پزشک تو – سایت پزشکی

سرطان روده کوچک چیست –

سرطان روده کوچک به علت وجود یاخته های سرطانی در روده کوچک بوجود می آید. بلندترین بخش از سیستم گوارش که روده کوچک است، به معده متصل است. روده کوچک به سه بخش تقسیم می شود: دوازدهه، تهی روده و روده دراز. بیشتر موارد سرطان روده کوچک در دوازدهه پدید می آید.

انواع سرطان روده کوچک

انواع سرطان روده کوچک اینها هستند :

Adenocarcinomas – معمولا شایع ترین نوع سرطان روده کوچک که دیواره روده کوچک را دربرمی گیرد، این نوع سرطان است. این سرطان اغلب رشد خوش خیم کمی دارد که پولیپ نامیده می شود.

تومور سرطانی – یک نوع سرطان است که در بافت پشتیبان یا بافت ارتباطی روده کوچک بوجود می آید.

تومورهای stromal امعاء و احشاء – تغییرات تومور سرطانی بافت های نرم می باشند.

تومورهای Carcinoid – در جداره امعاء و احشاء پدیدار می شوند و اغلب رشدی کند دارند.

Lymphomas – بیماری سیستم ایمنی بدن است که ممکنست در درون امعاء و احشاء بوجود آید.

ampulla of Vater که hepatopancreatic ampulla نیز نامیده می شود، بخشی از بدن است که مجرای مشترک صفرا و لوزالمعده است و به دوازدهه (بخش بالایی روده کوچک) باز می شود. معمولا این نوع سرطان به عنوان سرطان روده کوچک درنظر گرفته نمی شود بلکه نوعی از سرطان بشمار می آید که به مانند سرطان لوزالمعده تلقی می شود.

درمان سرطان روده کوچک

برای درمان سرطان روده کوچک علاوه بر جراحی، از پرتو درمانی، شیمی درمانی و دیگر شکل های درمان و نیز روش هایی برای کاهش عوارض جانبی و کمک به نیرومند ماندن بیمار و تغذیه مناسب او درخلال درمان استفاده می شود.

جراحی سرطان روده کوچک

جراحی، متداول ترین درمان برای سرطان روده کوچک است. در جراحی، تومور و بخش سرطانی روده کوچک برداشته می شود. در برخی از موارد ممکنست که روش های زیر نیز مناسب باشند :

روش Whipple- اگرچه این روش پیچیده بیشتر به عنوان درمانی برای سرطان لوزالمعده انجام می شود ولی برای مداوای سرطان دوازدهه (که در بالای روده کوچک قرار دارد) نیز استفاده می شود. دوازدهه جایی است که بیشتر موارد سرطان روده کوچک از آنجا آغاز می شود.
در روش یادشده در بالا، دوازدهه و بخشی از لوزالمعده برداشته می شوند. همچنین کیسه صفرا، بخشی از معده، انتهای مجرای مشترک صفرا و غدد لنفاوی نیز برداشته می شوند. سپس بخش های باقی مانده لوزالمعده، روده کوچک و مجرای صفرا به هم متصل می شوند. این کار امکان آن را می دهد تا تخلیه صفرا از کبد به روده کوچک ادامه یابد و عمل گوارش امکان پذیر شود.

درمان سرطان روده کوچک ممکنست خطرات بالقوه ای برای بیماران داشته باشد.

روش هایی به عنوان مسکن- در موارد پیشرفته سرطان روده کوچک ممکنست که جراحی، انتخاب نشود چون شاید بیماری کاملا گسترده شده باشد. برای کم کردن علائمی مانند درد و تهوع که توسط انسداد روده کوچک توسط تومور ایجاد شده است، می توان عمل جراحی برای تسکین انجام داد تا بیمار احساس آسایش بیشتری داشته باشد.
مثلا اگر تومور، مسیر روده کوچک را بسته باشد، می توان با عمل جراحی، لوله کوچکی را قرار داد تا تومور را بای پس کند و شکافی را از معده به انتهای دیگر روده کوچک و یا به روده بزرگ ایجاد کند. این کار بیمار را توانا می کند که به گونه ای عادی غذا بخورد و غذایش هضم شود.

پرتو درمانی سرطان روده کوچک

شکل های پیشرفته پرتو درمانی با شدت نتظیم شده (IMRT) ازقبیل TomoTherapy و Trilogy را می توان برای مداوای موارد کوچک سرطان روده کوچک بکار برد. این سیستم های ارائه پرتو درمانی، پرتوها را بر روی خود تومور متمرکز می کند و از آسیب رسیدن به بافت و اندام های سالم پیرامونی جلوگیری می کند.

پرتو درمانی می تواند یاخته های سرطانی باقیمانده پس از جراحی را ازبین ببرد و در مواردی که نتوان از جراحی برای برداشتن تومورها بهره گرفت، می توان از پرتو درمانی سرطان روده کوچک برای کاهش درد استفاده کرد.

شیمی درمانی سرطان روده کوچک

داروهای شیمی درمانی را می توان هم برای نابود کردن بی درنگ یاخته های سرطانی و هم برای جلوگیری از رشد و تکثیر سرطان روده کوچک بکار برد :

سرطانی که به دیگر بخش های بدن منتقل شده است
یاخته های سرطانی که برای شناسایی شدن بسیار کوچکند و بنابراین پس از جراحی در شکم باقی می مانند
داروهای شیمی درمانی مورد استفاده برای سرطان روده کوچک عبارتند از :
Capecitabine
Fluorouracil (5-FU)
Oxaliplatin
Irinotecan
معمولا شیمی درمانی از طریق تزریق وریدی انجام می شود. در این روش داروهای شیمی درمانی از طریق ورید، به آهستگی در سیستم گردش خون آزاد می شود و به همه جای بدن می رود. در مورد سرطانی که به کبد سرایت کرده باشد، می توان شیمی درمانی درون شریانی (IAC) را برگزید. در این روش ها، دوز مورد نظر از داروهای شیمی درمانی از طریق شریان کبدی مستقیما به کبد می رود. این سبب می شود که شیمی درمانی در نزدیکی تومور متمرکز شود و یاخته های سرطانی را نابود کند و نیز آسیب به یاخته های سالم به حداقل برسد.

در مراکز درمانی به بیمار کمک می شود تا با عوارض جانبی ازقبیل کم اشتهایی، تهوع، استفراغ و زخم دهان کنار بیاید. مثلا پزشکان تجویزاتی می دهند تا به کم کردن تهوع و استفراغ کمک کند. همچنین تیم طب naturopathic می تواند معالجات طبیعی داشته باشد تا به تسکین مسیر گوارش کمک کند و زخم های دهانی را مداوا کند، مواردی که برخی از بیماران به هنگام انجام شیمی درمانی سرطان روده کوچک با آن دچار می شوند.

شیوه های درمان سرطان راست روده –

در مراکز درمانی، گزینه های درمانی گوناگونی ارائه می شود از جمله جراحی، پرتو درمانی و شیمی درمانی و نیز معالجات پشتیبانی.

تیم مراقبت پزشکی با بیمار کار می کند تا نیازهای او را ارزیابی کند که براساس این ارزیابی، مناسب ترین درمان برای بیمار تعیین خواهد شد.

جراحی سرطان راست روده

جراحی برای سرطان راست روده را می توان هم در مراحل اولیه و هم در مراحل پیشرفته بیماری بکار برد. برحسب مرحله بیماری و نیز اهداف درمانی می توان از جراحی در ترکیب با دیگر معالجات از قبیل شیمی درمانی یا پرتو درمانی استفاده کرد.

از جراحی برای برداشتن تومورها و بخش سرطانی راست روده استفاده می شود. بافت مجاور سالم در راست روده را نیز به همراه بافت چربی و تعدادی از غدد لنفاوی مجاور برمی دارند. غدد لنفاوی در زیر میکروسکوپ بررسی می شوند تا معلوم شود که آیا یاخته های سرطانی وجود دارند یا نه. این اطلاعات به پرشکان کمک می کند تا مرحله سرطان را تعیین کنند و نیز تعیین شود که آیا معالجات اضافی نیز لازمست یا خیر.

Polypectomy- در مراحل اولیه سرطان راست روده (مرحله 0 و مرحله I)، گاهی می توان سرطان را با برداشتن بواسیر مداوا کرد.
قطع کردن راست روده (proctectomy)- بخش سرطانی راست روده با جراحی برداشته می شود. می توان در کنار proctectomy ، عمل colostomy نیز انجام داد تا به دفع کردن مدفوع از بدن کمک شود.
قطع کردن کبد- در مورد برخی از بیمارانی که دچار جابجایی سرطان به کبد خود هستند، جراحی برای برداشتن بخشی از کبد محتوی سرطان می تواند گزینه ای کارآ باشد.
عضوبرداری رادیوفرکانسی- امواج گرمایشی رادیوفرکانسی می تواند تومورهای سرطانی را مداوا کند. اگر سرطان به دیگر بخش های بدن مانند کبد سرایت کرده باشد، از این روش را می توان در خلال جراحی سرطان راست روده استفاده کرد.

شیمی درمانی

داروهای ضد سرطان مورد استفاده در شیمی درمانی برای جلوگیری از تقسیم سریع یاخته های سرطانی طراحی شده اند. براساس طرح درمان سرطان راست روده ویژه هر بیمار، می توان از شیمی درمانی پیش از جراحی و یا پس از آن استفاده کرد.

شیمی درمانی برای سرطان راست روده معمولا از طریق تزریق وریدی انجام می شود. برای این روش رساندن شیمی درمانی، نخست سوزنی را در ورید بازو یا دست فرو می کنند. سپس یک لوله پلاستیکی را قرار می دهند و سوزن را برمی دارند. شیمی درمانی از طریق یک لوله انجام می شود. لوله از یک کیسه یا بطری محتوی دارو تغذیه می شود. داروهای شیمی درمانی به آهستگی در سیستم گردش خون آزاد می شوند و به سرتاسر بدن می روند.

همچنین از روش های نوین رساندن شیمی درمانی نیز استفاده می شود که امکان انجام شیمی درمانی را بر روی منطقه خاصی از بدن می دهد از قبیل:

شیمی درمانی Hyperthermic Intraperitoneal (HIPEC)- HIPEC یک محلول شیمی درمانی استرلیزه حرارت داده شده است که مستقیما به شکم داده می شود. این روش بلافاصله پس از جراحی انجام می شود تا تومورهای قابل دیدن درون شکم را بردارند. هدف اینست که به یاخته های سرطانی باقیمانده در شکم پس از جراحی نفوذ کنند و آنها را از بین ببرند. در مقایسه با ارائه شیمی درمانی بصورت سنتی، HIPEC امکان اسفاده از دوزهای بالاتر شیمی درمانی را میسر می سازد. چون در این روش، شیمی درمانی محدود به شکم می باشد، سایر بخش های بدن از داروهای شیمی درمانی به دور نگه داشته می شود. این سبب می شود که برخی از عوارض جانبی شیمی درمانی کاهش یابد.

شیمی درمانی درون سرخرگی (IAC) و Chemoembolization- مقدار معینی از داروهای شیمی درمانی از طریق سرخرگ کبدی مستقیما به کبد داده می شود. اگر سرطان بیمار به کبد منتقل شده باشد، ممکنست که این نوع شیمی درمانی را برای سرطان راست روده توصیه کنند تا تومورهای درون کبد را هدف بگیرند در حالی که بافت سالم پیرامونی از داروها در امان می ماند.
 درمان هدفمند

درمان هدفمند، داروها را به یاخته های سرطانی می رساند و از رسیدن هورمون ها و مواد مغذی که این یاخته ها برای رشد لازم دارند، جلوگیری می کند. درمان با پادتن Monoclonal یک نوع دارو درمانی هدفمند برای سرطان راست روده است که برای بکار انداختن پاسخ سیستم ایمنی طبیعی بدن برای تشخیص و نیز یورش به یاخته های سرطان راست روده و نابود کردن آنها بکار می رود.

 پرتو درمانی

پرتو درمانی، تومورها را با پرتوهای پرانرژی با دقت بالا هدف می گیرد. در برخی از مراکز درمانی از تکنیک هایی در پرتو درمانی استفاده می شود که پزشکان را قادر می سازد دوزهای متمرکزی از پرتوها را مستقیما به پرتوها برسانند.

از سیستم های پرتو درمانی پیشرفته ای برای از بین بردن سرطان راست روده استفاده می شود که شامل موارد زیر می باشد:

پرتو درمانی با شدت تنظیم شده (IMRT)
پرتو درمانی با عملکرد داخلی (IORT)
Trilogy
TomoTherapy
TheraSphere
معالجات پشتیبانی برای بیماران سرطان راست روده

تغذیه درمانی
مدیریت درد
طب Naturopathic
طب ذهنی- جسمی
توانبخشی
پشتیبانی روحی
ماساژ ستون فقرات
پشتیبانی پس از بهبود.

سرطان راست روده چیست –

سرطان راست روده، سرطانی است که در بافت راست روده شکل می گیرد. راست روده بخشی از سیستم گوارش بدن است. سیستم گوارش، آب و مواد مغذی را از غذا می گیرد و کمک می کند که مواد زائد از بدن دفع شود.

سیستم گوارش از مری، معده و روده ها تشکیل شده است. راست روده، چند اینچ انتهایی روده بزرگ است. هنگامی که یاخته ها رشدی غیر عادی و خارج از کنترل پیدا می کنند، توموری سرطانی بوجود می آید.

کلیات مربوط به سرطان راست روده

سرطان راست روده بیشتر در بین مردان و زنان بالای 50 سال دیده می شود. البته این سرطان در بین جوانان هم وجود دارد و نیز بندرت در بین نوجوانان هم دیده می شود. سیگار کشیدن را به سرطان راست روده نسبت می دهند و نیز برنامه های غذایی سرشار از چربی و با فیبر کم. پذیرفتن یک برنامه زندگی سالم که دارای چربی کم و فیبر زیاد در برنامه غذایی روزانه باشد، برای جلوگیری از این سرطان نقشی اساسی دارد به ویژه اگر در خانواده شما سابقه سرطان راست روده وجود داشته باشد.

انواع سرطان راست روده

انواع گوناگون سرطان راست روده به شرح زیر می باشد :

Adenocarcinoma ها – این سرطان ها متداول ترین سرطان راست روده می باشند. این سرطان ها در درون یاخته های غدد مولد مخاط ایجاد می شود. این یاخته ها هنگامی که بطور عادی کار می کنند، دیواره های داخلی راست روده را روانکاری می کنند.
تومورهای Carcinoid – این تومورها نوعی تومور neuroendocrine مولد هورمون هستند. اگرچه این انواع تومورها ممکنست در هر جایی بوجود بیایند، تومورهای carcinoid بیشتر احتمال دارد در روده ها بوجود بیاید تا در درون راست روده. این تومورها معمولا به کندی رشد می کنند و ممکنست در ابتدا به عنوان یک تومور خوش خیم پدیدار شوند.
Lymphoma ها – مربوط به بیماری های سیستم مصونیت بدن می باشند که در غدد لنفاوی رخ می دهند. اما این سرطان می تواند در هر بخشی از بدن بوجود آید از جمله در راست روده.

عوامل ابتلاء به سرطان راست روده

رشد غیر عادی بافت های نرم جداره داخلی راست روده و یا مجرای راست روده، در طول زمان تبدیل به سرطان می شود. آنچه که سبب می شود سرطان راست روده بوجود بیاید، کاملا شناخته شده نیست اما پژوهشگران چندین عامل را کشف کرده اند که ممکنست نقشی را در این مورد بازی کنند. هر چیزی که ممکنست در ایجاد شرایط پیش سرطانی سهیم باشد، یک عامل ابتلاء نامیده می شود. میزان کنترلی که ممکنست شما بر این عوامل داشته باشید، متفاوت است.

برخی از این عوامل مانند برنامه غذایی و ورزش، قابل کنترل هستند و این در حالی است که شرایطی شبیه به سندروم بیماری از والدین به کودکانشان می رسد. دیگر عوامل ابتلاء مانند سن و یا سابقه دیابت، لزوما قابل کنترل نیستند اما با حفظ زندگی سالم، ممکنست ریسک کلی مرتبط با این عوامل به حداقل برسد.

عوامل ابتلاء به سرطان راست روده در ارتباط با سبک زندگی

بسیاری از عوامل ابتلاء به سرطان راست روده مرتبط با سبک زندگی، قابل کنترل می باشند. سیگار کشیدن، عادت های غذایی و فعال نبودن، عواملی هستند که منجر به این نوع سرطان می شوند.

مصرف دخانیات – شواهدی وجود دارد که مواد شیمیایی که در اثر کشیدن سیگار در بدن آزاد می شود، ممکنست احتمال ابتلاء به سرطان را افزایش دهد. کسانی که مدتی طولانی سیگار می کشند، احتمال دارد بیش از دیگران مبتلاء به سرطان راست روده شوند.
مصرف الکل – نوشیدن مقدار زیاد الکل ممکنست منجر به افزایش احتمال ابتلاء به سرطان راست روده شود.
عادت های غذایی – خوردن زیاد گوشت های فرآوری شده و یا گوشتی که در دمای خیلی بالا پخته شده است، ممکنست احتمال ابتلاء به سرطان راست روده را افزایش دهد. اما خوردن مقدار زیاد سبزیجات می تواند احتمال دچار شدن به این بیماری را کاهش دهد.
زندگی غیر فعال – ورزش می تواند احتمال دچار شدن به سرطان راست روده را به حداقل برساند. زندگی فعال می تواند با کنترل وزن شما نیز در این مورد یاری دهنده باشد چرا که وزن زیاد، خود عامل دیگری برای مستعد شدن شخص برای ابتلاء به این بیماری است.

سابقه پزشکی شخص

با افزایش سن، احتمال ابتلاء شخص به سرطان راست روده افزایش می یابد. بیشتر موارد این نوع سرطان در افراد بالای 50 سال دیده می شود. جنبه های دیگری از سابقه پزشکی فرد وجود دارد که ممکنست نقشی در دچار شدن احتمالی او به سرطان راست روده داشته باشد :

بیماری مشکل ساز شکم (IBD) – بیماری Crohn و ورم مخاط روده بزرگ، دو نوع شرایط ویژه ای هستند که سبب جراحت یا سوزش روده بزرگ و راست روده می شوند. دیگر شرایط مشابه نیز ممکنست با IBD مشخص شوند. عفونت یا سوزش طولانی مدت روده بزرگ یا راست روده، احتمال دچار شدن به این سرطان را افزایش می دهد.

چاقی – داشتن وزن زیاد، احتمال دچار شدن به سرطان راست روده را افزایش می دهد. تاثیر افزایش وزن، ممکنست مرتبط با برخی از عادت های غذایی و نیز نداشتن فعالیت جسمانی نیز باشد.

دیابت نوع دوم – دیابت نوع دوم ممکنست احتمال ابتلاء به سرطان راست روده را افزایش دهد. این شرایط ممکنست بر پیش بینی بیماری نیز تاثیر بگذارد.

سابقه داشتن سرطان و یا پولیپ روده – سابقه شخص در مورد سرطان colorectal ، می تواند احتمال مبتلاء شدن را افزایش دهد. همچنین پولیپ هایی که خوش خیم (غیر سرطانی) هستند، ممکنست بدخیم (سرطانی) شوند.

شرایط ارثی

بیشتر موارد سرطان راست روده، از جهش های اکتسابی ژنی ناشی می شوند که این تغییرات سرطانی در DNA می باشد که در طول زندگی شخص رخ می دهد. اما شرایط ارثی خاص ممکنست شما را بیشتر مستعد سرطان راست روده کند.

تقریبا پنج درصد از موارد تشخیص سرطان راست روده در بین کسانی است که از نظر ژنی مستعد این بیماری هستند. کسانی که از خانواده هایی می باشند که دارای سابقه سرطان colorectal و یا پولیپ هستند، احتمال زیادی برای دچار شدن به این بیماری دارند.

پولیپ های خانوادگی adenomatous (FAP) – این شرایط سبب صدها یا هزاران رشد خوش خیم یاخته ها (پولیپ) در جداره داخلی روده بزرگ و راست روده می شود. این پولیپ ها اگر تحت جراحی قرار نگیرند، ممکنست سرطانی شوند.
سندروم بد- که سرطان colorectal غیر پولیپی ارثی (HNPCC) نیز نامیده می شود، احتمال بوجود آمدن یک سرطان راست روده جداگانه را در سن پایین افزایش می دهد، مثلا در پیش از 40 سالگی.
سندروم Turcot – این شرایط ژنتیکی کمیاب ممکنست سبب پولیپ های چندگانه روده بزرگ adenomatous شود بنابراین احتمال ابتلاء به هر دو سرطان روده بزرگ و راست روده را افزایش می دهد.
سندروم Peutz-Jeghers (PJS) – این سندورم ممکنست از والدین به ارث رسیده باشد و یا خود بخود ایجاد شده باشد. این شرایط نادر سبب پولیپ های بزرگی در سیستم گوارشی می شود.
توجه: هر چیزی که احتمال ابتلاء به یک بیماری را افزایش می دهد، عاملی برای احتمال ابتلاء نامیده می شود. دارا بودن عوامل احتمال ابتلاء به سرطان بدین معنی نیست که شما حتما دچار این بیماری خواهید شد و نداشتن این عوامل بدان معنی نیست که شما به هیچ وجه دچار این بیماری نخواهید شد. اگر فکر می کنید که احتمال ابتلاء به این بیماری را دارید، آن را با پزشک خودتان در میان بگذارید.

نشانه های سرطان راست روده

نشانه های سرطان راست روده ممکنست شبیه به دیگر بیماری های سیستم گوارشی باشد مانند تورم مخاط روده بزرگ، بیماری Crohn و یا حتی سرطان روده بزرگ و یا سرطان colorectal . اغلب هیچ نشانه اولیه ای از سرطان روده بزرگ یا راست روده وجود ندارد. اما همچنان که سرطان گسترش می یابد، نشانه های سرطان راست روده ممکنست بیشتر مداوم و شدید شوند. افراد دارای بیماری شکمی شدید (IBD) از قبیل ورم مخاط روده بزرگ یا بیماری Crohn، ممکنست که با فرونشین کردن نشانه ها، دوره هایی از بهبود را داشته باشند.

نشانه های سرطان راست روده – تغییرات در اجابت مزاج

پدیدار شدن تومور در راست روده یا مجرای راست روده، ممکنست تغییری را در میزان سفتی، شکل یا تعداد دفعات اجابت مزاج به همراه داشته باشد. ممکنست که شدت نشانه ها افزایش یابد یا با گسترش سرطان در سراسر راست روده یا روده بزرگ، نشانه های بیشتری پدیدار شود. خون ریزی از راست روده ممکنست سبب شود که رنگ مدفوع به قرمز روشن تغییر کند. ممکنست که خون ریزی یک تومور، تغییر رنگ مدفوع را سبب شود و گاهی رنگ مدفوع را خیلی تیره کند.

تغییراتی در اجابت مزاج که ممکنست مرتبط با سرطان راست روده باشد، اینها هستند :

اسهال
یبوست
ناتوانی برای تخلیه کامل مدفوع
تغییر در سایز یا شکل مدفوع (باریک تر شدن از حد عادی)
مدفوع خونی (یا دارای رنگ روشن و یا خیلی تیره)
نشانه های عمومی سرطان راست روده

ممکنست مراحل اولیه سرطان راست روده، هیچ نشانه ای نداشته باشد. اما تغییرات سیستماتیک تر ممکنست ناشی از این باشد که تومور در لایه های بافت جداره راست روده، عمیق تر می شود و یا سرطان در حال سرایت به کل بدن است.

نشانه های عمومی این بیماری می تواند شامل اینها باشد :

درد در راست روده
درد یا ناراحتی در شکم
درد زیاد ناشی از گاز معده یا دل پیچه زیاد
احساس نفخ یا پر بودن شکم
تغییر در اشتها
کاهش وزن بی دلیل
احساس کسالت یا خستگی

مفهوم نشانه های سرطان راست روده

نشانه های سرطان راست روده ممکنست علامت دیگر شرایط یا بیماری های گوارشی باشد. برخی از نشانه ها مانند مدفوع همراه با خون یا درد شدید در شکم، باید بی درنگ به پزشک اطلاع داده شود. داشتن هر یک از این نشانه ها، ضرورتا به معنی این نیست که شما سرطان دارید اما ممکنست علامتی از دیگر بیماری ها باشد که می باید از طریق درمان، بهبود یابد. اگر نشانه هایی دارید، یک بررسی یا غربال گیری می تواند سرطان را در مراحل اولیه آن شناسایی کند، پیش از آنکه سرطان به کل بدن سرایت کند.

اگر نشانه هایی از این بیماری را در خود دارید یا فکر می کنید که ممکنست ریسک ناشی از سندروم ژنتیکی مربوطه را داشته باشید، می باید با پزشک خودتان صحبت کنید. چندین روش غربال گیری وجود دارد که می تواند پولیپ ها یا سرطان را شناسایی کند. غربال گیری می تواند پیش از آنکه نشانه های بیماری پدیدار شوند، آن را شناسایی کند.

توجه: احتمال دارد که این نشانه ها در اثر شرایط دیگر و یا ناشی از انواع دیگر سرطان باشد. بهتر است که برای تشخیص دقیق با یک متخصص مشورت کنید.

تشخیص سرطان راست روده

اگر هر گونه نشانه سرطان راست روده دارید، هرچه زودتر با پزشک خودتان مشورت کنید. او ممکنست تست های تشخیصی انجام دهد تا علت این نشانه ها را معلوم کند. پزشک ممکنست کار خودش را با یک آزمایش خون آغاز کند تا سطح بالای آنتی ژن carcinoembryonic (CEA) را بررسی کند که این مورد در افراد دارای سرطان راست روده، شایع است.

اگر سن شما بالاتر از 50 سال است، توصیه می شود که اسکوپ های منظمی از روده بزرگ خودتان داشته باشید. در خلال انجام این روش که کم ترین تخریب را به همراه خود دارد، پزشک منطقه راست روده و نیز روده بزرگ را با قرار دادن یک لوله در راست روده معاینه می کند. اگر او به یک منطقه مشکوک بربخورد، ممکنست که در این حال یک عمل biopsy انجام دهد.

جدا از آزمایش خون و معاینه به روش اسکوپ روده بزرگ، پزشک ممکنست از این ابزارهای غربال گیری و تشخیص برای سرطان راست روده استفاده کند: آندوسکوپی ماوراء صوت، سی تی اسکن و MRI لگنی (برای تعیین مرحله سرطان).

 مرحله بندی سرطان راست روده

مرحله بندی سرطان راست روده با ارزیابی سه بخش کلیدی سرطان آغاز می شود: سایز، موقعیت و میزان گسترش آن. در مراحل اولیه سرطان راست روده (مرحله صفر)، سرطان گسترش پیدا نکرده است و تومورها محدود به جداره داخلی (غشاء مخاطی) راست روده یا مجرای راست روده می شوند. مراحل بعدی با میزان رشد و نیز گسترش بافت های سرطانی به درون لایه های دیواره راست روده مشخص می شوند.

همچنان که سرطان پیشرفت می کند، ممکنست از طریق دیواره راست روده به روده بزرگ، مثانه یا مجرای ادرار سرایت کند. در پیشرفته ترین مرحله بیماری (مرحله 4)، سرطان به همه بدن و به غدد لنفاوی سرایت کرده است.

مفهوم سیستم TNM

از یک گروه بندی با سه بخش کلیدی برای مرحله بندی سرطان راست روده استفاده می شود: T، N و M :

تومور- تومورها برحسب مقیاس 0 تا 4 رتبه بندی می شوند. T0 بیانگر آنست که شواهدی دال بر گسترش تومور اولیه به بافت های محل وجود ندارد و افزایش ارقام (T1-T4) وسعت و نیز گسترش سرطان را از طریق دیواره روده بزرگ نشان می دهد. سرطان در جای اولیه (Tis) نشان می دهد که سرطان به فراتر از لایه ماهیچه جداره داخلی (غشاء مخاطی) سرایت نکرده است.
غده – اگر سرطان در غدد لنفاوی پیدا شود، تعداد یاخته های سرطانی با بهره گیری از N1 یا N2 درجه بندی می شود و اگر سرطان به غدد لنفاوی سرایت نکرده باشد، با N0 نشان داده می شود.
گسترش سرطان – سرطانی که گسترش پیدا کرده باشد، با M1 نشان داده می شود و اگر علامتی از گسترش آن وجود نداشته باشد، با M0 نشان داده می شود.
هر دسته (T، N و M) خود ارزیابی و درجه بندی می شود. برای تخصیص اطلاعات نا کافی، از حرف X استفاده می شود (شرایطی که در آن عامل خاصی نمی تواند بدرستی ارزیابی شود).

گروه بندی سرطان راست روده

سیستم TNM سایز تومور را ارزیابی می کند و اینکه سرطان تا چه میزان دورتر از محل اصلی خود گسترش پیدا کرده است :

سرطان راست روده مرحله 0 : سرطان به فراتر از غشاء مخاطی (عضلات جداره داخلی) سرایت پیدا نکرده است. (مثلا Tis، N0، M0)
سرطان راست روده مرحله I : سرطان به فراتر از غشاء مخاطی (عضلات جداره داخلی) سرایت کرده اما به ماوراء روده بزرگ یا دیگر بخش ها و یا غدد لنفاوی گسترش نداشته است. (مثلا T1، N0، M0 یا T2، N0، M0)
سرطان راست روده مرحله II : سرطان به جداره روده بزرگ سرایت کرده است. در این مرحله ممکنست سرطان به بخش های مجاور هم رسیده باشد. هیچ شواهدی درباره گسترش سرطان به غدد لنفاوی یا بخش های دور دست وجود ندارد. (مثلا T3، N0، M0)
سرطان راست روده مرحله III : سرطان به غدد لنفاوی مجاور سرایت کرده است. در این مرحله، تومور می تواند هر اندازه ای داشته باشد (T1-T4). ممکنست که سرطان به اندام های مجاور نیز رسیده باشد. ممکنست اندام های دورتر بدن مانند شش ها یا کبد، تاثیر نگرفته باشند. (مثلا T1، N1، M0)
سرطان راست روده مرحله IV : ممکنست که سرطان هر سایزی داشته باشد و به همه بدن از جمله بخش های دوردست از قبیل کبد، شش ها و یا جداره داخلی حفره شکمی نیز رسیده باشد. (مثلا هر گونه T و هر گونه N و نیز M1)

سرطان حلق چیست؟

سرطان حلق یکی از شایع ترین انواع سرطان گلو می باشد. حدود 14 هزار نفر در آمریکا دچار این نوع سرطان هستند.

حلق که همان گلو می باشد، لوله ای توخالی است که از بینی و انتهای نای آغاز می شود. سرطان حلق می تواند در هریک از سه بخش حلق ایجاد شود :

Nasopharynx : در پشت بینی و گلو قرار دارد.
Oropharynx : در پشت دهان جای دارد و بن زبان، بخش نرم و نیز بخش پیرامون لوزه ها را دربرمی گیرد.
Hypopharynx : بخش ته گلو است.

انواع سرطان حلق

سرطان حلق شکلی از سرطان سر و گردن است. سرطان سر و گردن دربرگیرنده سرطان گلو، دهان، لوزه ها، بینی، سینوس ها، غدد بزاقی و غدد لنفاوی گردن می شود.

سرطان یاخته های پولکی، متداول ترین سرطان حلق است. این سرطان در یاخته های نازک و تخت جداره گلو بوجود می آید.

انواع دیگر سرطان های حلق، شامل این موارد می شود: lymphoepithelioma ، سرطان یاخته های دوکی شکل، سرطان زگیل مانند، سرطان های غیر متمایز غدد لنفاوی که lymphoma نامیده می شوند.

عوامل ابتلاء به سرطان حلق

به مانند بسیاری از سرطان ها، احتمال ابتلاء به سرطان حلق با بالا رفتن سن افزایش می یابد. مردان نسبت به زنان احتمال بیشتری برای ابتلاء به سرطان حلق دارند و ابتلاء به این سرطان بیشتر در سنین بالای 65 سال رخ می دهد.

عوامل ابتلاء به سرطان حلق بر حسب محلی از گلو که سرطان در آن رشد می کند، متفاوت است.

عوامل متداول به سرطان حلق از نوع nasopharyngeal اینها هستند :

ویروس Epstein-Barr
غذاهای سرشار از نمک
عوامل متداول به سرطان حلق از نوع oropharyngeal اینها هستند :
مصرف دخانیات
مصرف زیاد الکل
تغذیه ناقص
داشتن ویروس papilloma انسانی (HPV)
عوامل متداول به سرطان حلق از نوع hypopharyngeal اینها هستند :

مصرف دخانیات
مصرف زیاد الکل
مصرف نکردن ویتامین A و E در غذاها
قرار گرفتن در معرض آزبست
سندورم Plummer-Vinson که سبب سختی در بلع می شود.
توجه: هر عاملی که سبب افزایش احتمال ابتلاء به بیماری باشد، عامل احتمال ابتلاء نامیده می شود. داشتن یکی از این عوامل، به معنی این نیست که شما سرطان خواهید گرفت و نداشتن این عوامل نیز به معنی این نیست که شما سرطان نخواهید گرفت. اگر فکر می کنید که یک یا چند عامل از این عوامل را دارید، با پزشک خودتان درمیان بگذارید.

نشانه ها و علائم سرطان حلق

ممکنست تشخیص سرطان حلق در مراحل اولیه آن سخت باشد. چون تست های روتینی برای سرطان حلق وجود ندارد، احتمال دارد که پیش از گسترش بیماری نتوان آن را پیدا کرد.

برخی از نشانه های سرطان حلق، مخصوص محلی از حنجره می باشد که سرطان در آن بوجود آمده است. ممکنست توموری در nasopharynx سبب خون دماغ یا شنیدن صدای زنگ در گوش ها شود. اگر تومور در پایین گلو در hypopharynx بوجود آید، ممکنست عمل بلعیدن با سختی باشد.

دیگر نشانه های سرطان حلق که در همه انواع این نوع سرطان مشترک می باشند، اینها هستند :

زخم مزمن گلو
برآمدگی در بینی یا پشت دهان، گلو و یا گردن
درد گوش یا فک
تغییر در صدا یا گرفتگی غیر عادی صدا
سختی در تنفس
شنیدن صدای زنگ در گوش ها
خون ریزی های متعدد بینی
سردرد
درد ملایم در پشت جناغ سینه
سرفه های مدام
درد یا مشکل در هنگام بلع غذا
کاهش وزن بی دلیل
توجه: احتمال دارد که این نشانه ها در اثر مشکلاتی جز سرطان باشد. بهتر است که برای تشخیص دقیق با یک متخصص مشورت کنید.

تشخیص و ردیابی سرطان حلق

اگرچه معمولا برای سرطان حلق، غربال گیری روتین توصیه نمی شود ولی چندین تست وجود دارد که در صورت وجود و استمرار نشانه های این سرطان می توان آنها را انجام داد.

سرطان حلق چگونه تشخیص داده می شود؟

تست های زیر برای همه انواع سرطان سر و گردن مشترک هستند :

پرونده پزشکی و معاینه بدنی: معمولا گام نخست در تشخیص سرطان، انجام یک معاینه کلی است. پزشک در باره نشانه هایی که بیمار دارد از او می پرسد. آیا بیمار عوامل شناخته شده ابتلاء به بیماری و نیز دیگر شرایط مربوطه را دارد یا نه. ممکنست که پزشک درخلال معاینه بدنی، علائمی از سرطان را در محفظه صدای بیمار بیابد، از قبیل موارد غیر طبیعی در دهان یا گلو و یا بزرگ بودن غدد لنفاوی در گردن.

اگر پزشک احتمال وجود سرطان را در بیمار بدهد، بیمار را پیش یک متخصص می فرستد تا آزمایش های دیگری هم انجام دهد. این متخصص ممکنست متخصص حلق و گوش و بینی باشد.

مشاوره تخصصی: متخصص با دقت همه سر و گردن از جمله غدد لنفاوی گردن را معاینه می کند تا ببیند که آیا علائم سرطان وجود دارد یا نه.

این معاینه ممکنست با استفاده از آینه باشد تا پزشک بتواند مناطقی را که بسادگی دیده نمی شود را نیز ببیند. دیگر روش ها که ممکنست برای معاینه محفظه صدا انجام شود، اینها هستند :

آندوسکوپی بینی (Laryngoscopy) به گونه ای غیر مستقیم: ممکنست پزشک آینه های کوچکی در پشت دهان بیمار قرار دهد تا بتواند گلو، بن زبان و محفظه صدا را بخوبی معاینه کند.

آندوسکوپی بینی (Laryngoscopy) به گونه ای مستقیم: ممکنست پزشک از Laryngoscopy فیبر نوری بهره بگیرد که یک لوله باریک قابل انعطاف و نورانی است که در درون دهان یا بینی قرار داده می شود تا بتوان با کمک آن حلقوم و پیرامون آن را دید.

ممکنست برای هر یک از این دو روش، پزشک یک داروی بیحسی به پشت گلوی بیمار اسپری کند تا از درد جلوگیری شود. چون کسانی که سرطان حنجره در آنها تشخیص داده شود، احتمال دچار شدن به سرطان های سر و گردن را نیز دارند، اینست که پزشک nasopharynx (بخش بالایی گلو که در پشت بینی قرار دارد)، دهان، زبان و گردن را معاینه می کند.

Panendoscopy : اگر پزشک احتمال سرطان را بدهد، احتمال دارد که معاینات بیشتری از سر و گردن انجام شود. برای انجام این معاینات، بیمار را در اتاق عمل بیهوش می کنند تا بتوان همه بدن او را مورد بررسی دقیق قرار داد. برای بررسی گلو، حنجره، مری و احتمالا نای و نایچه ها، از آندوسکوپ استفاده می شود. اگر توموری پیدا شود، پزشک نمونه هایی از آن را برمی دارد تا زیر میکروسکوپ بررسی شود.

بیوپسی: تنها با بیوپسی می توان تشخیص دقیقی برای سرطان حلق بدست آورد. نمونه ای از بافت یا یاخته ها برای بیوپسی لازمست که باید پیش از درمان آن را انجام داد. انواع بیوپسی ها که معمولا برای تشخیص سرطان های سر و گردن از آنها استفاده می شود، عبارتند از :

بیوپسی همراه با شکاف: قطعه کوچکی از بافت منطقه ای که غیر طبیعی بنظر می رسد، بریده می شود. چون حنجره عمق زیادی دارد، برداشتن نمونه ها روش پیچیده ای دارد. بنابراین بیوپسی های این منطقه معمولا در اتاق عمل و با بیهوشی عمومی بیمار انجام می شود تا از درد جلوگیری شود.
با سوزن: یک سوزن خیلی ظریف به سرنگی متصل می شود تا یاخته ها را از تومور یا برآمدگی استخراج کند. این شیوه به ویژه برای چندین حالتی که می تواند برای سرطان حنجره وجود داشته باشد، انجام می شود.

تصویربرداری

 اگر تشخیص سرطان حلق داده شود، انواع گوناگونی از تصویربرداری ها وجود دارند که می توانند به تعیین وسعت بیماری کمک کنند. اگر پس از انجام بیوپسی هنوز پرسشی باقی مانده باشد، برای تعیین اینکه سرطانی وجود دارد یا نه، می توان از تصویربرداری استفاده کرد. انواع تصویربرداری هایی که معمولا برای سرطان حلق استفاده می شود، اینها هستند :

عکس برداری با پرتو ایکس از قفسه سینه: می توان یک تصویربرداری با پرتو ایکس انجام داد که معلوم شود آیا سرطان به شش ها سرایت کرده است یا نه. تصویربرداری با پرتو ایکس معمولا یک روش سرپایی است و این بدان معناست که بیمار ناگزیر به بستری شدن در بیمارستان نیست. اگر نتیجه تصویربرداری موردی غیر طبیعی را نشان دهد، تست های بیشتری انجام خواهد شد.
فناوری کامپیوتری سی تی اسکن: با سی تی اسکن می توان اطلاعاتی در باره سایز همه تومورها و شکل و موقعیت آنها تهیه کرد و همچنین می توان بزرگ شدن غدد لنفاوی را که ممکنست دارای یاخته های سرطانی باشند، شناسایی کرد.
تصویربرداری با تشدید مغناطیسی (MRI): احتمال کم تری دارد که از MRI برای بررسی سرطان حلق استفاده شود. MRI دید خیلی دقیقی بدست می دهد و به ویژه می تواند برای تعیین گسترش داشتن یا نداشتن سرطان از آن بهره گرفت، چه از بابت گسترش بیماری به دیگر نقاط گردن و چه از بابت گسترش آن به سایر بخش های بدن.
تصویربرداری با انتشار ذرات پوزیترون (PET): برای موارد زیر سودمند است: بیمارانی که در مورد آنها تشخیص سرطان حنجره داده شده است، تعیین اینکه آیا سرطان به غدد لنفاوی سرایت کرده است یا نه، تعیین بخشی که سرطان از آن آغاز شده است هنگامی که سرطان نخست در غدد لنفاوی یافت شود، کنترل همه بدن از بابت گسترش یاخته های سرطانی.

دیگر تست ها

آزمایش خون: آزمایش خون برای تشخیص سرطان استفاده نمی شود اما می تواند به ارزیابی سلامت کلی بیمار کمک کند و اطلاعات سودمندی را پیش از آغاز درمان برای پزشک فراهم سازد.

سطوح DNA مربوط به Epstein-Barr Virus (EBV): در مورد برخی از بیماران، کنترل خون از بابت EBV DNA پیش از درمان پس از آن می تواند نشانگر این باشد که معالجات تا چه اندازه موثر بوده اند. ارتباط واقعی بین EBV و سرطان حلق، بدرستی شناخته نشده است اما از بین بردن عفونت EBV نشان دهنده اینست که یاخته های سرطانی قبلا از بدن ریشه کن شده اند.

 مرحله بندی سرطان حلق

مرحله بندی سیستمی است که گستردگی سرطان را در بدن نشان می دهد. این فرآیند همچنینی نوع سرطان حلق را آشکار می کند که بخشی کلیدی از تهیه برنامه درمان شخصی می باشد.

مرحله بندی سرطان حنجره با ارزیابی بخش های کلیدی سرطان، اندازه، موقعیت و گسترش سرطان آغاز می شود. در ابتدایی ترین مرحله سرطان حلق (مرحله 1)، سرطان محدود به حلقوم است. مراحل بعدی سرطان حنجره توسط رشد و گسترش بافت های سرطانی در همه بدن مشخص می شود (مرحله 4).

سیستم TNM

سرطان حلق را با بهره گیری از سیستم TNM مرحله بندی می کنند که روش پذیرفته شده ای براساس سه بخش کلیدی می باشد :

تومور (T) سایز تومور اصلی را شرح می دهد.
غده (N) نشان می دهد که آیا در غدد لنفاوی سرطان وجود دارد یا نه.
جابجا شدن (M) نشان می دهد که آیا سرطان به دیگر بخش های بدن سرایت کرده است یا نه.
یک شماره (0-4) یا حرف X برای هر عامل تعیین می شود. شماره بالاتر به افزایش شدت بیماری دلالت دارد. مثلا امتیاز T1 نشان دهنده تومور کوچک تری نسبت به امتیاز T2 است. حرف X نمایانگر آنست که اطلاعات قابل سنجش نبوده اند.

هنگامی که T، N و M سنجیده شوند، مرحله کلی بیماری تعیین می شود.

مراحل سرطان حلق

مرحله 1: تومور کوچک است (7 سانتیمتر یا کوچک تر). مثال: T1، N0، M0
مرحله 2: تومور بزرگ تر شده است اما همچنان در درون حلقوم باقی می ماند. هیچ دلیلی برای گسترش سرطان به غدد لنفاوی و یا بخش های دورتر بدن در دست نیست. مثال: T2، N0، M0
مرحله 3: تومور به فراتر از حلقوم سرایت کرده و ممکنست اکنون به بافت ها یا اندام های مجاور گسترش یابد. این سرطان ممکنست به غدد لنفاوی مجاور سرایت کرده باشد یا سرایت نکرده باشد. مثال: T1، N1، M0
مرحله 4: ممکنست تومور هر اندازه ای داشته باشد و به فراتر از حلقوم سرایت کرده باشد. احتمال دارد که سرطان به غدد لنفاوی یا دیگر بخش های گلو سرایت کرده باشد. مثال: هر T، هر N، M1

روشهای درمان سرطان واژن –

جراحی سرطان واژن

نخستین گام در درمان زنانی که در مراحل اولیه سرطان واژن قرار دارند، جراحی می باشد. همچنین از جراحی سرطان واژن برای درمان سرطان هایی که با پرتو درمانی مداوا نمی شوند نیز استفاده می شود.

روش های جراحی

می توان روش های گوناگونی برای درمان سرطان واژن بکار برد :

برش موضعی- در این روش جراح تومور و مقداری از بافت طبیعی پیرامون آن را بیرون می آورد. می توان غدد لنفاوی مجاور را بیرون آورد و آن را از بابت یاخته های سرطانی آزمایش کرد.
Vaginectomy- در این روش جراحی سرطان واژن، پزشکان واژن و در برخی از موارد، بافت نگهدارنده آن را نیز بیرون می آورند.
Trachelectomy- در این روش، دهانه رحم برداشته می شود ولی رحم باقی می ماند. این روش گاهی برای درمان سرطان واژن که در بخش بالایی واژن نزدیک به دهانه رحم بوجود می آید، بکار می رود.
بیرون آوردن رحم (Hysterectomy)- درخلال انجام این عمل، دهانه رحم و رحم بیرون آورده می شود. در hysterectomy رادیکال، همه بافت پیرامونی، بخش بالایی واژن و غدد لنفاوی درون لگن خاصره نیز برداشته می شود. ممکنست که در مورد زنان جوان، تخمدان ها را باقی بگذارند تا باروری بیمار حفظ شود. در مورد زنان مسن تر، تخمدان ها را بیرون می آورند.
ترمیم واژن- در مواردی که لازم به بیرون آوردن واژن باشد، بافت هایی از سایر بخش های بدن را می توان برای بازسازی یک واژن جدید استفاده کرد.
Lymphadenectomy- که به عنوان قطع کردن غدد لنفاوی نیز شناخته می شود، برای بیرون آوردن غدد لنفاوی کشاله ران و لگن انجام می شود تا تعیین شود که آیا سرطان گسترش پیدا کرده است یا نه.
عمل Extenteration لگن- درخلال این جراحی گسترده سرطان واژن، رحم، دهانه رحم، واژن، تخمدان ها، مثانه، راست روده و غدد لنفاوی مجاور را می توان برداشت که این بستگی به گستردگی سرطان دارد. از بافت جای دیگری از بدن برای بازسازی واژن استفاده می شود و ادرار و مدفوع در کیسه هایی در بیرون بدن گردآوری می شود. این عمل بندرت برای درمان سرطان واژن استفاده می شود ولی ممکنست درصورت برگشت سرطان پس از پرتو درمانی، مورد نیاز باشد و یا در مواردی که نتوان از پرتو درمانی استفاده کرد.

پرتو درمانی سرطان واژن

معمولا پرتو درمانی نخستین گام در درمان سرطان واژن است. از پرتو درمانی برای از بین بردن یاخته های سرطانی، کوچک کردن تومور و نیز رهایی از مشکلات ناشی از سرطان استفاده می شود. در مراکز درمانی از دو نوع پرتو درمانی با هدف گیری بالا برای بیماران سرطان واژن که در مراحل پیشرفته سرطان قرار دارند، استفاده می شود.

با هدف گیری دقیق توسط پرتو درمانی می توان ضمن جلوگیری از تابش پرتوها به بافت سالم، از دوزهای بالاتر تابش و با دقت بیشتری برای از بین بردن تومور مغزی استفاده کرد.

دوزهای تابشی بالایی برای یاخته های سرطانی واژن استفاده می شود و این درحالیست که بافت سالم از پرتوها به دور می ماند. با تمرکز مستقیم تابش بر روی تومور، این مداوا خطر ابتلاء به عوارض جانبی متداول گوارشی و عملکرد جنسی مرتبط با پرتو درمانی سرطان واژن را کاهش می دهد.

دو نوع پرتو درمانی برای بیمارانی که دچار سرطان واژن هستند، بکار می رود :

پرتو درمانی با تابش بیرونی (EBRT): پرتوهای با انرژی بالا به یاخته های سرطان واژن از بیرون بدن تابانده می شود و این کار با استفاده از دستگاه هایی با فناوری های گوناگون انجام می شود.
پرتو درمانی با شدت تنظیم شده (IMRT)
TomoTherapy
Brachytherapy با دوز بالا (پرتو درمانی داخلی): دوزهای بالای تابش از تجهیزات کاشته شده در نزدیک یا در درون تومورهای واژن به این تومورها تابانده می شود.
می توان brachytherapy را با پرتو درمانی با تابش بیرونی (EBRT) و شیمی درمانی برای درمان سرطان واژن در مراحل اولیه آن بکار برد. از پرتو درمانی می توان به تنهایی و یا در ترکیب با شیمی درمانی استفاده کرد. این می تواند درمان مقماتی باشد و یا می توان آن را برای کوچک کردن تومورهای بزرگی که نمی توان آنها را با جراحی برداشت، استفاده کرد و یا برای کاهش مشکلاتی که در اثر گسترش سرطان بوجود آمده است.

پرتو درمانی با تابش بیرونی (EBRT) برای سرطان واژن

نوع مقدماتی پرتو درمانی که در برخی از مراکز درمانی برای سرطان واژن استفاده می شود، EBRT است. در روش EBRT پرتوهایی با انرژی بالا به تومورها می رسد که این کار با استفاده از یک نوع دستگاه ویژه پرتو ایکس است که شتاب دهنده خطی نامیده می شود. این دستگاه امکان پرتو درمانی از همه زاویه ها را می دهد و پرتوها را با شکل تومور هماهنگ می کند.

درمان سرپایی با EBRT

یکی از مزایای پرتو درمانی با تابش بیرونی آنست که می توان آن را بصورت سرپایی و بدون بستری شدن انجام داد. هر پرتو درمانی با این روش را می توان فقط در چند دقیقه انجام داد و لازمست که این کار پنج روز در هفته انجام شود و تا شش یا هشت هفته ادامه یابد.

همچنین پرتو درمانی ریسک های متداول جراحی را ندارد، ریسک هایی از قبیل خون ریزی، درد پس از عمل و یا حمله قلبی و یا لخته شدن خون.

چندین روش جدید EBRT برای سرطان واژن وجود دارد :

پرتو درمانی با شدت تنظیم شده (IMRT)
TomoTherapy® HI-ART

پرتو درمانی با شدت تنظیم شده (IMRT) برای سرطان واژن

پرتو درمانی با شدت تنظیم شده (IMRT) یک سیستم بسیار پیشرفته است. از این روش برای درمان موارد سرطان واژن در حالتی که دور از دسترس باشد، استفاده می شود و دقت بالاتری نیز نسبت به پرتو درمانی سنتی دارد. درنتیجه می توان از دوزهای بالاتر تابش بدون آسیب رسیدن به بافت سالم پیرامونی استفاده کرد.

IMRT با پرتو درمانی مرسوم برای سرطان واژن چندین تفاوت دارد. در IMRT این ویژگی ها وجود دارد :

از نرم افزار نیرومند و پیشرفته ای استفاده می کند تا برنامه درمانی دقیق تری انجام شود و دوز دقیقی از تابش براساس سایز تومور، شکل تومور و موقعیت آن بدست آید.
دوز تابش با شکل سه بعدی واقعی که از تومور بدست می دهد و شامل شکل های مقعر و پیچیده ای است.
تنظیم شدت پرتوهای تابشی درخلال درمان با دقت لیزری انجام می شود.

TomoTherapy برای سرطان واژن

TomoTherapy یکی از پیشرفته ترین معالجات موجود است. اگر بیمار ماکزیمم دوز پرتو درمانی را گرفته باشد و یا تومور در منطقه ای دور از دست قرار داشته باشد، می توان این روش را توصیه کرد.

پیش از هرگونه درمان با TomoTherapy، تیم پرتو درمانی یک سی تی اسکن انجام می دهد تا تصویری سه بعدی از تومور و پیرامون بدست آید. سپس تنظیمات بیشتری انجام می شود تا برنامه درمانی با سایز تومور و موقعیت تومور در آن روز خاص تنظیم شود. این مورد کمک می کند تا از هدف گیری هرچه دقیق تر تومور توسط پرتوها مطمئن شویم درحالی که بافت ها و اندام های سالم از تابش به دور می مانند.

درخلال پرتو درمانی، جهت، شدت و شکل پرتوها همزمان تنظیم می شوند. TomoTherapy از شیوه انقلابی ” slice therapy” استفاده می کند بدین گونه که هریک از لایه های تومور در یک زمان پرتودهی می شود. این بدان معنی خواهد بود که مقادیر قابل تغییری از تابش را می توان به بخش های گوناگون تومور تاباند.

با TomoTherapy برای سرطان واژن، تیم پرتو درمانی می تواند موارد زیر را انجام دهد :

دوزهای تابشی دقیق و نیرومندی را از 360 درجه ارائه می دهد.
تومورهای دور از دسترس را با پرتوهایی نیرومند و دقیق مداوا می کند.
بافت نگهدارنده را از رسیدن پرتوها به دور نگه می دارد و این کار با تائید شکل و موقعیت تومور درست چند ثانیه پیش از آغاز مداوا انجام می دهد.

Brachytherapy با دوز بالا (HDR) برای درمان سرطان واژن

Brachytherapy با دوز بالا (HDR) شکلی نو از پرتو درمانی داخلی است که در برخی مراکز پیشرفته پزشکی برای درمان سرطان واژن ارائه می شود.

در این نوع brachytherapy ، پزشک اپلیکاتور ویژه ای را درون واژن قرار می دهد. پیش از آغاز هر جلسه درمانی، تیم پرتو درمانی موقعیت اپلیکاتور را با دقت میلیمتری چک می کند. سپس در درون اپلیکاتور تعدادی قرص رادیواکتیو قرار می دهند. تابش دقیقی به حالت سه بعدی به واژن داده می شود.

در هدایت کامپیوتری کنترل می شود که (1) قرص های رادیواکتیو تا چه حد در اپلیکاتور پیش می روند تا موقعیت تومور را با دقت هدف بگیرند؛ (2) قرص ها تا چه اندازه در اپلیکاتور باقی می مانند و پرتوهای خود را آزاد می کنند. با میله هایی که بخوبی کار گذاشته شده باشند، HDR brachytherapy می تواند فقط در چند دقیقه درمان دقیقی برای سرطان واژن بدست دهد. پرتوهای تابیده شده به تومور، دوز ماکزیممی دارد و این درحالیست که بافت سالم، کم ترین تابش را دریافت می کند.

برخی از سودمندی های بالقوه brachytherapy با دوز بالا اینها هستند:

برای سرطان واژن، درمان به شیوه brachytherapy بجای 5 تا 7 هفته ای که با پرتو درمانی خارجی به درازا می کشد، تنها چند روز زمان می برد. براساس نوع و مرحله پیشرفت سرطان، HDR brachytherapy را می توان با دیگر روش های درمانی از قبیل TomoTherapy یا Interventional Pulmonology ترکیب کرد که این خود می تواند زمان های درمان را تغییر دهد.
پرتوهای تابشی در داخل واژن هدف گیری می شوند و موقعیت و شدت تابش کنترل می شود و دقتی شگرف و تمرکز دوز ماکزیممی را ارائه می دهد.
قرار گرفتن بافت سالم و اعضاء مجاور بدن در معرض تابش، به حداقل می رسد و یا از بین می رود و عوارض جانبی گوارشی و نیز عوارض جانبی مربوط به عملکرد جنسی بیمار کاهش می یابد.

شیمی درمانی سرطان واژن

برای بیشتر بیمارانی که سرطان پیشرفته واژن دارند، شیمی درمانی و پرتو درمانی را به عنوان نخستین گام در درمان سرطان واژن با هم ترکیب می کنند. در شیمی درمانی از دارو برای نابود کردن یاخته های سرطانی بدن استفاده می شود. می توان شیمی درمانی هفتگی را با دو نوع پرتو درمانی ترکیب کرد: پرتو درمانی با اشعه خارجی (EBRT) و Brachytherapy با دوزبالا (HDR) .

گزینه های درمانی برای عودت سرطان واژن

بسیاری از بیماران در ابتدا شیمی درمانی می گیرند. پزشکان سرطان واژن را با یک شیوه تهاجمی ابتکاری مداوا می کنند و هنگامی که معالجات استاندارد کافی نباشد، ترکیبات دارویی شیمی درمانی را امتحان می کنند.

از برش مولکولی تومور برای شناسایی داروهایی استفاده می شود که احتمالا موثرتر هستند بنابراین می توان معالجات متمرکزتری را از همان نخست فراهم ساخت.

تغذیه درمانی برای سرطان واژن

بسیاری از بیماران دارای سرطان واژن دچار مشکلات گوارشی هستند. تیم تغذیه درمانی به بیمار کمک می کند تا قوی بماند، از نظر تغذیه متعادل باشد و به هنگام مبارزه با بیماری، آسایش داشته باشد.

متخصص تغذیه، وضعیت غذایی بیمار را از آغاز درمان سرطان واژن تا پایان آن زیرنظر می گیرد و در صورت نیاز اصلاحاتی در برنامه غذایی او انجام می دهد تا بتواند عوارض جانبی و توقفات درمان را کاهش دهد.

متخصص تغذیه ارزیابی کاملی انجام می دهد تا کالری و پروتیئن مورد نیاز روزانه بیمار را تعیین کند. پرونده پزشکی بیمار، وضعیت بیماری و طرح درمانی او بررسی می شود تا بتوان درخلال مراقبت های پزشکی، غذاهایی مقوی برای او توصیه کرد.

کنترل عوارض جانبی به کمک تغذیه درمانی

جراحی، درمان متداولی برای سرطان واژن است، بیماران اغلب نیاز به کنترل قند خون پس از جراحی دارند چون استرس می تواند قند خون را افزایش دهد. استروئیدها اغلب برای کاهش عوارض جانبی شیمی درمانی ازقبیل تهوع استفاده می شوند و خود می توانند قند خون را افزایش دهند. متخصص تغذیه درخلال درمان به کنترل قند خون کمک می کنند.

در مورد بیماران سرطان واژن که زیر معالجات تهاجمی قرار می گیرند و نمی توانند نیازهای غذایی خود را از راه دهان دریافت کنند، تیم تغذیه درمانی گزینه های جایگزینی را از قبیل لوله غذا رسان فراهم خواهند کرد.

مدیریت و کنترل درد سرطان واژن

بسیاری از بیمارانی که سرطان واژن دارند، در اثر معالجات قبلی به عوارض جانبی از قبیل درد دچار هستند. مسئولین مدیریت درد با بهره گیری از ابزارهای گوناگونی از قبیل شاخص های مدیریت درد و یک سری نشانه ها، درد را ارزیابی می کنند. به سخنان بیمار گوش می دهند تا محل دقیق درد را پیدا کنند و گام هایی مناسب برای کنترل آن بردارند.

در مورد بیماران سرطان واژن، درد به علل گوناگونی پدید می آید که شامل عوارض جانبی جراحی یا شیمی درمانی می باشد و نیز مواردی که از قبیل وجود داشته است از جمله سردردها یا درد معده. مسئول مدیریت درد، برنامه ای ویژه هر بیمار تهیه می کنند که براساس تجویزات صادر شده و نیز اصلاحات انجام شده در برنامه درمانی بیمار می باشد.

همچنین به بیمار کمک می شود تا عوارض جانبی احتمالی سرطان واژن بر روی عملکرد جنسی بیمار مورد توجه قرار گیرد، عوارضی از قبیل درد، خشکی واژن و یا کاهش میل جنسی. مسئول مدیریت درد با بیمار به تنهایی و یا با او به همراه همسرش ملاقات می کند.

گنجاندن مدیریت درد در برنامه مراقبت از بیمار

درخلال مراقبت از بیمار، مسئول مدیریت درد بصورت مداوم درد او را ارزیابی خواهد کرد. می توان از یک مقیاس مدیریت درد بهره گرفت که به ما می گوید عملکرد درد بیمار در طی روز چگونه بوده است. سپس برنامه درمانی بر طبق نتایج بدست آمده اصلاح خواهد شد.

از بیمار خواسته می شود تا جایی که ممکنست فعالیت های روزمره خود را ادامه دهد. مسئول مدیریت درد، تجویزات خود را تنظیم خواهد کرد تا بتواند تعادلی بین رهایی از درد و خلاصی از بیماری فراهم سازد.

تیم مدیریت درد کاملا با دیگر معالجات مربوط به بیمار هماهنگ است. مدیریت درد علاوه بر دارو می تواند یک یا چند مورد از معالجات کمکی زیر را شامل شود :

مسئول Naturopathic از معالجات طبیعی استفاده می کند تا به بیمار کمک کند با درد مبارزه کند و عوارض جانبی تجویزات مربوط به درد را مدیریت کند.
تیم توانبخشی نقشی کلیدی در مدیریت درد سرطان واژن بازی می کند و این با استفاده از انواع فیزیوتراپی و نیز دیگر تکنیک ها برای بهبود حرکت و آزاد کردن اندروفین ها انجام می شود. ماده اخیر، حاصل سیستم ایمنی طبیعی دفاع در برابر درد است.
تیم طب ذهنی- جسمی برای آموزش ابزارهای ریلکسیشن دردسترس است تا برای کنترل درد به بیمار کمک کند و دلشوره و کوفتگی مرتبط با معالجات را کاهش دهد.

طب Naturopathic برای سرطان واژن

معالجات طبیعی می تواند به حمایت از توانایی بدن بیمار برای بهبود خود کمک کند و نیز به کم کردن عوارض جانبی درمان کمک کند. همچنین این معالجات می توانند در تقویت سیستم ایمنی و بهبود سلامت کلی بیمار کمک کنند.

هنگامی که بیمار به یک مرکز درمانی پیشرفته سرطان وارد می شود، یک مسئول naturopathic را ملاقات می کند که عضوی از تیم درمانی است. او تاریخچه پزشکی بیمار و نشانه هایی را که بیمار دارد، بررسی می کند. همچنین نوع سرطان واژن و نیز معالجات قبلی و فعلی مورد توجه قرار خواهد گرفت.

درمانگر naturopathic اهداف کار را شرح خواهد داد که براساس موارد زیر استوار است:

پشتیبانی از سوخت و ساز و گوارش طبیعی برای بهینه کردن تغذیه بیمار درخلال درمان سرطان واژن
مدیریت هرگونه عوارض جانبی درمان سرطان از قبیل تهوع و کوفتگی
تقویت عملکرد ایمنی بدن
پشتیبانی از سلامت دراز مدت بیمار
آسان کردن عوارض جانبی

مسئول طب naturopathic اطلاعات فراگیری از همه درمان های سرطان دارد. درخلال درمان سرطان واژن، مسئول تغذیه راهکارهایی را برای کاهش عوارض جانبی پیش بینی شده معالجات بعدی پیشنهاد خواهد کرد.

عوارض جانبی متداول شیمی درمانی و جراحی و دیگر معالجات سرطان واژن می تواند شامل اینها باشد: مشکلات گوارشی، حالت به اصطلاح “گرگرفتن” و نیز کوفتگی. یک برنامه naturopathic ویژه بیمار تهیه خواهد شد که هدف از آن، کاهش عوارض جانبی مرتبط با معالجات می باشد.

طب ذهنی- جسمی برای سرطان واژن

در مراکز درمان سرطان بر این باور هستند که قوی نگه داشتن ذهن و جسم بیمار درخلال معالجات سرطان بسیار مهم است.

بسیاری از زنانی که سرطان واژن دارند، با ناراحتی های مربوط به سرطان و درمان آن دست به گریبان هستند. ممکنست که بیمار احساسات متنوعی شامل افسردگی، دلشوره، خشم و ترس داشته باشد. تاثیر این سرطان بر روی قدرت باروی و تمایلات جنسی، نگرانی های متداول مربوط به سرطان واژن می باشد

برنامه های طب ذهنی- جسمی

درمانگرهای طب ذهنی- جسمی، ارتباط نیرومندی را که بین ذهن، بدن و روح وجود دارد، بین بیماری و استرس وجود دارد و بین امید و سلامتی وجود دارد را می دانند. آنها با بیمار کار می کنند تا سلامت و راحتی زندگی او را افزایش دهند.

خدمات طب ذهنی- جسمی که دردسترس بیمار و خانواده او قرار دارد، اینها هستند :

مشاوره های فردی، زوجی و خانوادگی- درمانگر طب ذهنی- جسمی، گزینه های موجود ازجمله گروه های پشتیبانی، مشاوره و خدمات درمانی فردی را به بیمار معرفی می کند.
تصویر سازی ذهنی- یک تکنیک ریلکسیشن است که به بیماران استفاده از تصاویر ذهنی مثبت را برای مدیریت استرس و اختلالات فیزیکی آموزش می دهد. تصویر سازی ذهنی را می توان برای کمک به بیمارانی که با درد، تهوع و دلشوره بسر می برند، بکار برد و نیز از آن برای پشتیبانی سیستم ایمنی بدن بهره گرفت.
آموزش تنفس عمیق- درمانگر طب ذهنی- جسمی با هر بیمار برای آموزش تنفس عمیق، ریلکسیشن و مدیریت استرس کار می کند.
خنده درمانی- جلسات خنده درمانی، مکان امنی را برای بیمارانی فراهم می سازد که می توانند بخندند. پژوهش ها نشان داده است که این نوع از طب ذهنی- جسمی می تواند استرس را کاهش دهد، درد را بهبود بخشد و فشار خون را متعادل کند.
انرژی درمانی- یک تمرین ملایم و دردسترس می باشد که از تکنیک های ویژه ای برای کمک به برگرداندن انرژی بدن و متعادل ساختن آن بهره می گیرد، توانایی بیمار را برای بهبود یافتن تقویت می کند، استرس را کم می کند و آرامش ذهنی را افزایش می دهد.
Qigong- این هنر مداوای مربوط به چین باستان از یک سری حرکت های نرم و روان بهره می گیرد تا ذهن و بدن را متمرکز کند. تصور می شود که Qigong به کاهش استرس کمک می کند، نیروی حیاتی ایجاد می کند و سیستم ایمنی بدن را تقویت می کند. حرکت های نرم، گردش مایع لنفاوی را در بدن افزایش می دهد که این به ویژه برای بیمارانی که سرطان پیشرفته واژن دارند، مهم است و برای جلوگیری از تورم ساق پاها (lymphedema) لازمست.
درمانگرهای ذهنی- جسمی با تیم درمان همکاری نزدیکی می کنند و در تصمیم گیری ها به بیمار کمک می کنند. آنها همچنین می توانند بیمار را به مسئولین درمانی، گروه های پشتیبان و نیز خدمات مشاوره ای در خانه بیمار و پس از بازگشت او، پیوند دهند.

توانبخشی برای سرطان واژن

سرطان واژن و درمان آن می تواند بر روی عملکرد فیزیکی بیمار تاثیرگذار باشد. تیم توانبخشی به بیمار کمک می کند تا نیرو و پایداریش را تقویت کند، اعتماد به نفس خود را دوباره بدست آورد، استرس خود را کاهش دهد و انرژی مورد نیاز برای فعالیت های لازم درخلال درمان سرطان واژن را حفظ کند.

تیم توانبحشی ممکنست شامل فیزیوتراپیست ها، آسیب شناس های گفتاری و ماساژورهای درمانی باشد.

فیزیوتراپی

فیزیوتراپیست ها به عنوان بخشی از برنامه درمان سرطان واژن می توانند به طراحی برنامه ورزشی ویژه بیمار کمک کنند، برنامه ای که تمرینات رنج حرکتی را با ورزش های مقاومتی سبک ترکیب می کند تا خستگی بیمار را به حداقل برساند و عملکرد فیزیکی او را بهینه سازد.

همچنین فیزیوتراپی پس از جراحی نیز از بیمار پشتیبانی می کند تا بتوان از یک ریکاروی کارآ و ایمن در حین معالجات مداوم، مطمئن شد. فیزیوتراپیست ها بیمار را تشویق می کنند تا پس از جراحی، هرچه زودتر تحرک خود را بدست آورند.

آسیب شناسی گفتاری

بسیاری از بیماران سرطان واژن که شیمی درمانی می گیرند، لازمست تا از منافع آسیب شناسی گفتاری و زبانی بهره مند شوند. فیزیوتراپیست ها بر روی مشکلاتی از قبیل خشکی دهان، مشکل در بلع غذا، تغییر صدا و تغییرات شناختی که ناشی از شیمی درمانی می باشد، تمرکز می کنند.

ماساژ درمانی

درمانگرهای ماساژور می توانند به کاهش درد مربوط به سرطان کمک کنند.

طب سوزنی و Auriculotherapy

یک نوع درمان توانبخشی بدون درد و غیر مخرب است که از تحریک لاله گوش استفده می کند که این می تواند در کاهش عوارض جانبی ناشی از معالجات کمک کند، عوارضی از قبیل درد، تهوع و یا کوفتگی.

مقاله کامل سرطان واژن –

سرطان واژن چیست؟

سرطان واژن یک بیماری است که در آن یاخته های سرطانی در بافت های واژن پدید می آیند، مسیری که در خلال دوره ماهانه زن، خون قاعدگی از آن عبور می کند، بچه هم به هنگام تولید از این مسیر عبور می کند. واژن (که گذرگاه تولد هم نامیده می شود)، به دهانه رحم و به مبهل (چین خوردگی های پوست اطراف شکاف واژن) متصل است.

سرطان واژن در بین زنان، سرطان نادری است به گونه ای که کم تر از دو درصد از همه بیماری های زنان را شامل می شود.

انواع سرطان واژن

دو نوع سرطان واژن وجود دارد:

سرطان یاخته های پولکی- شایع ترین سرطان واژن، این سرطان است و 70 درصد از موارد این بیماری را تشکیل می دهد. سرطان یاخته های پولکی در یاخته های مخاطی ظریف و تختی که سطح واژن را می پوشانند، بوجود می آیند. سرطان یاخته های پولکی واژن گرایش به این دارد که به آهستگی رشد کند و ممکنست از یک حالت پیش سرطانی که بنام intraepithelial neoplasia واژنی (VAIN) شناخته می شود، پدید آید که در آن، یاخته های غیرطبیعی می توانند در بالاترین سطح جداره واژن یافت شوند.
adenocarcinoma – تقریبا 15 درصد از موارد سرطان واژن را تشکیل می دهد. این سرطان در یاخته های غده ای واژن آغاز می شود. سرطان یاد شده بیشتر در زنان بالای 50 سال رخ می دهد ولی یک نوع فرعی آن که بنام یاخته های روشن adenocarcinoma است، ممکنست در زنانی بوجود آید که مادران آنها به هنگام بارداری در معرض ماده diethylstilbestrol (DES) بوده اند. … دیگر انواع سرطان ها از قبیل melanomas و sarcomas نیز ممکنست در واژن بوجود آیند. همچنین سرطان های خاصی هستند که احتمال دارد از محل اصلی خود به واژن سرایت کنند از قبیل سرطان های رحم، راست روده و مثانه. این سرطان ها طبق نوع سرطان اولیه درمان می شوند.
یک تست Pap (که Pap smear هم نامیده می شود)، می تواند یاخته های سرطانی را در واژن و رحم شناسایی کند. حتی اگر رحم زنی با عمل جراحی برداشته شده باشد، باز امکان ابتلاء به سرطان واژن وجود دارد. لازمست هر زنی سالانه از لگن بایت خاصره معاینه شود و تست Pap smear بدهد حتی اگر رحم او برداشته شده باشد.

عوامل ابتلاء به سرطان واژن

اگرچه دلایل واقعی ابتلاء به سرطان واژن ناشناخته هستند ولی ممکنست دلایل خاصی وجود داشته باشند که احتمال ابتلاء یک زن را به سرطان واژن افزایش دهد. اما لازمست بیاد داشته باشید که داشتن یک یا چند عامل از این عوامل بدان معنی نیست که شما حتما دچار این بیماری خواهید شد.

عواملی که می تواند احتمال ابتلاء زنان را به سرطان واژن افزایش دهند، اینها هستند :

سن- تقریبا 85 درصد از موارد سرطان واژن در زنان بالای 40 سال رخ می دهد و نزدیک به 50 درصد در بالاتر از 70 سالگی دیده می شود.
Diethylstilbestrol (DES)- زنانی که مادرهایشان در معرض DES بوده اند- دارویی که بین سال های 1940 تا 1971 برای جلوگیری از سقط شدن جنین استفاده می شد- احتمال بیشتری برای ایتلاء به انواع خاصی از سرطان واژن دارند که adenocarcinoma نام دارد. این احتمال در بین دختران زنانی که از این دارو در خلال 6 ماه نخست بارداری استفاده کرده اند، بیشتر است. همچنین این زنان احتمال بیشتری برای دچار شدن به بدقوارگی شدید واژن خود دارند و نیز حالتی که adenosis نامیده می شود.
Adenosis واژنی- حالت غیر سرطانی توسط یاخته های غده ای مشخص می شود که منطقه واژن را بجای یاخته های مخاطی پولکی با یاخته های غده ای می پوشاند. تقریبا 40 درصد از زنانی که پریود ماهانه خود را آغاز کرده اند، دچار این حالت می شوند و نیز تقریبا همه زنانی که ماردرهایشان از داروی DSE مصرف کرده اند. زنانی که adenosis دارند، تاحدودی احتمال ابتلاء آنها به سرطان واژن افزایش می یابد و توصیه می شود که غربال گیری و پیگیری انجام دهند.
ویروس Papilloma انسانی (HPV)- HPV گروهی از بیش از 100 ویروس است، برخی از این ویروس ها از راه جنسی منتقل می شوند و ممکنست احتمال ابتلاء به دیگر انواع سرطان دستگاه تناسلی را افزایش دهند. برخی از شایع ترین حالت های HPV ممکنست سبب پیدایش زگیل Papilloma شوند درحالی که شاید دیگر انواع عفونت های HPV نشانه های قابل دیدی نداشته باشند. انواع 16 و 18 از HPV ، ارتباط قوی تری با پیدایش سرطان دارند. زنان زیر 30 سال احتمال بیشتری برای ابتلاء به عفونت HPV دارند. حفاظت در برابر HPV می تواند به بسیاری از زنان جوان کمک کند تا احتمال ابتلاء به سرطان واژن را در خود پایین بیاورند، اخیرا در ایالات متحده دو نوع واکسن برای این منظور ساخته شده است.
سرطان دهانه رحم- تشخیص قبلی سرطان دهانه رحم یا بی قوارگی دهانه رحم (حالت پیش سرطانی) می تواند احتمال ابتلاء به سرطان واژن را افزایش دهد. این ممکنست مرتبط با عوامل مشترکی از قبیل عفونت HPV و سیگار کشیدن باشد.
سیگار کشیدن- زنانی که سیگار می کشند، حداقل دو برابر دیگر زنان احتمال ابتلاء به سرطان واژن را دارند.
الکل- برخی از پژوهش ها نشان می دهند که نوشیدن الکل، احتمال ابتلاء به سرطان واژن را در زنان افزایش می دهد. اگرچه روشن نیست که این موضوع کاملا در اثر الکل باشد و یا به عواملی مانند سیگار کشیدن یا عفونت HPV مرتبط باشند.
ویروس عدم کارآیی سیستم ایمنی (HIV)- عفونت HIV نیز می تواند احتمال ابتلاء زنان را به سرطان واژن افزایش دهد.
توجه: هر عاملی که سبب افزایش احتمال ابتلاء به بیماری باشد، عامل ابتلاء نامیده می شود. داشتن یکی از این عوامل، به معنی این نیست که شما سرطان خواهید گرفت و نیز نداشتن این عوامل نیز به معنی این نیست که شما دچار این سرطان نخواهید شد. اگر فکر می کنید که یک یا چند عامل از این عوامل را دارید، با پزشک خودتان درمیان بگذارید.

نشانه ها و علائم سرطان واژن

پیدا کردن سرطان واژن درحالی که هنوز در مراحل اولیه آنست، شانس درمان موفق آن را افزایش می دهد. درحالی که نشانه ها معمولا تا زمانی که سرطان به مراحل پیشرفته آن برسد، پدیدار نمی شوند. آگاهی از علائم احتمالی سرطان واژن و مطرح کردن آن با پزشک، شانس درمان را افزیش می دهد.

معاینات منظم توسط متخصص زنان نیز به یافتن شرایط پیش سرطانی و سرطان های تهاجمی اولیه در پیش از پیدایش نشانه ها کمک می کند.

هنگامی که بیماری حالت تهاجمی پیدا می کند، نشانه های سرطان واژن ممکنست شامل این موارد باشد :

خون ریزی غیرعادی از واژن
تغییر شکل غیر عادی در واژن
پیدایش یک توده قابل دیدن
درد غیر عادی به هنگام پریود ماهانه
در بیشتر موارد سرطان واژن، نشانه های بیماری ممکنست شامل احساس درد هنگام ادرار کردن، یبوست و درد در لگن خاصره باشد.

چون این علامت های سرطان واژن ممکنست نشانگر حالت پیش سرطانی از قبیل عفونت، دردهای غیرعادی و یا تغییرات غیر طبیعی نیز باشد، لازمست که با پزشک متخصص زنان مشوت شود تا علت آن مشخص شود و در صورت نیاز، درمان مناسب برای آن تعیین گردد.

توجه: احتمال دارد که این نشانه ها در اثر مشکلاتی جز سرطان باشد. بهتر است که برای تشخیص دقیق با یک متخصص مشورت کنید.

تشخیص و ردیابی سرطان واژن

در مراکز درمان سرطان، علاوه بر گرفتن سوابق پزشکی، پزشک یک معاینه از لگن بیمار انجام می دهد و نیز یک تست Pap انجام می شود که نمونه هایی از یاخته های دهانه رحم و واژن گرفته شود تا آن را از بابت سرطانی بودن در زیر میکروسکوپ بررسی کنند.

دیگر تست های احتمالی برای سرطان واژن اینها هستند :

Colposcopy- درخلال این آزمایش که vaginoscopy نیز نامیده می شود، پزشک از یک میکروسوکوپ ویژه بهره می گیرد که colposcope نام دارد تا با آن بتواند دیواره های واژن و دهانه رحم را با دقت بیشتری ببیند. اگر مناطق غیر طبیعی شناسایی شوند، ممکنست پزشک در همان زمان بیوسی انجام دهد تا نمونه ای را برای آزمایش های بیشتر بدست آورد.
بیوپسی- درخلال انجام بیوپسی، پزشک نمونه کوچکی از بافت را از منطقه پیرامون برمی دارد و آن را به آزمایشگاه می فرستد تا آزمایش های بیشتری بر روی آن انجام شود. پزشک متخصص آزمایشگاه که همان آسیب شناس باشد، نمونه را در زیر میکروسکوپ بررسی می کند تا معلوم شود آیا آن یاخته ها سرطانی هستند یا پیش سرطانی و یا یاخته های طبیعی می باشند.
پرتو نگاری ایکس- می توان یک پرتونگاری ایکس استاندارد از قفسه سینه انجام داد تا مشخص شود آیا یاخته های سرطانی به شش ها سرایت کرده اند یا نه.

تصویربرداری کامپیوتری (سی تی اسکن)- سی تی اسکن نوع ویژه ای از پرتونگاری ایکس است که تصاویری سه بعدی و متقاطع از همه بدن بدست می دهد. برخلاف یک پرتونگاری ایکس معمولی، سی تی اسکن می تواند تصاویر دقیقی از اندام های داخلی بدن مانند کبد و شش ها بدست دهد. این تست ردیابی سرطان واژن معمولا برای آن استفاده می شود که سایز و شکل تومور معلوم شود و اینکه آیا سرطان به غدد لنفاوی و دیگر اندام های بدن سرایت کرده است یا نه. گاهی احتمال داده می شود که سرطان به فراتر از واژن نیز سرایت کرده باشد. همچنین از سی تی اسکن می توان برای هدایت سوزن بیوپسی برای گرفتن نمونه بافت از بخش مشکوک استفاده کرد.

تصویربرداری به کمک تشدید میدان مغناطیسی (MRI)- از MRI برای بررسی بافت های نرم درون بدن نیز استفاده می شود اما برخلاف پرتونگاری ایکس و سی تی اسکن، در MRI از امواج رادیوفرکانسی و میدان های مغناطیسی قوی برای تهیه تصاویر استفاده می شود بنابراین قرار گرفتن در معرض تابش پرتوها پیش نمی آید. از MRI اغلب برای تشخیص سرطان واژن و دیگر سرطان های مربوط به منطقه لگن استفاده می شود. این روش تصویربرداری برای شناسایی غدد لنفاوی بزرگ شده در کشاله ران نیز سودمند است که ممکنست نشانگر گسترش سرطان باشد. MRI می تواند ابزار موثری باشد برای تعیین اینکه آیا سرطان به مغز یا رشته نخاعی سرایت کرده است یا نه.

اسکن با کمک انتشار ذرات پوزیترون (PET)- این تکنیک تصویربرداری برای توجه به فعالیت متابولیکی درونی اندام های گوناگون بدن استفاده می شود. یک ماده رنگی رادیواکتیو- که معمولا نوعی گلوکز است- به بیمار تزریق می شود و از یک دوربین ویژه استفاده می شود تا تصویری از مناطق رادیواکتیو شده درون بدن تهیه شود. چون یاخته های سرطانی بسرعت رشد می کنند و اغلب در مقایسه با یاخته های سالم، فعالیت متابولیکی بیشتری دارند، بیشتر از گلوکز رادیواکتیو شده جذب می شوند. بعلت این پدیده، اسکن PET می تواند در یافتن جابجایی های کوچک، بسیار سودمند باشد و یا برای تعیین اینکه آیا غدد لنفاوی بزرگ شده، دارای یاخته های سرطانی هستند یا نه. این روش برای پیدا کردن جاجایی های کوچک سرطان نیز مفید است. اسکن های PET بسیار حساسند اما جزئیات بیشتری را نشان نمی دهند بنابراین اغلب به همراه سی تی اسکن مورد استفاده قرار می گیرد (PET/CT).

Proctosigmoidoscopy و Cystoscopy- در این دو روش مشابه، از یک لوله قابل انعطاف باریک و توخالی استفاده می شود که یک عدسی و منبع نوری بر انتهای آن قرار دارد تا با آن بتوان راست روده و روده بزرگ یا مثانه را بررسی کرد تا معلوم شود آیا سرطان به آنها گسترش یافته است یا نه.

مرحله بندی سرطان واژن

مراحل سرطان واژن

مرحله بندی سرطان واژن نشان می دهد که بزرگی سرطان تا چه اندازه است و گسترش سرطان چقدر است. مراحل سرطان واژن براساس سه طبقه است :

T- سایز تومور اولیه را شرح می دهد
N- بیان می کند که آیا یاخته های سرطانی به غدد لنفاوی منطقه سرایت کرده اند یا نه
M- نشان می دهد که آیا سرطان جابجا شده است (به مناطق دوردست بدن سرایت کرده است)

گروه بندی مراحل سرطان واژن

مرحله 0: این مرحله از سرطان واژن به عنوان neoplasia مخاطی (VAIN 3) و یا سرطان موضعی شناخته می شود. یاخته های سرطانی، به لایه مخاطی یاخته های جداره واژن محصور هستند و به عمق بیشتری هجوم نبرده اند. از این مرحله فقط در سیستم مرحله بندی مرسوم AJCC استفاده می شود و در سیستم FIGO کاربرد ندارد.
مرحله I: در این مرحله، یاخته های سرطانی به لایه های عمیق تر بافت واژن هجوم برده اند اما به فراتر از واژن و به ساختارها یا غدد لنفاوی مجاور سرایت نکرده اند.
مرحله II- یاخته های سرطانی به بافت ارتباطی پیرامون واژن رسیده اند اما هنوز به اندام ها یا غدد لنفاوی مجاور سرایت نکرده اند.
مرحله III- سرطان به فراتر از واژن به دیواره های لگن یا غدد لنفاوی مجاور سرایت کرده اما به اندام های دوردست گسترش پیدا نکرده است.
مرحله IVA- در این مرحله از سرطان واژن، سرطان به فراتر از واژن و به اندام های مجاور مانند مثانه یا راست روده سرایت کرده است. ممکنست یاخته های سرطانی به غدد لنفاوی رسیده باشند اما به اندام های دوردست نرسیده اند.
مرحله IVB- در این مرحله، سرطان پیشرفته ترین حالت خود را دارد. یاخته های سرطانی به اندام های دوردست از قبیل شش ها رسیده اند.