دارو كه براي مساله ديگري تجويز شده است بروز نمايد. برخي از داروهايي كه براي درمان فشار خون بالا، مشكلات و بيماري هاي قلبي و همچنين برخي از مسكن ها و داروهاي درمان آلرژي چنين عارضه اي دارند.

هورمونها و مواد شيميايي بدن

هورمون ها مواد شيميايي هستند كه از غدد دروني بدن براي انجام فعل و انفعالات خاصي ترشح مي شوند و غالبا به صورت يك پيغام رسان براي رساندن يك پيام از نقطه اي از بدن به نقطه اي ديگر با ترشح مواد شيميايي به داخل جريان خون عمل مي نمايند. همچنين هورمون هاي متعددي كه در بدن وجود دارند در بسياري از موارد به صورت دو به دو برعكس و در مقابل يكديگر عمل مي نمايند كه بنا به نيازهاي روزمره مختلف بدن با يكديگر در تعادل قرار ميگيرند تا سلامتي اعضا و سيستم بدن حفظ شود. مثلا هومورن گلوكاكون باعث افزايش ميزان قند خون و برعكس هورمون انسولين باعث كاهش قند خون مي شود.

 اما برخي مواقع به دلايلي ميزان ترشح اين هورمون ها دچار تغييراتي مي شود كه باعث بروز افسردگي در بيمار مي شود. به عنوان مثال ميزان ترشح هورمون ها كه همواره به نحوي در تعادل با يكديگر عمل مي نمايند پس از زايمان يا يائسگي در خانم ها دچار عدم تعادل مي شود. يا كاهش ميزان ترشح هورمون غده تيروئيد كه در گردن قرار دارد، منجر به بروز افسردگي مي شود.

 درمان افسردگي و افكار خودكشي

پزشكان در موارد شديد و نياز به درمان سريع علايم افسردگي غالبا از داروهاي ضدافسردگي (AntiDepressant) استفاده مي كنند. كه ترجيحا بهتر است توسط پزشك متخصص روانپزشكي تجويز شود. اما توجه به چند نكته ضروري است.

تاثير داروها ممكن است چند هفته به طول بيانجامد و تا آن موقع بيمار تغيير چنداني در حال خود احساس نكند، اما بايد مقاومت كرده و به مصرف داروهاي خود ادامه دهد.

داروها را بايد دقيقا براساس دستور پزشك مصرف نمود و بدون مشورت پزشك هيچ تغييري اعم از كاهش يا افزايش حتي در حد يك قرص هم نبايد شخصا اعمال شود. همچنين بيمار بايد درباره ساير داروهايي كه به دلايل ديگر مصرف مي كند حتي داروهاي گياهي و قرص هاي جلوگيري از بارداري به پزشك خود اطلاع دهد. زيرا داروها مواد شيميايي هستند كه بر روي يكديگر تاثيرات مثبت و منفي بسياري مي گذارند.

مصرف الكل، داروهاي روانگردان، داروهاي شادكننده، قرص هاي اكس و هرگونه ماده مخدر و يا محرك و نيروزا نبايد همراه با اين داروها مصرف شود كه تاثيرات ناگواري بر اين مساله خواهند داشت.

در صورت عدم احساس بهبودي در مدت زماني كه پزشك تخمين زده است و يا بروز هرگونه ناراحتي جديدي كه ممكن است ناشي از عوارض جانبي دارو باشد بايد به پزشك معالج اطلاع داده شود.

اظهارات يكي از بيماران:
هنگامي كه داروها به تدريج اثر مي كنند، احساس عجيبي به من دست داد. مانند آن كه مه غليظي در حال برطرف شدن باشد، احساس مي كردم كه در حال تبديل به انسان ديگري هستم. يك انسان جديد و متفاوت

مشاوره و روان درماني

جالب اينجاست كه همانطور كه بيماري هاي رواني به دليل آنكه ماهيا روحي، رواني و غيرجسماني دارند، تظاهرات آنها نيز از سوي بيماران غيرجسمي تلقي مي شوند و بيماران برخوردها و واكنش هاي غير پزشكي در مورد آنها اتخاذ مي كنند. درمان اين بيماري ها نيز اگرچه مانند بسياري بيماري هاي جسمي مي تواند از طريق دارو صورت پذيرد اما درمان هاي روان درماني و مشاوره و يا اصطلاحا غيرارگانيك نيز كاربرد و تاثير بسيار بالايي دارند.

پژوهشگران اثبات كرده اند كه در بسياري از ناراحتي ها و بيماري هاي جسمي اين روش درماني تاثيري نزديك به درمان دارويي دارد. در روان درماني و مشاوره درباره تفكر، رفتارها و احساسات بيمار بحث و گفتگو مي شود تا بيمار احساس بهتري نسبت به خود و فرايندهاي ذهني خود پيدا نمايد و كيفيت زندگي وي بهبود يابد و بتواند به روابط اجتماعي و اميد بازگردد.

مشاوره با تجزيه و تحليل احساسات درك بهتري از خود به بيماري مي دهد و بيمار مي آموزد كه احساس خود را بهتر  بيان نموده و مديريت نمايد. بيمار مي آموزد كه بر خشم و نگراني هاي خود مسلط شود و اجازه رشد و غلبه افكار پوچ گرايانه را به ذهن خود ندهد.

 دوره روانشناسي

 در جلسه مشاوره روانشناسي بيمار فرصت مي يابد كه احساسات و عواطف خود را بيان نمايد. بيمار بايد با صداقت كامل و بدون هيچ پرده پوشي انچه در درون وي مي گذرد را در اختيار مشاور بگذارد. بيماران در اين جلسات مي اموزند كه چگونه بر خشم و هيجانات خود غلبه كرده و راه هاي جديدي براي حل مشكلات خود را خواهند آموخت.

انتخاب مشاور

نكته مهم در مشاوره مراجعه به مشاور روانشناسي يا پزشك روانپزشك ورزيده و قابل اعتمادي است كه هم در كار خود تبحر داشته باشد و هم از فاش كردن اسرار افراد خودداري كند و توان مديريت بحران هاي حاد روحي را داشته باشد. ممكن است زمانبر و يا دشوار باشد اما بهرحال بيمار و همراهيان وي بايد وقت بگذارند و مشاوري مناسب و خبره را كه بيماري نيز بتواند به وي اعتماد كند و با آرامش خيال مشكلات دروني خود را به وي بگويد. حتي ممكن است بيمار مجبور شود كه به چند مشاوره مراجعه نمايد تا بتواند مشاور مناسب خود را انتخاب نمايد. مشاوره بايد به نوعي باشد كه بيماري بتواند همه حرف هاي خود را به راحتي به وي بگويد.

 انواع مشاوره

مشاوره خصوصي: در اين جلسات غالبا بيمار به تنهايي با يك منخصص مشاوره روانشناسي به بحث و گفتگو مي پردازد.

گروه درماني: در اين نوع مشاوره افرادي كه داراي مشكل مشابهي هستند دور هم جمع شده و با حضور يك متخصص مشاوره افراد به بحث و تبادل نظر مي پردازند اين روش به بيماران كمك مي كنند تا ببنند كه آنها تنها كساني نيستند كه چنين مشكلي دارند و همچنين از تجربيات و راه حل هاي ديگران نيز آگاه مي شوند.

مشاور خانواده: در اين نوع مشاوره كه غالبا براي مشكلات خانوادگي، ازدواج و روابط بين اعضاي خانواده به تنهايي يا با حضور همسران و يا اعضاي خانواده برگزار مي گردد سعي در حل مشكلات  و يافتن راه حل هاي جديد مي شود.

مشاوره ترك اعتياد: در بسياري از مراكز ترك اعتياد، مشاوريني حضور دارند كه به بيماران براي ترك اعتياد و كمك به يافتن راه هاي سالم شدن و دوري از مواد مخدر و يا ساير انواع اعتياد كمك مي شود.

مشاوره با معتمدين: برخي اعضاي خانواده و افراد سرشناس و داراي جايگاه اجتماعي مناسب نيز بعنوان مي توانند مرجع مناسبي براي مشاوره درباره مسائل روزمره زندگي، مسائل و مشكلات اقتصادي و امثال آن هستند.

اقدامات لازم در طول درمان

بيمار بايد در حين انجام روش هاي فوق به مسائل ساده اما مهمي توجه داشته باشد:

بيمار بهتر است از حضور در محل هايي كه وي را افسرده نموده و يا خاطرات تلخ وي را تداعي مي كند، پرهيز نمايد. و در صورت امكان از هر تغيير عمده در زندگي مانند نقل مكان به محلي جديد براي زندگي و يا تغيير شغل خودداري كند. مگر آنكه همان مساله مهمترين عامل بروز افسردگي و افكار مزاحم باشد.
بيمار 2 تا 3 هدف كوچك و شادكننده براي خود انتخاب نمايد، اهدافي كه هم براي وي راضي كننده باشد و هم دست يابي به آن ساده باشد بعنوان مثال رفتن به يك كوهپيمايي موردعلاقه و فتح قله.
بيمار نبايد خود را بهيچ عنوان با ديگران مقايسه نمايد و موفقيت هاي زندگي خود و ديگران را براي خود در ترازو بگذارد
بيمار بايد تلاش مفرطي براي مثبت انديشي و نگرش مثبت به زندگي انجام داده و افكار خوب و مثبت بكند. اين مساله به تغيير روحيه و احساس وي درباره جهان اطراف كمك مي كند. در هنگام بروز افكار منفي به خود بگويد آيا راه ديگري براي انديشيدن به اين مساله وجود دارد؟ و البته همواره راه ديگري وجود دارد.
با دوستان نزديك خود ارتباط برقرار كرده و درباه احساسات خود با آنان صحبت كند.
فعاليت هايي را انجام دهد كه در وي اميد و انتظار براي آينده را تقويت كند مانند پركردن يك جدول مسابقه دار و انتظار براي مشاهده پاسخ آن و يا پيگيري برنام هاي دنباله دار تلويزيوني
فعاليت ها و چيزهايي كه توجه وي را جلب مي كند كشف نمايد و به آنها بپردازد.
زماني را براي افرادي كه آنان را دوست دارد و از بودن با آنها لذت مي برد اختصاص دهد.
درمان هاي كمكي

بيماران در كنار اقداماتي كه بيان شد با توجه به سلامتي عمومي خود بدن خود براي عبور از بحران و رسيدن به شادي و نشاط دوباره براي تلاش و پويايي ياري مي كنند:

درمان اعتياد به الكل و مواد مخدر با مراجعه به مراكز بازتواني ترك اعتياد ( مراكز ترك اعتياد مورد تاييد سازمان بهزيستي كشور در اين آدرس از طريق جستجوي نام شهر در راهنمای اطلاعات سازمان  و انتخاب گزينه مراكز ترك اعتياد از منوي پايين افتادني قابل مشاهده است.

تنظيم يك برنامه غذايي سالم و مقوي با كم كردن مصرف شكر، چربي ها و غذاهاي سرخ شده و مصرف بيشتر ميوه و سبزيجات تازه، تقاضا از پزشك براي تجويز داروهاي تقويتي و مكمل غذايي
انجام ورزش هاي سبك و مفرح به طور منظم
استراحت كافي براي كسب انرژي و استراحت روان و كاهش استرس

بیماری بد شکلی بدن چیست

بیماری بد شکلی بدن چیست –

بیماری بدشکلی بدن (BDD) یک مشکل رایج در سلامت روان می باشد. افراد مبتلا به این بیماری وقت زیادی را به فکر کردن در مورد یک نقص کوچک یا خیالی در ظاهرشان صرف کرده و نسبت به آن نگران هستند. درمانهای معمول این بیماری، رفتار درمانی – شناخت درمانی (CBT)، داروهای ضد افسردگی (از دسته مهارکننده های انتخابی جذب مجدد انتقال دهنده عصبی سرتونین) یا (SSRI) می باشند. درمان اغلب برای کاهش علایم و اضطراب به میزان زیادی خوب عمل می کند.

بیماری بد شکلی بدن چیستبیماری بدشکلی بدن چیست؟

این بیماری وضعیتی است که در آن شخص زمان زیادی را به فکر کردن و نگرانی در مورد ظاهر و بدنش سپری می کند. فرد مبتلا به این بیماری ممکن است:

·         روی یک نقص جسمی آشکار که دیگران چندان قادر به دیدن آن نیستند تمرکز کند یا

·         نقص جسمی جزئی داشته باشد، اما نگرانی در مورد آن خارج از اندازه آن نقص است.

برای مثال شخص ممکن است تصور کند که پوست لکه دار یا بینی عجیبی دارد. هرچند هیچ کس قادر به دیدن این نقص نبوده یا لکه ها توسط بیشتر افراد ناچیز و جزئی در نظر گرفته می شوند. ذهن این فرد با این نقص خیالی یا جزئی اشغال می شود. برای مثال ممکن است زمان زیادی را جلوی  آئینه برای توجه به این نقص صرف کرده یا ممکن است برای پنهان کردن این نقص تلاشهای زیادی انجام دهد. تصور نقص یا به یاد آوردن آن، برای مبتلایان به BDD بسیار پریشان کننده می باشد. در برخی از موارد این وضعیت می تواند تاثیر بزرگی روی اعمال و زندگی روزمره فرد داشته باشد. برای مثال:

·     بسیاری از مبتلایان به BDD از موقعیت های اجتماعی پرهیز کرده یا حتی از بیرون رفتن از منزل اجتناب می کنند. این به این خاطراست که آنها از اینکه نقص جزئی یا خیالی شان مورد توجه بی جهت دیگران قرار گیرد، می ترسند.

·         برخی از مبتلایان برای اصلاح نقص جزئی یا خیالی به جراح زیبایی مراجعه می کنند.

·         حتی برخی دیگر از مبتلایان حتی به دلیل اضطرابی که تحت این شرایط به وجود می آید به فکر خودکشی می افتند.

علت این بیماری چیست؟

علت این بیماری معلوم نیست. برخی از افراد تصور می کنند که BDD وضعیتی مشابه بیماری وسواس (OCD) است. شباهت هایی بین این دو وضعیت وجود دارد. برای مثال مبتلایان به  BDD مشابه مبتلایان به OCD احساس می کنند مجبور به تکرار کارهایی خاص هستند. برای مثال کنترل کردن مکرر اینکه چطور به نظر می رسند، شانه کردن مداوم موها، یا آرایش کردن بیش از حد برای پوشیدن نقص خیالی. این اعمال اجباری ممکن است دلواپسی یا پریشانی حاصل از نقص خیالی را موقتا تسکین دهد. این مشابه راهی است که در بیمار مبتلا به OCD اجبار برای مثلا شستن مکرر دستها ممکن است موقتا دلواپسی یا نگرانی فکر آزاردهنده یا وسوسه انگیز را تسکین دهد. همچنین درمان OCD و BDD بسیار یکسان می باشد. اما علیرغم شباهتها، تصور می شود BDD و OCD دو وضعیت متفاوت باشند. مبتلایان به BDD گرایش بیشتری به خودکشی، استفاده بیش از حد موادمخدر  و افسردگی دارند.

تغییرات در تعادل برخی از مواد شیمیایی موجود در مغز (انتقال دهنده های عصبی) از قبیل سرتونین ممکن است در ایجاد BDD و OCDنقش ایفا کند.

چه کسانی به این بیماری مبتلا می شوند؟

BDD می تواند هرکسی را مبتلا کند. هرچند که در ابتدا به طور شایع بیشترین بروز را در نوجوانان دارد. تعداد دقیق مبتلایان ناشناخته است اما مطالعات نشان می دهد که BDD ممکن است حدود 1 در 100 نفر را متاثر کند. سایر مطالعات نشان می دهد که این بیماری حتی ممکن است بیشتر نیز باشد. اگر که این بیماری پیشرفت می کند، معمولا به یک وضعیت مزمن تبدیل شده مگر اینکه هر چه زودتر درمان شود.

درمان این بیماری چیست؟

درمان معمول این بیماری، رفتار درمانی – شناخت درمانی یا داروی ضدافسردگی بازدارنده انتخابی جذب مجدد انتقال دهنده سرتونین (SSRI) می باشد. گاهی ترکیبی از CBT و داروی ضدافسردگی SSRI استفاده می شود. یک درمان روانشناسی جدیدتر درمعرض بودن و ممانعت از پاسخ (ERP) نام دارد. هریک از این روشهای درمان درزیر موردبحث قرار می گیرد. مشکلی که با تمام این درمانها وجود دارد این است که مبتلایان به BDD نمی پذیرند که مشکل سلامت روان دارند. گاهی اوقات پیداکردن فردی که خودش موافق درمان باشد، دشوار است. برای بیماران سخت است که تصور کنند علیرغم انجام عمل زیبایی مشکلاتشان تمام نخواهد شد. اما تحقیقات نشان می دهد مبتلایان به BDD به ندرت بعد از جراحی بهتر شده و آرامشی راکه از علایم شان انتظار داشتند به دست آورند کسب نمی کنند.

معروفترین شخصیت دنیای هنر که مبتلا به این بیماری بود, خواننده پاپ معروف، مایکل جکسون بود که بیش از 10 بار فقط تحت عمل جراحی بینی قرار گرفته بود.

رفتار درمانی – شناخت درمانی

CBT چیست؟

CBT نوعی معالجه از طریق صحبت با متخصص (درمان تخصصی مربوط به روانشناسی) می باشد. این معالجه احتمالا موثرترین درمان برای BDD است.

شناخت درمانی، برمبنای تغییر عقیده و نظراستوار می باشد که راههای خاصی از تفکررا مورد هدف قرار داده یا مشکلات خاص سلامت روان ازقیبل BDD رابرطرف می کند. متخصص به شما برای درک الگوهای رایج تفکروعقیده تان کمک می کند. به ویژه برای تشخیص افکار یا عقاید مضر، غیرمفید و اشتباهی که شما دارید. همچنین به الگوهای فکری تان برای واقع گرایانه تربودن و سودمندتربودن کمک می کند. متخصص راههایی را پیشنهاد کرده که می توانید به کمک آنها به تغییرات درتفکر و عقیده دست یابید.

رفتار درمانی، به تغییر رفتارهای مضر و غیرسودمند کمک می کند. برای مثال، اگر شما بیماری BDD دارید و دائما تصویرتان را در آئینه چک می کنید، متخصص ممکن است شما را به کاهش این عمل تشویق نماید. همچنین متخصص به شما می آموزد چگونه نگرانی خود را پس از شروع تغییر رفتار را کنترل کنید. به عنوان مثال ازطریق استفاده ازتکنیک های تنفسی.

رفتار درمانی – شناخت درمانی یا  CBT ، ترکیبی از این دو شیوه درمان بوده که ممکن است از تغییر هم در رفتار و هم در افکار و عقایدتان سود بیشتری ببرید. CBT رایج ترین درمان برای BDD می باشد.

یک روش ویژه در CBT به نام درمان از طریق درمعرض بودن و ممانعت از پاسخ (ERP) اغلب برای درمان BDD استفاده می شود. به این معنی که فرد توسط متخصص خود برای مواجهه با موقعیت هایی تشویق می شود که اضطراب بیماری BDD او را افزایش می دهد. در این شرایط فرد درمعرض موقعیت های ترسناک خود قرار می گیرد. برای مثال، این موقعیت ترسناک  تنها ممکن است رفتن به یک رویداد اجتماعی باشد، جایی که شخص به طور عادی مضطرب خواهد بود که مردم به او خیره میشوند. هرچند به شما راههایی برای مواجهه (یا پاسخ به) با اضطرابتان آموزش داده می شود. به عنوان مثال، از طریق استفاده از تکنیک های تنفسی عمیق. درمان ERPفقط بعد از مشورت کردن به بیمار داده خواهد شد هنگامی که وی کاملا از آنچه اتفاق خواهد افتاد آگاه باشد. بیمارانی که این شیوه درمان را داشته اند اغلب از این احساس که با بدترین ترس ها روبه رو شده اند و هیچ اتفاق وحشتناکی رخ نداده است، بیشترین منفعت را به دست می آورند.

چگونه می توان درمان CBT را به دست آورد؟

پزشک بیمار ممکن است شخص را به یک متخصص که در زمینه CBT تعلیم دیده است ارجاع دهد. این متخصص ممکن است یک روانشناس، روانپزشک، پرستار روان یا یک متخصص سلامت روان باشد. هرچند تعداد محدودی از متخصصین CBT وجود دارند که در NHSدر دسترس بوده و ممکن است لیست انتظاری برای متخصصین در بعضی از مناطق وجود داشته باشد. هرچند سیاست دولت فراهم کردن دسترسی بیشتر به CBT به طور وسیع در NHS می باشد.

درمان معمولا در جلسات هفتگی، هر جلسه به مدت 50 دقیقه و برای چندین هفته انجام می شود. بسته به عوامل مختلف از قبیل شدت مشکل، گاهی به صورت گروهی و گاهی به صورت فرد به فرد انجام می گیرد. گاهی درمان CBT می تواند از طریق مکالمه های تلفنی منظم با متخصص انجام شود.

درمان CBT چقدر برای BDD موثر می باشد؟

از بیمارانی که دوره درمان CBT را کامل می کنند، پیشرفت قابل توجهی در بیش از نیمی از موارد وجود دارد. علایم ممکن است کاملا از بین نرفته اما معمولا به میزان زیادی تسکین می یابند.

داروهایی که برای درمان بیماری بدشکلی بدن استفاده می شوند:

داروهای ضدافسردگی SSRI

اگرچه این داروها اغلب برای درمان افسردگی استفاده می شوند ولی همچنین ممکن است علایم BDD را کاهش داده حتی اگر شخص افسرده نباشد. این داروها از طریق مداخله با مواد شیمیایی مغز (انتقال دهنده های عصبی) از قبیل سرتونین عمل کرده که ممکن است در ایجاد علایم BDD دخیل باشند. این داروها شامل, , , پاروگزتین، سرترالین؛ فلوکستین، سیتالوپرام، فلووکسامین می باشند. دارویی که به طور رایج بیشترین استفاده را برای درمان BDD دارد، فلوکستین است. به این دلیل که دارویی با بیشترین تحقیقات انجام شده می باشد که ثابت شده است به خوبی برای درمان BDD عمل می کند.

توجه:

·     این داروها فورا عمل نمی کنند. 2 الی 4 هفته طول می کشد قبل از اینکه تاثیرشان افزایش یافته و شروع به عمل کنند و ممکن است تا 12 هفته زمان ببرد تا به طور کامل عمل کنند. یک مشکل رایج این است که بیماران دارو را بعد از گذشت یک هفته یا چنانچه احساس کنند بهبود نیافته اند، متوقف می کنند. شما لازم است به آنها برای عمل، زمان دهید.

·         این داروها خواب آور نبوده و معمولا اعتیادآور نیستند.

·         دوزهایی که برای درمان BDD مورد نیاز می باشد اغلب بیشتر از دوزهای مورد نیاز برای افسردگی است.

·         اگر دارو اثر کند، مصرف این داروها برای حداقل 1 سال برای درمان BDD معمول می باشد.

اثرات جانبی داروهای SSRI چیست؟

برای بیشتر بیمارانی که از داروهای SSRI مصرف می کنند اثرات جانبی ندارند یا دارای اثرات جانبی کمی هستند. تاثیرات جانبی ممکن است بین داروهای مختلف متنوع باشند. متداول ترین اثرات جانبی شامل اسهال، احساس مریضی، تهوع و سردرد می باشد. در بعضی از بیماران احساس بی تابی یا اضطراب پیشرفت می کند. گاهی مشکلات کاهش میل جنسی رخ می دهد. اگر اثرات جانبی خفیف هستند ادامه دادن درمان مفید می باشد. اثرات جانبی اندک ممکن است بعد از یک هفته از بین روند. برگه راهنمایی که معمولا همراه با بسته دارویی است، لیست کاملی از اثرات جانبی ممکن را ارایه می هد. اما اگر اثرات جانبی مداوم یا دردسرساز بودند به پزشک خود بگویید. یک تغییر در نوع دارو ممکن است برای شما کمک کننده باشد. خواب آلودگی تاثیر جانبی غیرمتداول  داروهای ضدافسردگی SSRI می باشد، اما اگر در هنگام مصرف دارو خواب آلود می شوید رانندگی نکرده یا با ماشین آلات کار نکنید.

داروهای ضدافسردگی SSRI و رفتارهای خودکشی

در سالهای اخیر گزارش هایی وجود داشته است مبنی بر اینکه ارتباط میان داروهای ضدافسردگی و احساس خودکشی وجود دارند. موسسه  داروها و تنظیم محصولات مراقبت از سلامت انگلستان (MHRA) هنوز، شواهدی را مبنی بر اینکه آیا چنین ارتباطی وجود دارد یا خیر، را مورد بررسی مجدد قرار داد. اما این موسسه از پیدا کردن مدرک متقاعد کننده ای در خصوص این ارتباط ناتوان بود و اظهار کرده است دنبال کردن این موضوع ادامه خواهد داشت. اما بهرحال توصیه می شود که درصورتی که فرد تحت درمان، بی تاب، مضطرب و تحریک پذیر شود، یا افکار خودکشی داشته باشد – به ویژه اگر این علایم در مراحل اولیه درمان با SSRI یا به دنبال افزایش دوز پیشرفت کند، فورا به پزشک خود مراجعه نماید.

آیا داروهای ضدافسردگی SSRI اعتیادآورهستند؟

این داروها خواب آور نبوده و تصور نمی شود اعتیادآور باشند (این موضوع توسط برخی از افراد مورد بحث قرار می گیرد و از اینرو موضوعی بحث برانگیز است. اما اگر اعتیاد رخ دهد، تنها در اقلیتی  می باشد) و بیشتر بیماران دارو را بدون هیچ مشکلی متوقف می کنند. در پایان دوره درمان، بهتر است بیمار دوز مورد استفاده را در طی مدت بیش از تقریبا 4 هفته، قبل از متوقف کردن نهایی به تدریج کاهش دهد.

این به این دلیل است که در برخی از بیماران در صورتی که مداوا ناگهان متوقف شود، علایم حاصل از قطع ناگهانی دارو ایجاد میشود. این علایم که ممکن است رخ دهد، شامل گیجی، اضطراب و تحریک پذیری، اختلال در خواب، علایمی مشابه آنفولانزا، اسهال، دردهای شکمی، احساس سوزش در اندام، بی حسی و کرختی بدن، خلق و خوی متغییر، احساس مریضی و خلق و خوی پایین می باشد. اما اگر بیمار دوز را به تدریج کاهش دهد، احتمال کمتری دارد که این علایم روی دهد. و اگر این علایم روی دهد معمولا کمتر از دو هفته دوام می یابند. یک گزینه در صورتی که علایم رخ دهد این است که دارو را دوباره شروع کرده و سپس دوز را خیلی آهسته قبل از متوقف کردن کامل کم کنید.

برخی نکته های دیگر در مورد داروهای SSRI و BDD

اگرچه ممکن است علایم بیماری کاملا رفع نشوند اما اغلب به میزان زیادی بهبود خواهید یافت و ممکن است تفاوت بزرگی را در کیفیت زندگی تان ایجاد کند. بهتر است بیمار داروهای SSRI را ناگهان قطع نکند و به تدریج همانگونه که توسط پزشک توصیه شده است دوز را در پایان درمان کاهش دهد. در برخی از مبتلایان زمانی که معالجه متوقف می شود علایم مجددا برمیگردند. در این حالت گزینه موجود این است که دارو را در دراز مدت مصرف کرده، هرچند در صورتی که بیمار یک دوره درمان با CBT داشته است، احتمال بازگشت مجدد علایم، زمانی که وی دارو را قطع کرده کم می باشد. دلایل اینکه چرا معالجه ممکن است در برخی از مبتلایان به خوبی عمل نکند شامل موارد زیر می باشد:

·         دوز به اندازه کافی زیاد نبوده و لازم است افزایش داده شود.

·         مداوا به اندازه کافی طولانی نبوده است – ممکن است تا 12 هفته زمان ببرد تا عمل کند.

·     اثرات جانبی مشکلاتی را به وجود آورده و در نتیجه بیمار ممکن است درمان را متوقف نماید. پس در صورتی که اثرات جانبی دردسرساز بود، به پزشک بگویید.

معالجه های دیگر که برای درمان BDD استفاده می شود

اگر داروهای SSRI کمک زیادی نکند یا بیمار قادر به مصرف نباشند (برای مثال به دلیل تاثیرات جانبی) نوع دیگری از داروهای ضدافسردگی با نام کلومیپرامین گاهی استفاده می شود. این دارو به عنوان داروی ضدافسردگی سه چرخه ای (داروهایی که محتوی سه حلقه از اتم هستند) دسته بندی می شود. گهگاه درمانهای دیگری که برای درمان بیماری های سلامت روان استفاده می شود، مورد استفاده قرار می گیرد.

رفتار درمانی – شناخت درمانی به همراه داروهای ضدافسردگی

در برخی از موقعیت ها ترکیبی از رفتار درمانی – شناخت درمانی به همراه داروی SSRI توصیه می شود. زمانی که BDD جدی و شدید است، احتمالا ترکیب این دو بهتر از استفاده هر کدام به تنهایی می باشد.

نمونه گیری مایع نخاعی چیست

نمونه گیری مایع نخاعی – نمونه گیری مایع نخاعی چيست؟نمونه گیری مایع نخاعی چگونه انجام ميشود؟آيا نمونه گیری مایع نخاعی ريسك يا عوارض جانبي دارد؟

نمونه گیری مایع نخاعی چيست؟

نمونه گیری مایع نخاعی (كه گاهي بذل كردن مايع نخاعي) نيز گفته ميشود رويه اي است كه در طي آن نمونه اي از مايع مغزي نخاعي (CSF ) براي آزمايش گرفته مي شود. CSF مايعي است كه مغز (مغز پيشين) و نخاع را احاطه كرده است. از اين آزمايش عموما براي تشخيص مننژيت (عفونت پرده هاي مغز -ساختاري كه مغز و نخاع را احاطه كرده است) استفاده ميشود. از آن همچنين براي كمك به تشخيص برخي شرايط ديگر مغز و نخاع استفاده مي شود.

آيا نمونه گیری مایع نخاعی ريسك يا عوارض جانبي دارد؟نمونه گیری مایع نخاعی چگونه انجام ميشود؟

در اغلب موارد نمونه گيري مايع نخاعي به صورت اضطراري براي شناسايي سريع مننژيت صورت مي گيرد. در برخي موارد نيز به صورت سرپايي براي دلايل ديگر انجام ميشود.

معمولا بر روي تختي به بغل مي خوابيد و زانوهايتان را در سينه جمع مي كنيد. گاهي هم در حالي كه نشسته ايد و به جلو بر روي بالشتي خم شده ايد اين كار انجام مي گيرد و پزشك منطقه پايين پشت را با مواد ضدعفوني كننده تميز مي كند. سپس در محل در قسمت كوچكي از پوست در فضاي بين دو مهره پاييني (ستون فقرات) كمي ماده بي حسي تزريق ميشود. در ابتدا كمي سوزش دارد اما بعدا پوست را بي حس مي سازد.

سپس دكتر سوزن را وارد پوست و بافتهاي بين دو مهره در فضاي اطراف نخاع كه با CSF پر شده است مي كند. چون پوست با مواد بي حسي موضعي بي حس شده است، اغلب افراد احساس درد نمي كنند اما با داخل شدنسوزن  ممكن است احساس فشار نمايند. با اين وجود، برخي احساس درد  در پشت و يا در پا در زمان ورود سوزن به داخل دارند.

كمي از مايع توسط سوزن گرفته ميشود و در مكاني استريل جمع آوري ميشود. اگر احتمال مننژيت باشد نمونه بهآزمايشگاه فرستاده ميشود تا باكتري زير ميكروسكوپ بررسي شود. همچنين اين مايع كشت داده مي شود تا ببينند آيا باكتري رشد مي كند و از چه نوعي هستند. اين مايع همچنين اگر لازم باشد براي پروتئين، قند و ديگر مواد شيميايي آزمايش مي شود. گاهي پزشك فشار مايع را نيز ارزيابي مي كند. اين كار با اتصال يك لوله خاص به سوزن انجام ميشود كه با اين كار مي توان فشار مايع را در حين خروج از سوزن اندازه گيري كرد.

سوزن معمولا حدودا يك تا دو دقيقه داخل بدن است. به محض جمع آوري ميزان مايع مورد نياز، سوزن بيرون كشيده ميشود و يك مشمع چسب دار در محل ورود سوزن قرار داده ميشود.

آيا نمونه گیری مایع نخاعی ريسك يا عوارض جانبي دارد؟

برخي بعد از آزمايش دچار سردرد ميشوند كه معمولا بعد از چند ساعت از بين مي رود. بهتر است بعد از آزمايش چند ساعت به پشت بخوابيد با اين كار احتمال سردرد كاهش مي يابد. مشكلات ديگر نادر هستند-مثل عفونت يا خونريزي در محل ورود سوزن. هر گونه آسيبي در نتيجه نمونه گيري مايع نخاعي به مغز يا نخاع نادر است.

ناركولپسی چیست

ناركولپسی چیست  -ناركولپسی و كاتاپلكسی چه هستند؟ علائم ناركولپسی چيست؟ چه چيزي سبب ناركولپسی ميشود؟ ناركولپسی تا چه حد رايج است و چه كساني به آن مبتلا ميشوند؟

ناركولپسی يك مشكل بلند مدت (مزمن) است كه بر روي خوابشما تاثير مي گذارد. شما در طول روز احساس خستگي مفرط داريد اما خواب شب شما دچار اختلال ميشود. در طول روز نيز بدون هيچ هشداري ممكن است دچار حملات خواب شويد. بسياري از افراد مبتلا به ناركولپسي دچار كاتاپلكسي نيز هستند. در كاتاپلكسي شما ناگهان كنترل بر روي برخي از عضلات خود را از دست مي دهيد. ناركولپسي معمولا با كنترل شما در زمان خواب در يك آزمايشگاه مخصوص خواب قابل شناسايي است. ناركولپسي درماني ندارد. با اين وجود، درمانهاي مختلفي موجود هستند كه مي توانند به كنترل علائم شما كمك نمايند كه شامل داروهاي محرك براي توقف حس خواب آلودگي شما ميشوند.

ناركولپسیناركولپسی و كاتاپلكسی چه هستند؟

ناركولپسی   يك مشكل بلند مدت (مزمن) است. اين نام برگرفته زبان يوناني به معناي دچار حمله خواب شدن (معادل كلمه خواب آلودگي) است. خواب شما چنان تحت تاثير قرار مي گيرد كه شديدا در طول روز احساس خستگي و خواب آلودگي مي كنيد اما در طول شب هم خوابتان آشفته است. در طول روز بدون هيچ گونه هشداري ممكن است دچار حملات خواب شده و به خواب فرو رويد.

بسياري از افراد مبتلا به ناركولپسي دچار كاتاپلكسي نيز هستند. اين نام برگرفته از زبان يوناني به معناي افتادن است. در كاتاپلكسي شما ناگهان كنترل بر روي برخي از عضلات خود را از دست مي دهيد. ديگر علائم ناركولپسی  عبارتند از: شنيدن صدا يا احساس كردن چيزي كه حقيقتا در آنجا وجود ندارد ( داشتن توهم) در زماني كه مي خواهيد به خواب برويد يا تازه از خواب بيدار شده ايد.

درك خواب طبيعي
در طول خواب طبيعي شما از مراحل يا انواع مختلف خواب گذر مي كنيد. در ساعت اوليه خواب معمولا به فاز خواب با امواج آرام (SWS) فرو مي رويد.اين فاز با افت سطح فعاليت مغز اتفاق مي افتد. بعد از مدتي، اين سطوح فعاليت دوباره شروع به افزايش مي كند كه با حركت سريع چشم و سستي عميق ماهيچه ها همراه است. اين فاز خواب با نام خواب جنبش سريع چشم (REM) شناخته ميشود. در طول خواب REM است كه معمولا رؤيا مي بينيد. بعد از خواب REM دوباره مممكن است فاز SWS به وجود آيد.

در طول شب، شما در بين خوابSWS و REM در نوسان هستيد. با ادامه شب فازهاي SWS كمتر شده و فازهاي خواب REM افزايش مي يابد. سيستم پيچيده اي در مغز است كه چرخه خواب و بيداري شما را كنترل مي كند. مواد شيميايي مغز كه انتقال دهنده هاي عصبي ناميده ميشوند در اين عمل نقش دارند.

چه چيزي سبب ناركولپسی  ميشود؟
اگر ناركولپسی داريد چرخه خواب و بيداري شما به هم مي خورد. سريع تر از معمول و در زمانهاي نامناسب به خواب REM وارد ميشويد. علت دقيق آن مشخص نيست. ديده شده كه درافراد مبتلا به ناركولپسي سطح يك ماده شيمايي انتقال دهنده عصبي با نام هيپوكرتين در مغز كاهش مي يابد. هيپوكرتين به كنترل چرخه خواب و بيداري شما كمك مي كند. در مبتلايان به ناركولپسي به نظر مي رسد فقدان هيپوكرتين عامل انتقال سريع از بيداري و ورود به خواب REM  است.

گفته شده ناركولپسی مي تواند نوعي بيماري خودايمني باشد كه در آن به سلولهاي مغز كه هيپوكرتين توليد مي كنند آسيب مي رسد. (به طور معمول بدن ما براي مبارزه با عفونتها آنتي بادي توليد مي كند مثلا وقتي دچار سرماخوردگي مي شويم يا گلو درد داريم. اين آنتي بادي ها به كشتن سلولهاي ميكروبها (باكتري ها)، ويروسها و ديگر ميكروبهايي كه سبب عفونت ميشوند كمك مي كنند. در بيماريهاي خودايمني، بدن آنتي باديهاي مشابه (اتوآنتي باديها) توليد مي كند كه به سلواهاي نرمال خودش حمله مي كند.) همچنين گفته شده است كه عوامل ديگري مثل نوعي ويروس مي تواند سبب آسيب رسيدن به سلولهاي توليدكننده هيپوكرتين در افراد مستعد شود. احتمالا ژنهاي شما در توسعه ناركولپسي نقش دارد. حدود دو  نفر از 100 فرد مبتلا در وابستگان نزديك فردي مبتلا به اين بيماري دارند.

در سال 2009 ناگهان تعداد مبتلايان به ناركولپسي در كودكان افزايش يافت. اين اتفاق در فنلاند شايع تر بود و چند مورد هم در انگلستان گزارش شد. گفته ميشود كه اين افزايش به مصرف Pandemrix ربط دارد كه واكسني است كه براي جلوگيري از آنفولانزاي خوكي استفاده ميشود. اين رابطه هنوز در حال بررسي است. اين واكسن از سال 2010 به بعد ديگر استفاده نشد.

ناركولپسی  تا چه حد رايج است و چه كساني به آن مبتلا ميشوند؟
ناركولپسی  خيلي رايج نيست. به نظر مي رسد از هر 10.000 نفر سه تا پنج نفر به اين بيماري مبتلا هستند كه البته اين رقم كمي مي تواند بالاتر باشد. معمولا در سنين نوجواني اين بيماري شناسايي ميشود با اين وجود ممكن است ناركولپسي در شما در سنين كودكي شناسايي شده باشد. ولي ممكن است سالهاناركولپسي در شما شناسايي نشده باشد و اگر در بزرگسالي بيماري شما تشخيص داده شد مي توانيد نگاهي به نوجواني خود داشته و برخي از علائم ان را شناسايي كنيد. به نظر ميرسد ابتلا به ناركولپسي در زنان و مردان به يك ميزان است. اگر در وابستگان نزديك (پدر، مادر، برادر يا خواهر) فردي مبتلا به اين بيماري داريد ريسك ابتلاي شما بيشتر است.

علائم ناركولپسی چيست؟
احساس خواب آلودگي مفرط در روز

اين علامت اصلي است. براي اين تشخيص بايد حداقل سه ماه اين علامت را داشته باشيد. در شرايط خسته كننده كمي احساس خواب آلودگي طبيعي است براي مثال در حالي كه بعد از ظهر روي مبل راحتي نشسته و تلويزيون نگاه مي كنيد. با اين وجود، اگر ناركولپسي داريد اغلب اوقات احساس خواب آلودگي مي كنيد. اين خواب الودگي شديد است و اغلب در شرايطي اتفاق مي افتد كه فعاليت بالايي داريد. براي مثال، در زمان رانندگي، صحبت كردن يا غذا خوردن.

شما بر خواب آلودگي كنترلي نداشته و ممكن است حملات خواب داشته و بدون هشداري خوابتان ببرد. اين حملات خواب يا چرت زدن ها ممكن است چندين بار در طي روز اتفاق بيافتند و از چند دقيقه تا يك ساعت طول بكشند. وقتي بيدار ميشود معمولا احساس سرحالي مي كنيد اما دوباره خيلي زود خواب آلود ميشويد.

كاتاپلكسي

حدودا 7 مورد از 10 مورد مبتلا به ناركولپسي ، كاتاپلكسي نيز دارند. در كاتاپلكسي ناگهان قدرت وكنترل برخي از عضلات خود را در بيداري از دست مي دهيد. براي مثال، اين مي تواند به اين معنا باشد كه سرتان ناگهان به پايين مي افتد، زانوهايتان شل ميشود، چيزي كه در دست داريد مي افتد يا در موارد شديد ناگهان به زمين مي خوريد. احساساتي مثل خنده، شادي و عصبانيت مي توانند عامل محرك  كاتاپلكسي باشند. در طول حملات هنوز هوشيار هستيد. اين حملات معمولا كمتر از يك دقيقه طول مي كشند اما ممكن است چندين بار در روز اتفاق بيفتند. گاهي ممكن است در طول حمله ماهيچه هايتان منقبض شده و برخي آن را با صرع اشتباه مي گيرند.

توهم هاي مربوط به خواب

توهم ها زماني هستند كه براي مثال، شما چيزهايي را مي بينيد، مي شنويد يا احساس مي كنيد كه در واقعيت وجود ندارند. ممكن است در زماني كه دارد خوابتان مي برد(خواب آلودگي) يا تازه بيدار شده ايد (خواب زدايي) دچار توهم شويد. ممكن است به صورت رويايي واضح به نظر برسد.

خواب آشفته در شب

اين اتفاق رايج است. به خاطر اغتشاش در خواب شب، حتي اگر در طول روز چندين نوبت هم چرت داشته باشيد، مجموع زمان خوابتان در 24 ساعت مشابه فرد معمولي ميشود. احتمال راه رفتن در خواب در افراد مبتلا به ناركولپسي بيشتر است.

فلج خواب

زماني است كه شما از خواب بيدار شده و هشيار هستيد اما نمي توانيد بدن خود را حركت دهيد (كه فلج خوانده ميشود). گاهي ممكن است زماني كه مي خواهيد به خواب رويد هم اين اتفاق بيفتد. اگر در اين زمان كسي با شما صحبت كرده يا شما را لمس كند فلجي ول كرده و مي توانيد دوباره حركت كنيد. فلج خواب يك يا چند دقيقه طول مي كشد. بر روي تنفس شما تاثيري نداشته و خطرناك نيست.

رفتار بي اختيار

در زماني كه احساس خواب و خستگي مي كنيد تمايل به انجام كارها به صورت خودكار داريد (انجام دادن كاري بدون اينكه واقعا به آن فكر كرده باشيد يا چيزي از آن در ذهن داشته باشيد). براي مثال، اگر در حال رانندگي باشيد ممكن است به مقصدي متفاوت يا اشتباه برانيد. ممكن است چيز نامناسبي بنويسيد يا حرفي بزنيد كه به موضوع ربطي ندارد. با اين رفتارهاي بي اختيار احتمال اينكه وظايفتان را به درستي انجام ندهيد وجود دارد و مي تواند منجر به تصادف شود.

علائم ديگر

خواب آلودگي همچنين ممكن است مشكلاتي در حافظه و توانايي شما براي تمركز به وجود آورد. ممكن است متوجه مشكلاتي در بينايي مثلا دوبيني يا تاري ديد شويد. همچنين به نظر مي رسد اضافه وزن در افراد مبتلا به ناركولپسی  رايج تر است.

ناركولپسي چه تاثيري بر زندگي شما دارد
ناركولپسي در هر فردي به شيوه هاي مختلفي تاثير مي گذارد. در برخي علائم شديدتر از ديگران است. برخي از افراد مبتلا به ناركولپسي از علائم آن دست پاچه مي شوند. در كودكان مي تواند بر روند تحصيليشان تاثير بگذارد و مي تواند سبب مسخره شدن و قلدري كردن همكلاسي ها براي آنها شود. در بزرگسالان بر توانايي كار كردنشان تاثير مي گذارد. خواب آلودگي و مشكلات حافظه ممكن است سبب شود همكارانتان شما را فردي تنبل و بي انگيزه تلقي كنند. بر روي روابط شما نيز تاثيرگذار است. اگر ناركولپسي داريد وضعيت روحيتان هم تحت تاثير قرار مي گيرد و افسردگي رايج است.

اما با درمان درست اغلب مبتلايان به ناركولپسي مشكلي ندارند. مي توانند روابط خود را گسترش دهند، كار كنند و زندگي پرباري داشته باشند.

چگونه ناركولپسی  تشخيص داده ميشود

اطلاعاتي درباره شما يا ديگران

معمولا پزشك شما سوالاتي در مورد الگوي خواب و كيفيت آن از شما خواهد كرد. ممكن است از شما بپرسد كه آيا خودتان(يا ديگران) علائمي از كاتاپكسي در شما ديده اند يا نه. ممكن است در مورد داروهايي كه مصرف مي كنيد، يا ديگر مشكلات سلامتي تان كه داريد، خرو پف مي كنيد يا نه و در مورد شرايط عاطفي تان سوال كند. اين براي مشخص كردن ديگر علائم خواب آلودگي مفرط در روز از جمله افسردگي و وقفه تنفسي هنگام خواب (شرايطي كه تنفس شما در حملات كوتاه در زمان خواب قطع ميشود) است. در دست داشتن الگوي خوابتان (اگر داريد) در زمان مراجعه به پزشك مي تواند كمك كننده باشد.

ممكن است دكتر شما بخواهد مقياس خواب آلودگي Epworth را براي ارزيابي ميزان خواب آلودگي تان كامل كنيد. مجموع نمرات 11 يا بيشتر به اين معنا است كه به يك اختلال خواب مثل وقفه تنفسي در خواب مبتلا هستيد. نمره بسيار بالا مثل 17 يا بيشتر مي تواند نشان دهد كه به ناركولپسي مبتلا هستيد. به لينك انتهاي صفحه مراجعه نماييد.

بررسي خواب

اگر پزشكتان به ناركولپسي مشكوك شد شما را به پزشك متخصص ارجاء خواهد داد تا خوابتان بررسي شود.اين بدان معنا است كه در طول شب در آزمايشگاه خواب مي خوابيد و آزمون اختلال خواب polysomnogram را انجام مي دهيد. در زمان خواب در شب با استفاده از الكترودهايي كه به سر، چانه، پلك و سينه تان وصل ميشود، مغز، عضلات و چشمهايتان كنترل ميشود. ممكن است حركات شما در زمان خواب توسط ويدئو ضبط شود. اين آزمون همچنين ميتواند امواج مغز، الگوهاي تنفس، حركات چشم و عضلات و فازهاي خواب تان را كه در طول شب در چرخش هستند را مشخص نمايد.

 سطح خواب آلودگي نيز روز بعد با استفاده از آزموني كه آزمون نهفتگي متعدد خواب ناميده ميشود ارزيابي ميشود. اين تست نشان مي دهد چقدر طول مي كشد كه در طول روز به خواب برويد. معمول وقتي از افراد مبتلا به ناركولپسي خواسته ميشود چرتي بزنند خيلي سريع به خواب مي روند.

 آزمونهاي ديگر
گاهي براي تاييد ناركولپسي ممكن است آزمونهاي ديگري نيز انجام شود تا ديگر دلايل خواب آلودگي مفرط در طول روز مشخص شوند. اين آزمونها ميتواند شامل ارزيابي سطوح هيپوكرتين شيميايي در مايعي كه مغز و نخاعي  در آن شناور هستند (مايع مغزي نخاعي) باشد. براي گرفتن مايع در مهره هاي پشت كمر سوراخي ايجاد ميشود. (سوزني از پوست و بافتها بين استخوانهاي ستون فقرات (استخوانهاي مهره) در فضاي اطراف نخاع كه با مايع مغزي نخاعي پر شده است وارد مي كنند). براي اطلاعات بيشتر به صفحه ديگري با عنوان “گرفتن مايع مغزي نخاعي” مراجعه كنيد. اسكن MRI از مغز يا آزمايشهاي خاص خون نيز ممكن است تجويز شود.

درمان ناركولپسی  چيست؟
ناركولپسي درماني ندارد. با اين وجود، درمان به كنترل علائم كمك مي كند.

خواب مرتب

داشتن خواب منظم مي تواند مفيد باشد. اگر مي توانيد سعي كنيد حدودا هشت ساعت در شب بخوابيد. بايد سعي كنيد در زمان مشخصي بخوابيد و بيدار شويد. برخي از افراد دريافته اند كه چرتهاي برنامه ريزي شده در طول روز مي تواند به كاهش خواب آلودگي كمك كند. 10 تا 15 دقيقا مي تواند كافي باشد. معمولا بعد از اين خواب هاي كوتاه احساس سرحالي خواهيد كرد.

درمان با استفاده از دارو

رايج ترين دارويي كه در حال حاضر براي درمان خواب الودگي در ناركولپسي استفاده ميشود مدافنيل است. اين جديدترين دارويي است كه به عنوان محرك كار مي كند و به مهار حس خواب آلودگي شما كمك مي كند. بسياري از افراد پس از مصرف مدافنيل شاهد بهبود قابل توجهي در علائم خود ميشوند. اين دارو اين مزيت را دارد كه نسبت به داروهاي محرك پيشتر كه در زير توضيح داده شده اند سسب افزايش سطح تحمل نميشوند. همچنين به نظر مي رسد مدافنيل عوارض جانبي كمتري در مقايسه با داروهاي قبلي دارد.

رايج ترين عوارض جانبي آن عباتند از: سردرد، حالت تهوع و احساس آب ريزش يا گرفتگي بيني. مدافنيل همچنين ميتواند بر قرصهاي خوردني ضد بارداري تاثير بگذارد. اگر از اين قرصها استفاده مي كنيد در اين باره بايد با پزشك خود صحبت كنيد.

داروهاي محرك قبلي كه سابقا براي درمان ناركولپسي استفاده ميشد متيل فنديات و آمفتامين ها بودند. با اين وجود، در حال حاضر ديگر خيلي از اين داروها استفاده نميشود چون سطح تحمل بدن نسبت به آنها افزايش مي يابد. همچنين مي توانند بر روي خواب شبتان نيز تاثير بگذارند و بنابراين كل زمان خواب شما را كاهش دهند.

اگر مشكل كاتاپلكسي نيز داريد داروهاي بسياري مي توانند كمك كننده باشند. عموما از دارويي كه اكسي بيت سديم ناميده ميشود استفاده مي گردد. اكسي بيت سديم علارغم كمك به كاهش علائم كاتاپلكسي و احساس خواب آلودگي در روز، آشفتگي خواب شب، ديدن، شنيدن و احساس چيزهايي كه واقعا وجود ندارند (توهم ها) و فلج خواب (زماني كه هوشيار هستيد اما نمي توانيد بدن خود را حركت دهيد) را از بين مي برد. مي توان گاهي از آن در تركيب با مدافنيل استفاده كرد. اگر اكسي بيت سديم استفاده مي كنيد نبايد الكل مصرف كنيد. اگر كاتاپلكسي داريد ممكن است برخي از داروهاي ضد افسردگي مثلكلوميپرامين‌ وداروهاي ضاد افسردگي بازدارنده گزینشی بازجذب سروتونین (SSRI) نظير فلوكستين تجويز شوند. (توجه: در اينجا از آنها به خاطر درمان افسردگي استفاده نميشود. نحوه عملكرد انها در مغز به نظر مي رسد سبب تخفيف علائم كاتاپلكسي نيز ميشود).

درمانهاي ديگر

اگر ناركولپسي داريد چندين چيز ديگر نيز مي تواند كمك كننده باشد. بايد سعي كنيد از خوردن غذاهاي سنگين و الكل اجتناب كنيد چون ممكن است سبب خواب آلودگي شوند. انجام منظم ورزش مفيد بوده و به كاهش علائم كمك مي كند.

اگر در كودك شما ناركولپسي شناسايي شد شايد بهتر باشد بقيه را درجريان اين موضوع قرار دهيد. براي مثال، توضيح براي معلم مدرسه مي تواند به توجيه رفتار كودك در مدرسه كمك كرده و بتوان از آنها كمك بيشتري گرفت. اگر بزرگسال هستيد بيماري خود را براي همكارانتان و رئيستان توضيح دهيد اين كار به آنها كمك مي كند بهتر شما را درك كنند. برخي با كارفرما يا مدرسه همكاهنگ مي كنند كه بتوانند چرتهاي برنامه ريزي شده در محل كار يا مدرسه داشته باشند. ممكن است مشاوره شغلي هم براي شما مفيد باشد.

در مبتلايان به ناركولپسي بي حالي كاملا رايج است. اگر احساس كسلي يا افسردگي داريد به پزشك خود مراجعه نمائيد. شايد خودشان بتوانند كم ككنند شايد هم شما را به افراد ديگري كه مي توانند كمكتان كنند مثل مشاور يا روان شناس معرفي كنند.

ناركولپسی  و رانندگي
اگر مبتلا به ناركولپسي هستيد در انگلستان بايد بر اساس قانون به اداره اعطاي گواهي نامه راننده و خودرو (DVLA) اطلاع دهيد. بايد فورا رانندگي را متوقف كرده و نبايد دوباره تا زماني كه DVLA براي مورد شما تصميم بگيرد رانندگي كنيد.

براي گواهي نامه معمولي (پايه دو) اگر شرايطتان به خوبي تحت كنترل باشد اجازه رانندگي خواهيد داشت اما بايد وضعيت شما مرتبا بررسي شود. به كساني كه ناركولپسي دارند معمولا گواهي نامه رانندگي اتوبوس / LGV(HGV)/ (پايه يك) داده نميشود. مورد شما به صورت جداگانه بررسي شده و به ميزان كنترل علائم شما بستگي دارد.