کاهش ویار در دوران بارداری

کاهش ویار در دوران بارداری – یکی از مشکلات دوران بارداری که می تواند سبب بروز سوءتغذیه و اخلال در روند صحیح بارداری شود حالت تهوع است که معمولاً در اوایل ماه دوم شروع می شود. و تقریباً سه چهارم زنان حامله در سه ماهه اول حاملگی خود از تهوع (و بعضی اوقات استفراغ) رنج می برند.

حدود نیمی از زنان مبتلا به بیماری صبحگاهی در حدود هفته ۱۴ کاملاً بهبود می یابند. در باقی موارد، این مشکل در اکثر زنان یک ماه دیگر یا کمی بیشتر نیز طول می کشد، هر چند ممکن است در ادامه حاملگی دوباره بروز کرده و تا آخر حاملگی ادامه یابد.

ویار درباردارینکاتی که برای کاهش علائم ویار حاملگی باید رعایت شود :

۱ – تکرار در دفعات تغذیه و استفاده از مواد غذایی کم حجم و کم چرب .
۲ – استفاده از نان های برشته و شور و خوردن نخودچی قبل از برخواستن از رختخواب .
۳ – اجتناب از مصرف غذاهای سرخ شده ٬ پرچرب و پر ادویه مانند آش ٬ آبگوشت .
۴ – عدم استفاده از مایعات یک ساعت قبل و بعد از غذا .
۵ – از غذاهای خشک مانند تخم مرغ پخته ٬ نان برشته ٬ سیب زمینی پخته ٬ گوشت های بدون چربی ٬ حبوبات پخته شده کم آب ٬ مربا ٬ شیرینی های خشک و کم چربی بیشتر استفاده کنید .
۶ – کمی استراحت بعد از صرف غذا و استفاده از حوله خنک و یا کمپرس یخ روی معده (در صورت داشتن حالت تهوع شدید) گاها موثر می باشد.
۷ – استفاده از غذاهای انرژی زا مانند ژله و کرم کارامل توصیه می شود .
۸ – استفاده از غذاهای سرد که بوی غذا از بین رفته است و تحریک کننده نیست توصیه می شود
۹ – استفاده از لیمو ترش تازه همراه غذا نیز در کم کردن تهوع موثر می باشد .
۱۰ – برای به حد اقل رساندن حالت تهوع در صبح ناگهان از جا بلند نشوید و قبل از خروج از بستر از مواد غذایی مانند تست یا سوخاری ٬ بیسکوئیت استفاده نمایید .

علل سقط جنین چیست

علل سقط جنین چیست -یک نوزاد کوچولو می‌تواند زندگیتان را پر از شادی کند، اما پذیرش مسئولیت هم کار راحتی نیست. اگر می‌خواهید صاحب فرزند شوید، هر هفته با ما همراه باشید.
از اولین گام تا تولد فرزندتان باشما خواهیم بود. سه ماهه اول بارداری دوران بسیار حساسی است و در بسیاری از اورژانس‌های بارداری مربوط به سقط و حاملگی خارج رحمی در این بازه زمانی اتفاق می‌افتد، اما از هفته ۱۶ به بعد احتمال بروز خطر کاهش می‌یابد چون تا این زمان اندام‌های جنین، قلب و مغز او تا حدی شکل گرفته است.
به گفته متخصصان، سقط به معنی از دست رفتن ناگهانی حاملگی پیش از هفته بیست و هشتم حاملگی است و در هفته‌های اول بارداری حدود یک‌سوم بارداری‌ها ممکن است به سقط ختم شود و بخش عمده‌ای از آن زمانی است که حتی زن نمی‌داند باردار است.

علل سقط جنین چیستدلایل سقط جنین

سقط دلایل متعددی دارد و معمولا نمی‌توان علت اصلی آن را مشخص کرد، اما ناهنجاری‌های کروموزومی و جایگزینی نامناسب جنین در بافت مخاط رحم از جمله مهم‌ترین آنهاست.
همچنین هر چه سن مادر بیشتر باشد، احتمال سقط هم افزایش می‌یابد. از طرفی سیگار کشیدن، مصرف داروهای خاصی که ممکن است بدون اطلاع پزشک مصرف شود،‌ حاملگی‌های چندقلویی، بیماری‌هایی مانند دیابت، اختلالات دستگاه ایمنی بدن، تجربه بارداری ناموفق و… خطر سقط را افزایش می‌دهد.
این خونریزی را جدی بگیرید
شایع‌ترین علت خونریزی در دوران بارداری سقط جنین است و از هر ده سقط جنین، هشت سقط پیش از هفته سیزدهم بارداری اتفاق می‌افتد. البته خونریزی همیشه هم علامت سقط جنین نیست.
در واقع در سه ماه نخست بارداری خونریزی کم خیلی‌ شایع است که اغلب به خودی خود قطع می‌شود و جنین به رشد خود ادامه خواهد داد البته در صورت لکه‌بینی یا خونریزی در دوران بارداری باید بلافاصله به پزشکتان مراجعه کنید تا علت اصلی مشخص شود.
به عنوان مثال یکی‌ از عوامل خونریزی، حاملگی خارج رحم است که یک درصد خانم‌های باردار آن را تجربه می‌کنند.
در چنین شرایطی باید مدام تحت نظر باشید تا با مراقبت‌های اصولی، بارداری موفقی را سپری کنید.

علائم سقط جنین را بشناسید

از جمله مهم‌ترین علت‌های سقط، خونریزی و دردهای زیرشکمی (اگر دردهای خیلی‌ شدید یا فقط در یک سمت از شکم باشد، ممکن است از علائم حاملگی خارج از رحم باشد) است.
همچنین ممکن است مقداری بافت دفع کنید که بیشتر شبیه به لخته‌ خون است. باید بدانید در بیشتر مواقع این خونریزی‌ها به تدریج از بین می‌رود که البته زمان و شدت از بین رفتن آن برای افراد مختلف متفاوت است و بین چند روز تا دو هفته طول می‌کشد حتی گاهی ممکن است متوجه سقط جنین خود نشوید و سونوگرافی همه چیز را مشخص کند.
در این حالت رشد جنین متوقف می‌شود، اما در رحم باقی‌ می‌ماند؛ بنابراین درد و خونریزی هم ندارید و فقط بعضی‌ از علائم بارداری مانند حالت تهوع و تورم و درد سینه‌ها هم از بین می‌رود. بنابراین توصیه می‌شود در سه ماهه اول حاملگی با بروز کوچک‌ترین تغییری به جای گوش‌کردن به توصیه‌های ریز و درشت اطرافیان به متخصص مراجعه کنید.

کیست موکوسی انگشت چیست

کیست موکوسی انگشت چیست -کیست موکوسی Mocous cyst یک کیست کوچک است که معمولا در سطح پشتی انگشت و بین مفصل انتهایی آن و ناخن بوجود میاید. این کیست بیشتر در افراد مسنی دیده میشود که دچار آرتروز مفصل انتهایی انگشت دست هستند.

کیست موکوسی انگشتکیست موکوسی نوعی گانگلیون Ganglion است. این کیست در واقع کیسه کوچکی است که حاوی مقدار اندکی مایع شفاف و غلیظ است. کیست موکوسی قسمتی از کپسول مفصل انتهایی انگشت است که به بیرون برجسته شده و مایعی که در آن وجود دارد همان مایع مفصلی است که غلیظ شده است. کیسه یا کیست موکوسی از طریق یک مجرا به کپسول مفصل انتهایی انگشت (مفصل اینترفالانژیال دیستال) متصل میباشد.
این بیماری بیشتر در کسانی دیده میشود که دچار آرتروز یا استئوآرتریت در مفصل انتهایی انگشت هستند. در این افراد که بیشتر زنان مسنی هستند کپسول مفصلی ضعیف شده و به سمت بیرون و پشت انگشت برجسته میشود. در درون این برجستگی مقداری مایع مفصلی هم وجود دارد. بتدریج ارتباط و اتصال این برجستگی و کپسول مفصلی کوچکتر شده و مایع درون آن هم غلیظ تر میشود. بعد از مدتی ممکن است ازتباط این برجستگی کیسه مانند با کپسول مفصلی کاملا مسدود شود.

کیست موکوسی درست در زیر پوست سطح پشتی انگشت بین مفصل انتهایی و ناخن دیده میشود. برجسته بوده و ممکن است دردناک باشد. ناخن نزدیک کیست ممکن است شکافی فرو رفته داشته باشد که ناشی از فشار کیست به بستر زاینده ناخن است. پوست روی کیست ممکن است بسیار نازک شود.

تشخیص این بیماری معمولا با معاینه بیمار است. ممکن است در رادیوگرافی انگشت، علائم آرتروز مفصل انتهایی بصورت کم شدن فاصله مفصلی و ایجاد استخوان اضافه (استئوفیت، در سطح پشتی مفصل دیده شود. این استخوان اضافه در لبه سطح مفصلی موجب برجستگی در پشت مفصل میکند که به آن ندول هبردن Heberden’s node میگویند.

درمان کیست موکوسی چیست

کیست موکوسی معمولا نیازی به درمان ندارد. این کیست معمولا خطرناک نبوده و بدتر نمیشود. البته بندرت ممکن است پاره شود. در این موارد پوست پاره شده و مایع کیست به بیرون میریزد و فضای مفصلی به بیرون راه پیدا میکند. این وضعیت خطر عفونت مفصل را به دنبال دارد. در این موارد پماد آنتی بیوتیک موضعی به محل زخم ایجتد شده مالیده و زخم پانسمان میشود. به بیمار آنتی بیوتیک خوراکی هم داده میشود.
در مواردی که کیست پاره نشده ولی دردناک است و یا پزشک متوجه میشود که پارگی آن نزدیک است ممکن است تصمیم به جراحی کیست بگیرد. در حین جراحی کیست خارج شده و استخوان های اضافه ایکه در پشت سطح مفصلی ایجاد شده خارج میگردد.

خواص پسته تازه

پسته تازه ،در حال حاضر یکی از خوراکی های فصل می باشد، آیا می دانید این خوراکی خوشمزه دارای چه فوایدی می باشد؟

 پستهگنجاندن پسته در رژیم غذایی می‌تواند از خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی ـ عروقی و تنگ شدن شریان‌های قلبی به علت رسوبات خونی جلوگیری كند و كلسترول خون را نیز كاهش دهد.

تحقیقات جدید نشان می‌دهد داوطلبانی كه مدت یك ماه مرتبا 28 گرم پسته در روز مصرف كرده‌اند، میزان كلسترول خون آنها 8 ‌/‌ 4 درصد كاهش یافته‌است.با مصرف پسته سطح كلسترول بد لیپوپروتئین با غلظت كم تا 11‌/6 درصد كاهش می‌یابد.

پژوهش‌ها نشان می‌دهد كه پسته، سطح كلسترول بد را در بدن كاهش می‌دهد و در ضریب لیپوپروتئین هم تغییراتی مفید صورت می‌دهد. محققان می‌گویند پسته دارای مقادیر زیادی ماده گیاهی ضداكسیدانت لوتئین است كه معمولا در سبزیجات پربرگ و تیره رنگ موجود است.
پسته تازه سرشار از پتاسیم، چربی‌های تک اشباع نشده و فیتواسترول‌ها است. در نتیجه می‌تواند برای کاهش کلسترول و کاهش فشارخون مورد استفاده قرار گیرد. پسته به علت دارا بودن مقادیر فراوانی از آنتی‌اکسیدان‌ها برای مقابله با سرطان‌ها بسیار مناسب است. همچنین سرشار از مس، منیزیم و ویتامین B6 است و باعث تقویت سیستم ایمنی برای مبارزه با انواع عفونت‌ها و بیماری‌ها می‌شود. شاید شما هم شنیده باشید که پسته را به عنوان یک ماده غذایی خون‌ساز معرفی می‌کنند، علت این مسئله این است که پسته دارای مقادیر فراوانی ویتامین B6 می‌باشد. این ویتامین برای ساخته شدن گلبول‌های قرمز خون مورد نیاز است. همچنین مصرف پسته به علت دارا بودن مقادیر فراوانی ویتامین E برای پوست مناسب می‌باشد و پوست شما را از اثرات مخرب اشعه ماوراء بنفش محافظت می‌کند.
سلامت نیوز: بفرمایید نوبرانه‌های پاییزی

آشنایی با خواص بلوبری

آشنایی با خواص بلوبری -امروز ميخوايم راجع به يه نوع ميوه صحبت كنيم كه كمتر فرد ايراني آن را مي شناسد،ولي خوب خواص اعجاب انگيزش اينقدر زياد هست كه شناخت آن لازم و ضروري است.

شايد روزي كشت و برداشت اون هم توي ايران رواج پيدا كنه و از همه مهمتر نام فارسي بهش اختصاص داده بشه.

خواص بلوبریاسم لاتين اين ميوه بلوبري است. بلوبري نوعي گياه گلدار با ميوه اي توت مانند به رنگ ابي تيره يا بنفش است. اين ميوه بومي شمال امريكا مي باشد. همان طور كه در تصوير مي بينيد گل هاي اين گياه به صورت توپي، سفيد رنگ و صورتي رنگ پريده يا قرمزمي باشد.

طعم ميوه هاي اين گياه شيرين مي باشد.بوته هاي آن مي تواند ميوه از ماه مي تا ماه ژوئن (به مدت يك ماه )مي باشد كه البته مدت ميوه داري اين گياه را مي توان تغيير داد.

واين تحت تاثير شرايط محلي گياه مثل ارتفاع و پهناي جغرافيايي مي باشد.

اين ميوه يكي از خوشمزه ترين ميوه هاي تابستاني مي باشد. اين ميوه به ظاهر كوچك نقش موثري در نرم كردن پوست هاي خشك، ارتقا عملكرد مغز و پيشگيري از سرطان دارد.

مطالعه اي جديد ثابت كرده كه موش هايي كه در رژيم غذايي آنها بلوبري به ميزان فراوان گنجانده شده ، بعد از مدتي چربي شكمي خود را از دست داده اند.

گفتني است كه اين نوع چربي ارتباط قوي با ابتلا به ديابت و بيماري قلبي دارد.

از ديگر مزاياي بلوبري كاهش كلسترول و ارتقا سطح گلوكز خون مي باشد. محققان مي گويند كه آنتي اكسيدان موجود در بلوبري روش ذخيره بدن و پردازش گلوكز و يا قند را تغيير مي دهد. بنابراين خطر ابتلا به ديابت و بيماري قلبي را كاهش مي دهد. تاكنون مزاياي خوردن ميوه ها و سبزيجات به كرات ثابت شده است. اما اين تحقيق تاثير بسزاي بلوبري در كاهش چربي شكمي را نشان مي دهد.

راجع به تاثير اين ميوه در صاف شدن شكم صحبت كرديم، حالا كمي دسته بندي شده تر بررسي مي كنيم.

جوان كننده پوست
آنتي اكسيدان هاي موجود در اين ميوه باعث نرمي پوست مي شود. تركيب آن با آب ليمو و شكر منجر به روشن تر شدن و پوست اندازي مي شود.

كمك به مثانه
اين ميوه مثل كران بري حاوي تركيباتي است كه مانع از چسبيدن باكتري ها به ديواره مثانه مي شود. بنابر اين امكان عفونت مثانه كاهش مي يابد.

پيشگيري از سرطان
انتوسيانين هاي بلوبري – كه به آن رنگ مات آبي مي دهد- به راديكال هاي آزاد (عامل سرطان)حمله كرده و مانع ازرشد سلولهاي سرطاني مي شود. خوردن تنها نيم فنجان از اين ميوه در روز اين نقش را به خوبي برآورده مي كند.

غذاي مغز
محققان مي گويند كه اين ميوه مانع از مشكلات مغزي نظير از دست دادن حافظه مي شود. و اين به خاطر آنتي اكسيدان ها و فلاونوئيدهاي موجود در اين ميوه است.

آشنایی با خواص پرتقال

خواص پرتقال -پرتقال یکی از قدیمی ترین میوه هایی است که بشر از آن استفاده می کرده است و در حدود 500 سال قبل از میلاد مسیح کنفوسیوس از آن نام برده است .پرتقال اولیه ، کوچک ، تلخ و پر از هسته بوده است که در اثر تربیت مهندسی ژنتیکی و همچنین انتخاب نوع بهتر و کود کافی درشت تر و شیرین تر شده است . پرتقال سرشار از ویتامین های B,C دارای آهن ، کلسیم ، فسفر ، پتاسیم ، سدیم و مس است.
تا پیش از پانزده سالگی، سرطان خون بیش از هر سرطان دیگری در کودکان رواج دارد. پژوهشگران دریافته اند کودکانی که تا دو سالگی در هفته ۴ تا ۶ بار پرتقال(یاآب آن)را می خورند میزان ابتلای آنان به سرطان خون در چهارده سالگی تا نصف کاهش می یابد. در شیر و یا غذای آردی آن ها یک تا سه قاشق کوچک قهوه خوری آب پرتقال اضافه کنیم تا آن ها را در مقابل ویتامین c بیمه کند و از ابتلا به بیماری اسکوربیت و راشیتیسم جلوگیری کند.

نکته: نوشیدن آب پرتقال به هیچ وجه به افرادی که زخم معده دارند توصیه نمی شود.

خواص پرتقال

1. پرتقال مقوی معده و ضد گاز معده است.
2. برای لطافت و زیبایی پوست به کار می رود.
3. اگر پوست خشک شده پرتقال را داخل بخاری بیاندازید بوی بد سیگار را از بین می برد.
4. از پرتقال برای رژیم مناسب لاغری می توانید استفاده کنید .
5. جوشانده برگهای پرتقال برای شست وشوی ورم ها و کاهش درد مفید است .
6. پوست سفید پرتقال و ورقه های نازک بین قسمت های داخل پرتقال بهترین دارو برای کاهش کلسترول خون است .
7. رقیق کننده خون است و به همین علت بهترین راه برای از بین بردن جوش صورت می شود استفاده کرد.
8. پرتقال ضد سم ، ادرار آور و نرم کننده سینه و ضد استفراغ است .
9. پرتقال از سرطان لوزالمعده جلوگیری می کند .
10.خوردن پرتقال ضد اسپاسم و آرام بخش است .
11. آب پرتقال در کودکان یک ساله سبب تسریع در آمدن دندانها می شود.

خواص گفته شده فقط منحصربه پرتقال رسیده می باشد وآب پرتقال موجود در فروشگاهها و سوپر مارکت ها این خواص را ندارند .

خواص پرتقالنحوه مصرف پرتقال

1. برای برطرف کردن چین و چروک صورت وشادابی آن قسمت خوراکی پرتقال را روی صورت بمالید و بعد از 15 دقیقه با آب بشوئید .
2. له شده پوست پرتقال به عنوان مرهم برای اگزما و ناراحتی های دیگر پوستی مصرف می شود.
3. هر روز دو تا سه لیتر آب پرتقال را به مرور بنوشید، مدر و نرم کننده است، خون را تصفیه می کند. شنگ کیسه صفرا را از بین می برد، اشتها آور است و مقوی معده و باد شکن و ضد اسپاسم و آرام بخش است. اسهال صفراوی را قطع می کند. ضد سم و ضد ویروس و مهار کننده سرطان است.
4. آب جوشانده پوست پرتقال را بنوشید، سرماخوردگی را برطرف و برای رفع سوء هاضمه مفید است.
5. مقداری از پوست پرتقال را بجوشانیدو آب آن را دور بریزید و در ظرفی مقداری قند یا شکر و یک لیتر آب بریزید و پوسته ها را در آن انداخته و پس از ۲۰ دقیقه جوشانده در بشقاب ریخته تا سرد شود و قبل از صبحانه آب آن را بخورید. ضد سم و مقوی است و یبوست معده را برطرف می کند.
6. هر روز پوست تازه پرتقال را به صورت بمالید، کک و مک صورت را برطرف می سازد.
7. برای کم کردن وزن بدین صورت است که یک عدد پرتقال و 3 عدد لیموترش را پوست کنده و به قطعات کوچک تقسیم کنید بعد آنرا داخل دیگی ریخته و به آن نیم لیتر آب اضافه کنید و بمدت 10 دقیقه بجوشانید . سپس سه قاشق عسل به آن اضافه کرده و مجددا بمدت 5 دقیقه بجوشانید و آنرا صاف کنید . از این شربت 3فنجان در روز بنوشید . تا وزن شما بمقدار ایده آل درآید .
8. گواتر را درمان می کند. هر روز پوست پرتقال را با پوست لیمو مخلوط کرده بکوبید و از خارج بر روی موضع گواتر بمالید.
9. نوشیدن دم کرده شکوفه های پرتقال آشفتگی را برطرف می سازد، برای دل پیچه مفید است.مسکن و آرامبخش است.
10. اگر چند دانه میخک را در پرتقال فروکنید ترکیبی می شود برای از بین بردن بید به همین جهت در قفسه های لباس اگر چند دانه پرتقال را به همین ترتیب تهیه کنید و بگذارید.به کلی ریشهٔ بید را خواهد کند.

آشنایی با خواص لیمو شیرین

لیموشیرین حاوی مواد مغذی مفیدی همچون ویتامین ‪Bو ‪Cو ریز مغذی‌ها، آنتی‌اکسیدان‌ها و فلاوونویید است که کاربردهای متفاوتی در حفظ سلامت بدن دارند. ویتامین ‪Bو انواع ریزمغذی‌های مفید مانند عنصر”سلنیوم” درلیموشیرین موجب به حداقل رسیدن جمعیت رادیکال‌های آزاد موجود در ناحیه آسیب دیده معده می‌شود.

خواص لیمو شیریناین میوه در درمان سرماخوردگی و تب ناشی از بیماری توصیه شده است و خاصیت سم زدایی ازبدن را دارد.

در طب سنتی از لیمو شیرین به عنوان میوه‌ای خنک و مفید در رفع التهاب و تشنگی یاد می‌شود.
ارزش غذایی ‪۱۰۰گرم لیموشیرین که معادل یک عدد لیمو شیرین بزرگ است حاوی ‪۲۹/۸کالری، ‪۰/۷۴گرم پروتئین ‪۱۰/۵گرم قند ‪۰/۱۴گرم چربی ‪۲/۸گرم فیبر ‪۱۰میکروگرم اسید فولیک ‪۱۵۰میلیگرم پتاسیم و ‪۵۳میلیگرم ویتامین‪Cاست.

اسید سیتریک و ویتامین ‪Cمهمترین ترکیبات قابل توجه لیموشیرین ، اسید سیتریک و ویتامین سی است. چنانچه فردی دو عدد لیموشیرین متوسط در طول روز بخورد عملا ویتامین سی مورد نیاز روزانه بدنش تامین شده‌است.

مزیت لیموشیرین در مقایسه با پرتقال این است که با کالری کمتری نسبت به پرتقال، همان مقدرا ویتامی سی را به بدن می‌رساند.

نقش پیشگیری‌کننده ویتامین سی موجود در این میوه از بروز سرماخوردگی و سرطان‌ها به اثبات رسیده است.

درصورت مصرف میوه لیموشیرین با پوست داخلی مقدار ‪۷۷میلی گرم ویتامین Cبه بدن می‌رسد. در حالی که مصرف آن بدون پوست داخلی، فقط دارای ‪۵۳میلی گرم ویتامینCاست. بنابراین توصیه شده است که لیمو شیرین را با پوست داخلی مصرف کنند.

پتاسیم به مقدار قال توجهی در لیموشیرین یافت می‌شود، این عنصر از جمله ترکیباتی است که می‌تواند از بروز بیماری قلبی – عروقی پیشگیری کند و همچنین بین آب و الکترولیت‌های بدن تعادل برقرار نماید.

اسید فولیک موجود در لیموشیرین نسبت به میوه‌های دیگر بیشتر است و نقش موثری در پیشگیری از کم خونی ایفا می‌کند. افرادی که مبتلا به کم خونی به خصوص کم خونی از نوع اسید فولیک هستند باید این میوه را مصرف کنند.

این میوه از میوه‌های پرکلسیم محسوب می‌شود و در جلوگیری از پوکی استخوان به خصوص در زنان نقش موثری را ایفا می‌کند. همچنین لیموشیرین حاوی مقادیر زیادی فسفر، منیزیم و سدیم است.

پزشکان مصرف روزانه یک لیمو شیرین را به کلیه مبتلایان به ناراحتی معده توصیه می‌کنند و خوردن آن را بلافاصله پس از غذا منع کرده اند.

علت تلخی لیموشیرین، وجود موادی به نام نارنجین و لیمونین است. هنگامی که لیموشیرین را برش می‌زنیم، لیمونین و نارنجین موجود در آن با اکسیژن هوا ترکیب شده و تلخ می‌شود.

لیموشیرین مطلوب و خوب، پوست نرم دارد و هر چه سنگین‌تر باشد، پرآب تر است.

معمولا توصیه پزشکان به افراد مبتلا به زخم و ورم معده یا سایر بیماری‌های گوارشی، مصرف نکردن هر نوع میوه و سبزیخام است، زیرا به علت افت کارایی معده، این افراد توانایی هضم فیبرموجود در این مواد را ندارند و متعاقب مصرف میوه و سبزی خام، دچار درد معده شدید می‌شوند.

بررسی‌های مکرر نشان می‌دهد مصرف لیمو شیرین نه تنها برای افراد مبتلا به معده ‌درد مضر نیست، بلکه به ترمیم هر چه سریع ‌تر معده نیز کمک می‌کند و مصرف روزانه یک عدد لیمو شیرین در مبتلایان به ناراحتی معده ضروری است.

مزیت لیمو شیرین در مقایسه با پرتقال در این است که با کالری کمتری نسبت به پرتقال، همان مقدار ویتامین را به بدن می ‌رساند.

عفونت مجاری ادراری چیست

عفونت مجاری ادراری، عفونتی است که از سیستم ادراری شروع می شود. سیستم ادراری شامل کلیه ها، حالب ها ، مثانه و پیشابراه می باشد. هر بخشی از سیستم ادراری ممکن است عفونی شود، اما رایج ترین نوع عفونت، مربوط به مجرای ادراری تحتانی، پیشابراه و مثانه می باشد.

زنان نسبت به مردان بیشتر در معرض ابتلا به عفونت مجاری ادراری قرار دارند. عفونت مجاری ادراری که به مثانه محدود شده باشد، برای بیمار بسیار دردناک و رنج آور است. اما اگر این عفونت به کلیه ها برسد عواقب جدی تری برای فرد در پی خواهد داشت.

آنتی بیوتیک ها درمان رایج برای بیماری عفونت مجاری ادراری می باشند. اما می توان به منظور کاهش عفونت مجاری ادراری، اقدامات اولیه ای نیز انجام داد.

عفونت مجاری ادرارینشانه های عفونت مجاری ادراری
تمامی افراد مبتلا به عفونت مجاری ادراری علایم و نشانه های قابل تشخیصی ندارند، اما اکثر مبتلایان برخی از علایم را دارا می باشند. علایم و نشانه های عفونت مجاری ادراری به سرعت ایجاد شده و شامل موارد ذیل می باشند:

نیاز شدید به دفع ادرار
احساس سوزش در حین ادرار کردن
تکرر ادرار و کم بودن میزان ادرار
وجود خون در ادرار، بوی بد و تیرگی ادرار
وجود باکتری در ادرار
انواع عفونت مجاری ادراری

هر نوع از عفونت های مجاری ادراری بسته به این که کدام بخش از مجاری ادراری دچار عفونت گشته، علایم و نشانه های خاص خود را دارا می باشد:

علت
سیستم ادراری شامل کلیه ها، حالب ها ، مثانه و پیشابراه می باشد که نقش تمامی این ارگانها دفع مواد زائد از بدن می باشد. زمانی که باکتری از طریق پیشابراه وارد مجاری ادراری می گردد، عفونت مجاری ادراری حادث می شود و شروع به تکثیر در مثانه می کند. اگرچه سیستم ادراری باید از بدن در برابر مهاجمین میکروبی محافظت کند، اما گاهی اوقات قادر به محافظت از بدن نیست. در این صورت ممکن است باکتری ها در سرتاسر مجاری ادراری تکثیر یابند. رایج ترین انواع عفونت مجاری ادراری عمدتا در زنان اتقاق می افتد و مثانه و پیشابراه را در برمی گیرد.

عفونت مثانه: این عفونت معمولا توسط باکتری اشریشیاکلی ایجاد می گردد که این نوع از باکتری عموما در مجرای گوارشی می باشد. رابطه جنسی نیز ممکن است سبب عفونت مثانه گردد. همچنین زنان بدلیل آناتومی بدنشان، بخصوص بدلیل نزدیکی پیشابراه به سوراخ مقعد و نیز فاصله کوتاه دهانه پیشابراه با مثانه، بیشتر مستعد ابتلا به عفونت مثانه می باشند.

عفونت پیشابراه:معمولا زمانی رخ می دهد که باکتری معدی – روده ای از مقعد به سمت پیشابراه حرکت می کند. بعلاوه بدلیل نزدیکی پیشابراه به واژن در زنان، احتمال عفونت هایی مانند سفلیس و سوزاک و در نتیجه التهاب پیشابراه ناشی از این عفونت ها بیشتر می باشد.

بازگشت عفونت مجاری ادراری

سیستم ایمنی در زنان نقش مهمی در بازگشت عفونت مجاری ادراری دارد. در زنان به دلیل فقدان فاکتورهای حفاظتی، باکتری ها آسانتر به سلول های مجاری ادراری متصل می شوند. تحقیقات بیشتری نیاز است تا مشخص شود چه فاکتورهایی دقیقا بر عفونت مجاری ادراری موثر است و چگونه این فاکتورها در عفونت های مجاری ادراری مکرر در زنان اثرگذار هستند.

عوامل خطر
فاکتورهای خطر

به نظر می رسد برخی از افراد بیش از سایرین در معرض عفونت مجاری ادراری قرار دارند؛ فاکتورهای خطر به قرار ذیل می باشند:

جنسیت: نیمی از تمامی زنان در برخی از دوره های زندگی به عفونت مجاری ادراری مبتلا می گردند؛ و بسیاری بیش از یکبار در طول زندگی، این عفونت را تجربه می کنند. دلیل اصلی این امر، آناتومی خاص بدن زنان می باشد. زنان پیشابراه کوتاهتری دارند، بنابراین باکتری برای رسیدن به مثانه مسیر کوتاهتری را می پیماید.
فعال بودن به لحاظ جنسی: زنانی که به لحاظ جنسی فعال هستند، برای ابتلا به عفونت مجاری ادراری مستعدتر می باشند. ممکن است رابطه جنسی سبب خراش پیشابراه گردد، و در نتیجه میکروبها راحت تر از پیشابراه به مثانه منتقل شوند.
استفاده از انواع خاصی از روش های پیشگیری از بارداری: زنانی که از دیافراگم برای جلوگیری از بارداری استفاده می کنند، بیشتر در معرض خطر قرار دارند.
افزایش سن: بعد از یائسگی، به علت کاهش هورمون استروژن، بافت واژن، پیشابراه و مثانه، نازکتر و شکننده تر می گردد؛ بنابراین احتمال عفونت مجاری ادراری بیشتر می باشد.
سنگ های کلیه و یا انسداد دیگر مجاری.
دیابت و دیگر بیماری های مزمنی که سیستم ایمنی بدن را تحت تاثیر قرار می دهند

عوارض
زمانی که عفونت مجاری ادراری به موقع و بطور مناسب درمان شود بندرت سبب عوارض جدی می گردد. اما چنانچه درمان قطع گردد، عفونت مجاری ادراری عوارض جدی تری را در پی خواهد داشت.

چنانچه عفونت های مجاری ادراری درمان نشوند، عفونت کلیوی حاد یا مزمن را درپی دارند؛ که ممکن است سبب آسیب دائمی به کلیه ها گردد. کودکان کم سن و سال و افراد سالخورده چنانچه به عفونت ادراری مبتلا شوند، از آنجایی که ممکن است علایم بیماری با شرایط دیگر اشتباه گرفته شوند، بیشتر در معرض آسیب به کلیه قرار دارند. همچنین زنان باردار مبتلا به عفونت مجاری ادراری بیشتر در معرض خطر داشتن نوزاد کم وزن یا نارس هستند.

احتمال بروز عفونت درزنانی که سه بار یا بیشتر عفونت مجاری ادراری را در زندگی تجربه می کنند، بیشتر است.

آزمایش های تشخیصی
چنانچه پزشکتان به عفونت مجاری ادراری مشکوک باشد، احتمالا از شما می خواهد، برای بررسی وجود باکتری، سلول های خونی و یا آلودگی در ادرار، آزمایش ادرار دهید. به منظور جلوگیری از آلودگی نمونه ادرار، باید قبل از ادرار، آلت تناسلی خود را با مواد ضدعفونی کننده، تمییز نمایید و ابتدای ادرار خود را بیرون ریخته و سپس نمونه را جمع آوری نمایید.

در بررسی آزمایشگاهی ادرار، گاهی اوقات برای تعیین عفونت ادراری، نمونه ادرار کشت داده می شود. اگرچه هیچ تست ساده ای محل دقیق عفونت مجاری ادراری را نشان نمی دهد، ولی وجود تب یا درد در ناحیه پهلوها، معمولا نشان دهنده عفونت احتمالی در کلیه ها می باشد.

درمان دارویی
چنانچه علایم عفونت ادراری را دارید و از سلامت عمومی خوبی برخوردار هستید، استفاده از آنتی بیوتیک ها اولین گزینه درمانی خواهد بود. این که چه نوع آنتی بیوتیکی و چه مدت باید مصرف کنید، بستگی به شرایط عمومی شما و نوع باکتری موجود در نمونه ادراری تان دارد.

عفونت ساده

داروهای رایجی که در درمان عفونت های ساده مجاری ادراری توصیه می گردند، شامل موارد ذیل می باشند:

آموکسی سیلین(Amoxil, Trimox)
نیتروفورنشن(Furadantin, Macrodantin)
سیپرفلوکسین(Cipro)
لووفلوکسین(Levaquin)
Sulfamethoxazole-trimethoprim(Bactrim)
معمولا چند روز بعد از شروع درمان، نشانه های بیماری برطرف می شوند، اما ممکن است شما نیاز داشته باشید چند هفته یا بیشتراز آنتی بیوتیک ها استفاده نمایید. بعد از اتمام دوره آنتی بیوتیک، توصیه می شود پزشکتان از برطرف شدن کامل عفونت اطمینان حاصل کند.

چنانچه عفونت مجاری ادراری ساده بوده و شما نیز از سلامت خوبی برخوردار باشید، پزشک دوره درمان کوتاهتری، بعنوان مثال 3 روز را توصیه می کند. اما این که آیا این دوره درمانی کوتاه برای برطرف شدن عفونت تان کافی است یا نه، بستگی به علایم خاص و سابقه پزشکی تان دارد.

همچنین ممکن است پزشک بمنظور کاهش سوزش هنگام ادرار کردن داروهای ضد درد را برای بی حس کردن مثانه و پیشابراه تجویز نماید. یکی از عوارض جانبی این داروها، تغییر رنگ ادرار به رنگ نارنجی یا آبی می باشد.

عفونت هایی که برگشت می کنند

چنانچه عفونت های مجاری ادراری عود کند، پزشک دوره های درمان طولانی تری با آنتی بیوتیک را توصیه می کند، و یا برنامه ای خود درمانی در دوره های کوتاه درمان با آنتی بیوتیک همزمان با شروع علایم را پیشنهاد می کند. امروزه تست های خانگی ادرار در دسترس می باشند که بسیار حساس بوده و برای تشخیص بازگشت مجدد عفونت ها، مفید هستند.

در مورد عفونت های مربوط به رابطه جنسی، ممکن است پزشک مصرف آنتی بیوتیک خاصی را بعد از مقاربت، توصیه نماید.

چنانچه شما یائسه شده اید، ممکن است پزشک استروژن درمانی واژینال را توصیه کند تا شانس بازگشت عفونت مجاری ادراری به حداقل برسد.

عفونت های شدید

در موارد عفونت های شدید ادراری، بستری شدن و تزریق وریدی آنتی بیوتیک ها ضروری می باشد.

تغییر شیوه زندگی
شیوه زندگی و درمان های خانگی:

گاهی عفونت های مجاری ادراری، دردناک می باشند که با رعایت نکات ذیل می توانید تا برطرف شدن عفونت، این درد و رنج را کمتر نمایید:

میزان زیادی آب بنوشید:این کار به رقیق شدن ادرار و خروج باکتری ها کمک می کند. تا برطرف شدن کامل عفونت، از نوشیدن قهوه، الکل و نوشیدنی های بدون الکل شامل آب مرکبات و کافئین اجتناب نمایید. این نوشیدنی ها سبب سوزش مثانه شده و همچنین مدر بوده و سبب تکرر ادرار می شوند.
به منظور کاهش فشار ودرد مثانه، از حوله گرمی بر روی شکم استفاده نمایید.

پیشگیری
رعایت نکات زیر احتمال ابتلا به عفونت مجاری ادراری را در شما کاهش می دهد:

میزان زیادی مایعات بخصوص آب بنوشید: آب قره قاط دارای ویژگی ضد عفونت می باشد؛ با این وجود ، افرادی که از داروهای رقیق کننده خون مانند وارفارین استفاده می کنند، نباید این آبمیوه را بنوشند. تداخل دارویی وارفارین با قره قاط می تواند سبب خونریزی گردد.
بعد از ادرار و مدفوع کردن، شستشو از جلو به عقب، کمک می کند تا از حرکت باکتری ها از مقعد به واژن و پیشابراه جلوگیری شود.
بلافاصله بعد از مقاربت، مثانه خود را تخلیه نمایید؛ همچنین نوشیدن یک لیوان پر از آب به خروج باکتری ها کمک می کند.
از محصولات زنانه ای که بطور بالقوه می توانند سبب عفونت گردند، اجتناب نمایید: استفاده از اسپری های دئودرانت و دیگر محصولات زنانه مانند پودرها، ممکن است سبب عفونت گردند.
نکات تغذیه ای

برخی از توصیه های غذایی که در پیشگیری و تخفیف عفونت های ادراری موثرند به شرح زیر می باشند:

مصرف مقادیر زیادی مایعات از جمله آب و چای در طی روز به کاهش خطر ابتلا به عفونت های دستگاه ادراری کمک شایانی می نماید. توصیه می شود روزانه 6-8 لیوان آب نوشیده شود.
از مصرف آبمیوه های شیرین و دیگر نوشیدنی های شیرین اجتناب کنید. همچنین مصرف غذاهای تصفیه شده مانند نان سفید، ماکارونی و انواع شیرینی جات و خوراکی های حاوی شکر را محدود نمایید.
قره قات یا زغال اخته حاوی موادی هستند که از اتصال باکتری ها به مثانه ممانعت به عمل می آورند. نوشیدن منظم آب قره قات غیرشیرین ( یعنی شیرینی و شکر به آن اضافه نشده باشد) به کاهش خطر عفونت های دستگاه ادراری کمک می نماید.
سعی کنید ازمصرف غذاهایی که استعداد آلرژی زایی در شما را دارند اجتناب نمایید. مواردی نظیر : محصولات لبنی، گلوتن موجود در گندم ، ذرت و افزودنی ها و نگهدارنده هایی که به برخی محصولات غذایی آماده اضافه می شوند ممکن است برای برخی افراد خاصیت آلرژی زایی داشته باشند. ممکن است پزشک معالجتان مایل باشد تا استعداد شما در ابتلا به حساسیت و آلرژی غذایی را بسنجد. اگر مستعد ابتلا به عفونت های ادراری هستید ممکن است مصرف آب قره قات و قره قات در پیشگیری از ابتلا به این عارضه به شما کمک نماید.
میوه و سبزیجات که سرشار از آنتی اکسیدانها می باشند را مصرف فرمایید.( از جمله میوه هایی مثل زغال اخته یا قره قات و گیلاس و سبزیجاتی مثل کدو حلوایی و گوجه فرنگی و فلفل دلمه)
.غذاهای پرفیبر بیشتری را مصرف فرمایید از جمله حبوبات و جو و سبزیجات ریشه ای مثل سیب زمینی و دانه پسیلیوم.

اقلام پرچرب را محدود کنید و مصرف گوشت قرمزچرب را محدود کنید و به جای آن از گوشت های لخم عاری از چربی و ماهی و سویا و سینه مرغ بدون چربی و حبوبات به عنوان منبع پروتئین استفاده نمایید

چربی حیوانی را مصرف نکنید و روغن های سالم گیاهی و همچنین روغن زیتون را جایگزین چربی های اشباع حیوانی و کره نمایید.

مصرف الکل و دخانیات و قهوه را محدود فرمایید.

حداقل روزی 30 دقیقه فعالیت بدنی یا پیاده روی را برای 5 روز در هفته رعایت فرمایید.
چربی ترانس از هیدروژنه یا جامد کردن روغن های گیاهی تولید می شود. چربی های ترانس در روغن نباتی جامد، روغن های مخصوص شیرینی پزی و انواع شیرینی جات و کیک و کلوچه هایی که با روغن هیدروژنه تهیه می شوند وجود دارد لذا از مصرف اقلام غذایی مذکور پرهیز نمایید.

سندرم هیپراسمولار چیست

سندرم هیپراسمولار چیست -سندرم هیپراسمولار دیابتی وضعیت خطرناکی است و زمانی رخ می دهد که قند خون شما بسیار بالا باشد. زمانی که قند خون شما به این مقدار بسیار بالا برسد، خون شما غلیظ شده و منجر به سندرم هیپراسمولار می گردد. قند اضافی از خون شما وارد ادرار شده و باعث یک فرایند فیلتراسیون می شود که منجر به دفع مایعات فراوان از بدن شما می گردد. سندرم هیپراسمولار دیابتی معمولاً در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 رخ می دهد اما ممکن است در افرادی که مبتلا به دیابت نیستند نیز بروز کند.
سندرم هیپراسمولار دیابتی درمان نشده می تواند منجر به دهیدراسیون کشنده گردد. اجرای مراقبت های پزشکی فوری ضروری است.

سندرم هیپراسمولار دیابتینشانه ها ی  سندرم هیپراسمولار چیست 
سندرم هیپراسمولار دیابتی ممکن است چند روز یا حتی چندین هفته طول بکشد. به علایم و نشانه های احتمالی این سندرم توجه کنید. علایم و نشانه ها شامل موارد زیر هستند:
• قند خون بالا
• تشنگی بیش از حد
• خشکی دهان
• تکرر ادرار
• پوست خشک و گرم بدون تعریق
• خواب آلودگی
• گیجی
• توهم
• کاهش بینایی
• ضعف در یک سمت بدن
• تشنج
• کما

علت
سندرم هیپراسمولار دیابتی می تواند به علل زیر رخ دهد:

• بیماری

• یک عفونت زمینه ای مانند پنومونی، عفونت دندانی یا عفونت مجاری ادراری

• دیابت درمان نشده

• برخی داروها مانند دیورتیک ها
در برخی موارد دیابتی که تشخیص داده نشده است می تواند باعث بروز سندرم هیپراسمولار دیابتی گردد.

عوامل خطر
برخی عوامل خطر ابتلای شما به سندرم هیپراسمولار دیابتی را افزایش می دهند از جمله:

• ابتلا به بیماری دیابت نوع دو: اگرچه بیماران دیابتی نوع یک نیز به سندرم هیپراسمولار دیابتی مبتلا می شوند اما این سندرم بیشتر در بیماران دیابتی نوع دو رخ می دهد. اگر مبتلا به دیابت نوع دو هستید و قند خون خود را پایش نمی کنید یا اینکه از از ابتلای خود به دیابت آگاهی نداشتید در معرض خطر سندرم هیپراسمولار دیابتی قرار دارید.

• قرار داشتن در سنین میان سالی یا سالمندی: اگر شما در این گروه های سنی قرار دارید، احتمال ابتلای شما به سندرم هیپراسمولار دیابتی افزایش می یابد.

• ابتلا به سایر بیماری های مزمن: اگر شما مبتلا به سایر بیماری های مزمن مانند نارسایی احتقانی قلب یا بیماری کلیوی هستید، خطر ابتلای شما به سندرم هیپراسمولار دیابتی افزایش می یابد.

• ابتلاء به عفونت: ابتلاء به یک بیماری مانند پنومونی یا یک بیماری ویروسی می تواند منجر به افزایش قندخون شما و خطر سندرم هیپراسمولار دیابتی گردد.

• مصرف برخی داروها: برخی داروها مانند کورتیکواستروئیدها (پردنیزون)، دیورتیک ها (هیدروکلروتیازید و کلرتالیدون) و داروی ضد صرع فنی توئین(دیلانتین) می توانند خطر ابتلای شما به سندرم هیپراسمولار دیابتی را افزایش دهند.

عوارض
سندرم هیپراسمولار دیابتی می تواند منجر به عوارض زیر گردد:

• تشنج

• سکته قلبی

• سکته مغزی

• کما
اگر برای سندرم هیپراسمولار دیابتی درمان فوری صورت نگیرد می تواند کشنده باشد.

آزمایش های تشخیصی
اگر شما علایم سندرم هیپراسمولار دیابتی را داشتید، تشخیص فوری ضروری است. تیم پزشکی اورژانس یک معاینه فیزیکی بر روی شما انجام می دهد و ممکن است از فردی که همراه شماست در خصوص سابقه پزشکی شما سؤال کند.
تست های آزمایشگاهی
شما ممکن است نیاز به انجام برخی تست های آزمایشگاهی از جمله موارد زیر داشته باشید:

• قند خون

• هموگلوبین گلیکوزیله (هموگلوبین A1C): یک تست آزمایشگاهی که مقدار متوسط قند خون شما را در 2 تا 3 ماه اخیر نشان می دهد.

• بررسی وجود یا عدم وجود کتون ها در ادرار: کتون ها زمانی تولید می شوند که در بدن به جای گلوکز، چربی به عنوان سوخت مورد استفاده قرار می گیرد .

• عملکرد کلیوی شما که با تست نیتروژن اوره ادرار(BUN) یا کراتینین خون ارزیابی می گردد.

• مقدار پتاسیم، فسفر و سدیم خون
اگر شما قند خون 600 میلی گرم در دسی لیتر یا 3/33 میلی مول در لیتر یا بالاتر داشته باشید تشخیص سندرم هیپراسمولار دیابتی برایتان صورت می گیرد.

درمان دارویی
درمان های اورژانسی می تواند در مدت چند ساعت منجر به بهبودی بیمار مبتلا به سندرم هیپراسمولار دیابتی گردند.
درمان های متداول شامل موارد زیر هستند:

• مایعات داخل وریدی

• انسولین به منظور کاهش سطح قند خون

• احتمالاً جایگزینی سدیم، پتاسیم و فسفر برای کمک به اصلاح عملکردهای سلولی
اگر شما عفونتی دارید یا مبتلا به بیماری زمینه ای دیگری مانند نارسایی احتقانی قلب یا بیماری کلیوی هستید، این بیماری ها نیز باید به خوبی درمان شوند.

پیشگیری
کنترل مناسب روز به روز دیابت شما می تواند به پیشگیری از سندرم هیپراسمولار دیابتی کمک کند. توصیه های زیر را به ذهن بسپارید:

• آگاهی از علایم قند خون بالا: از علایم هشدار دهنده قند خون بالا آگاه باشید. همچنین از موقعیت هایی که می تواند شما را در معرض خطر سندرم هیپراسمولار دیابتی قرار دهد مانند بیماری ها آگاهی داشته باشید.

• برنامه درمانی خود را پیگیری کنید: مصرف وعده ها و میان وعده های منظم می تواند به ثابت ماندن قند خون شما کمک کند.

• قند خون خود را به طور مرتب چک کنید: پایش قند خون می تواند شما را آگاه کند که قند خونتان در محدوده طبیعی قرار دارد یا خیر و به شما در موارد خطرناک هشدار می دهد، به ویژه اگر مبتلا به عفونت باشید. از پزشک خود در مورد نحوه اندازه گیری قند خون خود سؤال کنید.

• داروهای خود را دقیقاً مطابق نظر پزشکتان مصرف کنید: اگر شما افزایش قند خون های متعدد دارید به پزشک خود اطلاع دهید. ممکن است نیاز باشد که پزشکتان دوز یا زمان مصرف داروهای شما را تغییر دهد.

• ورزش منظم: فعالیت بدنی منظم می تواند مانع افزایش قند خونتان گردد. پیش از شروع هر نوع برنامه ورزشی، با پزشکتان مشورت کنید، اما برای اغلب بیماران، متخصصان 150 دقیقه فعالیت ورزشی متوسط در هفته، حدود 30 دقیقه در روز را توصیه می کنند.

• همسر، دوستان و همکاران خود را آگاه کنید: به همسر یا سایر نزدیکان خود آموزش دهید تا قادر به تشخیص علایم و نشانه های اولیه قند خون بالا باشند و در صورت بیهوش شدن شما با اورژانس تماس بگیرند.

• در مورد دریافت واکسن های خود اطمینان حاصل نمایید: مطمئن باشید که سالانه واکسن آنفلوانزا را دریافت می کنید و از پزشک خود سؤال کنید تا در صورت نیاز واکسن پنومونی را نیز دریافت کنید که از بدن شما در برابر برخی از اشکال پنومونی محافظت می کند.

ریفلاکس در نوزادان چیست

ریفلاکس در نوزادان چیست -ریفلاکس نوزادان (گاهی ریفلاکس اسید در نوزادان نیز نامیده می شود) بیماری است که در آن محتویات معده در زمان کوتاهی بعد از غذا خوردن، به دهان باز می گردد. اغلب اوقات ریفلاکس با افزایش سن بهبود می یابد و اگر بعد از 18 ماهگی هنوز ادامه داشته باشد، غیر طبیعی است.
در برخی موارد نادر، ریفلاکس می تواند نشانه ای از سایر بیماری های جدی باشد، مثل بیماری ریفلاکس معده به مری (GERD)، آلرژی یا انسداد.

ریفلاکس در نوزادان چیستنشانه های ریفلاکس در نوزادان

بازگشت محتویات معده به دهان و استفراغ از مهم ترین علائم ریفلاکس در نوزادان است. تا زمانی که کودک تان سالم بوده و به خوبی رشد می کند، ریفلاکس نگران کننده نیست.
در صورت بی قراری و نا آرامی شدید کودک، بعید به نظر می رسد محتویات معده آنقدر اسیدی باشد که مری یا گلو را تحریک کند( اتفاقی که در ریفلاکس اسید می افتد).

علت
ریفلاکس نوزادان به عوامل متعددی بستگی دارد که اغلب با یکدیگر در ارتباط هستند.
در نوزادان، حلقه ی عضلانی بین مری و معده – اسفنگتر پایین مری (LES)- کاملاً بالغ نشده و به محتویات معده اجازه ی بازگشت به مری را می دهد. در نهایت، LES تنها زمانی که نوزاد چیزی می خورد باز می شود و در بقیه مواقع محکم بسته خواهد ماند و محتویات معده را در جایی که تعلق دارند نگاه می دارد.
بچه ها اغلب اوقات در حالت خوابیده هستند که این شرایط احتمال ریفلاکس را بیشتر می کند. علاوه بر این، رژیم غذایی آن ها کاملاً مایع است که این نیز تشدید کننده ریفلاکس خواهد بود. بعضی وقت ها حباب های هوا در معده مایعات را به سمت عقب باز می گردانند. در موارد دیگر، ممکن است کودک تان به سادگی مقدار زیادی و به سرعت مایعات بنوشد.
اگرچه ریفلاکس در نوزادان اغلب بعد از تغذیه آن ها رخ می دهد، اما در هر زمانی بعد از گریه یا سرفه کودک نیز احتمال وقوع آن وجود دارد.
در برخی موارد نادر، علائم ریفلاکس نوزادان دلایل دیگری دارد. در این میان به موارد زیر می توان اشاره کرد:
– التهاب معده و روده آلرژیک، عدم تحمل یک ماده ی غذایی است که معمولاً پروتئین شیر گاو می باشد.
– بیماری ریفلاکس معده به مری (GERD)، شرایط حادّی است که در آن ریفلاکس به حدی اسیدی بوده که می تواند جدار مری را تحریک و تخریب نماید.
– ائوزینوفیلیک ازوفاژیت، وضعیتی است که در آن یک نوع خاص از سلول های سفید خون (ائوزینوفیل) ساخته شده و جدار مری را زخم می کند.
– انسداد، بسته شدن و باریک شدن مری یا اسفنگتر بین معده و روده باریک (تنگی پیلور).

عوارض
– بیشتر موارد ریفلاکس نوزادان بدون ایجاد مشکل خاصی خود به خود بهبود می یابد.
– اگر بیماری یک ریفلاکس معمولی نبوده، بلکه پزشک به GERD یا بیماری دیگری مشکوک باشد، کودک رشد ضعیف یا مشکلات تنفسی خواهد داشت. برخی از تحقیقات حاکی از این هستند که استفراغ مکرر نوزاد می تواند منجر به ریفلاکس معده به مری بعد از دوران کودکی شود.

آزمایش های تشخیصی
تشخیص ریفلاکس نوزاد معمولاً بر پایه ی علائم و معاینه ی بالینی کودک استوار است. اگر نوزاد سالم بوده و رشد طبیعی نیز داشته باشد، اغلب اوقات به آزمایشات بیشتری نیاز ندارد.
اگر پزشک به بیماری های جدی تری مشکوک شود، آزمایش های تشخیصی زیر پیشنهاد خواهد شد:
– سونوگرافی. این روش به منظور یافتن انسداد در مجرای بین معده و روده کوچک انجام می کیرد (انسداد پیلوریک).
– تست های آزمایشگاهی. آزمایش های خون و ادرار مختلفی برای تشخیص دلایل احتمالی استفراغ های اخیر و عدم وزن گیری می تواند کمک کننده باشد.
– غربالگری pH مری. برای تعیین تحریک پذیری، اختلالات خواب یا سایر علائم همراه با ریفلاکس اسیدی، اندازه گیری اسیدیته مری نوزاد مفید است. پزشک یک لوله باریک از طریق بینی یا دهان وارد مری کودک خواهد کرد. لوله مجهز به دستگاهی بوده که اسیدیته را اندازه گیری می کند. ممکن است حین این غربالگری نیاز باشد تا فرزندتان در بیمارستان بستری شود.
– عکس برداری از اجزای دستگاه گوارش فوقانی. اگر پزشک احتمال دهد که انسدادی در دستگاه گوارش فوقانی وجود دارد، عکس برداری از اجزای دستگاه گوارش فوقانی را تجویز می نماید. قبل از عکس برداری با اشعه X، به نوزاد مایع گچی سفید رنگی (باریوم) داده می شود. باریوم معده را می پوشاند، که باعث می شود هرگونه اختلالی با وضوح بیشتر نمایان شود.
– آندوسکوپی فوقانی. پزشک ممکن است از این روش برای شناسایی یا رد مشکلات مری، مثل تنگی یا التهاب استفاده نماید. وی یک لوله مخصوص مجهز به لنز دوربین و نور را از طریق دهان کودک به مری، معده و اولین قسمت روده کوچک وارد می نماید. به منظور تجزیه و تحلیل، از هر بافت مشکوکی نمونه برداری خواهند کرد. برای نوزادان و کودکان، آندوسکوپی معمولاً تحت بیهوشی عمومی انجام می شود.

درمان دارویی
بیشتر موارد ریفلاکس نوزادان با تغییرات ساده ای در تکنیک های غذا دادن، خود به خود بهبود می یابد مثل:
– کم کردن حجم غذا و افزایش تعداد وعده های غذایی
– مکس در غذا دادن به منظور آروغ زدن کودک
– در حین غذا دادن و بعد از آن کودک را در حالت عمودی قرار دهید
درصورتیکه نوزاد از شیر مادر تغذیه می کند، برای تعیین حساسیت وی به پروتئین شیر گاو، ممکن است پزشک توصیه کند که محصولات لبنی یا گوشت گاو را از رژیم خود حذف نمایید.
اگر کودک از شیر خشک استفاده می کند، گاهی عوض کردن نوع آن می تواند کمک کننده باشد.
– داروها. داروهای ضد اسید در مورد ریفلاکس بدون عارضه نوزاد توصیه نمی شود. استفاده کوتاه مدت از مهار کننده های H-2 مثل رانیتیدین، یا مهار کننده های پمپ پروتون مانند امپرازول یا لانزوپرازول، ممکن است منجر به وخیم تر شدن وضعیت کودکانی شود که وزن گیری ضعیفی دارند، غذا نمی خورند، علائم التهاب مری دارند یا مبتلا به آسم و ریفلاکس مزمن می باشند.
مهم است بدانید که مصرف این داروها توسط کودکان سالم می تواند خطر ابتلا به برخی از عفونت های روده و تنفسی را افزایش دهد. همچنین، مصرف طولانی مدت مهار کننده های پمپ پروتون منجر به اختلال جذب کلسیم و آهن در نوزادان می شود.
– جراحی. در موارد نادر، عضله ای که با ریلکس شدن اجازه ورود غذا از مری به معده را می دهد(اسفنگتر تحتانی مری)، نیاز به عمل جراحی جهت تنگ تر شدن به منظور جلوگیری از بازگشت اسید به مری را دارد. نوزادانی تحت این عمل جراحی قرار می گیرند که ریفلاکس شدید داشته و به تبع آن مشکلات تنفسی و عدم رشد دارند.

تغییر شیوه زندگی
برای به حداقل رساندن ریفلاکس، نکات زیر را در نظر بگیرید:
– کودک را صاف (به حالت عمودی) نگاه دارید. در این وضعیت به کودک غذا دهید و در صورت امکان بعد از آن هم به مدت 30 دقیقه همین وضعیت را حفظ نمایید. گرانش زمین کمک می کند تا محتویات معده در جایی که تعلق دارند، باقی بمانند. مراقب باشید هنگامی غذای کودک در حال هضم و جذب است او را زیاد تکان ندهید.
– غذا را در حجم های کم و در وعده های متعدد بدهید. اگر از شیر خشک استفاده می کند، کمتر از حد معمول و اگر از شیر مادر تغذیه می کند زمان دفعات شیردهی را کوتاه تر نمایید.
– برای آروغ زدن فرزندتان زمان بگذارید. آروغ های متعدد حین و بعد از غذا خوردن مانع تجمع هوا در معده نوزاد می شود. برای این کار، کودک را صاف بنشانید، و سر او را با دست بگیرید. کودک را برای آروغ زدن روی شانه ی خود نگذارید، زیرا در این شرایط به شکم اش فشار وارد می شود.
– بچه را به پشت بخوابانید. اکثر نوزادان باید در این وضعیت بخوابند حتی آن هایی که ریفلاکس دارند.
غلیظ کردن شیر خشک یا غنی کردن شیر مادر با غلاتی مثل برنج، از درمان های قدیمی برای ریفلاکس نوزادان هستند که امروزه توصیه نمی شوند.
اگر شیر خشک نوزاد را غلیظ کنید، ممکن است که کمتر استفراغ نماید- اما برخی از مطالعات نشان داده اند که تغییری حاصل نمی شود. با غلیظ کردن غذای کودک کالری اضافی غیر ضروری به رژیم او اضافه می کنیم، که ممکن است منجر به خفگی یا دیگر مشکلات حین غذا خوردن شود.
غنی کردن شیر مادر با غلات معمولاً موثر نمی باشد زیرا آنزیم های موجود در شیر مادر باعث تجزیه نشاسته آن می شود- که به سرعت شیر را رقیق می کند.
به یاد داشته باشید، ریفلاکس نوزادان معمولاً نگران کننده نیست. فقط سعی کنید آرامش خود را حفظ کرده و به کودک رسیدگی نمایید.