پزشک تو – سایت پزشکی

مقاله درباره پرخوری افراطی –

اختلال پر‌خوری افراطی یک اختلال جدی مربوط به غذا خوردن است، که در آن شما، خیلی از اوقات به طور غیرعادی و فوق‌العاده،  مقدار زیادی مواد غذایی، مصرف می‌کنید. تقریباً برای هر فردی پیش می‌آید که در بعضی مواقع، مثلاً در روزهای تعطیل، در خوردن زیاده‌روی کند، اما در مورد بعضی از افراد، افراط در غذا خوردن، مصادف است با اختلال پرخوری افراطی، که تبدیل به امری عادی و همیشگی برای فرد می‌شود، که معمولًا نیز در خفا انجام می‌گردد.
وقتی شما مبتلا به این اختلال هستید، ممکن است عمیقاً از این پرخوری و با حرص و ولع غذا خوردن، احساس خجالتی و شرمساری نموده و به خود قول دهید که آن را متوقف کنید. اما چنان احساس اجبار می‌کنید که نمی‌توانید در مقابل میل و انگیزه خود مقاومت کنید و  همچنان به خوردن با حرص و ولع ادامه می‌دهید. در صورت ابتلاء به این عارضه، درمان می‌تواند کمک‌کننده باشد.

نشانه ها پرخوری افراطی

در صورت ابتلاء به اختلال پرخوری افراطی، ممکن است هیچ علامت و نشانه جسمانی و فیزیکی مشخص و آشکاری نداشته باشید. این امکان وجود دارد که چاق بوده یا دچار اضافه وزن باشید، و یا اینکه ممکن است وزن طبیعی و نرمال داشته باشید. هرچند ممکن است تعداد زیادی علائم و نشانه‌‍‌های رفتاری و احساسی شامل موارد زیر داشته باشید:
• به طور غیرعادی مقدار زیادی مواد غذایی مصرف می‌کنید.
• حتی وقتی که سیر هستید و یا احساس گرسنگی نمی‌کنید، به غذا خوردن ادامه می‌دهید.
• در طول دوره‌های پرخوری، تند و به‌سرعت غذا می‌خورید.
• غذا خوردن را تا جایی ادامه می‌دهیدکه به طور ناخوشایندی احساس سیری و پری می‌کنید.
• بیشتر اوقات  به صورت انفرادی و تنها غذا می‌خورید.
• این احساس را دارید که رفتارهای تغذیه‌ای شما، خارج از کنترلتان است.
• احساس افسردگی، تنفر، خجالت و شرمساری، گناه، یا ناراحتی و آشفتگی در مورد غذا خوردن خود دارید.
• تجربه افسردگی، نگرانی و اضطراب دارید.
• احساس تنهایی کردن، و مشکل در بیان احساسات خود با دیگران دارید.
• رژیم‌‎های غذایی مکرر را تجربه کرده‌اید، که شاید اصلاً با کاهش وزن نیز همراه نبوده باشد.
• لاغر و چاق شدن‌های مکرر برای شما رخ داده ، که پدیده یویو نیز نامیده می‌شود.
بعد از یک دوره پرخوری، این امکان وجود دارد که شما سعی بر گرفتن رژیم غذایی و یا خوردن وعد‌های غذایی به‌طور طبیعی داشته باشید، اما همین محدودیت در غذاخوردن، ممکن است درحقیقت منجر به غذاخوردن بیشتر و حرص و ولع بیشتر گردد، که درنهایت موجب ایجاد یک سیکل و چرخه معیوب می‌شود.

علت
علل و عوامل بروز اختلال پر‌خوری افراطی، ناشناخته است. اما سابقه خانوادگی، عوامل بیولوژیکی، رژیم‌های غذایی طولانی‌مدت و مسایل روانی و روانشناختی احتمال خطر ابتلاء را افزایش می‌دهند.

عوامل خطر
عواملی که احتمال خطر ابتلاء به اختلال پرخوری افراطی را افزایش می‌دهد شامل موارد زیر است:
• سابقه خانوادگی و عوامل بیولوژیکی: اگر والدین یا خواهر و برادر شما مبتلا به اختلالات مربوط به غذاخوردن هستند یا بوده‌اند، احتمال بیشتری جهت ابتلاء به این اختلالات تغذیه‌ای برای شما وجود دارد. بعضی از افراد مبتلا به اختلال پر‌خوری افراطی، ژن‌هایی را که آنها را جهت ابتلاء به این اختلال مستعدتر می‌سازد، به ارث می‌برند و یا ممکن است مواد شیمیایی موجود در مغز آنها تغییراتی کرده باشد.
• مسایل روانشناختی:  بیشتر افراد مبتلا به اختلال پر‌خوری افراطی، دچار اضافه وزن هستند، و به شدت مراقب وضعیت ظاهری خود هستند، و درمورد آن احساس بدی دارند. وقتی شما مبتلا به اختلال پر‌خوری افراطی هستید، ممکن است که بدون اراده عمل کنید و حس کنید که نمی‌توانید رفتار خود را تحت کنترل داشته باشید. این امکان هست که سابقه افسردگی،  مصرف مواد مخدر و یا سوءاستفاده از مواد را  داشته باشید، و یا اینکه در فائق آمدن بر استرس، نگرانی، خشم، ناراحتی، و خستگی، مشکل داشته باشید.
• رژیم گرفتن: بسیاری از افراد مبتلا به اختلال پر‌خوری افراطی، سابقه گرفتن انواع رژیم‌ها را دارند. سابقه رژیم گرفتن خیلی از آنها به زمان خیلی قبل، مثلاً به دوران کودکی بازمی‌گردد. این امکان وجود دارد که رژیم گرفتن میل و انگیزه خوردن با حرص و ولع زیاد و زیاده‌خوری را شعله‌ور نماید، به‌خصوص اگر اعتماد به‌نفس پایینی داشته باشید و یا نشانه‌های افسردگی در شما دیده شود.
• سن: گرچه افراد در هر سنی، می‌توانند به این اختلال دچار شوند، اما اغلب این اختلال در اواخر سن نوجوانی و یا نزدیک 20 سالگی شروع می‌شود.

عوارض
این امکان وجود دارد مشکلات جسمانی و روانی در ارتباط با اختلال پر‌خوری افراطی در شما ایجاد شود. بعضی از این عوارض ناشی از اضافه وزنی است که به علت خوردن بیش از حد و مکرر می‌باشد. سایر عوارض هم ممکن است به علت عادات ناسالم پدیده یویو، اینکه در زمانی مقدار زیادی غذا خورده شود و به دنبال آن، رژیم‌های سخت و شدید گرفته شود، رخ دهد. علاوه بر این، مواد غذایی مصرف شده در طول مدتی که زیاده‌خوری و پرخوری افراطی رخ می‌دهد، اغلب غنی از چربی است و از لحاظ محتوای پروتئینی و سایر مواد مغذی، پایین است که می‌تواند منجر به بروز مشکلات مربوط به سلامتی شود.
عوارضی که ممکن است در ارتباط با اختلال پر‌خوری افراطی به وجود آید و یا با آن در ارتباط باشد، شامل موارد زیر است:
• افسردگی
• افکار وابسته به خودکشی
• بی‌خوابی
• چاقی
• فشارخون بالا
• دیابت نوع 2
• کلسترول بالا
• بیماری کیسه صفرا و سایر مشکلات گوارشی
• بیماری قلبی
• بعضی از انواع سرطان
• درد مفاصل
• درد ماهیچه
• سردرد
• مشکلات وابسته به عادات ماهانه

آمادگی برای ویزیت پزشک
درمان جهت  اختلال پر‌خوری افراطی،  نیاز به  یک گروه درمانی شامل اعضاء گروه پزشکی، اعضاء گروه سلامت روان، و رژیم‌شناسان دارد، که همگی در زمینه اختلالات مرتبط با غذا خوردن صاحب تجربه هستند.
در اینجا، اطلاعاتی برای کمک به شما جهت آماده شدن برای دیدار با این گروه و اینکه چه انتظاراتی از پزشک و سایر اعضاء گروه سلامت باید داشته باشید، آمده است.
‌  اقداماتی که می‌توانید انجام دهید:
• هرگونه علامت و نشانه‌ای که در حال تجربه نمودن آن هستید را یادداشت کنید،  حتی شامل هر گونه علامتی که ممکن است با دلیلی که شما ترتیب قرار ملاقات را داده‌اید، بی‌ارتباط به نظر آید.
• اطلاعات شخصی کلیدی و اصلی خود را یادداشت کنید، شامل هرگونه استرس و یا فشار روانی بزرگی که پشت  سرگذاشته و تحمل کرده‌اید، و یا تغییرات اخیری که در زندگی شما رخ داده است.
•  فهرستی از تمام داروهای مصرفی خود را تهیه کنید، شامل گیاهان دارویی، ویتامین‌ها و مکمل‌هایی که مصرف می‌کنید.
• در صورت امکان، از یکی از اعضاء خانواده خود و یا یک دوست بخواهید که همراه شما باشد، برای کمک به شما جهت به خاطر سپردن نکات کلیدی و اصلی و اینکه تصویر کاملتری از موقعیت و زندگی خانوادگی شما ارائه دهد.

سوالاتی را که می‌خواهید از پزشکتان بپرسید، یادداشت نمایید، شامل موارد زیر:
• چه نوع آزمایشاتی باید انجام دهم؟ آیا برای انجام این آزمایشات نیاز به اقدامات مقدماتی مخصوصی است؟
• آیا این عارضه و وضعیتی که به آن دچار شده‌ام، موقتی و کوتاه مدت است یا طولانی‌مدت؟
• چه نوع درمان‌هایی قابل‌استفاده و در دسترس است، و شما کدامیک را پیشنهاد می‌کنید؟
• اگر دارودرمانی جزئی از پروسه درمانی است، آیا برای داروهایی که تجویز نموده‌اید، جایگزین‌های ژنریکی وجود دارد؟
• آیا جزوات آموزشی و یا سایر محصولات انتشاراتی جهت مطالعه من موجود می‌باشد؟ چه وب‌سایت‌هایی را جهت بازدید، پیشنهاد می‌نمایید؟
در صورت ایجاد هرگونه سوال در طول مدت دیدارتان با پزشک، در پرسیدن آن درنگ نکنید.
آنچه باید از پزشک انتظار داشت:
پزشک و یا سایر اعضاء گروه سلامت، احتمالا ً تعدادی سوال شامل موارد زیر از شما خواهند پرسید:
• آیا در مورد وزن و ظاهر خود احساس نگرانی می‌کنید؟
• آیا تا به حال سعی در کاهش وزن داشته‌اید؟ اگر جواب مثبت است، چگونه و با چه روش‌هایی؟
• آیا اغلب در مورد غذا فکر می‌کنید؟
• آیا حتی وقتی که سیر هستید و یا احساس گرسنگی نمی‌کنید، به غذا خوردن ادامه می‌دهید؟
• آیا به طور غیرمعمول مقدار زیادی غذا مصرف می‌کنید تا اینکه به طور ناخوشایندی احساس سیری بکنید؟
• آیا پیش آمده که در خفا و به‌طور پنهانی غذا بخورید؟
• آیا فکر می‌کنید غذا خوردن شما خارج از کنترلتان است؟
• آیا احساس افسردگی، تنفر، خجالت و شرمندگی، یا گناه  در مورد غذا خوردن خود دارید؟
• آیا ورزش می‌کنید؟ اغلب چند وقت یکبار ورزش می‌کنید؟

چه زمانی به پزشک مراجعه کنیم؟
اگر متوجه هرگونه علامت یا نشانه اختلال پرخوری افراطی در خود شدید، هرچه ‌سریعتر به دنبال راه‌ چاره و کمک پزشکی باشید. معمولاً این اختلال به خودی خود بهتر نمی‌شود و در صورتیکه درمان نگردد، این امکان هست که روز به‌ روز بدتر نیز شود. با پزشک و یا روانپزشک، در مورد نشانه‌های پرخوری و احساسات خود، صحبت کنید.
اگر نسبت به درمان تمایلی ندارید، با فردی که مورد اطمینان شماست، در مورد آنچه که برسرتان آمده، و مشکل خود صحبت کنید. یک دوست، یا فردی که  مورد علاقه شماست، معلم و یا یک راهنمای مذهبی، میتواند به شما کمک نماید تا اولین قدم‌ها را جهت درمان موفقیت‌آمیز این اختلال بردارید.
فردی که مبتلا به اختلال پر‌خوری افراطی است، می‌تواند آنچنان در پنهان کردن رفتار خود مهارت پیدا کند، که امر شناسایی مشکل خود از جانب دیگران را برای آنها دشوار ‌سازد. اگر شما به فردی علاقه دارید که فکر می‌کنید علائم و نشانه‌های اختلال پرخوری افراطی را از خود نشان می‌دهد، یک بحث و گفتگوی صریح، صمیمانه و صادقانه  در مورد نگرانی‌های خود داشته باشید. شما می‌توانید دلگرمی و حمایت خود را ارائه دهید و به فرد مورد علاقه خود کمک نمایید تا یک پزشک واجدشرایط و یا روانپزشک پیدا کند و ترتیب قرار ملاقاتی را با او بدهد. می‌توانید حتی پیشنهاد همراهی با او را هم بدهید.

آزمایش های تشخیصی
اختلال پر‌خوری افراطی، مشابه دیگر اختلال مربوط به غذا خوردن، بولیمیا می‌باشد. هرچند افراد مبتلا به اختلال پر‌خوری افراطی، با استفراغ از روی عمد و یا انجام عمل تنقیه، خود را از شر کالری‌های اضافی دریافتی خلاص نمی‌کنند. به همین دلیل است که بیشتر افراد مبتلا به اختلال پر‌خوری افراطی، اغلب دچار اضافه وزن هستند.
برای تشخیص مورد  اختلال مربوط به غذا خوردن، ممکن است پزشک شما موارد زیر را توصیه نماید:

• انجام معاینه بدنی

• انجام آزمایشات خون و ادرار

• ارزیابی روانشناختی، شامل بحث و گفتگو در مورد عادات تغذیه‌ای شما
ممکن است پزشک از شما بخواهد که برای بررسی پی‌آمدهای احتمالی مربوط به سلامتی این اختلال، مثل مشکلات قلبی یا بیماری کیسه صفرا، آزمایشات دیگری را نیز انجام دهید.

معیارهای تشخیص:
پزشک شما تصمیم خواهد گرفت که آیا شما مبتلا به اختلال غذا خوردن هستید یا خیر. برای اینکه اختلال پرخوری در شما تشخیص داده شود، شرایط شما باید با یکسری معیارهایی که در دستورالعمل تشخیصی  و آماری اختلالات روانی(DSM) نوشته شده است، و توسط انجمن روانپزشکی امریکا انتشار یافته، مطابقت داشته باشد.

• دوره‌های عودکننده و برگشت‌کننده پرخوری، شامل خوردن غیرعادی مقدار زیادی مواد غذایی و احساس عدم کنترل برروی غذاخوردن خود.

• پرخوری افراطی و هله‌هوله خوری که حداقل با سه مورد از موارد زیر در ارتباط است: با سرعت غذا خوردن؛ غذاخوردن تا جایی‌که احساس ناخوشایندی از سیری و پربودن به شما دست دهد؛ خوردن مقادیر زیادی از مواد غذایی وقتی گرسنه نیستید؛ تنها غذا خوردن بدون خجالت از دیگران؛ یا احساس تنفر، افسردگی و یا گناه داشتن بعد از غذا خوردن.

• نگرانی در مورد پرخوری خود و اهمیت به این موضوع

• پرخوری افراطی، حداقل دو بار در هفته حداقل به مدت شش ماه

•  پرخوری افراطی که با پاکسازی، مثل استفراغ از روی عمد همراه نیست.

درمان دارویی
اهداف درمانی اختلال پرخوری افراطی، کاهش پرخوری بیش از حد و هله‌هوله خوری جهت بهبود خلق وخو از لحاظ احساسی و در صورت نیاز، کاهش وزن می‌باشد. از آنجائیکه پرخوری افراطی، با خجالت و شرمندگی، تصویر ذهنی پایین، احساس تنفر از خود، و سایر احساسات منفیِ، کاملا گره خورده است،هدف درمان باید، این موارد به‌علاوه سایر مسایل روحی و روانی باشد. با کمک گرفتن جهت درمان اختلال پرخوری افراطی، شما یاد می‌گیرید که چگونه وزن کم کنید و از این بیماری دور شوید.
در اینجا، چهار روش اصلی درمان جهت اختلال پرخوری افراطی وجود دارد:
روان‌درمانی:
روان‌درمانی، چه به صورت جلسات فردی و چه به صورت جلسات گروهی، می‌تواند به شما کمک کند تا یاد بگیرید که چگونه عادات ناسالم خود را با عادات سالم عوض کنید، و دوره‌های پرخوری افراطی را کاهش دهید. مثال‌هایی از روان‌درمانی شامل موارد زیر است:
• درمان رفتاری شناختی(CBT) : ممکن است به شما کمک کند تا بتوانید بهتر از عهده مسائلی که می‌تواند دوره‌های پرخوری افراطی را در شما شعله‌‌ور کند، برآیید، مسائلی مانند احساس منفی در مورد بدن خود و یا حالت افسردگی. همچنین می‌تواند حس بهتری جهت کنترل و نظارت  بر رفتار خود و الگوهای تغذیه‌ای، به شما بدهد. اگر شما دچار اضافه وزن باشید، این امکان وجود دارد که به مشاوره جهت کاهش وزن علاوه بر  CBT نیاز داشته باشید.
• روان‌درمانی میان‌فردی: روان‌درمانی میان فردی بر روابط رایج و شایع با سایر افراد، متمرکز است. هدف، بهبود مهارت‌های میان‌فردی شما است، اینکه چگونه با سایرین، شامل اعضاءخانواده،دوستان و همکاران خود ارتباط برقرار کنید. ممکن است این روش به کاهش اختلال پرخوری افراطی که به واسطه ارتباطات ضعیف و مهارت‌های ارتباطی ناسالم، به‌وجود می‌آید، کمک کند.
• درمان رفتار منطقی: این شکل از درمان می‌تواند به شما کمک کند تا مهارت‌های رفتاری لازم جهت کمک به تحمل فشارهای روانی(استرس‌ها)، تنظیم و تعدیل احساسات خود و بهبود ارتباطتان با سایرین، را فرا بگیرید، که تمامی این موارد می‌توانند میل به پرخوری افراطی را در شما کاهش دهند.

داروها:
هیچ داروی به‌خصوصی جهت درمان اختلال پرخوری افراطی، ساخته نشده است. اما این امکان وجود دارد که  استفاده از بعضی ازانواع داروها، به خصوص وقتی که با روان‌‌درمانی همراه ‌باشند، به کاهش علائم و نشانه‌های این اختلال کمک نماید. نمونه‌هایی از آن شامل موارد زیر است:
• ضدافسردگی‌ها: داروهای ضدافسردگی، از جمله بازدارنده‌های انتخابی سروتونین(SSRIs)، و ضدافسردگی‌های سه‌حلقه‌ای(TCAs)، می‌توانند مفید و سودمند باشند. این که چگونه این داروها می‌توانند پرخوری افراطی و هله‌هوله‌خوری را کاهش دهند، مشخص نیست، اما نقش آنها ممکن است در ارتباط با تاثیری باشد که بر روی مواد شیمیایی مغزی، که در ارتباط با خلق و خو است، می‌گذارند.
• داروهای ضدتشنج(توپاماکس): توپیرامات‌ها معمولاً برای کنترل بیماری صرع به کار می‌روند، اما دریافته‌اند که جهت کاهش دوره‌های پرخوری در اختلال پرخوری افراطی نیز می‌توانند موثر باشند. هرچند به‌طور بالقوه، می‌توانند موجب بروز عوارض جانبی جدی گردند، بنابراین در مورد خطرات احتمالی مصرف آن‌ها، با پزشک خود صحبت نمایید.

تغییر شیوه زندگی
برنامه‌های رفتاری کاهش وزن:
بسیاری از افراد مبتلا به اختلال پرخوری افراطی، سابقه طولانی‌ مدتی در گرفتن رژیم‌های غذایی و کوشش‌های شکست‌خورده‌ای در زمینه کاهش وزن خود داشته‌اند. هرچند برنامه‌های کاهش وزن تا زمانیکه اختلال پرخوری افراطی درمان نشده باشد، توصیه نمی‌گردد، چراکه این امکان وجود دارد که  رژیم‌هایی با کالری بسیار پایین، موجب تحریک و به‌وجود آمدن بیشتر دوره‌های پرخوری در فرد گردد.
برنامه‌های کاهش وزن در زمان و موقعیت مناسب، عموماً تحت نظارت کامل پزشکی، جهت اطمینان یافتن از اینکه تمامی نیازهای تغذیه‌ای شما، برآورده می‌گردد، انجام می‌گیرد. هنگامیکه تحت درمان رفتاری شناختی هستید، برنامه‌های کاهش وزنی که عوامل تحریک کننده پرخوری افراطی را در شما مورد هدف قرار می‌دهد، خصوصا می‌تواند مفید و سودمند باشد.
روش‌ها و استراتژی‌های کمک به خود(SELF-HELP):
بعضی از افراد مبتلا به اختلال پرخوری افراطی، استفاده از کتاب‌ها، فیلم‌ها، برنامه‌های اینترنتی، و یا گروه‌های حمایتی را جهت کمک به خود موثر می‌بینند. برخی از برنامه‌های مربوط به اختلالات وابسته به غذا خوردن، کتاب‌های راهنمایی را جهت کمک فرد به خود، پیشنهاد می‌نمایند، که شما می‌توانید یا به شخصه از آنها استفاده کنید و یا با راهنمایی کارشناسان خبره سلامت روان، از آنها بهره ببرید. هرچند، شما همچنان به درمان حرفه‌ای و تخصصی، با استفاده از روش روان‌درمانی و یا مصرف دارو، احتیاج دارید.

شیوه زندگی و درمان‌های خانگی:
مشخصاً، درمان اختلال پرخوری افراطی، توسط خود شما موثر نیست. اما شما در کنار کمک حرفه‌ای و تخصصی، می‌توانید این اقدامات خود مراقبتی را جهت تقویت و تحکیم برنامه درمانی خود به کار ببرید:

• به درمان خود پایبند باشید. از جلسات درمانی خود فرار نکنید. اگر یک برنامه غذایی دارید، به بهترین نحو ممکن به آن پایبند بوده، و نگذارید عقب‌نشینی از آن، تلاش‌های همه‌جانبه شما را از بین ببرد.

• از گرفتن رژیم اجتناب کنید. گرفتن رژیم غذایی می‌تواند موجب تحریک و به‌وجودآمدن بیشتر دوره‌های پرخوری و ایجاد یک سیکل معیوب گردد که شکستن آن سخت و دشوار است. با پزشک خود درمورد روش‌های مدیریت مناسب وزن برای خود صحبت کنید. رژیم نگیرید، مگر اینکه  برای درمان اختلال تغذیه‌ای شما و تحت نظارت پزشکتان توصیه شده باشد.

• صبحانه بخورید. بسیاری از افراد مبتلا به اختلال پرخوری افراطی، از وعده صبحانه فرار می‌کنند . اما اگر شما وعده صبحانه را مصرف کنید، این احتمال وجود دارد که به خوردن مواد غذایی حاوی کالری بیشتر در سایر وعده‌های غذایی در طول روز، کمتر تمایل داشته باشید.

• مواد غذایی را ذخیره و انبار نکنید.  در خانه خود مواد غذایی کمتری نسبت به آنچه که معمولاً انجام می‌دهید، نگهداری ‌کنید. ممکن است این امر موجب گردد تا مجبور باشید برای تهیه مواد غذایی، بیشتر به سوپرهای مواد غذایی بروید، اما در عین حال شما را از وسوسه دسترسی به مواد غذایی و پرخوری به دنبال آن، دور نگاه می‌دارد.

• مواد مغذی مناسب را انتخاب کرده، دریافت نمایید. اینکه شما در اختلال پرخوری افراطی، مواد غذایی زیادی مصرف می‌کنید، بدین معنی نیست که شما  از انواع مواد غذایی که مواد مغذی ضروری بدن شما را تامین می‌نماید، استفاده می‌کنید. با پزشک خود در مورد استفاده از انواع مکمل‌های ویتامینی و املاح، صحبت نمایید.

• ارتباط خود با دیگران را حفظ نمایید. خود را از توجه و حمایت افراد خانواده و دوستانی که می‌خواهند شما را سلامت و سرحال ببینند، جدا نکنید. بدانید که آنها از صمیم قلب بهترین‌ها را برای شما می‌خواهند.

• فعال باشید. از اعضاء تیم سلامتی خود بپرسید که چه نوع فعالیت بدنی مناسب شما است، خصوصاً اگر دچار مشکلات قلبی ناشی از اضافه وزن هستید.
زندگی کردن با اختلالی که مرتبط با غذا خوردن است، بسیار سخت و دشوار می‌باشد، چراکه شما باید به‌طور روزانه با غذای خود درگیر باشید و به‌آن رسیدگی نمایید. در اینجا نکاتی برای کمک به شما جهت غلبه بر این اختلال بیان می‌شود:

• بر خود آسان بگیرید. خود را مورد انتقاد و نکوهش قرار ندهید، در خود عیبجویی نکنید.

• موقعیت‌هایی را که ممکن است برانگیزاننده رفتارهای مخرب پرخوری افراطی باشد را شناسایی کنید، در این صورت می‌توانید یک برنامه عملی جهت مقابله با آنها را ترتیب دهید.

• به دنبال مدل‌ها و الگوهایی با نقش مثبت و سازنده باشید، که می‌توانند در بالا بردن اعتماد به نفستان کمک کنند، حتی اگر پیدا کردن آنها آسان نباشد. به خود یادآوری کنید که مدل‌های بسیار لاغر و یا هنرپیشه‌هایی که عکسشان روی جلد مجلات زنان می‌باشد،  به طور واقع‌بینانه، اغلب بدن‌های سالمی ندارند.

• سعی کنید تا یک فرد قابل اطمینان پیدا کنید، فردی که بتوانید با او در مورد آنچه که پیش آمده، صحبت نمایید. با  کمک  هم، این احتمال وجود دارد که شما بتوانید موارد مربوط به گزینه‌های درمانی را نیز مطرح نمایید.

• سعی کنید تا فردی را به عنوان شریک خود، در جدال با اختلال پرخوری پیدا کنید، فردی که می‌توانید به عنوان تکیه‌گاه و جهت کسب حمایت و پشتیبانی با او تماس بگیرید به جای آنکه به پرخوری افراطی مشغول شوید.

• راه‌های سالمی را در زندگی خود برای زیستن و تغذیه پیدا کنید، حتی با انجام کارهایی که تنها برای سرگرمی و یا تمدد اعصابتان به کار می‌رود، مثل یوگا، مدی‌تیشن و یا یک پیاده‌روی ساده.
• در مورد احساسات و رفتارهای خود گزارش روزانه‌ای تهیه نموده و آن را یادداشت نمایید، این‌گونه می‌توانید از احساسات و عملکرد خود، بیشترآگاهی یابید و اینکه آنها چگونه با یکدیگر در ارتباط می‌باشند.

نکات تغذیه ای
خطرات احتمالی استفاده از گیاهان دارویی و مکمل‌های تغذیه‌ای:
این امکان وجود دارد که مکمل‌های تغذیه‌ای و محصولات گیاهی، که جهت کاهش اشتها و یا کمک به کاهش وزن، تولید شده‌اند، توسط افراد مبتلا به اختلالات مربوط به غذا خوردن، به خوبی استعمال نشده و به اصطلاح سوءمصرف شوند. مکمل‌های کاهش وزن و یا گیاهان دارویی، دارای عوارض جانبی هستند که به طور خطرناکی با سایر داروها تداخل می‌کنند. اگر شما از مکمل‌های تغذیه‌ای و یا گیاهان دارویی استفاده می‌کنید، با پزشک خود در مورد خطرات احتمالی بالقوه مصرف آنها صحبت کنید.

نکات اساسی درمان
پاره‌ای از درمان‌های جایگزین و تکمیلی، مانند موارد زیر، ممکن است در دستیابی به اهدافی که توسط اعضاء گروه مراقبین سلامتی شما در نظر گرفته شده، مفید و سودمند باشد:
• ماساژ و لمس‌درمانی،  ممکن است در کاهش اضطراب و نگرانی که اغلب با اختلالات مربوط به غذا خوردن همراه است، نقش کمک کننده‌ای داشته باشد.
• درمان‌های ذهنی- جسمی، مثل مدی‌تیشن، یوگا، بیوفیدبک و هیپنوتیسم(خواب در اثر تلقین)، ممکن است آن حس توجه و آگاهی را فراهم کند که بتواند هوشیاری بدن را نسبت به حالات خوردن و احساس سیری افزایش دهد، و نیز حس سرزندگی و تمدد اعصاب را ارتقاء بخشد.
• طب سوزنی،  گرچه هنوز اثبات نگردیده، ولی نویدهایی را در ارتباط با درمان اضطراب، نگرانی و افسردگی می‌دهد.

پیشگیری
اگر شما مبتلا به اختلال پرخوری افراطی هستید، این امکان وجود دارد که شما و یا خانواده شما، نقش گروه‌های حمایتی را در تشویق و دلگرمی، امیدواری و ارائه توصیه و مشورت جهت غلبه کردن بر بیماری، مفید و سودبخش بدانند. اعضاء گروه‌های حمایتی، به‌درستی مشکل شما را درک می‌کنند ، چراکه خود نیز این مشکل را داشته‌اند. از پزشک خود در مورد گروه‌های حمایتی  منطقه خود سوال کنید.
گرچه راه مطمئنی جهت پیشگیری از اختلال پرخوری افراطی وجود ندارد، اما اگر شما علائم و نشانه‌های این اختلال را در خود مشاهده کردید، به دنبال راه چاره و کمک  تخصصی و حرفه‌ای باشید.  پزشک و یا سایر اعضاء گروه سلامتی، می‌توانند به شما توصیه کنند که برای درخواست کمک به کجا مراجعه نمایید.
اگر شما فردی را می‌شناسید که مبتلا به اختلال پرخوری افراطی می‌باشد،  قبل از بدتر شدن اوضاع، او را به سمت رفتارهای درست و سالم‌تر و درمان تخصصی راهنمایی کنید. در اینجا مواردی عنوان شده که چگونه می‌توانید در این زمینه کمک نمایید:
• این موضوع اهمیت ندارد که  اندازه بدن و یا شکل ظاهری فرزند شما چیست،  مهم این است که تصویر بدنی سالمی را در ذهن فرزندان خود تقویت کرده و آن را ترویج نمایید.
• با متخصص اطفال صحبت نمایید. احتمالاً یک متخصص اطفال، جهت تشخیص نشانه‌های اولیه یک اختلال مرتبط با غذا خوردن در جایگاه خوبی قرار دارد، و می‌تواند به جلوگیری از پیشرفت و گسترش آن کمک نماید.
• اگر متوجه شدید که از اقوام یا دوستان خود فردی با مسایل و مشکلات تغذیه‌ای درگیر است که می‌تواند منجر به بروز یک اختلال مربوط به غذا خوردن شود ، صحبت‌های حمایت‌گرانه خود را با او در مورد این مسایل ادامه داده و بپرسید که چگونه می‌توانید او را کمک کنید.

مقاله کامل درباره اختلالات غذا خوردن – اختلالات در غذا خوردن به گروهی از اختلالات خطرناک گفته می شود که فرد مبتلا به آنها ذهنش به شدت درگیر غذا و وزن است به طوریکه نمی تواند بر مسائل مهم زندگی اش تمرکز داشته باشد . اصلی ترین انواع اختلالات خوردن عبارتند از انورکسیا نروزا(بی اشتهایی عصبی)، بولیمیا نروزا(پرخوری عصبی) و اشتهای کاذب (غذا خوردن افراطی).

اختلالات خوردن می توانند منجر به مشکلات جسمانی شده و در شدیدترین حالتشان می توانند حتی تهدید کننده زندگی باشند . بیشتر افراد مبتلا به اختلالات غذایی زنان هستند ولیکن مردان نیز می توانند دچار اختلالات خوردن شوند . البته یک استثنا وجود دارد و اختلالی موسوم به اختلال غذا خوردن افراطی استثنا است و به یک اندازه در زنان و مردان دیده میشود.

درمان های معمول در اختلالات خوردن عبارتند از روان درمانی ، آموزش تغذیه ، مشاوره خانوادگی ، دارودرمانی و بستری شدن در بیمارستان .

نشانه ها
علائم و نشانه های اختلالات خوردن بسته به نوع آن متفاوت می باشند .

انورکسیا نروزا :

وقتی فردی مبتلا به انورکسیا نروزا است ذهنش به شدت درگیرغذا و لاغر بودن است و گاهی اوقات این مشغله ذهنی در عمل تا سرحد گرسنگی کشنده پیش می رود .

علائم و نشانه های انورکسیا نروزا عبارتند از :

رد کردن غذا و انکار گرسنگی
ترس شدید از اضافه وزن و چاقی
تصویر ذهنی غلط یا منفی از خود
ورزش کردن بسیار شدید
خلق و خوی یکنواخت و یا فقدان عواطف
درگیری ذهنی بیش از حد در رابطه با غذا
کناره گیری از اجتماع
ظاهر لاغر
سرگیجه ، ضعف و غش
وجود موهای کرکی و نرم در سطح بدن (کرک جنینی)
قاعدگی نا منظم و یا عدم قاعدگی(آمنوره)
یبوست
درد شکمی
پوست خشک
سرد شدن های مکرر بدن
ضربان قلب نا منظم(آریتمی)
فشار خون پایین
از دست دهی آب بدن(دهیدراتاسیون)

بولیمیا نروزا :

زمانیکه فردی مبتلا به بولیمیاست ، دارای دوره های افراط در مصرف غذا و جبران کردن آن می باشد . بدین معنا که در طول این دوره ها، فرد در مدت زمان کوتاهی مقادیر زیادی غذا خورده و بعد برای رها شدن از کالری اضافی که دریافت کرده به استفراغ عمدی و یا فعالیت بدنی شدید روی می آورد . در واقع معمولاً فرد مبتلا به این عارضه وزن نرمالی داشته و یا مقدار ناچیزی اضافه وزن دارد .

علائم و نشانه های بولیمیا عبارتند از :

خوردن تا مرز درد و ناراحتی شکمی و معمولاً با غذاهای پر چرب و شیرین
استفراغ عمدی
استفاده از ملین
فعالیت بدنی شدید
تمرکز ناسالم و بیش از حد بر وزن و شکل بدن
تصور ذهنی به شدت منفی و غلط از بدن خود
رفتن به دستشویی بعد از غذا خوردن و یا در حین وعده غذایی
احساس عدم کنترل رفتارهای غذایی خود
اجابت مزاج غیر نرمال و معمولاً دچار یبوست گشتن
لثه ها و دندان های آسیب دیده
غدد بزاقی ورم کرده در ناحیه گونه ها
وجود زخم در دهان و حلق
از دست دهی آب بدن(دهیدراتاسیون)
ضربان قلب نامنظم(آریتمی)
زخم ، جای زخم(اسکار) و یا پینه در ناحیه قوزک و یا دستها
قاعدگی نا منظم و یا عدم قاعدگی(آمنوره)
روزه داری (عدم غذا خوردن برای ساعات طولانی) و یا داشتن رژیم های لاغری مداوم
استعمال مواد مخدر یا الکل

اختلال غذا خوردن افراطی

زمانیکه فردی مبتلا به نارسایی خوردن افراطی باشد ، مرتباً مقادیر بسیار زیادی غذا می خورد حتی زمانیکه گرسنه نیست به خوردن ادامه می دهد (حتی بعد از اینکه احساس پری و سیری ناراحت کننده ای نیز به وی دست می دهد) . بعد از پرخوری فرد به رژیم سخت و خوردن وعده های محدود غذایی روی می آورد و سیکل جدیدی از افراط گری را به راه می اندازد . در این نارسایی فرد می تواند وزن نرمالی داشته باشد و یا دچار اضافه وزن و چاقی باشد .

علائم و نشانه های نارسایی خوردن افراطی عبارتند از :

خوردن تا سر حد درد و ناراحتی شکمی
خوردن مقادیر زیادی غذا در طول اپیزودهای پرخوری افراطی( مقادیری که بسیار بیشتر از یک وعده یا میان وعده غذایی معمولی هستند . )
غذا خوردن سریع در طول اپیزود های پرخوری افراطی
احساس خارج از کنترل بودن رفتارهای غذایی
غذا خوردن های مکرر به صورت تنهایی و در خفا
احساس افسردگی ، ناراحتی و انزجار از میزان غذای خورده شده
علت
علت دقیق اختلالات خوردن ناشناخته است . همچون دیگر بیماری های ذهنی و روانی دلایل بیشماری می تواند برای آن وجود داشته باشد .علل احتمالی اختلالات خوردن عبارتند از :

ژنتیک و بیولوژی . این احتمال وجود دارد که ژن ها در مستعدسازی برخی افراد در ابتلا به اختلالات خوردن نقش داشته باشند. افرادی که در خانواده درجه یک خود- پدر، مادر ، خواهر و برادر- فردی مبتلا به اختلالات خوردن دارند ، بیش از دیگران احتمال ابتلا به نارسایی خوردن در آنها بیشتر است و بدین شکل عامل ژنتیک پیشنهاد می شود . به علاوه شواهدی وجود دارند که نشان می دهند سروتونین به عنوان یک نروترنسمیتر طبیعی مغز در رفتارهای خوردن اثرگذار است .
سلامت روحی و روانی . افراد مبتلا به اختلالات خوردن مشکلات عاطفی و روحی داشته اند که منتهی به نارسایی خوردن در آنها شده است . این دسته از افراد معمولاً دچاره اعتماد به نفس پایین ، کمال گرایی ، رفتارهای آنی و بدون فکر ، عدم کنترل عصبانیت ، درگیری های خانوادگی و روابط تعارضی هستند .
جامعه . غالباً محیط فرهنگی غرب و کشورهای مدرن تمایل به لاغری را ترویج می کنند . در چنین فرهنگ هایی موفقیت و رفاه با لاغر بودن برابری می کند .فشارهای مشابه و مدل ها و بازیگرانی که در رسانه های عمومی می بینند ، تمایل به لاغری را تقویت می کنند ، به ویژه در میان دختران جوان .

عوامل خطر
برخی از شرایط منجر به افزایش ریسک ابتلا به اختلالات خوردن می شوند . از جمله فاکتورهای خطر به موارد زیر می توان اشاره کرد :

جنسیت(زن بودن). دختران نوجوان و زنان جوان درمقایسه با پسران نوجوان و مردان جوان ، در ابتلا به اختلالات خوردن مستعد تر هستند .
سن. اگرچه امکان ابتلا به اختلالات خوردن در طیف وسیع سنی وجود دارد –از پیش از بلوغ تا بعد از بزرگسالی- ولیکن این نوع اختلالات در طول دوران نوجوانی و اوایل دهه 20 سالگی معمول تر هستند .
تاریخچه خانوادگی. احتمال ابتلا به اختلالات خوردن به طور معناداری در افرادی که والدین و یا خواهر و برادر مبتلا به این نوع اختلالات را داشته اند ، بیشتر است .
اثر محیط خانوادگی. افرادی که احساس عدم امنیت و اطمینان در خانواده خود دارند ، آن دسته از افرادی که والدین و خواهر و برادر بیش از حد منتقد داشته و یا خانوده ظاهر آنها را به مسخره می گیرند ، در معرض ابتلا به نارسایی خوردن قرار دارند .
نارسایی های روحی. افراد دچار افسردگی ، اضطراب و یا وسواس بیش از دیگران در معرض ابتلا به نارسایی خوردن قرار دارند .
اثرات رژیم لاغری. افرادی که تحت رژیم غذایی وزن کم می کنند با نظرات مثبتی از جانب دیگران مواجه می شوند ، تغییرات ظاهری شان نیز آنها را تحت تاثیر قرار می دهد . چنین شرایطی می تواند منتهی به رعایت رژیم غذایی برای مدتهای بسیار طولانی تر شود و نهایتاً منتج به نارسایی خوردن گردد .
تغییر موقعیت. نقل مکان به دانشگاه در شهری دیگر ، اسباب کشی ، از دست دادن شغل ،برهم خوردن یک رابطه و تغییرات از این دست منجر به ایجاد فشار روحی شده که قابلیت ابتلا به اختلالات خوردن در فرد را افزایش خواهند داد .
فعالیت های ورزشی، هنری و شغلی. ورزشکاران ، بازیگران ، شخصیت های تلویزیونی ، رقصنده ها و مدل ها ریسک بالای ابتلا به اختلالات خوردن را دارند . به ویژه نارسایی خوردن در بین رقصنده های باله ، ورزشکاران رشته ژیمناستیک ، دونده ها و کشتی گیرها رایج و معمول است . والدین و مربی ها سهواً و با تشویق ورزشکاران جوان به کاهش وزن آنها را به سمت نارسایی خوردن سوق می دهند .

عوارض
اختلالات خوردن منجر به طیف وسیعی از عوارض مختلف می شوند که برخی از آنها تهدید کننده زندگی هستند . هرچه نارسایی خوردن شدید تر بوده و طولانی تر باشد ، فرد عوارض جدی تر و شدیدتری را تجربه خواهد کرد . عوارض نارسایی خوردن عبارتند از :

مرگ
بیماری قلبی
افسردگی
رفتارها و افکار خودکشی
قطع سیکل های قاعدگی (آمنوره )
ضایعات استخوانی
بازماندن از رشد
تشنج
مشکلات گوارشی
اختلالات روده ای
آسیب های کلیوی
پوسیدگی های شدید دندانی
دیابت نوع 2
بیماری های مرتبط با کیسه صفرا

آمادگی برای ویزیت پزشک
به طور کلی تیم درمان اختلالات خوردن شامل پزشک ،روانپزشک ، روانشناس و متخصص تغذیه است و همگی در زمینه اختلالات خوردن دارای تجربه هستند .

در این قسمت توصیه هایی کمک کننده در رابطه با آماده سازی برای جلسه ویزیت با پزشک و انتظارات فرد از تیم پزشکی را بیان می داریم .

اقدامااتی که شما می توانید انجام دهید

هرنوع علائمی را که تجربه می کنید یادداشت نمایید . از جمله هر نوع علائمی که غیرمرتبط با علت تشکیل جلسه ویزیت با پزشک به نظر می آیند .
اطلاعات کلیدی شخصی خود را یادداشت نمایید . از جمله هر نوع استرس عمده و یا تغییرات اخیر در زندگیتان.
لیستی از داروهای دریافتی خود تهیه نمایید . از جمله هر نوع ویتامین و یا مکملی که دریافت می کنید .
در صورت امکان از یکی از دوستان یا اعضای خانواده تان بخواهید که شما را همراهی کند . چرا که گاهی اوقات به یاد آوردن تمامی اطلاعات و مسائل مطرح شده در طول جلسه ویزیت مشکل بوده و کسی که شما را همراهی کرده است در به یاد آوردن مسائل فراموش شده شما را یاری خواهد رساند .همچنین یکی از اعضای خانواده قادر خواهد بود شکل کاملتری از زندگی خانوادگی تان را برای پزشک ترسیم کند .
سوالات خود را یادداشت نمایید .بدین نحو هیچ سوالی را برای پرسیدن از پزشک فراموش نخواهید کرد .

برخی از سوالات احتمالی عبارتند از :

چه نوع تست ها و آزمایشاتی باید انجام دهم ؟ آیا این تستها نیاز به اقدامات پیش زمینه ای دارند ؟
شرایطی که من به آن دچار شده ام کوتاه مدت است یا طولانی مدت ؟
چه درمان هایی امکان پذیر است و شما کدامیک را پیشنهاد می کنید ؟
آیا من باید به عنوان بخشی از درمان وزن اضافه کنم ؟
آیا دوران پریود من مجدداً آغاز خواهد شد ؟
آیا بروشور ، پمفلت و یا جزوه مکتوبی وجود دارد که بتوانم با خود به منزل برده و مطالعه کنم ؟ چه وب سایتی را برای بازدید پیشنهاد می کنید ؟
علاوه بر سوالاتی که آماده کردید ، هر زمان مطلبی را متوجه نشدید ، در رابطه با سوال کردن تردید نکنید .

آنچه باید از پزشک انتظار داشت

پزشک و یا دیگر اعضای تیم پزشکی سوالاتی را از شما خواهند پرسید ، از قبیل :

چه مدت است که نگران وزن خود هستید ؟
آیا ورزش می کنید ؟ هر چند وقت یکبار ورزش می کنید و هربار چه مدت برای ورزش کردن وقت صرف می کنید ؟
آیا راه دیگری برای وزن کم کردن پیدا کرده اید ؟
آیا دچار علائم جسمانی شده اید ؟
آیا تاکنون به دلیل احساس پری و سیری ناخوشایند ، اقدام به استفراغ عمدی کرده اید ؟
آیا دیگران در رابطه با لاغری بیش از حد شما ابراز نگرانی کرده اند ؟
آیا غالباً به غذا فکر می کنید ؟
آیا پیش آمده که مخفیانه غذا بخورید ؟
آیا تاکنون فردی از اعضای خانواده شما مبتلا به علائم اختلالات خوردن بوده است و یا پزشک تشخیص نارسایی خوردن برای وی داده است ؟

چه زمانی به پزشک مراجعه کنیم؟
به دلیل قدرت زیاد اختلالات خوردن ، کنترل و مدیریت آن توسط شخص مبتلا کار مشکل و سختی است . در حقیقت اختلالات خوردن می توانند زندگی فرد را تحت کنترل درآورند . تمام وقت در مورد غذا فکر می کند ، به طور دردناکی ساعات طولانی را وقت صرف این می کند که چه بخورد و تا سرحد خستگی به ورزش کردن می پردازد. احساس شرمندگی ، ناراحتی ،ناامیدی ،خستگی ، تحریک پذیری و اضطراب می کند . همچنین دچار گروهی از مشکلات جسمانی در پی اختلالات خوردن خواهد شد از جمله آریتمی قلبی ، خستگی ، مشکلات روده ای و سرگیجه . چنانچه هر یک از مشکلات فوق را تجربه کردید و یا فکر میکنید دچار علائم اختلالات خوردن شده اید ، به دنبال کمک های درمانی باشید .

متاسفانه بسیاری از افراد مبتلا به اختلالات خوردن در برابر درمان مقاومت می کنند . چنانچه نگران فردی هستید که یکی از عزیزانتان محسوب می شود ، به وی اصرار کنید که با یک پزشک مشورت کند . حتی اگر فرد مورد علاقه تان آمادگی تایید ابتلا به عارضه مرتبط با غذا را نداشته باشد بازهم شما قادر خواهید بود با اظهار ناراحتی وهمکاری خود تا حدی راهگشا واقع شوید . همچنین ممکن است لازم باشد که در رابطه با نگرانی خود با پزشک فرزندتان تماس بگیرید . برای درمان شما را به یک روانپزشک مجرب نیز ارجاع خواهند داد .

به خاطر داشته باشید که بسیاری اوقات توضیح دادن در مورد نارسایی خوردن ، اختلالات خوردن، و یا تجربه رژیم گیاه خواری و دیگر مدل های غذا خوردن به فرزندان کار ساده ای نیست . به علاوه بسیاری از دختران و پسران به منظور کاهش وزن تحت رژیم غذایی قرار می گیرند ولیکن بعد از مدتی رژیم خود را کنار گذاشته و آن را دنبال نمی کنند . چنانچه شما یکی از والدین هستید مراقب باشید رژیم های غذایی مقطعی را با اختلالات خوردن اشتباه نگیرید . از طرف دیگر مواظب الگوهای غذا خوردن و عقاید غذاخوردن فرزند خود باشید الگوهایی که می توانند نشانه ای از یک رفتار غذایی ناسالم و محرک ایجاد کننده هر یک از اختلالات خوردن باشند .

عوامل خطری که دوستان و خانواده باید مورد توجه قراد دهند :

حذف وعده های غذایی
بهانه تراشیدن برای نخوردن غذا
تنها استفاده از برخی غذاهای خاص ، معمولاً آن دسته از مواد غذایی کم کالری و کم چرب
قبول غذاهای سفت و جامد ، و یا عجیب غذا خوردن مانند تیکه تیکه کردن غذا در قطعات بسیار کوچک و یا تف کردن غذا پس از جویدن آن .
استادانه برای دیگران غذا درست کردن و لی خود از آن نخوردن
کناره گیری از فعالیت های اجتماعی معمول
نگرانی مداوم در رابطه با چاقی و یا غر زدن در رابطه با آن
تصور ذهنی اشتباه از بدن خود به عنوان مثال شکایت کردن از چاق بودن در صورتیکه لاغر است
امتناع از غذا خوردن در جمع
چک کردن های مکرر خود در آینه برای مشاهده هر گونه نقص و یا تغییری در شکل بدن
پوشیدن لباس های گشاد ، شل و یا لایه لایه
به طور مکرر خوردن مقادیر زیادی از مواد غذایی شیرین و یا پرچرب
استفاده از مکمل های غذایی و یا داروهای گیاهی به منظور کاهش وزن

آزمایش های تشخیصی
تشخیص نارسایی خوردن بر اساس نشانه ها ، علائم و عادات غذا خوردن می باشد . زمانیکه پزشکان مشکوک به احتمال ابتلای فردی به نارسایی خوردن می شوند ، یکسری تست ها و آزمایشات را تجویز می کنند . این تست ها کمک به تشخیص دقیق تر کرده و عوارض احتمالی مرتبط را مورد ارزیابی قرار می دهند . شما برای تشخیص هم پزشک و هم یک روانپزشک را ویزیت می کنید .

ارزیابی های جسمانی

این نوع تستها و آزمایشات عبارتند از :

ارزیابی های آنتروپومتری . شامل اندازه گیری قد ، وزن و نمایه توده بدن . سنجش علائم حیاتی مانند ضربان قلب ، فشار خون و درجه حرارت بدن . بررسی پوست از لحاظ خشکی و دیگر مشکلات ، گوش دادن به صدای قلب و شش ها و معاینه شکم .
تست های آزمایشگاهی . شامل تست کامل شمارش سلول های خونی (CBC)، و تست های اختصاصی تر دیگری به منظور بررسی سطوح الکترولیت ها و پروتئین ، و نیز در جهت بررسی عملکرد کبد ، کلیه و تیروئید . همچنین ممکن است آزمایش ادرار نیز انجام شود.
تست های دیگر . در برخی موارد از اشعه Xبه منظور بررسی شکستگی های استخوانی ، پنومونی و مشکلات ریوی و یا مشکلات قلبی استفاده می کنند .این امکان وجود دارد که از الکتروکاردیوگرام نیز به منظور بررسی وجود آریتمی و اختلالات قلبی استفاده کنند . همچنین در برخی موارد از شما تست تراکم استخوان نیز می گیرند .
ارزیابی های روحی روانی علاوه بر آزمایشات و تستهای جسمانی ، تحت یکسری ارزیابی های کامل روحی روانی نیز قرار خواهید گرفت . روانپزشک سوالاتی در رابطه با عادات غذا خوردن ، اعتقادات و باورهای غذایی تان خواهد پرسید . سوالات تمرکز بر تاریخچه رژیم گرفتن های شما ، اشتهای کاذب ، عذاب وجدان ناشی از خوردن غذا و اقدامات پاکسازی و فعالیت های ورزشی شما دارند . پزشکتان می خواهد بداند شما تصویر بدنی خود را چگونه می بینید و اینکه فکر می کنید دیگران تصویر بدنی شما را چگونه می بینند . ممکن است پرسشنامه ای را برای تکمیل به شما دهند .
معیار های تشخیص

برای اینکه تشخیص نارسایی خوردن در شما را دهند ، لازم است که شرایط شما با یکسری معیار ها مطابقت داشته باشد؛ معیارهایی که در دستورالعمل آماری و تشخیصی نارسایی ذهنی (DSM)قید شده و توسط انجمن روانپزشکی آمریکا تنطیم شده اند . هر یک از نارسایی های خوردن معیارهای تشخیصی خاص خود را دارند . روانپزشک به بررسی علائم و نشانه های شما می پردازد ، آنها را با معیار های تشخیصی نارسایی های مختلف مقایسه کرده و نهایتاً نوع نارسایی شما را تشخیص می دهد . برخی افراد تمامی معیار های تشخیصی برای یک نارسایی خوردن را ندارند ولیکن همچنان مبتلا به آن نارسایی خاص هستند و به اقدامات درمانی تخصصی در جهت کنترل آن نیاز دارند.

درمان دارویی
درمان نارسایی خوردن بستگی به نوع آن دارد . ولیکن به طور کل درمان شامل روان درمانی ، آموزش تغذیه و دارودرمانی می شود . چنانچه شرایط فرد تهدید کننده زندگی او باشد ، نیاز به بستری شدن اورژانسی در بیمارستان می باشد تا وضعیت سلامتی وی تثبیت شود .

روان درمانی

روان درمانی های انفرادی به یادگیری در زمینه چگونگی تغییر عادات غلط غذایی به عادات سالم کمک می کنند . شما یاد می گیرید چگونه غذا خوردن و خلق و خوی خود را کنترل کنید . به شما مهارت هایی در حل مشکل و راهکارهای سالم برای مقابله با موقعیت های استرس زا را یاد می دهند . همچنین روان درمانی در بهبود روابط و نیز بهبود خلق و خوی شما موثر است . نوعی روان درمانی که رفتار درمانی نامیده می شود به طور معمول در درمان نارسایی های خوردن به کار می رود به ویژه در درمان بولیمیا و نارسایی پرخوری افراطی . گروه درمانی نیز در برخی افراد کمک کننده است .

درمان بر مبنای خانواده نیزدرمانی موثر در کودکان و بزرگسالان مبتلا به اختلالات خوردن می باشد . این نوع درمان با این فرض شروع می شود که فرد مبتلا به نارسایی خوردن به هیچ وجه قادر به تصمیم گیری صحیح در رابطه با سلامتی خویش نیست و به کمک از جانب خانواده احتیاج دارد . قسمت مهمی از درمان بر مبنای خانواده شامل اطمینان حاصل کردن آنها از پیگیری الگوهای غذایی سالم و وزن گرفتن فرد مبتلا میشود . این نوع درمان می تواند کمک به حل شدن درگیری های خانوادگی و پشتیبانی تشویقی از جانب اعضای خانواده کند .

بازگرداندن وزن و آموزش تغذیه

چنانچه به دلیل نارسایی خوردن دچار لاغری مفرط شده اید ، اولین هدف درمانی برای شما بازگشت به وزن سالم می باشد . در هر وزنی که باشید ،یک متخصص تغذیه و تیم درمانی اش اطلاعاتی در رابطه با یک برنامه غذایی سالم به شما خواهند داد و در طراحی رژیمی به منظور افزایش وزن به شما کمک خواهند کرد و عادات غذایی نرمال و سالم را نیز به شما آموزش خواهند داد . چنانچه مبتلا به پرخوری افراطی باشید ، تحت نظارت برنامه های کاهش وزن قرار گرفتن برایتان بسیار مفید خواهد بود .

بستری شدن در بیمارستان

چنانچه دچار مشکلات جدی شده و یا مبتلا به انورکسیا بوده و در برابر خوردن و یا افزودن وزن مقاومت کنید پزشک دستور بستری شدن خواهد داد . بستری شدن با هدف درمان های جسمانی و روحی روانی می باشد . برخی از کلینیک های تخصصی مخصوص درمان اختلالات خوردن موجود می باشند . برخی از پزشکان به جای بستری شدن ،برنامه های روزانه را پیشنهاد می کنند . برنامه های تخصصی در اختلالات خوردن ،درمان های فشرده تر در مدت زمان طولانی تر را شامل می شوند .

دارودرمانی

دارویی برای درمان اختلالات خوردن وجود ندارد ولیکن دارودرمانی درکنترل پرخوری و یا کاهش درگیری ذهنی بیش از حد در رابطه با غذا کمک کننده است . داروهایی مانند ضدافسردگی و ضداضطراب نیز در درمان علائم افسردگی و اضطراب مفید واقع می شوند ؛این دو علائمی هستند که به طور مکرردر اختلالات خوردن دیده میشوند .

تعهد و پشتیبانی

علاوه بر درمان های تخصصی می توانید از مهارتهای زیر استفاده ببرید :

عزت نفس خود را افزایش دهید .در فعالیت های مورد علاقه خود شرکت کنید . این نوع فعالیت ها میتوانند شامل یادگیری یک مهارت جدید ، لذت بردن از یک سرگرمی و یا شرکت در فعالیت های گروهی اجتماعی باشند .
واقع بین باشید. توصیف اغراق آمیز رسانه ها دررابطه با میزان وزن نرمال و یا اندام ایده آل را باور نکنید .
از رژیم گرفتن و یا حذف وعده های غذایی دست بکشید. رژیم های سخت منجر به شکل گیری عادات غلط غذا خوردن شده ، مقابله با استرس را مشکل می سازند .
وزن سالم برای بدن خود را به خود یادآوری کنید .به ویژه زمان های که با تصاویر تحریک کننده پرخوری افراطی مواجه می شوید .
به سراغ وب سایتهای طرفداری کننده از اختلالات خوردن نروید. چراکه ممکن است این سایت ها شمارا ترغیب به حفظ عادات غلط و خطرناک کنند و یا منجر به عود بیماری تان شوند .
موقعیت های خطر ساز را شناسایی کنید. موقعیت هایی که منجر به شکل گیری افکار و رفتارهای ایجاد کننده نارسایی می شوند را بشناسید ، دراین صورت می توانید برنامه ای برای مقابله با آنها ترتیب دهید .
از بین بازیگران و مدل ها یک مدل مثبت و سالم برای خود پیدا کنید حتی اگر پیدا کردن چنین مدلی کار راحتی نباشد . به خاطر داشته باشید که مدل ها و بازیگران بسیار لاغری که در مجله های معروف می بینیم بدن های سالمی را ندارند.
قبول کنید که شما بهترین قضاوت کننده در ارزیابی عادات غذایی خود و یا میزان وزن سالم خود نیستید .
احساسات و عقاید خود را روزانه یادداشت کنید . در این صورت نسبت به احساسات و عملکردهای خود و نیز چگونگی ارتباطشان آگاه می شوید .
تغییر شیوه زندگی
سبک زندگی و درمان های خانگی

زمانیکه شما مبتلا به نارسایی خوردن هستید ، مراقبت و برآوردن نیازهای سلامت فردی از اولویت های شما نیست . ولیکن باید بدانید که مراقبت از خود به شما کمک میکند که در طول و بعد از درمان احساس بهتری داشته باشید و در بهبود سلامت کلی بسیار کمک کننده است .

سعی کنید مراحل زیر را بخشی از برنامه روتین روزانه خود نمایید :

به برنامه درمانی خود متعهد باشید.در تمام جلسات درمانی حضور داشته و هیچ یک را حذف نکنید و سعی کنید از برنامه غذایی خود منحرف نشوید .
در رابطه با دریافت مکمل های ویتامین و مینرال باپزشک خود مشورت کنید تا مطمئن شوید تمامی مواد مغذی ضروری و مورد نیاز بدنتان تامین میشود .
خود را از ارتباط با اعضای خانواده و دوستان جدا نکنید ، اینها کسانی هستند که خواهان سلامتی شما هستند و بهترین ها را از صمیم قلب برایتان آرزو می کنند .
با پزشک خود صحبت کنید تا به شما در صورت امکان فعالیت بدنی مناسبی را پیشنهاد کند .
کتاب های کمک کننده خودآموز بخوانید ، کتابهایی که توصیه های کاربردی مناسبی را پیشنهاد می کنند. در رابطه با کتاب انتخابی خود با پزشکتان مشورت کنید .
با کشش و تمایل به وزن کردن و یا چک کردن مکرر خود در آینه مقاومت کنید . درغیر این صورت میل به حفظ عادات غذایی ناسالم گذشته را به آسانی تقویت خواهید کرد.

درمان های جایگزین

معمولاًزمانیکه افراد به درمان های جایگزین روی می آورند به منظور بهبود سلامتی شان این کار را می کنند ولیکن این مسئله در مورد افراد مبتلا به اختلالات خوردن صدق نمی کند . در این دسته از افراد درمان های جایگزین هم نتایج مثبت و هم نتایج منفی در برخواهد داشت .

جنبه منفی

محصولات گیاهی و مکملهای غذایی فراوانی با هدف سرکوب کردن اشتها و یا کاهش وزن وجود دارند و ممکن است این محصولات به طرز ناصحیحی توسط افراد مبتلا به اختلالات خوردن مورد استفاده قرار گیرند . بسیار از افراد مبتلا به اختلالات خوردن از این نوع محصولات استفاده کرده اند . این محصولات می توانند تداخلات خطرناکی با دیگر داروها مانند داروهای آرام بخش یا دیورتیک ها داشته باشند داروهایی که معمولاً در افراد مبتلا به اختلالات خودرن مورد استفاده قرار می گیرند .

به علاوه مکمل ها و داروهای گیاهی کاهنده وزن به نوبه خود عوارض جانبی جدی ای را به همراه دارند مانند آریتمی یا بی نظمی ضربان قلب ، لرزش، بی خوابی ، توهم ، تهوع ، سرگیجه و اضطراب . در رابطه با ریسک های احتمالی استفاده از مکمل ها و داروهای گیاهی کاهش وزن، با پزشک خود به گفتگو بپردازید .

جنبه مثبت

اگرچه تاکنون به خوبی به مطالعه اثربخشی یوگا در درمان بیماران مبتلا به نارسایی خوردن پرداخته نشده است ولیکن برخی از محققین معتقدند که یوگا به عنوان بخشی از درمان مفید خواهد بود . یوگا با افزایش حس عزت نفس و نیز بهبود آرامش ذهنی کمک کننده خواهد بود .

پیشگیری
اگرچه راه مطمئنی برای پیشگیری از اختلالات خوردن وجود ندارد ولیکن می توانید برخی اقدامات کمک کننده را برای در پیشگیری از ابتلا به اختلالات خوردن در عزیزان خود انجام دهید .

از پزشک فرزند خود کمک بخواهید .در جلسه ویزیت ، متخصصین اطفال به خوبی قادر خواهند بود تا شاخص های اولیه یک نارسایی خوردن را تشخیص داده و از پیشرفت آن به بیماری کامل پیشگیری به عمل آورند . متخصص اطفال در طول جلسات روتین ویزیت سوالاتی از فرزندتان می پرسد، سوالاتی در رابطه با عادات غذا خوردن کودک و میزان رضایت او از ظاهرش. این جلسات شامل بررسی نمایه توده بدن (BMI) و میزان وزن او نیز می شوند ؛ بررسی هایی که پزشک و شما را از هرنوع تغییر معناداری آگاه می سازند .
عادات غذایی سالم را ترویج کنید .عادات غذایی خانواده بر ارتباط فرزندتان با غذا تاثیرگذار خواهد بود. با هم غذا خوردن این فرصت را به شما می دهد تا عادات غذاخوردن سالم را به او آموزش داده و وی را از خطرات رژیم های سخت و غلط آگاه سازید .
چگونگی استفاده فرزندتان از کامپیوتر را نظارت کنید .از آنجاییکه وب سایتهایی فراوانی وجود دارند که انورکسیا را به عنوان یک انتخاب در سبک زندگی – و نه یک اختلال خوردن –معرفی می کنند (معمولاً سایتهای “pro-ana”نامیده می شوند )، بسیار حائز اهمیت است که استفاده های فرزند خود از کامپیوتر را کنترل کرده و تحت نظر داشته باشید . بدین منظور می توانید کامپیوتر را در جای قابل دیدی در خانه نگهداری کنید و یا می توانید به صورت دوره ای صفحه مربوط به بازبینی سایت های مشاهده شده در گذشته را مشاهده کنید تا متوجه شوید فرزندتان به سراغ چه سایت هایی رفته است .
فرزند شما در هر فرم و سایزی که باشد ، شما باید تصویری سالم از بدن و وزن را در ذهن او ترسیم کنید . به او اطمینان دهید که شکل اندام بدن می تواند تغییر کند . فرزند خود و دیگر اعضای خانواده را از مسخره کردن کودکان و بزرگسالانی که چاق هستند منع کنید . چنین آموزه ها و احتراماتی کمک به ایجاد عزت نفس و انعطاف پذیری در فرزند شما می کند تا بتواند مسیر پرفراز و نشیب نوجوانی را طی کند .
چنانچه مشکوک به بروز مشکلی در یکی از اعضای خانواده یا دوستانتان شدید ، ارتباط خود را با وی محکم تر کنید .چنانچه در او متوجه عزت نفس پایین ، پیروی از رژیم سخت ، پرخوری متناوب ، انباشتن و جمع آوری غذا و یا عدم رضایت شدید از ظاهرش گشتید با وی به صحبت بپردازید اگرچه ممکن است که قادر به پیشگیری از پیشرفت نارسایی خوردن نباشید ولیکن ارتباط دلسوزانه و مهربانانه او را ترغیب و تشویق به پیگیری درمان خواهد نمود .

علل آلرزی به شیر – آلرژی به شیر یک پاسخ غیرطبیعی سیستم ایمنی بدن به شیر و محصولات حاوی شیر می باشد. شیر گاو عامل اصلی آلرژی می باشد اما شیر گوسفند، بز و بوفالو نیز می توانند واکنش هایی در پی داشته باشند. برخی از کودکانی که به شیر گاو آلرژی دارند، به شیر سویا نیز آلرژی نشان می دهند. آلرژی به شیر یکی از معمول ترین آلرژی ها در میان کودکان است.
آلرژی به شیر معمولاً از چند دقیقه تا چند ساعت پس از مصرف شیر بروز می کند. علائم و نشانه های آلرژی به شیر از خفیف تا شدید متغیر بوده و شامل تنگی نفس، حالت تهوع، کهیر و مشکلات گوارشی است. آلرژی به شیر به ندرت می تواند سبب آنافیلاکسی که یک واکنش مرگبار می باشد، شود. پرهیز از مصرف، ابتدایی ترین راه درمان آلرژی به شیر می باشد. خوشبختانه آلرژی به شیر با افزایش سن کودکان در اکثر موارد برطرف می شود.

نشانه ها
آلرژی به شیر یک پاسخ غیرطبیعی سیستم ایمنی بدن به شیر و محصولات حاوی شیر می باشد. شیر گاو عامل اصلی آلرژی می باشد اما شیر گوسفند، بز و بوفالو نیز می توانند واکنش هایی در پی داشته باشند. برخی از کودکانی که به شیر گاو آلرژی دارند، به شیر سویا نیز آلرژی نشان می دهند. آلرژی به شیر یکی از معمول ترین آلرژی ها در میان کودکان است.
آلرژی به شیر معمولاً از چند دقیقه تا چند ساعت پس از مصرف شیر بروز می کند. علائم و نشانه های آلرژی به شیر از خفیف تا شدید متغیر بوده و شامل تنگی نفس، حالت تهوع، کهیر و مشکلات گوارشی است. آلرژی به شیر به ندرت می تواند سبب آنافیلاکسی که یک واکنش مرگبار می باشد، شود. پرهیز از مصرف، ابتدایی ترین راه درمان آلرژی به شیر می باشد. خوشبختانه آلرژی به شیر با افزایش سن کودکان در اکثر موارد برطرف می شود.
علائم آلرژی به شیر که از چند دقیقه تا چند ساعت پس از مصرف شیر یا محصولات لبنی بروز می کند، از فردی به فرد دیگر متفاوت است.
علائم و نشانه هایی که بلافاصله پس از مصرف شیر می توانند بروز کنند:
– کهیر
– تنگی نفس
– حالت تهوع
علائم و نشانه هایی که پس از مدت زمان بیشتری بروز می کنند:
– مدفوع شل که می تواند شامل خون باشد
– اسهال
– سرفه و تنگی نفس
– آبریزش بینی
– آبریزش چشم
– راش های پوستی (معمولاً اطراف دهان)

بسیار مهم است که بتوانیم علائم آلرژی به شیر را از عدم تحمل به پروتئین شیر یا لاکتوز را درست تشخیص دهیم. بر خلاف آلرژی به شیر، عدم تحمل به شیر سیستم ایمنی را درگیر نمی کند. عدم تحمل به شیر سبب ایجاد علائم متفاوتی می شود و نیاز به درمان های متفاوتی دارد.
علائم و نشانه های معمول که در اثر عدم تحمل به شیر ایجاد می شوند شامل ناراحتی های گوارشی مانند نفخ یا اسهال است.
آنافیلاکسی: آلرژی به شیر به ندرت می تواند سبب آنافیلاکسی شود.
آنافیلاکسی یک واکنش مرگبار می باشد که در اثر تنگ شدن راههای هوایی اتفاق می افتد. اگر بدن شما یا کودکتان به شیر واکنش نشان می دهد با پزشکتان درمیان بگذارید، حتی اگر آن واکنش خفیف باشد. در تشخیص آلرژی به شیر آزمایشات جهت پیشگیری از واکنش های ناخواسته می توانند کمک کننده باشند. واکنش آنافیلاکسی یک وضعیت اورژانسی است که به ناچار جهت کاهش علائم، یک دوز اپی نفرین(آدرنالین) در اورژانس به شما تزریق خواهد شد.

علائم و نشانه های آلرژی که پس از نوشیدن شیر به سرعت بروز می کنند :
– مسدود شدن راههای هوایی، ملتهب شدن گلو که می تواند تنفس را مشکل کند
– آبریزش بینی و چشم
– شوک همراه با کاهش قابل توجه در فشار خون
– خارش

چه زمانی به پزشک مراجعه کنیم؟
در صورت مشاهده آلرژی در مدت کوتاهی پس از نوشیدن شیر توسط خودتان یا کودکتان، فوراً به پزشک یا متخصص آلرژی مراجعه کنید؛ حتی در صورت امکان بهتر است در زمان وقوع واکنش آلرژیک نزد پزشک بروید زیرا پزشک شما را در تشخیص صحیح یاری می کند. در صورت مشاهده علائم آنافیلاکسی در پی درمان های اورژانسی باشید.

علل:
تمامی آلرژی های غذایی واقعی توسط یک عملکرد معیوب سیستم ایمنی ایجاد می شوند. سیستم ایمنی شما برخی پروتئین های خاص شیر را به عنوان یک عامل مضر شناسایی می کند و در پی آن نوعی آنتی بادی به نام ایمنوگلوبولین E(IgE) را تولید و آن پروتئین(آلرژن) را خنثی می نماید. دفعه بعد که شما با آن پروتئین خاص مواجه می شوید؛ این آنتی بادی(IgE) آنها را شناسایی کرده و به سیستم ایمنی سیگنال رهاسازی هیستامین و دیگر کمیکال ها را می دهد. این مواد سبب ایجاد یک سری از علائم و نشانه های آلرژی می شوند. هیستامین مسئول بخشی از پاسخ های آلرژیک از جمله آبریزش بینی، خارش چشم ها، خشکی گلو، راش های پوستی، کهیر، حالت تهوع، اسهال، اختلال در تنفس و شوک آنافیلاکسی می باشد.
دو پروتئین عمده در شیر که سبب واکنش آلرژیک می شوند:

کازئین در بخش جامد شیر یافت می شود که به صورت لخته در می آید. پروتئین وی(whey) در بخش مایع شیر یافت می شودو پس از لخته شدن شیر به همان شکل باقی می ماند. شما یا کودکتان ممکن است به یک یا هر دو این پروتئین ها آلرژی داشته باشید. این پروتئین ها نه تنها در شیر بلکه در غذاهای فرآیند شده نیز یافت می شوند. معمولاً افرادی که به شیر گاو آلرژی دارند، به شیر گوسفند، بز و بوفالو نیز آلرژی نشان می دهند. کمتر کسی است که علاوه بر شیرگاو به شیر سویا نیز آلرژی داشته باشد.

فاکتورهای خطر: برخی عوامل، خطر بروز آلرژی به شیر را افزایش می دهند:

آلرژی های دیگر: بسیاری از کودکانی که به شیر آلرژی دارند، دچار آلرژی های غذایی دیگری نیز می باشند. در اکثر موارد شیر اولین ماده غذایی است که به آن آلرژی نشان می دهند.

درماتیت آتوپیک(Atopic dermatitis): کودکانی که به بیماری درماتیت آتوپیک( التهاب مزمن و معمول پوست) مبتلا هستند، بیشتر در معرض بروز آلرژی غذایی قرار دارند.

تاریخچه خانوادگی: خطر بروز آلرژی غذایی در کودکانی که یک یا هر دو والدین آن ها مبتلا به آلرژی های غذایی یا آلرژی های دیگر از جمله تب یونجه، آسم، کهیر یا اگزمای پوستی هستند افزایش می یابد.

سن: آلرژی به شیر بیشتر در کودکان رایج است. با رشد کودک، دستگاه گوارش او نیز بالغ شده و کمتر به شیر واکنش نشان می دهد.

اختلالات: احتمال ابتلا به سایر اختلالات در کودکانی که به شیر آلرژی دارند بیشتر است. از جمله این اختلالات:

– آلرژی به سایر غذاها از جمله تخم مرغ، سویا، بادام زمینی یا حتی گوشت گوسفند.

– تب یونجه، آلرژی به مو و کرک حیوانات، کرم های ریز در گرد و خاک(dust mites)، چمن و دیگر مواد.
آمادگی جهت مراحل درمان:
در ابتدا ممکن است نزد پزشک خانوادگی خود یعنی پزشک عمومی یا متخصص اطفال کودکتان بروید. با این وجود، ممکن است شما را به یک دکتر متخصص اختلالات آلرژی(آلرژیست یا ایمنولوژیست) معرفی کنند. در ذیل اطلاعاتی راجع به نوبت گیری از پزشک و اینکه از پزشک خود چه دستوراتی را انتظار داشته باشید آمده است.

کارهایی که می توانید انجام دهید:
آگاهی از محدودیت ها ی درمانی پیش از مراجعه به پزشک: هنگامی که نوبت می گیرید از کارهایی که می توانید در حال حاضر انجام دهید بپرسید. به عنوان مثال اگر قرار است تست آلرژی بدهید، ممکن است پزشک از شما یا کودکتان بخواهد داروهای آنتی هیستامین را در مدت زمان مشخصی پیش از انجام آزمایش قطع نمایید.
هر گونه علائمی(حتی علائمی غیر مرتبط با این موضوع) را یادداشت کنید. لیستی از داروها و مکمل های غذایی که خودتان یا کودکتان دریافت کردید تهیه کنید.
سوالاتی که از پزشکتان دارید یادداشت کنید. آماده سازی لیستی از سوالات به شما کمک می کند حداکثر استفاده ممکن را از زمان ملاقات با پزشکتان داشته باشید.
برخی سوالات پایه که می توانید در آلرژی به شیر از پزشکتان بپرسید:

1- فکر می کنید این آلرژی به شیر می باشد یا عدم تحمل به لاکتوز؟

2- آیا این تست ها جهت تشخیص آلرژی به شیر می باشند؟

3- آیا جهت انجام این تست ها بایستی آمادگی خاصی داشته باشم؟

4- آیا ممکن است این آلرژی از بین برود؟

5- درمانی در حال حاضر وجود دارد؟

6- آیا ضروری است که از مصرف شیر و محصولات لبنی خودداری کنم؟

7- در مورد آلرژی کودکم به مسئولین مدرسه چه باید بگویم؟

8- در شرایط دیگر بهترین راه جهت کنترل آلرژی به شیر چیست؟

9- بروشور یا مطلب چاپی در این رابطه دارید که بتوانم با خود به منزل ببرم؟

10- بازدید از چه وب سایت هایی را توصیه می کنید؟

11- آیا نیاز است یک آمپول اپی نفرین همیشه همراه داشته باشم؟
اگر سوال دیگری در این رابطه برایتان پیش آمد از پرسیدن آن از پزشکتان دریغ نکنید.
پزشکتان ممکن است سوالات متعددی از شما بپرسد از جمله:

کی اولین واکنش آلرژی را در خود یا کودکتان مشاهده کردید؟

آیا می توانید این واکنش را توصیف نمایید؟

آیا واکنش آلرژی همیشه پس از مصرف شیر یا محصولات ساخته شده از شیر در شما یا کودکتان رخ می دهد؟

چه مدت زمانی پس از مصرف شیر یا محصولات لبنی این واکنشات دیده می شود؟

شدت این علائم تا چه حدی است؟
آیا درمانی مانند داروی خاص یا اجتناب از مصرف شیر می تواند علائم را در شما تسکین دهد؟

آیا عاملی سبب وخیم شدن علائم می شود؟

آیا شما یا کودکتان محصولات لبنی که مخصوص افراد مبتلا به عدم تحمل به لاکتوز است را مصرف کرده اید؟ اگر جواب مثبت بود آیا علائم آلرژی را در شما کاهش داد؟

آیا شخص دیگری در خانواده شما به شیر آلرژی دارد؟
کارهایی که خودتان می توانید در زمان بروز آلرژی انجام دهید:

اگر یک ماده غذایی حاوی شیر مصرف کردید و دچار علائم خفیف آلرژی شدید، می توانید با مصرف آنتی هیستامین این علائم را در خود کاهش دهید. اما مراقب باشید چون ممکن است علائم شدیدتری بروز کنند که نیازمند درمان جدی تری دارد.

اگر خودتان یا کودکتان هر گونه علائم واکنش آنافیلاکسی را تجربه نمودید بایستی فوراً تحت درمان اورژانسی قرار بگیرید.

آزمایش های تشخیصی
هنگامی که غذا عامل واکنش آلرژیک می باشد، همیشه تشخیص دقیق نوع غذایی که عامل ایجاد آلرژی می باشد آسان نیست. جهت ارزیابی آلرژی به شیر در شما یا کودکتان، پزشک ممکن است:
– در مورد علل و علائم آلرژی از شما سوالات ریزی بپرسد
– شما را معاینه کند
– یک یادداشت غذایی دقیق از شما و یا کودکتان درخواست کند.
– از شما بخواهد شیر و محصولات لبنی را از رژیمتان حذف کنید و مجدداً آنها را یکی یکی اضافه کنید و ببینید عامل ایجاد آلرژی کدام ماده غذایی است
– ممکن است از شما بخواهد تست های زیر را انجام دهید:
تست پوست: در این تست بر پوست شما سوزن زده می شود و آن را در معرض مقادیر اندکی از پروتئین های موجود در شیر قرار می دهند. اگر به شیر آلرژی داشته باشید؛ کهیر(ناحیه برآمده) در ناحیه سوزن زده شده ایجاد می شود. متخصصان آلرژی معمولاً دستگاههای مجهزی جهت انجام تست های آلرژی و تشخیص آلرژی دارند. این نکته را بدانید که این نوع تستها همیشه جهت تشخیص آلرژی به شیر به طور دقیق عمل نمی کنند.
تست خون: تست خون می تواند از طریق اندازه گیری میزان خاصی از آنتی بادی های موجود در جریان خون شما که آنتی بادی های ایمنوگلوبولین E (IgE) نامیده می شوند، پاسخ سیستم ایمنی شما به شیر را مشخص نماید. یک نمونه خون به آزمایشگاه فرستاده می شود که با انجام آزمایشات بر روی آن، حساسیت شما به شیر مشخص می شود. با این وجود این تست همیشه در تشخیص درست آلرژی به شیر به طور دقیق عمل نمی کند. اگر نتیجه آزمایشات و تست های انجام شده نتوانست آلرژی به شیر را در شما تشخیص دهد، پزشک ممکن است تست دریافت دهانی را برای شما در نظر بگیرد. در این تست غذاهای متفاوتی با یک سیر افزایشی به شما خورانده می شود. این غذاها ممکن است حاوی شیر باشند یا نباشند که ببینند آیا بدن شما به غذاهای حاوی شیر واکنش نشان می دهد یا خیر.
اگر پزشک شما تشخیص دهد که علائم شما توسط عاملی غیر از آلرژی به غذا ایجاد می شود، ممکن است نیاز به تست های دیگری داشته باشید که علل این اختلالات را در شما تشخیص دهد.

درمان دارویی
تنها راه پیشگیری از واکنش آلرژیک، عدم مصرف شیر و یا پروتئین های شیر می باشد، البته این امر مشکلی است زیرا شیر یک افزودنی معمول در بسیاری از غذاها می باشد. با وجود تلاش بسیار در جهت عدم مصرف شیر، ممکن است شما یا کودکتان آن را ناخواسته مصرف کنید. در صورت مصرف آن، درمان هایی چون آنتی هیستامین می تواند علائم و نشانه های یک واکنش آلرژیک خفیف را بهبود بخشد. این اقلام دارویی می تواند پس از مصرف شیر جهت کنترل واکنش آلرژیک و تسکین آن مصرف شوند. با پزشک خود در مورد مصرف داروی مناسب خود بپرسید.
اگر شما یا کودکتان دچار واکنش آلرژیک شدید(آنافیلاکسی) شدید، ممکن است به یک تزریق اورژانسی اپی نفرین(آدرنالین) نیاز داشته باشید. اگر در معرض آلرژی شدید قرار دارید بهتر است همیشه یک دوز اپی نفرین تزریقی(مانندEpipen) همراهتان داشته باشید. از پزشک یا داروشناس خود در مورد نحوه ی استفاده از آن بپرسید که بتوانید در مواقع اورژانسی از آن استفاده نمایید. تاثیر مثبت استفاده از تزریق های آنتی آلرژیک که گاهی به آن ها ایمنوتراپی نیز گفته می شود اثبات نشده است اما تحقیقات در این زمینه همچنان ادامه دارد.

نکات تغذیه ای

منابع حاوی شیر
محصولات لبنی که حاوی پروتئین های شیر ایجاد کننده آلرژی هستند:
– شیر کامل، شیر کم چرب، شیر بدون چربی، دوغ
– کره
– ماست
– بستنی
– پنیر و هر آنچه حاوی شیر می باشد
– محصولاتی که 50% آنها حاوی شیر می باشد
شناسایی شیر به کار رفته در برخی غذاهای فرآیند شده دشوارتر است؛ مانند محصولات نانوایی، گوشت های فرآیند شده و غلات صبحانه
منابعی که شیر در آنها پنهان می باشد:
– پروتئین وی
– کازئین
– افزودنی هایی که کلمه lact به عنوان پیش کلمه در آنها بکار رفته است مانند لاکتوز یا لاکتات
– شیرینی هایی چون شکلات، نوقا و یا کارامل
– محصولات جایگزین شده چربی مانند سیمپلس( simplesse)
– پودرهای پروتئینی
– طعم دهنده کره مصنوعی
– طعم دهنده پنیر مصنوعی
– هیدروزولات
حتی اگر یک محصولی برچسب فاقد شیر (milk free) یا فاقد لبنیات(nondairy) داشته باشد، ممکن است حاوی پروتئین های شیر ایجادکننده آلرژی باشد. بنابراین بایستی حتماً برچسب را به دقت مطالعه نمائید. اگر شک داشتید می توانید با تولیدکننده آن محصول تماس بگیرید که مطمئن شوید شیر در آن محصول بکار نرفته است.
وقتی بیرون غذا می خورید، از نحوه تهیه غذا سوال کنید. به عنوان مثال بپرسید آیا کره بر روی استیک زده اند؟ آیا غذای دریایی شما را پیش از پخت در شیر فرو برده اند؟
از آنجا که در حال حاضر هیچ راه حل مطمئنی جهت پیشگیری از واکنش آلرژی به شیر وجود ندارد، خواندن برچسب ها، احتیاط در هنگام مصرف غذا خارج از منزل، مصرف محصولات هیپوآلرژیک عاری از شیر می تواند شما را از ابتلاء به واکنشات آلرژیک خطرناک و ناخوشایند حفظ نماید.
اگر شما در معرض یک واکنش آلرژیک خطرناک قرار دارید، از پزشک خود در مورد استفاده یا حمل یک دوز اورژانسی اپی نفرین(آدرنالین) بپرسید. اگر دچار یک واکنش شدید آلرژیک شدید، یک دستبند یا گردنبند پزشکی هشداردهنده بپوشید که دیگران بدانند شما آلرژی غذایی دارید.
جایگزین های شیر برای کودکان:
برخی تحقیقات پیشنهاد می کنند شیر مادر در چهار ماه اول زندگی نوزاد به جای فرمولاهای تهیه شده از شیر گاو می تواند از بروز آلرژی به شیر پیشگیری نماید. در کودکانی که به شیر آلرژی دارند، مصرف شیر مادر و فرمولاهای هیپوآلرژیک می توانند از واکنش های آلرژیک پیشگیری نماید.
شیر مادر بهترین منبع تغذیه برای کودک شماست. شیر مادر حداقل در 6-4 ماه ابتدایی زندگی توصیه شده است خصوصاً اگر نوزاد شما در معرض خطر بالای ابتلاء به آلرژی شیر می باشد .
فرمولاهای کم آلرژیک: این محصولات حاصل شکسته شدن(هیدرولیز) پروتئین شیر مانند کازئین یا وی می باشند.
فرآیند بیشتر شامل حرارت و فیلتر کردن می باشد. بسته به میزان فرآیند، محصولات از شکسته شدن جزئی تا شدید دسته بندی می شوند. به این محصولات فرمولاهای المنتال نیز گفته می شود. پایه برخی فرمولاهای کم آلرژیک، شیر نیست بلکه آمینواسید می باشد. در میان محصولات هیدرولیز شده، فرمولاهای با پایه آمینواسید، کمترین احتمال ایجاد آلرژی در آنها وجود دارد.
فرمولاهای بر پایه سویا: پایه این فرمولا ها سویا است. فرمولاهای سویا غنی شده هستند و تمامی مواد مغذی را دارند. برخی کودکان که به شیر آلرژی دارند، به سویا نیز آلرژی پیدا می کنند. شیر سایر حیوانات مانند بز یا گوسفند جایگزین مناسبی برای شیر گاو نمی باشند زیرا پروتئین شیر این حیوانات مشابه پروتئین ایجادکننده آلرژی در شیر گاو می باشد.
اگر شما در دوران شیردهی هستید و کودک شما به شیر آلرژی دارد، پروتئین های شیر گاو که در داخل شیر شما ترشح می شوند؛ می توانند در نوزاد شما آلرژی ایجاد نمایند. اگر علت آلرژی کودک شیر گاو بود بایستی کلیه محصولات حاوی شیر را از رژیم غذایی خود حذف کنید. اگر مطمئن هستید و یا حتی شک دارید که کودک شما به شیر آلرژی دارد و یا علائم و نشانه های آلرژی پس از شیردهی در او ظاهر می شود با پزشک خود مشورت کنید. اگر شما یا کودکتان رژیم عاری از شیر دارید، پزشک یا رژیم شناستان می تواند یک رژیم متعادل که تمامی اقلام غذایی را شامل می شود را برایتان تنظیم نماید. شما یا کودکتان ممکن است نیاز به مکمل کلسیم و دیگر ریزمغذی های موجود در شیر از جمله ویتامین D و ریبوفلاوین داشته باشید.
حمایت و سازش با بیماری: ابتلاء به آلرژی حاد و یا داشتن فرزندی که مستعد آلرژی شدید و مرگبار باشد استرس زاست. صحبت با افراد دیگری که شرایط مشابه شما را دارند می تواند مفید باشد. در کنار حمایت و تشویق، آنها می توانند به شما راهکارهای مفیدی از جمله نحوه ارتباط موثر با مقامات مدرسه کودکتان جهت تامین نیازهای پزشکی فرزندتان بدهند. از پزشکتان در مورد وجود گروههای حمایتی در این زمینه در نزدیکی منزلتان بپرسید.

پیشگیری
هیچ راه مطمئنی جهت پیشگیری از آلرژی های غذایی وجود ندارد. اما شما می توانید از علائم و نشانه های آلرژی از طریق عدم مصرف مواد غذایی ایجاد کننده آلرژی پیشگیری نمایید.
اگر بدانید که خودتان یا کودکتان به شیر آلرژی دارید، تنها راه مطمئن جهت پیشگیری از واکنش های آلرژیک، عدم مصرف محصولات حاوی شیر می باشد. از محتوای غذا یا نوشیدنی مصرفی خودتان یا کودکتان اطلاع داشته باشید. حتماً برچسب های غذایی را به دقت مطالعه کنید. به دنبال اسم کازئین که یک مشتق از شیر می باشد در غذاهایی مانند کنسرو تن ماهی یا دیگر گوشت ها که انتظار وجود آن را نداریم باشید. در رستوران در مورد محتویات ماده ی غذایی سفارشی سوال کنید.