فایده ورزش کردن در دوران حامگی

دوران حاملگی یکی از مراحل حساس و سرنوشت ساز در زندگی زنان است. در این دوران زن باردار باید از لحاظ جسمی و روحی در کمال صحت باشد. برای این کار مهم او باید چند روز در هفته به مدت حداقل ۳۰ دقیقه به ورزش های ملایم بپردازد.

 پیاده روی، ورزش مناسبی برای تازه کارها به حساب می آید. شنا، پارو زدن و استفاده از دوچرخه ثابت نیز ورزش هایی هستند که به زنان باردار توصیه می شود. ورزش های استقامتی به شرطی که وزنه های سنگین بلند نکنید، مانعی ندارد.

اگر مدتی است که به ورزش نپرداخته اید، روزی ۵ دقیقه و هر روز ۵ دقیقه به زمان ورزش خود اضافه کنید تا به ۳۰ دقیقه برسد. اما اگر قبل از دوران حاملگی به ورزش کردن می پرداختید، در صورتی که می توانید به همان اندازه قبل ورزش کنید. به هنگام ورزش کردن باید بتوانید به طور طبیعی با فرد مقابل حرف بزنید. این نشانه آن است که روی خود فشار وارد نکرده اید.

قبل و پس از انجام هر نوع ورزش، بدن خود را گرم کنید. مایعات زیاد بخورید و تا حد خستگی مفرط ورزش نکنید.

فایده ورزش کردن در دوران حامگیورزش مزیت های زیادی دارد به خصوص در دوران بارداری:
خواب آرام و راحت ایجاد می کند که هم برای مادر و جنین لازم است.

عضلات را تقویت می کند و قلب را سالم نگه می دارد.

حالت تهوع را برطرف می کند.

تقویت کننده روحیه. ورزش کردن میزان سرتونین (هورمون شادی) را افزایش می دهد.

بدن را برای زایمان آماده می کند؛زایمان نیاز به طاقت و تمرکز دارد، بنابراین هر چه بدن سالم تر باشد، استقامت فرد نیز بالا می رود.

یبوست را کاهش می دهد؛ یکی از ناگوارترین عوارض جانبی یبوست است که می توان با ورزش کردن به تحرک روده ها سرعت بخشید.

کنترل وزن
با ورزش کردن، در دوران زایمان چربی کمتری جذب می کنید و راحت تر به وزن قبل از زایمان بر می گردید.

سلامت بدن را حفظ می کنید؛اگر قبل از دوران حاملگی، به طور منظم ورزش می کردید، ورزش کردن در دوران حاملگی آسان تر خواهد بود.

استرس را کاهش می دهد؛
دوران بارداری برای مادران به خصوص در اولین بارداری زیاد می باشد و ورزش این استرس ها را کنترل خواهد کرد.

کاهش دهنده درد
حاملگی با دردهای زیادی همراه است. ورزش، درد و فشار روی کمر را که با بزرگ شدن شکم ایجاد می شود، از بین می برد.

به پوست شادابی می بخشد؛ ورزش باعث جریان خون به پوست می شود.

استفاده مناسب از زمان
از این موقعیت استفاده کامل بکنید زیرا که پس از به دنیا آمدن نوزاد، شاید چنین فرصتی پیش نیاید.

بهبود سریع تر
ورزش کردن در دوران حاملگی باعث می شود پس از زایمان سریع تر خوب شوید.

بهتر است قبل از انجام هر ورزشی با پزشک خود مشورت کنید

منبع:روزنامه خراسان

نکاتی درباره حرکات جنین در شکم مادر

نکاتی درباره حرکات جنین در شکم مادر –

حرکت جنین در شکم مادر

1- شروع حرکات: اگرچه حرکات جنین از هفته 7 تا 8 بارداری شروع شده و در سونوگرافی هم دیده می‌شود، اما هر مادر بارداری قبل از هفته 16 تا 22 بارداری حرکات جنینش را حس نمی‌کند، زیرا قبل از این سن، جنین فقط چند سانتی‌متر است.

2- اثر تعداد بارداری بر تشخیص حرکات: مادری که قبلا تجربه بارداری را داشته است، به مراتب حرکات جنین را بهتر می‌شناسد و انتشار گازها یا انقباض‌های دستگاه گوارش را با آن اشتباه نمی‌گیرد.

معمولا مادرانی که اولین تجربه بارداری را پشت‌سر می‌گذارند، تا حوالی هفته‌های 20 تا 25 بارداری متوجه این حرکات نمی‌شوند.

3- اثر اضافه‌وزن بارداری مادر بر حرکات: مادر برای داشتن بارداری سالم، باید قبل و بعد از شروع بارداری، وزن خود را در محدوده توصیه شده به‌وسیله متخصص نگه دارد و از پرخوری بپرهیزد.

ممکن است مادرانی که به دنبال بارداری وزنشان خیلی بالا رفته، نتوانند این حرکات را درست حس‌کنند. به علاوه هنگامی که قطر چربی‌های شکم 10 تا 15 سانتی‌متر است، پزشک هم نمی‌تواند حرکات را خوب تشخیص دهد و حتی سونوگرافی هم مشکل می‌شود.

4- ویژگی‌های حرکات: این حرکات مانند پرش‌هایی ملایم و نرم هستند. ابتدا تشخیص آنها مشکل است، اما با پیشرفت بارداری، مشخص‌تر می‌شوند و می‌توان حرکت دست‌و پا و چرخش را تشخیص داد. حرکات دست‌و پا کوتاه‌‌تر و حرکات چرخشی جنین شدیدترند. در هفته‌های آخر بارداری می‌توان این حرکات را از خارج بدن مادر دید.

5- لگدها قبل از خواب بیشترند؟ حرکات، زمان مشخصی ندارند، اما چون مادر شب‌ها مایل به استراحت است، شدت آنها را بیشتر حس می‌کند، اما در ساعت‌های بیداری و فعالیت اجتماعی توجه مادر به حرکات کمتر است. ممکن است بعد از خوردن غذای شیرین، حرکات جنین بیشتر شود.

6- حداکثر تعداد حرکات: بین هفته 28 تا 32 بارداری است، زیرا حجم مایع آمنیوتیک زیاد است و جنین می‌تواند به خوبی حرکت کند. بعد از هفته 32، حرکات کم می‌شوند، زیرا حجم مایع آمنیوتیک کم می‌شود و جنین در هفته‌های آخر، حرکات چرخشی کمتری دارد و بیشتر دست‌ و ‌پای خود را حرکت می‌دهد.

7- تناوب حرکات: در ابتدا، حرکات کوتاه و با فواصل طولانی هستند، مثلا در یک روز حرکات متعددی را حس می‌کنید سپس چند روز هیچ حرکتی را حس نمی‌کنید، زیرا جنین هنوز کوچک است، اما از میانه بارداری تشخیص حرکات جنین منظم می‌شود. گاهی هم مادر سکسکه جنین را متوجه می‌شود که حرکات آن مداوم، پشت‌سر هم و لرزشی است.

8- لزوم توجه به حرکات: به محض اینکه احساس کردید حرکات جنین‌تان منظم شده‌اند (یعنی حدود هفته 28 بارداری)، به آنها دقیق شوید و اگر به‌نظر رسید این حرکات کم شده‌اند، حتما متخصص زنان را در جریان بگذارید تا ضربان قلب جنین را بررسی کند.

9- اگر جنین حرکت نمی‌کند: مدت خواب جنین حداکثر 75 دقیقه است و اگر بیش از 2 ساعت حرکت نکرد، مادر باید مساله را بررسی کند. اگر احساس کرد، جنینش 2 تا 3 ساعت است حرکت نمی‌کند، بهتر است کمی غذای انرژی‌زا مصرف کند و در حالت آرامش به پهلو یا پشت بخوابد، دستش را بر شکم بگذارد و با توجه کامل به جنین، حرکات او را بشمارد.

10- چطور حرکات را بشماریم؟ بهتر است کمی غذا بخورید و به پهلو بخوابید یا در حالتی راحت، دراز بکشید یا بخوابید. سپس طی 60 دقیقه تمام حرکات کوچک و بزرگ جنین را ثبت کنید. در مورد تناوب این حرکات اتفاق نظری وجود ندارد، اما 10 حرکت طی دو ساعت، مطلوب‌‌ترین تناوب توصیه شده است.

علت کاهش حرکات جنین می‌تواند به‌خطر افتادن سلامت جنین یا کاهش مایع آمنیوتیکی باشد. استانداردی برای تعداد حرکات جنین وجود دارد، اما یک عدد دقیق نداریم. برخی معتقدند حداقل چهار حرکت در ساعت که اگر کمتر باشد، باید بررسی شود.

11- از چه زمانی توجه به این حرکات اهمیت بیشتری می‌یابد؟ از ماه هفتم که جنین برای زندگی در خارج رحم آمادگی پیدا می‌کند، توجه مادر به حرکات او باید بیشتر باشد. متاسفانه برخی مادران بعد از دو روز بی‌تحرکی جنین به ما مراجعه می‌کنند. در این شرایط احتمال مرگ جنین در رحم وجود دارد.

12- حرکات جنین و عوامل داخلی و محیطی: این باور که بچه تکان خورد، پس گرسنه است، باور صحیحی نیست، زیرا غذا باید جذب شود و موادمغذی آن وارد خون مادر شوند، سپس به جنین برسند. عوامل محیطی مانند استرس، صدای شدید، حتی صدای دستگاه پخش‌کننده ضربان قلب جنین در کلینیک باعث افزایش حرکات جنین می‌شوند. از طرفی افزایش حرکات جنین ضربان قلبش را افزایش می‌دهد.

نکاتی درباره حرکات جنین در شکم مادرعلل کاهش حرکت جنین
در هر تغییر حرکت جنین، خطرهایی گوشزد می‌شود که خلاصه آن این‌طور است:

– کاهش حرکت جنین از هفته 28 تا 30 بارداری به بعد خطرناک است.

– کاهش تحرک به‌دلیل کاهش مایع آمنیوتیک: در این حالت ممکن است پزشک مایعات بیشتری را برای بیمارش تجویز کند.

– کاهش تحرک ناشی از اختلال رشد، وزن کم جنین؛ اختلال خونرسانی به جنین

– شرایط استرس و کمبود اکسیژن برای جنین: مثلا چرخیدن بند ناف دور گردن جنین یا گره‌خوردن آن. در این حالت افزایش حرکت شدید و ناگهانی و سپس کاهش حرکت داریم.

یادمان باشد که حرکت هر جنینی باید نسبت به خودش سنجیده شود، برخی جنین‌ها کلا پرتحرک هستند و برخی کم‌تحرک، اما اگر طی یک روز حرکت جنین ناگهان زیاد یا کم شود، ممکن است نشانه خطر مرگ جنین باشد.

منبع: هفته نامه سلامت

عقیم شدن کودکان سرطانی

عقیم شدن کودکان سرطانی –

وقتی کودک با سرطان دست و پنجه نرم می کند ، والدین آنقدر درگیر بهبودی و فرآیند درمان هستند که فکر در مورد باروری بسیار دور از ذهن است. اما با شانس بهبودی بالای ۸۰% در کودکان سرطانی ، روزی فراخواهد رسید که کودک سرطانی امروز ، پدر یا مادر آینده خواهد شد.

برخی درمانهای سرطان تاثیری بر سیستم باروری ندارند ، اما برخی به طور موقت یا دایم سیستم تولید مثل را تخریب می کنند.

شیمی درمانی ، اشعه درمانی و جراحی می توانند در آینده بر روی سیستم باروری کودک تاثیر بگذارند. اما خطر عقیمی بستگی به نوع سرطان ، مقدار دارو (در شیمی درمانی) ، مقدار اشعه (در اشعه درمانی ) و روش جراحی دارد.

عقیم شدن کودکان سرطانیهیچ کس با اطمینان ۱۰۰% نمی تواند در مورد عقیمی یا باروری کودک سرطانی در آینده پیش بینی کند. اما شواهد از کودکان بهبود یافته نشان می دهد ، حتی با شیمی درمانی با دوز بالا یا اشعه درمانی قوی ، باز هم شانس باروری در کودکان بالاست.

برخی داروهای شیمی درمانی در دختران (تازه بالغ) می تواند موجب اختلالات قاعدگی یا حتی یاسگی موقت یا دایمی شود.

اشعه درمانی ناحیه لگن می تواند به بیضه (در پسران) و تخمدانها (در دختران) تاثیر منفی بگذارد.

در دختران می تواند رحم را با مشکلاتی مواجه کند.

همچنین اشعه درمانی مغز در کودکان ، احتمال آسیب مراکز تنظیم کننده بلوغ در مغز را بالا می برد.

ویژه پسران
در پسران بالغ روش جمع آوری اسپرم و نگهداری آن در بانک اسپرم ، همانند بزرگسالان است . روشی غیر تهاجمی که طی چند جلسه انجام می شود.

در پسرانی که هنوز به بلوغ نرسیده اند ، با ساکش ملایم ، می توان اسپرم های نابالغ را جمع آوری کرد.

همچنین امکان نگهداری بافت بیضه ها هم وجود دارد ، اما این روش هنوز در مراحل آزمایشگاهی است و نتایج آن بطور قطعی مشخص نیست.

در برخی بیمارستانها امکان نگهداری اسپرم (بانک اسپرم) فراهم است ، اما برخی بیمار را به کلینیک های تخصصی ارجاع می دهد.

ویژه دختران
امکان نگهداری تخمک یا بافت تخمدان ، در دختران وجود دارد. اما در موادی خاص به دلیل احتمال عود بیماری این کار امکانپذیر نیست.

در دختران بالغ امکان نگهداری جنین هم وجود دارد ، که البته مستلزم آنست که دختر متاهل باشد.

پیش بینی  باروری کودک سرطانی در آینده ، با وجودیکه هنوز در مراحل تحقیقاتی است و به نتیجه واضح و روشنی نرسیده است ، اما :

ارزیابی کودکان بهبود یافته که اکنون پدر یا مادر شده اند نشان می دهد شانس باروری حتی بعد از شیمی درمانی و اشعه درمانی همچنان بالاست.
با همه این تفاسیر توصیه می شود در این زمینه با پزشک معالج کودکتان مشور نمائید.

بیماری آمیلوئیدوزیس چیست

بیماری آمیلوئیدوزیس چیست –

آمیلوئیدوزیس بیماریی است ناشی از رسوب آمیلوئید.

آمیلوئید پروتئینی است با ساختار صفحه ای شکل (plate form) و از نظر ساختار سه بعدی صفحات چین خورده ای است که این صفحات به وسیله پیوندهای مولکولی به یکدیگر متصل اند. این صفحات چین خورده در میکروسکوپ الکترونی به صورت نوارهای ریزی دیده می شوند که به موازات یکدیگر دسته هایی از میله های نواری شکل را تشکیل می دهند و در جاهای مختلف ممکن است رسوب کنند و بیماری ایجاد کنند .

دو نوع از آمیلوئیدوز در نفروپاتی نقش دارند :

بیماری آمیلوئیدوزیس چیستٱمیلوئیدوز اولیه AL
آمیلوئیدوز ثانویه SAA
آمیلوئیدوز ثانویه ، ثانویه به یک بیماری دیگر است که این بیماری معمولاً یا یک عفونت مزمن یا یک بیماری کلاژن و سکولار مزمن و یا یک سرطان است .

عفونت های مزمن مانند TB ( سل مزمن ) می تواند باعث آمیلوئیدوز ثانویه شود . استئومیلیت مزمن ( عفونت مغز استخوان ) ، آبسه های مزمن داخل شکم ‌، برونشکتازی ( اتساع برونس ها و تجمع ترشحات فراوان د رداخل برونش ها ) هم می توانند باعث آمیلوئیدوزیس ثانویه شوند .
بیماری های کلاژن و سکولار که در صدر آنها Rheumatiod Arthritis (RA) (التهاب شریان های مفصل ) آمیلوئیدوز ثانویه در دنیای غرب می باشد ولی در کشورهایی مثل ایران عفونت های مزمن مثلTB باعث آمیلوئیدوزیس ثانویه می شود .
در آمیلوئیدوز ثانویه التهاب یا عفونت مزمن باعث تولید پروتئینی در کبد موسوم به Serum Amyloid A (SAA) می شود . چون در جریان هر التهابی یک سری پروتئین هایی موسوم به پروتئین های التهابی یا پروتئین های فاز حاد acute phase در کبد تولید می شود که یکی از آنها SAA است . این پروتئین در ارگان های مختلف رسوب می کند و آمیلوئیدوز ثانویه ایجاد می کند .

دو نوع اولیه بیماری زمینه ای مثل عفونت مزمن ، سرطان و بیماری مفصلی وجود ندارد . پروتئینی که در این نوع رسوب می کنند زنجیره های سبک ایمونوگلوبولین ها هستند به همین خاطر به آن Light chain Amyloidosis (AL) می گویند .

ایمونوگلوبولین ها از پلاسما سل ها ترشح می شوند و وقتی پلاسماسل ها دچار اختلال شوند و به صورت منوکلونال و بدخیم تکثیر شوند میزان سنتز ایمونوگلوبولین ها افزایش می یابد از جمله زنجیره های سبک آنها ، که این زنجیره های سبک رسوب کرده و ایجاد آمیلوئیدوز اولیه می کنند . بنابراین آمیلوئیدوز اولیه سیستمیک یک اختلال در پلاسماسل هاست .

تظاهرات بالینی و عوارض آمیلوئیدوز

در آمیلوئیدوز ( چه اولیه و چه ثانویه ) الیاف در ارگان های مختلف مثل کلیه ، دستگاه گوارش ، اعصاب محیطی ، قلب ، زبان ، پوست و لثه رسوب می کند . درگیری CNS و درگیری کبد در آمیلوئیدوز شایع نیست .

براساس اینکه عضو درگیر کجا باشد علائم متفاوت است :

درگیری زبان به صورت زبان بزرگ ( ماکروگلوسی)
درگیری لثه به صورت افزایش ابعاد هیپرتروفی لثه
درگیری پوست با حلقه های سیاه اطراف چشم مشخص می شود .
درگیری دستگاه گوارش معمولاً به صورت اسهال های مزمن ، سوء جذب و درد شکم خود را نشان می دهد .
درگیری اعصاب محیطی نیز به صورت گزگز و سوزن سوزن شدن دست ها بروز می کند .
گاهی اوقات طحال هم در جریان آمیلوئیدوز درگیر می شود و باعث اسپلنومگالی می شود .
در صورتی که قلب درگیر شود معمولا ً میوکارد گرفتار خواهد شد و باعث کاهش قدرت انقباض قلب و کاردیو میوپاتی می شود .
در کلیه رسوب الیاف آمیلوئید باعث بزرگ شدن کلیه ها می شود . اغلب محل رسوب در داخل گلومرول می باشد . وقتی داخل گلومرول رسوب کرد . سد فیلتراسیون ( پردوسیت ها ، غشاء پایه و اندوتلیال ) آسیب می بیند .
پروتئینوری در حد سندرم نفروتیک
با آسیب گلومرول GFR کم و کراتینین پلاسما زیاد می شود و فرد دچار نارسایی کلیه می شود .

بنابراین در آمیلوئیدوز بیمار هم نارسایی کلیه پیدا می کند هم سندرم نفروتیک .

توبول ها هم در جریان آمیلوئیدوز گرفتار می شوند . بیشترین توبول های درگیر ، توبول های پروگزیمال هستند و چون عمده ی بازجذب مواد مثل بازجذب سدیم ، بی کربنات ، گلوکز ، اسید اوریک ، فسفر و اسیدهای آمینه در توبول پروگزیمال است با آسیب توبول پروگزیمال بازجذب همه ی این مواد دچار اشکال می شود ( گلوکزاوری ، آمینواسیدوری ، بی کربنات اوری و … )

آسیب توبول پروگزیمال ، سندرم نفروتیک ، بزرگ شدن کلیه ها و نارسایی کلیه از عوارض آمیلوئیدوز در کلیه هاست .
در آمیلوئیدوز درگیری اعصاب اتونوم ( سیستم سمپاتیک ) هم دیده می شود . بنابراین به علت درگیری سیستم سمپاتیک توان عروقی در این بیماران کاهش می یابد . در نتیجه این بیماران نه تنها افزایش فشارخون ندارند ، بلکه دچار افت فشار خون نیز هستند .

تشخیص آمیلوئیدوز

برای تشخیص در صورتی که بیمار عفونت مزمن داشته باشد ، نوع ثانویه و اگر عفونت مزمن نداشته باشد و یک بیمار سن بالا بدون عفونت های زمینه ای بود ، نوع اولیه (نوع اولیه بیشتر در سنین بالا اتفاق می افتد )

تشخیص قطعی با بیوپسی است ، برای این کار از ارگان درگیر و جایی که از همه راحت تر است بیوپسی انجام می شود محلی که برای بیوپسی است لایه چربی زیر پوست شکم است (fat pad) که حدود 80-70٪ قابلیت تشخیصی دارد . از رکتوم و لثه ها هم می توان بیوپسی انجام داد و اگر کلیه ها هم درگیر باشند از کلیه نیز می توان بیوپسی کرد . حتی گاهی اوقات از اعصاب محیطی مثل عصب سورال بیوپسی انجام می شود .

رنگ آمیزی مخصوص الیاف آمیلوئید رنگ آمیزی Congo red است . در رنگ آمیزی H&E الیاف به صورت یک سری نواحی صورتی رنگ بدون سلول ، شبیه الیاف کلاژن در اسکلروز دیده می شوند که قابل افتراق نیستند . در حالی که با رنگ آمیزی Cong red الیاف به رنگ سبز فسفری دیده می شوند .

هماچوری ، کست RBC  و RBC دیسمورنیک و فشارخون در آمیلوئیدوز وجود ندارد .
با میکروسکوپ الکترونی می توان دسته جات فیبریلی را مشاهده کرد .

داروی جدیدی از سوی شرکت داروسازی آلنیلام کمبریج معرفی شده است که بیماری نادر آمیلوئیدوز را درمان می کند.

سندرم دست و پا چیست

یکی از عوارض شیمی درمانی و ایمنی درمانی است. در این سندرم کف دست و پا ، دچار قرمزی ، تورم ، درد ودر نوع شدیدش دچار پوسته پوسته می شود. خیلی به ندرت ممکن است این عوارض به سایر نقاط بدن مانند زانو و آرنج هم پیشروی می کند.

سندرم دست و پا چیستعلایم و نشانه های سندرم دست و پا چیست؟

در نوع ملایم تا متوسط دست و پا نشانه های زیر مشاهده می شود:

قرمزی (شبیه آفتاب سوختگی)
تورم خفیف
احساس سوزش و خارش
حساس شدن حس لامسه
سفتی پوست
ایجاد پینه های ضخیم در کف دست و پا
در نوع شدید ، علاوه بر علایم بالا ، نشانه های زیر هم افزوده می شود:

پوسته پوسته شدن کف دست و پا
تاول ، زخم وجراحت در پوست
درد شدید
دشواری درراه رفتن یا بدست گرفتن اشیاء

چه عواملی موجب سندرم دست وپا در بیماران تحت شیمی درمانی می شود؟

این عارضه در نتیجه اثر داروها بر روی رشد سلولهای پوست کف دست و پا و مویرگهایشان ایجاد می شود.

این عارضه در نتیجه مصرف برخی داروهای شیمی درمانی احتمال وقوعش بیشتر است. از جمله:

Capecitabin

Cytarabin

Cyclophsphamid

Floxuridine

Fluorouracil

liposomal doxorubicin

Sunitinib

Sorafenib

Pazopanib

Vemurafenib

نکته : البته این فهرست به این معنی نیست که هر کسی از این داروها استفاده کرد ، حتماً دچار  سندرم دست و پا می شود.

چگونه از عارضه سندرم دست و پا پیشگیری نمائیم یا در صورت وقوع درمانش کنیم؟

این عارضه در نتیجه مصرف Sunitinib  ، Sorafenib  ، Pazopanib در مدت کوتاه ۶ هفته ای ظاهر می شود ، اما سایر داروهایی که در بالا ذکر شد ، معمولاً بعد از ۲ تا ۳ ماه موجب سندرم دست و پا می شوند.

اگر علایم سندرم دست و پا را در خود مشاهده کردید با پزشکتان در میان بگذارید .

جهت پیشگیری نکات زیر را رعایت کنید:
۱- هنگام شستشوی ظرف حتماً از دستکش استفاده کنید و از تماس دستان با شوینده ها و آب گرم اجتناب کنید.

۲- هنگام استحمام از آب ولرم (داغ نباشد) استفاده کنید و خشک کردن دست و چا را با ملایمت انجام دهید.

۳- دست و پا را در معرض نور مستقیم خورشید قرار ندهید .

۴- از کیسه یخ (نه خیلی منجمد و سرد) و حوله خیس ۶ – ۴ بار در روز و هر بار به مدت ۱۵ تا ۲۰ دقیقه استفاده کنید.

نکته: دقت کنید که یخ در تماس مستقیم با پوست نباشد.
۵- از انجام فعالیت های فیزیکی که موجب آسیب به کف دست و پا می شود ، اجتناب کنید. مانند : دویدن ، آئروبیک و ورزش های راکتی.

۶- از تماس مستقیم دست با شوینده های ماشینی و تمیز کننده های کف و سرامیک اجتناب کنید.

۷- دستکشی که استفاده می کنید باید یک لایه کتان در لایه داخلی داشته باشد تا از تماس عرق با پوست جلوگیری کند.

۸- ازفعالیت هایی که احتیاج به فشار با دست و پا دارد مانند باغبانی ، کار بار آچار و پیچ گوشتی و چاقو ها اجتناب کنید.

۹- هنگام نشستن و دراز کشیدن دست و پا را کمی بالاتر از قلب قرار دهید تا تخلیه وریدی بهتر صورت گیرد.

۱۰- از کرم های مرطوب کننده استفاده کنید ، اما اینکار را به آرامی انجام دهید تا پوست آسیب نبیند.

۱۱- از کفش  و لباس راحت و  دارای تهویه مناسب استفاده کنید.

درمان
جهت درمان پماد های ضد التهاب می توانند موثر باشند.

همچنین ممکن است پزشک معالج دوز (میزان) دارو را جهت فروکش کردن عوارض کم کند.

حتی ممکن است پزشک معالج مدتی درمان را متوقف کند و یا داروها را تغییر دهد.

سه دسته دارو ممکن است جهت کنترل عوارض تجویز شود:

ضد التهاب های کورتونی (استروئیدی)
مرطوب کننده و ضد پوسته پوسته شدن های موضعی
مسکن و ضد دردها
که البته تجویز فقط توسط پزشک معالج مجاز است و استفاده خودسرانه به دلیل احتمال تداخل با درمان سرطان ممنوع است.

بیماری اسکلرودرما چیست

بیماری اسکلرودرما چیست –

واژه” اسکلرودرما” به معنی” پوست سخت” می باشد . اما با توجه به اينكه به غير از پوست بعضي از اندامهاي ديگر مبتلايان به اسكلرودرما دچار مشكل مي شود لذا اسکلرودرما با نام ” اسکلروز منتشر”نيز شناخته مي شود

اسکلرودرما بیماری مزمن  و ماندگاری است كه بر بافت هم بند )بافت ها و ارگان های بدن را به هم می پیوندد)اطراف مفاصل،عروق خونی رگها و اندامهای داخلی ناحیه پوست مبتلا شده تاثیر
می گذارد.خانمها سه تا چهار برابر مردان به آن مبتلا می شوند.این بیماری بین سنین 25 تا 50 سال شروع مي شود،ابتلای كودكان وافراد بالای 50 سال به این بیماری  نيز به آن مبتلا مي شوبه ندرت دیده شده است .

اگرچه برای بيماري اسكلرودرما درمان قطعی وجود ندارد ولی معالجاتی وجود دارد که زندگی افراد مبتلا به آن را پر بار می کند هر چند محدوديتهايي نيز در فعاليتهاي ایشان وجود خواهد داشت.

این  كتابچه اطلاعاتي در مورد  بيماري اسکلودرما در اختيار شما قرار مي دهد.در مورد عوامل اين بيماري  و آزمايشات تشخیص دهنده آن بحث می کند.بدیهی است هر قدر كه اطلاعات شما در مورد بیماری بيشتر باشد به كمك پزشك و كادر پزشكي مي توانيد نقش فعالي در كنترل  بيماري و بهبود سلامتي خود داشته باشيد.

انواع بيماري اسكلرودرما :

دو نوع اصلی بيماري اسكلرودرما وجود دارد :

اسكلرودرماي  موضعي : در اين وضيعت تنها تغييرات در قسمت های خاصی از پوست وبافتهاي زير آن ناحيه ايجاد مي شود ،اين تغييرات نسبتا خفيف هستند و بر اندام هاي داخلي تاثير نمي گذارد.

 اسكلروز منتشر : اين بيماري تغييراتي در پوست و قسمتهايي از اندامهاي داخلي ايجاد مي كند. در اين حالت عروق خوني ، مفاصل،سيستم گوارش (مري ،شكم ،روده)و به ندرت شش ،قلب، كليه و ماهيچه ها را  نيز درگير مي كند. . اين تغييرات روي بافت همبند صورت مي گيرد و بر فعاليت اندامهاي مذكور تاثيرمي گذارد .

اسكلرودرما از فردي به فرد ديگر متفاوت است. پيش بيني چگونگي پيشرفت اين بيماري در افراد مبتلا پيچيده است ، منتهي معمولا تعدادی از اندامهاي بدن را درگير مي كند  و اغلب بعد از چند سال تثبیت مي شود.  تاثير آن بستگي به اندام هاي درگير شده دارد. اسكلرودرما در بيماران مبتلا به اسكلروز موضعي از محل بيماري فراتر نمي رود.

علت  بيماري اسكلرودرما

 عوامل ايجاد كننده بيماري اسكلرودرما نامشخص هستند.اين بيماري مسري نيست و از نسلي به نسل ديگر انتقال پيدا نمي كند.با اين وجود همانند بيماري هاي ديگرممكن است احتمال مبتلا شدن بعضي از افراد خانواده بيشتر باشد.

سلولهاي بافت همبند افراد مبتلا به بيماري اسكلرودرما پروتئيني به نام كلاژن را بيش از حد ترشح مي كنند. كلاژن فراوان ترین پروتئین بدن می باشد که براي نگهداري و اتصال اندام بدن ضروري است اما ترشح بيش از حد آن باعث سفت شدن اندام و اختلال در كار بدن مي شود.

عروق خوني كوچك هم در بيماري اسكلرودرما آسيب مي بينند. از اين رو ممكن است بين ساخت بیش ازحد كلاژن و تغييرات عروق خوني ارتباط وجود داشته باشد.كلاژن اضافي شبيه بافت همبند محل زخم است.كه باعث سخت و ضخيم شدن اندامهاي بدن در همان قسمت ها مي شود.

سيستم ايمني نقش مهمي در ترشح كلاژن و رسوب آن دارد .گاهي اوقات كلاژن تحت عوامل ناشناخته شيميايي تولید مي شود.اسكلرودرما احتمالا” به واسطه تركيبي از عوامل مختلف محيطي و ژنتيكي ايجاد مي شود. تحقيقات بيشتر روي بيماري اسكلرودرما درمركز رماتیسم ایران و مرکز تحقيقات روماتولوژي بيمارستان شريعتي در حال انجام است.

  اسکلرودرما چیست

اسكلرودرما چگونه شروع مي شود و چه تاثيراتي بر جاي مي گذارد؟

 اسكلرودرما اختلال متغير و بلند مدتي است  كه معمولا” به آرامي شروع مي شود و به تدريج در طي چندين سال بدتر شده و سپس ثابت مي شود. گاهي اوقات سريع تر پيشرفت مي كند. اين بيماري به خودي خود درمان نمي شود.شدت وتاثيرات اسكلرودرما متنوع است با اين وجود بروز ناتواني شديد در اين بيماري غیر عادی است.

يكي از نشانه هاي اسكلرودرما حساسيت شديد به سرما است كه با نام “عارضه رينود” شناخته مي شود.عروق خوني در اين عارضه تنگ وباريك مي شوند.گاهي اوقات اين عارضه با ورود به محیط سرد و يا قرار گرفتن دست در يخچال تحريك مي شود .باريك شدن رگ ها  باعث كاهش شديد خون شده و پنجه ها و انگشتان دست و پا به نوبت سفيد و آبي مي شوند.اغلب اوقات در اين حالت كرختي و سوزش  احساس مي شودبا باز شدن مجدد رگ ها خون جريان پيدا مي كند و رنگ پوست به حالت طبيعي برگشته و دست ها  گرم مي شود. بيشتر افراد مبتلا به عارضه رينود به بيماري اسكلرودرما دچار نمي شوند، اما اغلب افرادمبتلا به بيماري اسكلرودرما در بعضي از مراحل بيماري به عارضه رينود مبتلا مي شوند.

بزودی کتابچه راهنمای عارضه رینود ارائه خواهد شد.

از علائم اوليه ديگر اين بيماري تورم دست و پا  به ويژه هنگام صبح است . در اين حالت پوست پنجه ها و انگشتان متورم به نظر مي رسند ، به عبارتي پوست براق شده و چين و چروكهايش ناپديد مي شود. پوست صورت نيز سفت و خشك به نظر مي آيد. پوست 95 درصد افراد مبتلا به اسكلرودرما به ويژه در نواحي دست ،بازوها وصورت سفت و ضخيم مي شود.در مراحل پيشرفته بيماري ،  بند انگشتان لاغر مي شوند.بيشتر اوقات به علت باريك شدن عروق خوني زخم انگشتان ايجاد مي شود. در قسمتهايي از بدن افراد مبتلا به اسكلرودرمي كلسيم رسوب مي كند .از اين رو مفاصل دچار التهاب همراه با درد ، سفتي ، گرم شدگي و حساسيت مي شوند .در وضعيت خم شدن مفاصل ، به دليل سخت شدن پوست و بافت اطراف آنها ممکن است انقباضاتی ایجاد شود،این انقباضات مي تواند در انگشتان و يا هر جاي ديگري از بدن ايجاد شود.

همچنين اسكلرودرما ممكن است بر بافت همبند اندامهاي داخلي نيز تاثير بگذارد.براي مثال ، اگر سيستم گوارشي درگير شود ماهيچه هاي مری ضعيف عمل مي كنند و عمل بلع را تحت تاثير قرار مي دهند.در این حالت رسيدن غذا به معده خيلي سخت مي شود.و سوزش معده به کرات بوجود می آید. گاهی اوقت قسمت های میانی یا انتهایی روده را تحت تاثير قرار مي دهد و فعالیت روده را مختل مي کند.

آزمایشات تشخیص اسکلرودرما

 تنها یک آزمایش مشخص برای تشخیص اسكلرودرما وجود ندارد،مجموعه اي از تستهاي آزمايشگاهي و بررسي ها نياز هستند تا مشخص شود كه شما به این بيماري مبتلا هستيد و یا  چه قسمتهايی از بدن تحت تاثير اين بيماري  قرار گرفته است.اين تستها بايد در فواصل زماني منظمي تكرار شوند تا بتوان سیر بيماري را مشاهده و کنترل کرد.

این آزمایشات بسته به نظر پزشک می توانند آزمایش خون ، عکسبرداری با اشعه x ، تستهاي تنفسي ، اسكن قلب (اكو) یا بيوپسي پوست  باشند.

اسكلرودرما بيماري پيچيده اي است که اثرات آن در افراد گوناگون متفاوت است.از این رو برای پزشك امري ضروري است كه بیمار را به طور منظم معاینه كند.اگر شدت بیماری زیاد باشد ، بیمار می بایست در بیمارستان بستری شده و تحت درمان و مراقبت ویژه قرار گیرد.

درمان بيماري

 هيچ دارو یا درمان خارق العاده ای براي اسكلودرما وجود ندارد. درمان شامل ورزش، مراقبت از پوست و داروهاي مختلفی مي باشد كه بیماری را کنترل و شرایط بحرانی را مدیریت می کند. داروي ایرانی “آنژي پارس” که به تازگی وارد بازار شده است براي ضايعه هاي پوستي و عروق كمك كننده خواهد بود.

تمرين و حفاظت از مفاصل

 برنامه ورزشي منظم یکی از مهمترین روش هایی است که عوارض بيماري را به حداقل مي رساند. تمرينات ورزشي مداوم، باعث می شود پوست نرم شده ، انقباض انگشتان كاهش یافته و جريان گردش خون راحت تر می شود.

تمرینات و حرکت  مفاصل آسيب ديده می بایست به آرامی و با ملایمت انجام شود ، ارتزهایارتوپدی سبک splint) (می تواند محافظت های موقتی از مفاصل ایجاد کرده و تا حدودی انقباض پوست را کاهش دهد.فیزیوتراپیست ها و متخصصان کار درمانی نیز می توانند تمرین های ورزشی را آموزش داده و همچنین روش های مناسب محافظت از پوست و مفاصل را ارائه دهند . نظیر موارد ذکر شده راه های زیاد دیگری برای اصلاح عملکرد مفاصل وجود دارد که از حوصله این بحث خارج است.

مراقبت از پوست

 هدف از مراقبت تامین جریان مناسب خون در پوست است تا  از ترك خوردن ،كنده شدن و زخم شدن آن محافظت شود. گرم نگهداشتن نوك انگشتان تا پنجه كمك مي كند كه عروق خوني بازو و دست و پا باز شوند. در هواي سرد این قسمتها سردترين نقاط بدن هستند. به ياد داشته باشيد، در این هنگام کلاه بپوشید چون قسمت اعظم گرما از ناحيه سر تلف می شود. بهتر است از گرم كن ،دستکش وجوراب گرم استفاده کنید .پوشش  مناسب از شكنندگي پوست و دردناک شدن آن جلوگیری می کند.

برای اینکه پوست خود  را تا حد امکان نرم نگهداریداز پاک کننده های قوی یا موادی که ایجاد حساسیت پوستی می کنند استفاده نکنید. می بایست از صابونها و کرمهای ضد حساسیت و نرم کننده استفاده نمائید . پس از چند بار کاربرد انواع مختلف آنها بهترین صابون و یا کرم را می توانید انتخاب کنید. اگر سیگار می کشید آن را ترک کنید چون کشیدن سیگار جریان خون پوست را کاهش می دهد.

دارو

تاثیر داروها در افراد مختلف متفاوت است به عبارت دیگر داروئی که برای یک نفر مناسب است شاید برای شما مفید نباشد.برای درمان عارضه رینود ، داروهایی که عروق قلبی را گشاد یا بزرگتر می کنند پیشنهاد می شوند.در این زمینه چندین نوع داروی خوردنی ، تزریقی یا به صورت مالیدنی روی پوست وجود دارند .برای نرم شدن پوست ازداروهای انتی فیبروتیک یا آنتی کلاژن استفاده کنید. هر چند همیشه این داروها موثر واقع نمی شوند.

بهر حال استفاده از دارو عوارض احتمالی خود را خواهد داشت که می بایست حتما” تجویز دارو توسط پزشک و تحت نظر وی باشد ، در صورت بروز عوارض نظیر سوزش معده ، بالا رفتن فشار خون یا تسکین التهاب مفاصل بتوان آن ها را کنترل کرد.

 رژیم غذائی

هیچ شواهدی وجود ندارد که رژیم غذائی عامل اسکلرودرما بوده و یا روی آن تاثیر داشته باشد.با این وجود این بیماری می تواند باعث کاهش وزن شود و یا دربلع مشکل ایجاد کرده و باعث سوزش معده شود.

سعی کنید در وعده های غذایی خود تعادل ایجاد کنید و وزن نرمال داشته باشید. اگر مشکل در بلع دارید باید غذا را آرام بجوید،نوشیدن آب یا مایعات مشابه خوردن را راحت تر می کند .خوردن چندین وعده غذایی ایده خوبی است مثلا” به جای سه وعده غذای کامل در روز 6 وعده غذای کوچک میل کنید.اگر امکان دارد سعی کنید بیشترین حجم  وعده های  غذائی  را بجای شب و اواخر آن در اواسط روز میل کنید.

اگر سوزش معده پیدا کردید هنگام خواب سر تخت را 15 سانتی متر بالاتر از امتداد بدن قرار دهید. با این روش ، ازبرگشت اسید از معده به مری جلوگیری می شود.

 بعضی از مشکلات مرتبط با بیماری

استرس

ممکن است با طولانی شدن دوره بیماری مشكلات اجتماعي وعاطفی بوجود آید و شما را دچار استرس کند. باید بدانید که استرس بر بیماری شما تاثیر مستقیم دارد چون باعث کاهش جریان خون به بعضی از قسمتهای بدن خواهد شد. .شاید ظاهر صورت و دستان شما تغییر کند و این عارضه باعث ناراحتی می شود اما مهم این است که این موضوع شما را دچار استرس نکند.سعی کنید در مورد مشکلات عاطفی و استرسهای ایجاد شده با خانواده یا دوستان صحبت کرده وفشار را بررروی خود کم کنید.

پزشک شما یا مددکاران و مشاورین اجتماعی نیز می توانند به شما در مهار استرس و افسردگی کمک کنند.

 آينده

 اغلب افراد مبتلا به این بیماری مي توانند زندگي خوبي داشته باشند.چرا كه قادرند اغلب فعاليتهاي روزانه ی خود را انجام دهند.كارهاي زيادي انجام می شود تا شدت بيماري کمتر شود.هر چند چشمگیر نیستند ولی تفاوتهای بین ادامه زندگی فعال و سازگار و پایداررا با ناتوانی و زمینگیری مشخص می کند.مهمترین کار تصمیم شخصی فرد مبتلا برای بهتر شدن این بیماری و رویکرد عقل سلیم در درمان می باشد.

مرکز روماتیسم ایران به عنوان مرجعی قابل اعتماد ، آماده هر گونه مساعدت به بیماران گرامی مبتلا به اسکلرودرما می باشد.اخیرا” نیز با همکاری شرکت سازنده داروی ایرانی آنژی پارس تحقیقات خود را بر روی کاربرد آن برای بیماران اسکلرودرما آغاز کرده و نتایج بسیار قابل قبولی نیز بدست آمده که انشااله در آینده نزدیک اعلام همگان خواهد شد.

منبع : مركز روماتيسم ايران

معرفی داروی دی متیل سولفوکساید

دی متیل سولفوکساید نوعی ترکیب ارگانوسولفوره با فرمول  ( CH3)2SO می باشد. دی متیل سولفوکساید مایعی بیرنگ است.
عنوان داروتنها اندیکاسیون DMSO  که مورد تایید اداره غذا و داروی امریکا (US-FDA) است، درمان علامتی نوعی بیماری مثانه موسوم به سیستیت بینابینی (interstitial cystitis)دی متیل سولفوکساید (DMSO) در داروسازی و شیمی به عنوان یک حلال آپروتیک قطبی شناخته می شود که موارد مصرف زیادی در تحقیقات و در صنعت دارد. اما آنچه در این مطلب مورد توجه قرار دارد، اثرات درمانی آن است. با آنکه موارد مصرف زیادی برای دی متیل سولفوکساید در بالین گزارش شده است، به طور کلی موارد مصرف آن را می توان در سه زمینه بیماری های اورولوژی، انکولوژی و درماتولوژی خلاصه کرد.

معرفی دراوری دی متیل سولفوکسایددی متیل سولفوکساید در بیماری های مثانه

از گذشته دی متیل سولفوکساید برای درمان بیماری های مختلفی مورد آزمون قرار گرفته است؛ اما تنها اندیکاسیونی که مورد تایید اداره غذا و داروی امریکا (US-FDA) است، درمان علامتی نوعی بیماری مثانه موسوم به سیستیت بینابینی (interstitial cystitis) بوسیله DMSO است. سیستیت‌ بینابینی‌ نوعی‌ التهاب‌ دیواره‌ مثانه است که‌ علایمی‌ شبیه‌ سیستیت‌ (عفونت‌ باکتریایی‌ مثانه‌) دارد. این بیماری با درد و سوزش، اضطرار و تکرر ادرار همراه است.

یکی از فرآورده های تجاری موجود در بازار دارویی، محلول استریل ۵۰ درصد دی متیل سولفوکساید با نام تجاریRimso-50 است. این ترکیب از طریق کاتتر وارد مجاری ادرار شده و به‌ مدت‌ ۱۵ دقیقه‌ در مثانه‌ نگاه‌ داشته‌ و سپس‌ تخلیه‌ می‌شود. این‌ درمان‌ هر دو هفته‌ تکرار می‌شود، یا تا زمانی‌ که‌ علایم‌ تخفیف‌ یابند؛ و سپس‌ برحسب‌ نیاز تکرار می‌شود. مصرف‌ دی‌متیل‌ سولفوکساید باعث‌ وجود آمدن‌ یک‌ بوی‌ شبیه‌ سیر در پوست‌ و تنفس‌ می‌شود که‌ تا ۷۲ ساعت‌ ادامه‌ می‌یابد.

دی متیل سولفوکساید و اسکلرودرما (Scleroderma)

اسکلرودرما یک بیماری اتوایمیون مزمن می باشد که در اثر فعال شدن سیستم ایمنی بدن، تولید بیش از اندازه ی لایه های ضخیم کلاژن را در پوست سبب می شود. این تولید غیرطبیعی کلاژن، باعث التهاب، آسیب بافتی و ضخیم شدن می شود.

اسکلرودرما در نوع خفیف خود پوست، عضلات و مفاصل را درگیر می نماید و در نوع شدید خود ارگان های دیگر بدن نظیر کلیه، شش ها، قلب و چشم ها را نیز درگیر می کند. علت بروز این بیماری ناشناخته است و درصد بروز آن در خانم ها نسبت به آقایان بیشتر می باشد. علائم این بیماری معمولا در سنین ۳۵ تا ۶۵ سالگی بروز می کند. علائم این بیماری شامل سفت شدن پوست زیر بافت عضلانی اسکلتی، لکه های تیره، خشکی دهان، التهابات لثه و خستگی است. این بیماری بیشتر بازوها، رانها و پیشانی را درگیر می کند.

جهت درمان سیستمیک بیماری از داروهای تضعیف کننده سیستم ایمنی استفاده می کنند که باعث کاهش عملکرد سیستم ایمنی و در نتیجه مهار سلول های فیبروبلاست (سلول های سازنده کلاژن) می شوند. جهت کنترل و کاهش علائم پوستی ناشی از این بیماری کورتیکواستروئیدهای موضعی و محلول ۳۰ تا ۵۰ درصد دی متیل سولفوکساید درمان های انتخابی دیگر می باشند.

دی متیل سولفوکساید در درمان آمیلوئیدوزیس (Amyloidosis)

آمیلوئیدوزیس در اثر تجمع غیر معمول پروتئین آمیلوئید در بافت های مختلف بدن به وجود می آید. این بیماری علاوه بر پوست، قلب، کلیه ها، معده و سیستم عصبی مرکزی را درگیر می کند. نوع پوستی آن به ۳ دسته ی لیکن، ماکولار و ندولار تقسیم می شوند.

علائم بیماری شامل التهاب، نقطه های کوچک قرمز رنگ و مسطح روی پوست، پوسته پوسته شدن، خارش و در نوع شدید خود بروز پاپول، پاسچول و ندول در اطراف چشم،گردن و اندام های تناسلی را بهمراه دارد.

نواحی از بدن که این بیماری آن ها را درگیر می نماید، شامل ناحیه ی بین شانه ها و پشت، پستان ها، اطراف چشم و بازوها می باشد. درمان این بیماری با تجویز آنتی هیستامین جهت کاهش خارش و کورتیکواستروئید های موضعی جهت کاهش التهاب و خارش می باشد. محلول ۴۰ درصد دی متیل سولفوکساید به صورت موضعی و فتودرمانی با اشعه UV-B جهت کاهش علائم بسیار مفید گزارش شده است.

دی متیل سولفوکساید در سندرم کف دست و پا (Hand and Foot Syndrom)

سندرم کف دست و پا یا Palmar-plantar erythrodysesthesia یکی از عوارض جانبی در شیمی درمانی سرطان می باشد. این سندرم در اثر مصرف بسیاری از داروهای شیمی درمانی نظیر فلواوراسیل و دوکسوروبیسین و کپسیتابین و … ایجاد می شود که در اثر نشت دارو به خارج از رگ آسیب بافتی را بطور ویژه در کف دست و پا ایجاد می کند. در این بیماری علائمی شامل التهاب، تاول ،راش، درد و حساسیت به تماس در نقاطی از دست و پا ظاهر می شوند که در موارد شدید، قرمزی مشابه آفتاب سوختگی ، زخم های پوستی، پوسته پوسته شدن،کبودی متمایل به رنگ سیاه و درد شدید را به همراه دارد.

پزشک معالج با مشاهده این علائم شروع به کم کردن دوز داروهای شیمی درمانی و یا حتی قطع مصرف آن می نمایند تا علائم بهبود یابند. علاوه بر این شروع به تجویز مصرف خوراکی یا موضعی کوتیکواستروئیدها می نمایند. از سوی دیگر مصرف موضعی دی متیل سولفوکساید جهت کاهش اثرات تخریبی ناشی از داروهای شیمی درمانی موثر واقع شده است. در بعضی موارد ویتامین ب۶ (پیریدوکسین) جهت کاهش بروز علائم و ضد دردهای نظیر استامینوفن جهت کاهش درد تجویز می شود. در مقالات مصرف دی متیل سولفوکساید با غلظت ۹۹ درصد جهت کنترل علائم ناشی از مصرف داروهای شیمی درمانی گزارش شده است.

نکات قابل توصیه

– عمده اثرات گزارش شده برای دی متیل سولفوکساید، به ویژگی های خاص این ترکیب در حل کردن بسیاری از ترکیبات قطبی و غیرقطبی و قابلیت اختلاط پذیری آن با آب و مایعات فیزیولوژیک است. بر این اساس استفاده از این ترکیب در کلیه موارد مصرفی می بایست زیر نظر پزشک و تجویز آن بر مبنای شواهد ومستندات علمی و تخصصی باشد.

– به علت تاثیر این ترکیب روی عملکرد انسولین، قند خون بیماران مبتلا به اختلالات قند خون در زمان مصرف باید کنترل شود.

– دی متیل سولفوکساید باید در ظروف شیشه ای تیره و به دور از نور نگهداری گردد.

دکتر نیما ترابی گلسفید

ضررهای قرصهای خواب آور چیست

هر اختلالی در به خواب رفتن، بی خوابی تلقی نمی شود، بلکه بی خوابی یا بدخوابی اگر ریشه در اختلالات روحی روانی داشته باشد با ویژگی های خاصی همراه است؛ یعنی روان شناسان، مشکل بی خوابی، بیدار شدن مکرر طی شب همراه با ناتوانی در به خواب رفتن دوباره، بیدارشدن خیلی زود در صبح و خوابی که باعث تجدید قوا نشودرا بی خوابی تلقی می کنند. هرچند برخی عوامل بروز بی خوابی به آسانی قابل کنترل نیست، اما بسیاری از آنها را نیز می توان با ریشه یابی درست و بهره گیری از روش های درمانی و کمک درمانی برطرف کرد.

ابتدا باید بدانید اختلالی بی خوابی تلقی می شود که دست کم به مدت چهار هفته ادامه داشته باشد. به گفته دکتر زهرا غلامی حیدرآبادی، روان شناس بی خوابی یا کم خوابی یک نشانه است که فرد به طور مستمر به خواب نمی رود. بی خوابی گذرا بین چند روز تا یک هفته طول می کشد، اما بی خوابی حاد به بی خوابی اطلاق می شود که بین سه هفته تا شش ماه ادامه یابد. در انواع مزمن بی خوابی اختلال خواب بیش از یک سال ادامه می یابد و ممکن است برای حواس فرد، اختلالات جدی ایجاد کند.

دکتر غلامی در گفت و گو با جام جم با اشاره به عوامل موثر در بروز بی خوابی می گوید: اضطراب، افسردگی، نگرانی، خشم، غم و پیش بینی رویدادی سخت و ترک خانه یا شهر و ورود به دانشگاه و هر نوع تغییر در روند معمول زندگی می تواند به بروز بی خوابی منجر شود. از سوی دیگر، عوامل محیطی مانند سرو صدا، نداشتن آسایش و بروز تغییرات در زمان خواب نیز می تواند با بی خوابی همراه باشد.

این روان شناس می افزاید: درد نیز از عوامل شایع شکل گیری بی خوابی بشمار می رود. به بیان دیگر شرایط جسمی مانند مشکلات قلبی، تنفسی، دل درد، مشکلات گوارشی، فشار خون بالا، درد مفاصل و بی اشتهایی عصبی نیز می تواند با بی خوابی همراه باشد.

ضررهای قرصهای خواب آور چیستزنان، بی خواب تر از مردان

چرا زنان معمولا بیشتر از مردان بی خواب می شوند. دکتر غلامی در پاسخ می گوید: تغییر میزان ترشح هورمون ها، کاهش میزان هورمون استروژن، نوع شغل و شیوه زندگی، افسردگی و اضطراب و نیز افزایش سن از عوامل موثر در بی خوابی خانم هاست. به همین دلیل می بینیم که اختلالات خواب در زنان مسن، شایع تر از مردان مسن است. اضافه وزن نیز احتمال ابتلای زنان به اختلالات خواب را افزایش می دهد.

قرص های خواب آور و بی خوابی

خوب است بدانید که مصرف برخی داروها مانند قرص های جلوگیری از بارداری، داروهای ادرار آور و قرص های لاغری با بروز اختلالات خواب همراه است، اما نکته مهمی که کمتر به آن توجه می شود، آن است که حتی قرص های خواب آور و آرام بخش نیز می تواند به بی خوابی منجر شود.

دکتر غلامی در پاسخ به این که در چه مواردی برای رفع بی خوابی و بدخوابی به متوسل شدن به داروهای خواب آور نیاز نیست، می گوید: داروهای آرام بخش، باعث خواب می شود، اما فرد بسرعت به آنها عادت می کند و پس از مدتی با برهم زدن چرخه بیداری و خواب، بی خوابی دوباره باز می گردد؛ البته «بنزودیازپین ها» و گاهی اوقات، ضدافسردگی ها با مقدار کم، می تواند بخوبی بی خوابی نیمه شب به بعد را درمان کند؛ ولی فراموش نکنید که داروی خواب آور هرچه که باشد باید به مدت کوتاه و به شکل محدود و فقط برای چند روز تجویز شود تا فرد به آنها خو نگیرد و بتدریج آن را ترک کند.

این روان شناس تاکید می کند: تمامی داروهای بی خوابی باید کمی قبل تر از رفتن به بستر میل شود و بعد از آن فعالیت هایی که نیاز به تمرکز دارد مثل رانندگی و… انجام نشود. همچنین باید به موازات مصرف دارو، از الگو و روشی صحیح برای خوابیدن پیروی شود.

کنترل نظم خواب

در صورتی که بی خوابی در نتیجه اختلال روان شناختی مثل افسردگی، اضطراب یا بیماری جسمی باشد، باید اختلال را درمان کرد، اما شیوه هایی نیز برای نظم بخشیدن به خواب و کنترل عوامل محرک در بروز بی خوابی وجود دارد که دکتر غلامی آنها را این گونه بر می شمرد: به میزانی که همیشه می خوابید، بخوابید. فقط زمانی به رختخواب بروید که خواب آلود هستید. اگر نمی توانید به خواب بروید، از رختخواب بیرون آمده و پس از 10 تا 15 دقیقه به رختخواب برگردید. هر روز صبح در یک زمان خاص بیدار شوید. از رختخواب فقط برای خواب استفاده کنید و طی روز چرت نزنید.

این روان شناس توصیه می کند: باید اصول بهداشتی را بدرستی رعایت کنید، شام تان باید سبک باشد و از انجام فعالیت های مهیج، چه ورزشی و چه فکری، از ساعت پنج بعد از ظهر به بعد پرهیز کنید.

همچنین از مصرف قهوه، چای، کوکاکولا، ویتامین C به شکل دارو و الکل دوری کنید. اتاق خوابتان نیز باید دمای مناسبی داشته باشد، نوشیدن یک لیوان شیر گرم، مطالعه چند صفحه کتاب و اختصاص دادن تختخواب فقط برای خوابیدن و دوری از انجام کارهای دیگر مانند تماشای تلویزیون در رختخواب یا خوردن غذا، می تواند در کنترل بی خوابی و بدخوابی بسیار مفید باشد.

پونه شیرازی / گروه سلامت جام جم آنلاین

مصرف صحیح قرص آسپرین

مصرف صحیح قرص آسپرین –

آسپرین از داروهای مصرفی سرپایی است که با تجمع پلاکت‌ها در خون تداخل ایجاد کرده و از بروز لخته جلوگیری می‌کند. از طرفی بر واکنش‌های التهابی اثر داشته و مانع پیشرفت التهاب و بروز تب می شود. به دلیل همین اثرات آن را برای کنترل تب و دردهای خفیف تا متوسط همچون بسیاری از دردهای مفصلی ناشی از روماتیسم مفصلی استفاده می‌کنند، از طرفی به دلیل ویژگی ممانعت از بروز لخته، در پیشگیری از سکته‌های قلبی و مغزی یکی از موثرترین داروهاست.

مصرف صحیح قرص آسپرینعوارض آسپرین

تهوع، احساس سوزش یا آشوب در سر دل از عوارض شایع مصرف آسپرین است، اما در صورت بروز عوارض زیر باید به پزشک مراجعه کرد:

استفراغ خونی یا دفع مدفوع به رنگ سیاه که بوی بسیار بدی داشته و به کاسه توالت چسبندگی دارد.
کهیر، تپش قلب، احساس خفگی که نشان از بروز واکنش‌های حساسیتی بوده و باید از ادامه مصرف امتناع کرده و فورا به اورژانس مراجعه کرد.
در صورتی که بیمار مبادرت به مصرف ۲۰۰ ـ ۳۰۰ میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن بکند در معرض مسمومیت قرار دارد. مسمومیت خود را با تهوع، استفراغ، وزوزگوش و اختلال در شنوایی، تنفس‌های تند، تب و از دست رفتن آب بدن نشان می‌دهد. با این‌که آسپرین باعث ممانعت از بروز لخته می‌گردد، با این حال در مسمومیت با آسپرین احتمال بروز خونریزی جدی نادر است.

تداخلات دارویی

در صورت مصرف همزمان داروهایی همچون وارفارین و اسید والپروئیک خطر بروز خونریزی وجود دارد.ایبوپروفن(پروفن) می‌تواند اثرات محافظتی آسپرین بر قلب را که با میزان دوز کم آسپیرین ایجاد می‌شود ، خنثی کند .

آسپرین فعالیت داروهای خوراکی ضد دیابت همچون گلی بنگلامید را افزایش می‌دهد و می‌تواند باعث افت بیش از حد مورد نظر در قند خون گردد.

مصرف همزمان با ایبوپروفن و پیروکسیکام می‌تواند آسیب‌ها و عوارض گوارشی را افزایش دهد.

نکات لازم برای بیماران

برای کاهش تحریک دستگاه گوارش می‌توان دارو را با غذا، پس از غذا یا به همراه داروهای ضداسید معده (رانیتیدین یا شربت معده) خورد؛ البته در مشکل روده‌ای (Enteric coated) دارو را نباید همزمان با داروهای ضد اسید معده استفاده کرد یا اقدام به جویدن یا له کردن دارونمود.
قبل از خوردن دارو در صورت وجود بوی سرکه، دارو خراب شده و نباید مصرف گردد.
جهت جلوگیری از ناراحتی معده حتما پس از خوردن آسپرین یک لیوان پر آب، شیر یا آب میوه بنوشید.
آسپرین را درست پس از غذا مصرف کنید.
اگر مبتلا به دیابت هستید، مصرف مکرر آسپرین می‌تواند باعث اختلال در نتایج قند ادرار گردد.
برای جلوگیری از کاهش آب بدن هنگام مصرف آسپرین لازم است روزانه حداقل ۶ لیوان آب یا مایع دیگر بنوشید.
بسیاری از پزشکان ترجیح می‌دهند یک هفته قبل از عمل جراحی آسپرین را قطع کنند.
اگر داروهای ضدانعقاد خون مثل وارفارین، کورتیکواستروئیدها همچون دگزامتازون، هیدروکورتیزون یا پردنیزون، داروهای دیابت، نقرس یا فشارخون استفاده می‌کنید حتما به پزشک خود اطلاع دهید.
خواب‌آلودگی، گیجی، صدای زنگ در گوش‌ها، هیجان و تنفس‌های تند و عمیق علائم مسمومیت با آسپرین است. در صورت مصرف بیش از حد دارو به نزدیک‌ترین مرکز پزشکی خود مراجعه کنید.
در صورتی که آسپرین توسط پزشک معالج شما تجویز شده است، دستورات وی را به دقت رعایت و از تغییر میزان دارو پرهیز کنید.
آسپرین را در کودکان کوچکتر از ۱۲ سال تنها با تجویز پزشک مصرف کنید.
در صورتی که آسپرین را طبق یک برنامه زمانی مشخص مصرف می‌کنید، به محض به خاطر آوردن دوز فراموش شده آن را میل کنید.

چه کسانی نباید آسپیرین مصرف کنند؟

بیماران حساس به آسپرین همچون مبتلایان به آسم که دارای پولیپ بینی نیز هستند ، به دلیل خطر بروز علائم شدید ناشی از حساسیت باید از داروهای جایگزین استفاده کنند.

استفاده از آسپرین با دوز پایین در کسانی که دارای بیماری های قلبی و عروقی هستند و دچار سکته قلبی یا مغزی شده اند برای جلوگیری از تشدید این بیماری ها توصیه می شود.

در بیماری‌های خونریزی‌دهنده همچون هموفیلی و کمبود پلاکت، خطر بروز خونریزی شدید وجود دارد. در کودکان و نوجوانان مبتلا به عفونت‌های ویروسی استفاده از آسپرین با خطر بروز اختلال در مغز به نام سندرم ری همراه است.

اگر بیمار دارای سابقه‌ای از زخم‌های گوارشی یا مبتلا به بیماری‌های کبدی شدید مانند هپاتیت است، باید با احتیاط از این دارو استفاده کند. زنان باردار مخصوصا در سه ماهه سوم بارداری و زنان شیرده نیز در استفاده از دارو باید احتیاط کنند.

قبل از جراحی بهتر است برای مدت یک هفته بیمار آسپرین خود را قطع کرده باشد.

نویسنده:

دکتر نیما ترابی گلسفید

معرفی چند داروی چاق کننده

معرفی چند داروی چاق کننده –

پاکسیل (پاروکستین)

داروهای مهار کننده های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs) عموما باعث افزایش وزن نمی‌شوند، چراکه داروهای ضدافسردگی با افزایش سروتونین باعث می‌شوند، شما احساس سیری نمایید. اما پاکسیل در این بین یک استثناء است. هرچند پاکسیل یکی از داروهای خوب ضد اضطراب است، اما اگر در دوران مصرف دارو شروع به افزایش وزن کردید، با مشورت و توصیه پزشکتان می‌توانید نوع دارو را عوض کرده و از سایر مهارکننده های سروتونین همچون پروزاک یا زولفت(Zoloft) استفاده نمایید.

والپوریک

والپوریک (Depakote یا والپوریک اسید) دارویی است که برای درمان اختلال دو قطبی، تشنج و پیشگیری از میگرن استفاده می‌شود. تحقیقی که در سال 2007 برروی بیماران صرعی انجام شد نشان داد 44 درصد از زنان و 24 درصد از مردان که از این دارو استفاده می‌کردند، حدود 5 کیلوگرم و یا حتی بیشتر وزن اضافه کرده‌اند.

فلوکستین (Prozac یا پروزاک)

هرچند که فلوکستین معمولا برای با کاهش وزن همراه است، اما بعضی از اوقات می‌تواند باعث چاقی شود. یک تحقیق 60 هفته‌ای نشان می‌دهد هرچند بیمارانیکه با فلوکستین درمان می‌شدند در شش ماه اول مصرف حدود 5 کیلو و بیشتر وزن کم کردند، اما از نیمه های دوره دوباره شروع به افزایش وزن نمودند. افرادیکه برای درمان افسردگی فلوکستین مصرف می‌کنند و می‌خواهند وزن کم کنند، بانظر پزشک می‌توانند از داروی ولبوترین (بوپروپیون) بعنوان جایگزین فلوکستین استفاده نمایند.

رِمِرون (میرتازاپین)

رمرون یکی از داروهای درمان افسردگی است که سروتونین و نوراپی نفرین را که با کاهش وزن ارتباط دارند افزایش می‌دهند. بااینحال فعالیت آنتی هیستامین‌ای این دارو ممکن است بتواند باعث افزایش وزن شود. این دارو بعضی از اوقات به افراد مسن که وزنشان کم تر از حد معمول است، داده می‌شود.

زیپرِکسا (اولانزاپین)

داروهای ضدسایکوتیک آتیپیک (Atypical antipsychotics) همچون زیپراکسا یا کلوزاریل (کلوزاپین) می‌توانند باعث چاقی شوند. تحقیقی که در سال 2005 انجام شد نشان داد که 30 درصد افرادیکه زیپراکسا مصرف می‌کنند، 7 درصد وزن بدنشان در طول 18 ماه بدلیل مصرف این دارو بوده است. این دارو برای درمان اسکیزوفرنی و افسردگی دوقطبی مصرف می‌شود، برای جایگزین آن می‌توان با توصیه پزشک از گدون (زیپرازیدون) و ابیلیفای(aripiprazole) استفاده نمود. همچنین می‌توان برای کم‌کردن عوارض چاق کننده دارو از داروی متفورمین در کنار این دارو استفاده نمود.

دلتازون (پردنیزولون)

کورتیکواستروئیدهای خوراکی از قبیل دلتازون می‌توانند خطر افزایش وزن را در افراد بخصوص آنهاایکه دارو را بصورت دراز مدت مصرف می‌کنند، افزایش می‌دهند. تحقیقی که در سال 2006 برروی مصرف بلندمدت کورتیکواستروئیدهای خوراکی انجام شد، اعلام نمود که 60 تا 80 درصد افراد مصرف کننده، افزایش وزن پیداکرده‌اند. افرادیکه مقدایر بالای این دارو را برای درمان آسم و بیماری التهابی روده استفاده می‌کنند بیشتر از افرادیکه میزان کمی از این دارو برای درمان آرتریت روماتوئید استفاده می‌کنند، در خطر چاقی قرار دارند. ورزش، رژیم غذایی و در بعضی مواقع مصرف متفورمین می‌تواند اثرات جانبی دارو را کاهش دهد.

تورازین (کلرپرومازین)

داروی تورازین همچنین ملاریل (تیوریدازین) فعالیت‌های آنتی هیستامینی داشته که باعث افزایش اشتها می‌شود. هرچند این داروها اثر کم‌تری نسبت به زیپراکسا و کلوزاریل دارند، اما بدلیل سایر اثرات جانبیشان و همچنین تاثیر کم‌ترشان برروی اسکیزوفرنی کم‌تر استفاده می‌شوند.

آمیتریپتیلین (Elavil، Endep، Vanatrip)

داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای (TCAs) از قبیل آمیتریپتیلین بیشتر از سایر داروهای ضدافسردگی و میگرن با چاقی مرتبط هستند. فعالین آنتی هیستامینی دارو دلیل چاق کنندگی آن است. این داروها کم‌تر برای افسردگی استفاده می‌شوند چراکه مصرف بیش از حد آنها می‌تواند باعث مشکلات قلبی شود.

داروهای ضدآلرژی (فکسوفنادین و پزودوافدرین)

فعالیت آنتی هیستامینی در داروهای اعصاب اغلب باعث افزایش وزن می‌شود، هرچند می‌شود این فعالیت را از داروهای ضدافسردگی حذف کرده و یا کاهش داد، اما در داروهایضد حساسیت و آلرژی فعالیت آنتی هیستامنی حیاتی بوده و قابل حذف نیست. یک تحقیق در سال 2010 نشان داد افرادیکه داروهای ضدحساسیت می‌تواند 55 درصد شانس چاقی را در افراد افزایش دهد. آنتی هیستامین باعث مختل شدن فعالیت آنزیم خاصی که تنظیم کننده مصرف غذا در بدن است، می‌شود.

دیابینیز، اینسولاز (کلورپروپامید)

بعضی از داروهای درمان دیابت نوع 2 باعث کاهش وزن می‌شوند، در حالیکه بعضی از دیگر باعث افزایش وزن می‌گردند. داروهای حاوی سولفونیل اوره از جمله دیابینیز و اینسولاز باعث تحریک تولید و فعالیت انسولین که کاهش دهنده قندخون و افزایش دهنده اشتهاست، می‌شوند. داروهایی همچون متفورمین، بیِتا و ژانویا بیشتر برای کاهش وزن مناسب اند.

انسولین (Insulin)

انسولین می‌تواند باعث افزایش وزن شود. اما انواع خاصی از انسولین همچون انسولین طولانی اثر لِویمیر تاثیر کم‌تری بر چاقی دارند. تحقیقی نشان می‌دهد که افراد در سه سال اول دریافت انسولین حدود 5 کیلوگرم افزایش وزن داشته‌اند. بیشتر از نصف این وزن در سه ماه اول بوجود آمده است.

معرفی چند داروی چاق کنندهآتنولول (Tenormin)

داروهای بتا بلاکر(Beta-blockers) دراوهای برای درمان فشارخون بوده که در این بین آتنولول، متوپرولول و ایندرال جزء پرمصرف ها می‌باشند. یکی از تحقیقات در زمینه این داروها نشان می‌دهد افرادیکه از داروی آتنولول استفاده نموده‌اند 2.5 کیلوگرم وزن بیشتر از سایر افراد در ماههای اولیه وزن اضافه می‌کنند. این داروها سرعت سوزاندن کالری را کاهش داده و باعث خستگی می‌شود.

داروهای پیشگیری از بارداری

این داروها معمولا باعث افزایش وزن شناخته می‌شوند، اما این ادعا هنوز ثابت نشده است. درحقیقت پروژستونهای طولانی اثر تزریقی بنام مدروکسی پروژسترون استات (DMPA) تنها دارویی است که با افزایش وزن ارتباط داشته و تاثیر آن اثبات شده است.

[tabs type=”horizontal”][tabs_head][tab_title][/tab_title][/tabs_head][tab]این مطلب فقط برای اطلاع عمومی بوده، استفاده از آن برای خوددرمانی و یا قطع مصرف دارو مجاز نیست و مصرف و یا قطع مصرف دارو فقط با تصمیم پزشک ممکن می باشد. همچنین ممکن است همه عوراض و خطرات دارو ذکر نشده باشد و نیاز به مشورت با پزشک درباره همه مشکلات و عوارض جانبی دارو می باشد. درضمن هنگام مصرف داروهای ضدافسردگی میبایست همیشه و مرتبا با پزشکتان در ارتباط بوده و هرچند وقت یکبار به وی مراجعه نمایید[/tab][/tabs]